Strona główna

1. Cele lekcji


Pobieranie 32.13 Kb.
Data19.06.2016
Rozmiar32.13 Kb.

Współczesne doktryny polityczne, ideologie i partie polityczne w Polsce i na świecie

1. Cele lekcji:




a) Wiadomości


Po zakończonej lekcji uczeń:

- zna główne kierunki w polityce światowej,

- zna najważniejsze partie polityczne w Polsce, Unii Europejskiej i USA,

- rozumie znaczenie systemu wielopartyjnego dla rozwoju demokracji,

- kojarzy terminy: partia polityczna, wybory, mandat, ustrój.

b) Umiejętności


Po zakończonej lekcji uczeń:

- potrafi wskazać główne obozy polityczne w Polsce,

- potrafi wskazać układ sił w parlamentach: polskim i europejskim,

- umie powiązać poglądy światopoglądowe i ekonomiczne z głównymi ruchami politycznym na świecie,

- umie korzystać z tekstów źródłowych,

- umie konfrontować swoje poglądy z zapatrywaniami kolegów.


2. Metoda i forma pracy

- praca z tekstem źródłowym ( encyklopedia, artykuły prasowe),

- praca w grupach,

- dyskusja,

- burza mózgów,

- praca indywidualna,

- metaplan.

3. Środki dydaktyczne


- encyklopedie, słowniki języka polskiego i wyrazów obcych (dostępne w bibliotece szkolnej),

- kryteria podziału partii politycznych (załącznik 1),

- partie polityczne w Europie i Stanach Zjednoczonych (załącznik 2),

- system dwuosiowy podziału partii politycznych (załącznik 3),

- układ sił politycznych w Parlamencie Europejskim (załącznik 4),

- kartki dla każdego ucznia.



4. Przebieg lekcji

1. Uczniowie w klasie zastanawiają się co kryje się pod hasłem – scena polityczna - razem zbierają maksymalna liczbę pomysłów i skojarzeń, które zapisują na tablicy. Po wyczerpaniu skojarzeń , uczniowie zapoznają się z fragmentami tekstu (zawartego w załączniku 1) - nowe pomysły zaczerpnięte z przeczytanego teksy dopisują do poprzednich na tablicy. Na podstawie zebranych skojarzeń wybierane są główne elementy sceny politycznej i tworzony jest metaplan.

2. Uczniowie w parach pracują nad tekstem opisującym główne partie polityczne w krajach Europy i Stanów Zjednoczonych (załącznik 2), układ partyjny w Parlamencie Europejskim (załącznik 4) oraz system dwuosiowy podziału partii politycznych (załącznik 3), następnie toczy się dyskusja na temat:

a/ która partia w danym kraju reprezentuje główne obozy polityczne: liberalny, socjaldemokratyczny, narodowy, konserwatywny,

b/ jaki obóz sprawuje władzę w analizowanych państwach,

c/ jaki jest polityczny układ sił w Parlamencie Europejskim.

Wnioski z dyskusji zostają zapisane do zeszytów

3. Podział klasy na 4 grupy. Każda z po analizie systemu dwuosiowego podziału partii politycznych (załącznik 3) zastanawia się nad sytuacją:

1/ gdybym chciał założyć partię polityczną, to jaki by ona miała charakter i program: społeczny, ekonomiczny i polityczny oraz jaką by nosiła nazwę.

następne zapisuje je na arkuszach papieru. Po analizie na forum klasy wybierany jest najlepszy pomysł.

4. Synteza wiadomości metodą burzy mózgów.

Wykorzystując wiadomości i umiejętności nabyte na lekcji uczniowie szukają pomysłów i odpowiedzi na pytania:

Jak oceniasz system wielopartyjny w Polsce:

1/ czy liczba partii politycznych w Polsce jest odpowiednia ?

2/ czy polskie partie łatwo nawiązuje kompromis i współpracę w sprawach kluczowych dla państwa ?

3/ czy partie polityczne w Polsce wywiązują się z obietnic wyborczych ?




5. Bibliografia

1. Wolna encyklopedia internetowa http://pl.wikipedia.org/

2. Strona internetowa : http://www.euro.pap.com.pl

3. Moryksiewicz L., Pacholska M.  Wiedza o społeczeństwie, liceum ogólnokształcące, profilowane technikum, Arka, Poznań, 2002

4. Tomalska H. − Od pierwszych cywilizacji do czasów nowożytnych, Warszawa,1996

6. Załączniki



Załącznik 1

Scena polityczna

Scenę polityczną (przestrzeń polityczną) współczesnych państw europejskich tworzą przede wszystkim partie polityczne. Partii politycznych jest bardzo wiele i można je grupować na wiele sposobów. Wszystkie sposoby grupowania partii są kontrowersyjne, gdyż nieuniknione jest, że jakieś partie uważające się za skrajnie odmienne znajdą się w tej samej szufladce. Najbardziej niechętnie zwolennicy danego ugrupowania widzą trafienie do wspólnej kategorii z narodowym socjalizmem bądź komunizmem.



Tradycyjny podział

Tradycyjnym podziałem jest podział na lewicę i prawicę. Określenia te wywodzą się z czasów Rewolucji Francuskiej – lewicę stanowili politycy chcący wprowadzić nowy porządek społeczny i ekonomiczny, prawicę zaś ci, którzy byli przeciwni radykalnym zmianom. Nazwy te są do dziś używane do określania partii politycznych, choć różnice pomiędzy współczesną lewicą a prawicą mają się nijak do pierwotnych kryteriów.

Kryteria te korelują ze sobą w niewielkim stopniu i wiele kwestii, które znacznie bardziej wyraźnie dzielą partie (np. stosunek do integracji europejskiej, globalizacji), w ogóle nie mieści się w tym podziale.

Innym tradycyjnym kryterium podziału jest podział partii na konserwatywne oraz liberalne, alternatywnie zwane progresywnymi. Kryterium podziału jest wówczas idea praw jednostki i roli państwa w życiu społecznym i gospodarce.

Coraz częściej występuje natomiast podział na ugrupowania populistyczne i merytoryczne. Pierwsze charakteryzują sie głoszeniem popularnych haseł, którymi chcą skusić do siebie wyborców, jednak zwykle bez głębokiej i całościowej analizy sytuacji społeczno-gospodarczej i przygotowania kadr. Drugie cenią pragmatyzm i kompleksowe rozwiązania proponując całościowe podejście do zagadnień związanych z rządzeniem. Znamienne dla współczesnych systemów wielopartyjnych jest, że podział ten w znaczenej mierze jest podziałem subiektywnym, wzglednym, uzależnionym od swiatopoglądu, orientacji politycznej, statusu społeczno-materialnego i korzeni społecznych osoby go dokonującej. Populizm w programach partii politycznych zwykle przybiera charakter fokusowy - skierowany do konkretnego elektoratu. Partie cieszące się szerokim poparciem społecznym z reguły w swych programach umieszczają postulaty oraz tezy noszące znamiona populizmu - nośne hasła trafiające w oczekiwania danej grupy wyborców. Stąd, w zależności od punktu widzenia, za mniej lub bardziej populistyczne uznane mogą być tak różne ugrupowania polityczne, jak SLD, PO, PIS, LPR czy Samoobrona. Mimo w znaczej mierze subiektywnego charakteru, to właśnie podział na partie merytorycznie przygotowane i populistów staje się często ważniejszym kluczem wyborczym, niż klasyczny podział na lewicę i prawicę.

Podziały alternatywne

Ze względu na niewielką wartość poznawczą tradycyjnego podziału, stworzonych zostało wiele innych, mających w opinii twórców lepiej sklasyfikować partie polityczne. Najczęstsze wśród nich są kategoryzacje dwuosiowe – jedna oś przedstawia sprawy ekonomiczne, druga społeczne. Jednym z podziałów alternatywnych jest wyznawany przez niektóre ruchy podział na "System" (utożsamiany z triadą "kapitalizm, demokracja, liberalizm") i jego wrogów.



źródło: wolna encyklopedia internetowa http://pl.wikipedia.org/

Załącznik 2

Francja

Droga do Republiki (Rassemblement pour la République, RPR)

Unia na Rzecz Demokratów Republiki (Union des Démocrates pour la République, UDR)

Unia na rzecz Ruchu Ludowego (Union pour le mouvement populaire, UMP)

Partia Socjalistyczna (Parti socialiste, PS)

Front Narodowy (Front national, FN)

Unia na rzecz Demokracji Francuskiej (Union pour la démocratie française, UDF) - koalicja partii

Ludowy Ruch Republikański (Mouvement Républicain Populair, MRP)

Francuska Partia Komunistyczna (Parti communiste français, PCF)

Zieloni (Les Verts)



Niemcy

Socjaldemokratyczna Partia Niemiec (Sozialdemokratische Partei Deutschlands, SPD)

Unia Chrześcijańsko-Demokratyczna (Christlich Demokratische Union Deutschlands, CDU)

Unia Chrześcijańsko-Społeczna (Christlich-Sociale Union in Bayern, CSU)

Sojusz 90/Zieloni (Bündnis 90/Die Grünen)

Partia Wolnych Demokratów (Freie Demokratische Partei, FDP)

Die Linkspartei. (Partia Lewicy, L-PDS)

Partia Demokratycznego Socjalizmu (Partei des Demokratischen Sozialismus, PDS)

Alternatywa Wyborcza Praca i Sprawiedliwość Społeczna (Wahlalternative Arbeit und Soziale Gerechtigkeit, WASG)

Partia Praworządnej Ofensywy (Partei rechtsstaatlicher Offensive - Offensive D)

Republikanie (Republikaner)

Niemiecka Unia Narodowa (Deutsche Volksunion, DVU)

Narodowodemokratyczna Partia Niemiec (Nationaldemokratische Partei Deutschlands, NPD)

Rosja

Blok Ojczyzna

Jabłoko

Jedna Rosja

Komunistyczna Partia Federacji Rosyjskiej

Liberalno-Demokratyczna Partia Rosji

Rodina

Sojusz Sił Prawicowych



Zielona Alternatywa

Wielka Brytania

Partia Pracy (Labour Party)

Partia Konserwatywna (Conservative Party)

Partia Zielonych Anglii i Walii (Green Party of England and Wales)

Szkocka Partia Zielonych (Scottish Green Party)

Liberalni Demokraci (Liberal Democrats)

Partia Niepodległości Zjednoczonego Królestwa (United Kingdom Independence Party, UKIP)

Włochy

Forza Italia (FI)

Demokraci Lewicy (Democratici di Sinistra, DS)

Sojusz Narodowy (Alleanza Nazionale, AN)

Liga Północna (Lega Nord, LN)

Odrodzenie Komunistyczne (Rifondazione Comunista, RC)

Włoska Partia Ludowa (Partito Popolare Italiano, PPI)

Federacja Zielonych (Federazione dei Verdi)

Partia Komunistów Włoskich (Partito dei Communisti Italiani, PdCI)

Nowa Partia Socjalistyczna (Nuovo Partito Socialista Italiano, Nuovo PSI)

Chrześcijańska Demokracja (Democrazia Cristiana)

Stany Zjednoczone

Partia Republikańska (Republican Party)

Partia Demokratyczna (Democratic Party)

Partia Libertariańska (Libertarian Party)

Partia Konstytucyjna (Constiution Party)

Partia Zielonych (Green Party)



Unia Europejska

Europejska Partia Obywatelska (EPO)

Partia Europejskich Socjalistów (PES)

Partia Europejskich Liberałów, Demokratów i Reformatorów (ELDR)

Europejska Partia Zielonych (EPZ)

Zieloni - Wolny Sojusz Europejski (Zieloni/WSE)

Wolny Sojusz Europejski (WSE)

Europejska Zjednoczona Lewica - Nordycka Zielona Lewica (GUE/NGL)

Unia na rzecz Europy Narodów (UEN)

Europa Demokracji i Różnorodności (EDR)



Polska

Komunistyczna Partia Polski - (KPP)

Liga Polskich Rodzin (LPR)

Partia Demokratyczna - demokraci.pl (PD)

Platforma Obywatelska (PO)

Polska Partia Pracy - (PPP)

Polska Partia Socjalistyczna - (PPS)

Polskie Stronnictwo Ludowe (PSL)

Prawo i Sprawiedliwość (PiS)

RACJA Polskiej Lewicy (RACJA PL)

Samoobrona Rzeczypospolitej Polskiej (SRP)

Socjaldemokracja Polska (SdPl)

Sojusz Lewicy Demokratycznej (SLD)

Unia Lewicy III RP (UL)

Unia Polityki Realnej (UPR)

Unia Pracy (UP)

Zieloni 2004 (Zieloni)

źródło: wolna encyklopedia internetowa http://pl.wikipedia.org/

Załącznik 3


Liberalizm gospodarczy,
kapitalizm, leseferyzm, neoliberalizm.

Spontaniczna alokacja zasobów, wolność gospodarcza, niskie podatki, własność prywatna

Wg terminologii


Wielkiej Rewolucji Francuskiej:
"Wolność"




obóz liberalno-demokratyczny,
liberałowie, reformatorzy,
demokraci, libertarianie

Unia Europejska: ALDE
USA: Demokraci, Libertarianie
(PoliticalCompass: Libertarian Right)

obóz chadecko-konserwatywny ("czarni")
tradycyjna prawica, konserwatyści,
chrześcijańscy demokraci (ChD), monarchiści

Unia Europejska: EPL-ED
USA: Republikanie
(PoliticalCompass: Authoritarian Right)

Demokratyczna wspólnota
libertariańska.

Równość światopoglądów.
Rozdział Kościoła i Państwa.
Równość płci, ras, orientacji seksualnych. Tolerancja.
Wolność słowa i zgromadzeń.
Liberalizm
obyczajowo-światopoglądowy.
Anarchizm.

Wg terminologii


Wielkiej Rewolucji Francuskiej:
"Braterstwo"



Hierarchiczna wspólnota
autorytarna.

Dominacja światopoglądu religijnego
lub kultu jednostki.
Kościół/kult ingerujące w Państwo.
Klerykalizm, patriarchat, rasizm, antysemityzm, homofobia, totalitaryzm.
Ograniczone wolności obywatelskie.
Konserwatyzm
obyczajowo-światopoglądowy.
Faszyzm.

Wg terminologii


Wielkiej Rewolucji Francuskiej:
"Autorytaryzm"

obóz socjaldemokratyczny ("czerwoni")
tradycyjna lewica, socjaldemokraci

Unia Europejska: PES, EUL/NGL
USA: Demokraci
(PoliticalCompass: Libertarian Left)

obóz narodowy ("brunatni","czarni")
ludowcy, endecy, narodowi socjaliści,
narodowi katolicy, neofaszyści,
komuniści totalitarni

Unia Europejska: UEN
USA: komunitarianie, faszyści
(PoliticalCompass: Authoritarian Left)

 

Socjalizm, komunizm, państwo opiekuńcze,
"państwo dobrobytu", etatyzm.

Centralna alokacja zasobów, ograniczona wolność gospodarcza, biurokracja, nadregulacja, wysokie podatki, własność państwowa

Wg terminologii


Wielkiej Rewolucji Francuskiej:
"Równość"




źródło: wolna encyklopedia internetowa http://pl.wikipedia.org/

Załącznik 4


źródło: strona internetowa : http://www.euro.pap.com.pl

7. Czas trwania lekcji


45 minut

8. Uwagi do scenariusza


brak


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość