Strona główna

1. Twardość, Podział metod badania pomiaru twardości. Pomiar twardości metodą Brinella Pomiar twardości metodą Rockwella


Pobieranie 64.24 Kb.
Data20.06.2016
Rozmiar64.24 Kb.
TWARDOŚĆ METALI
1.Twardość, Podział metod badania pomiaru twardości.

2. Pomiar twardości metodą Brinella

3. Pomiar twardości metodą Rockwella

4. Pomiar twardości metodą Shore’a

5. Pomiar twardości metodą Poldi, schemat młotka Poldi.

6. Pomiary mikrotwardości, definicja mikrotwardości.

7. Mikrotwardościomierz Hanemanna

METALOGRAFIA
1. Co to jest metalografia i czym się zajmuje

2. Badania makroskopowe

- Badanie przełomów – badanie przełomu niebieskiego

- Próba Baumana

3. Badania mikroskopowe

- mikroskop świetlny

- Budowa mikroskopu ( charakterystyka, właściwości )

4. Mikroskop elektronowy transmisyjny

5. Techniki badawcze stosowane w badaniach mikroskopem elektronowym

6. Co to są repliki i jakie są ich rodzaje

7. Mikrosonda elektronowa

8. Jonowy Mikroskop polowy – budowa

PALIWA
1. Jakie analizy obejmują badania węgla kamiennego
Badania własności węgla kamiennego obejmują następujące analizy:

  • elementarną me­todę ilościową oznaczania węgla i wodoru w węglu kamiennym oraz w innych paliwach wę­glowych, polegająca na spalaniu próbki węgla w piecu laboratoryjnym w atmo­sferze tlenu. Z ilości powstałego CO2 i H2O wyznacza się procentową zawartość węgla i wodoru. Analiza elementarna węgla obejmuje łączne oznaczenia ilościowe węgla i wodoru siarki lotnej, popiołu i wilgoci.

  • funkcjonalną stosowaną w badaniach paliw węglowych dla ustalenia ich struktury chemicznej, sposobu występo­wania ugrupowań lub wiązań węgla pierwiast­kowego z tlenem, siarką i azotem.

  • techniczną obejmującą ilościo­we oznaczenie wilgoci całkowitej (wilgoci przemijającej i wilgoci próbki powietrzno-suchej), zawartości popiołu i części lotnych.



2. Oznaczenia zawartości części lotnych w Paliwach
Części lotne w paliwie stanowią takie części bezwodnej jego masy, które podczas prażenia bez dostępu powietrza przechodzą w stan lotny.

Metoda oznaczania zawartości części lotnych polega na wyprażeniu odważki próbki analitycznej (l ±0,01 g) w zamkniętym tyglu w temperaturze 850±15°C przez 7 minut bez dostępu powietrza i na wagowym ustaleniu strat badanej masy paliwa. Całkowita strata masy paliwa składa się z zawartości wilgoci i zawartości części lotnych w bada­nej próbce.


3. Rodzaje wilgoci występującej w węglu kamiennym
a) przemijająca (względna) - część wody zawartej w paliwie tracona podczas suszenia w powietrzu do osiągnięcia stanu przybliżonej równowagi z wilgocią powietrza otoczenia,

b) higroskopijna (powietrzno-sucha) - woda pozostała w węglu po osiągnięciu przybliżonej równowagi z wilgocią powietrza otoczenia,

c) całkowita - łączna zawartość wilgoci przemijającej i wilgoci higroskopijnej w paliwie roboczym,

d) analityczna - wilgoć zawarta w próbce analitycznej przygotowanej do prowadzenia oznaczeń.



4. Oznaczenia zawartości popiołu
Oznaczanie popiołu polega na całkowitym spaleniu określonej masy węgla w ściśle ustalonych warunkach. Najczęściej stosowaną jest metoda szybkiego spopielania węgla w temperaturze 850°C w mufli pieca Zawartość popiołu w próbce paliwa oblicza się na podstawie różnicy mas przed po prażeniu w stosunku do masy próbki. Istnieją metody automatycznego określania zawartości popiołu oparte głównie na naświetlaniu próbki promieniami radioaktywnymi lub rentgenowskimi.

5. Oznaczenia siarki w węglu kamiennym
Siarka jest jednym z najbardziej szkodliwych składników tak węgla energetycznego jak i węgla przeznaczonego do celów koksochemicznych. Przy spalaniu węgli energetycznych zawierających siarkę spaliny zanieczyszczają atmosferę, niszczą roślinność, powodują korozję palenisk i przewodów gazów spalinowych. Siarka zawarta w węglu koksowniczym przechodzi w 70% do koksu.

Najczęściej zawartość siarki całkowitej oznacza się metodami:



  • Seuthgo - polegającej na spaleniu próbki paliwa w strumieniu tlenu i oznaczeniu ilości powstałego SO3,

  • Eschki - polegającej na spaleniu 1 g węgla zmieszanego z 4 g mieszaniny Eschki (2 części MgO + 1 część Na2CO3). Pozostałość po spaleniu przenosi się do zlewki i wykonuje reakcje chemiczne pozwalające na wydzielenie osadu BaSO4. Z jego masy oblicza się zawartość siarki całkowitej w próbce ana­litycznej paliwa.


6. Analiza Sitowa Paliw
Jedną z bardzo ważnych cech paliw stałych jest skład ziarnowy. Procesy spalania i przeróbki paliw wymagają nie tylko zastosowania paliwa określonego typu, o odpowiednim stopniu czystości, lecz także o ściśle określonej ziarnistości. Z tego powodu paliwa sortuje się, czyli rozdziela na sortymenty. Ścisłe określenie wymiarów ziaren umożliwia tzw. analiza sitowa.

Sortyment czysty powinien zawierać tylko ziarna przechodzące przez sito stanowiące górną granicę, zaś pozostałe pozostają na sicie stanowiącym dolną granicę tego sortymentu. Materiał przechodzący przez sito stanowiące dolną granicę danego sortymentu nazywa się podziarnem, zaś pozostający na sicie stanowiącym górną granicę tego sortymentu - nadziarnem. Po wykonaniu przesiewu należy wyznaczyć masy poszczególnych klas ziarnowych oraz określić wychód danej klasy ziarnowej oraz sumaryczny wychód przesiewu, a wynik przedstawić w formie krzywych składu ziarnowego.




7. Zdolność spiekowa
Określa ona przydatność węgla dla przemysłu koksowniczego, gazowniczego i energetyki. Zdolność spiekania według Rogi oblicza się wzorem w oparciu o pomiary wytrzymałości mechanicznej metodą bębnową koksu otrzymanego z 1 g węgla zmieszanego z 5 g antracytu, sprasowanego, obciążonego obciążnikiem 110 g i ogrzewanego bez dostępu powietrza w temperaturze 850°C w czasie 15 minut.
8. Reaktywność koksu
Reaktywności koksu jest to je­go zdolność do reagowania z wybranym czynnikiem utleniający w ściśle określonych, umownych warunkach: temperatury, ciśnienia, ilości medium zgazowującego oraz masy i uziarnienia koksu.

Reaktywność koksu może być oceniana względem dwutlenku węgla, tlenu lub pary wodnej. Można wyróżnić wobec tego:



  • karboksyreaktywność (reaktywność względem dwutlenku węgla),

  • oksyreaktywność, palność lub spalność (reaktywność względem tlenu),

  • hydroreaktywność (reaktywność względem pary wodnej).



9. Gęstość rzeczywista i pozorna (koksu i paliw stałych)
Gęstość rzeczywista jest to stosunek masy koksu o uziarnieniu poni­żej 0,2 mm (pozbawionego największych por) do jego objętości. Pomiar tego parametru wykonuje się metodą piknometryczną z zastosowaniem alkoholu metylowego jako cieczy piknometrycznej.
Gęstość pozorna jest to stosunek masy koksu do jego objętości łącznie z porami. Zasada oznaczania polega na znalezieniu masy i obję­tości badanego koksu w kawałkach przez zwa­żenie go na powietrzu, w wodzie i po wyjęciu z wody.

10. Oznaczanie ciepła spalania i obliczanie wartości opałowej paliw ciekłych w bombie kalorymetrycznej
Próbkę paliwa 0,6-0,8 g odważa się w tygielku. W przypadku paliw lekkich, przed wprowadzeniem odważki paliwa do tygielka, zakrywa się go przyklejoną szczelnie do jego krawędzi błoną koloidową. Próbkę paliwa wprowadza się przez specjalny otwór w tygielku, za pomocą strzykawki z cienką igłą - przebijając błonę lub w specjalnie uformowanej szczelnej ampułce. Paliwa ciężkie i o dużej lepkości spala się w niezakrytym tygielku. Przebieg pomiaru ciepła spalania i wartości opałowej w bombie kalometrycznej jest taki sam, jak w przypadku oznaczania ciepła spalania paliw stałych. Zapłon próbki następuje od drucika oporowego i zanurzonej w paliwie nitki bawełnianej lub paska koloidowego, przyklejonego do ampułki lub błony koloidowej.

11. Liczba koksowa według Conradsona
Metoda Conradsona polega na prażeniu badanego oleju w specjalnym tyglu. Podczas ogrzania węglowodory i wodór zostają odparowane i ulegają spaleniu. Stosunek suchej pozostałości do masy pierwotnej próbki, wyrażony w procentach, jest liczbą koksowa Conradsona.

12. Rodzaje analizatorów gazów

Termochemiczne analizatory gazów


W termochemicznych analizatorach gazu działających na zasadzie metod fizykochemicznych wykorzystano cieplny efekt reakcji katalitycznego utleniania analizowanego składnika. Spalanie odbywa się albo na drucie platynowym będącym jednocześnie czujnikiem lub na rozdrobnionym katalizatorze i wówczas efekt cieplny reakcji mierzy się specjalnym czujnikiem.

Zmiana oporności elektrycznej drutu platynowego w komorze pomiarowej termotechnicznych anali­zatorów gazu z katalicznymi dru­tami platynowymi spowodowana różnicą temperatury wskutek spalania analizowanego składnika powoduje naruszenie równowagi mostka pomiarowego. Mierzona jest wartość płynącego prądu proporcjonalnego do stężenia analizowanego składnika w mieszaninie gazowej.


Fizyczne analizatory gazów

Analizatory te pracują na zasadzie paramagnetycznych własność tlenu. Badany gaz przepuszcza się przez pole magnetyczne. Jeżeli w badanym gazie znajduje się tlen, gaz płynie w kierunku największego zagęszczenia linii sił pola magnetycznego, w którym umieszcza się spiralę ogrzewaną elektrycznie. Ponieważ własności paramagnetyczne tlenu maleją ze wzrostem temperatury, ogrzewany gaz zostaje usunięty przez napływający gaz zimny. Powstały w ten sposób stały strumień gazu nazwano „wiatrem magnetycznym". Jego prędkość jest proporcjonalna do zawartości tlenu w badanym gazie.

Analizator ten stosuje się do ciągłej kontroli nadmiaru powietrza do spalania, a ponadto do analizy gazów przemysłowych, do oznaczania w nich tlenu.

Analizator pracujący na zasadzie absorpcji promieniowania podczerwonego


W analizatorze tym strumień promieni podczerwonych przechodzi przez warstwę analizowanej mieszaniny gazowej, przy czym cześć energii jest absorbowana proporcjonalnie do stężenia oznaczanego składnika w gazie.
13. Definicja wilgotności względnej, bezwzględnej i punktu rosy
Wilgotność bezwzględna – jest to zawartość pary wodnej w 1 m3 gazu suchego [g]



Wilgotność względna – stosunek wilgotności bezwzględnej badanego gazu do wilgotności bezwzględnej gazu nasyconego parą wodną przy tej samej temperaturze i ciśnieniu.



Punkt rosy – to temperatura przy której gaz pod danym ciśnieniem staje się nasycony parą wodną.
14. Za pomocą jakich przyrządów określamy właściwości gazu wilgotnego

Higrometry włosowe


W higrometrach wykorzystuje się wydłużenie włosa pod wpływem zmian wilgotności powietrza. Skala higrometru włosowego podaje wilgotność względną w procentach.
Higrometry z ogrzewanymi czujnikami

Higrometry te działają na zasadzie pomiaru temperatury nasyconego roztworu chlorku litu. Czujnik pomiarowy to termometr oporo­wy owinięty tkaniną szklaną nasyconą wodnym roztworem LiCl o dużym stężeniu. Na tkaninie tej są nawinięte dwie leżące obok siebie nie stykające się elek­trody wykonane z metalu odpornego na koro­zję, które przyłączono do źródła prądu zmiennego. Przepływ prądu przez roztwór chlorku li­tu powoduje parowanie wody z roztworu, wsku­tek czego zmniejsza się jego przewodność elektryczna. Wykrystalizowany z tego roz­tworu chlorek litu pobiera wilgoć z powie­trza, ponieważ posiada duże własności higroskopijne. Następuje ustalenie się takiej temperatury roztworu, w której nie będzie istniała wymiana wilgoci między chlorkiem litu a otoczeniem. Temperatura ta jest za­leżna jedynie od ciśnienia cząstkowego pary wodnej w otaczającym powie­trzu.


Psychometry

Przyrządy te składają się z dwóch jednakowych termometrów rtęciowych tzw. suchego i mokrego. Zbiorniczek rtęci termometru mokrego jest owi­nięty gazą zwilżoną wodą destylowaną.

Termometr suchy mierzy temperaturę przepływającego powietrza (gazu) wilgotnego, natomiast w warstwie powietrza graniczącego bezpośrednio z zbiorniczkiem termometru wilgotnego ustali się stan nasycenia powietrza parą wodną. Na skutek różnicy ciśnień cząstkowych pary wodnej w tej warstwie granicznej i w otaczającym powietrzu nastąpi parowanie wody ze zwilżonej gazy termometru mokrego. Wskutek odparowania wody obniża się temperatura termometru mokrego.

Znając temperaturę termometru suchego i temperaturę termometru mokrego można oznaczyć wilgotność względną z wzoru.

Termometry suchy ts i mokry tm są umieszczone w ściance przewodu (o przekroju okrągłym lub prostokątnym ). Dla pomiaru prędkości powietrza wbudowano również w ściankę przewodu anemometr. Na podstawie zmierzonej temperatury ts i tm oraz prędkości powietrza, znajdujemy wilgotność względną z odpowiedniego wzoru lub z wykresu


TWORZYWA SZTUCZNE
1. Oznaczenie gęstości tworzyw sztucznych
Sprowadza się ono do określenia masy i objętości próbki badanego tworzywa. Pomiary wykonuje się zwykle w temperaturze do 23 °C oddzielnie przy użyciu wagi hydro statycznej lub areometrycznie. Gęstość próbek o kształtach całkowicie regularnych, a więc próbek prostopadłościennych lub odcinków rur i prętów okrągłych o równomiernym przekroju na całej długości, można określić na podstawie masy próbki i jej objętości obliczonej z wymiarów liniowych.

W przypadku bardzo niewielkiej ilości badanego materiału

lub materiału rozdrobnionego stosuje się metodę piknometryczną. Materiały proszkowe, np. napełniacze można oznaczać za pomocą kolby Le Chateliera i wagi laboratoryjnej; a gdy próbka jest małą lub gdy należy uzyskać większą dokładność - za pomocą piknometru i wagi hydrostatycznej.
Oznaczanie gęstości ciał o nieregularnych kształtach dokonuje się za pomocą wagi hydrostatycznej
Waga hydrostatyczna jest zaopatrzona z strony w dwie szalki, z których dolna w trakcie całego pomiaru jest zanurzona w cieczy imersyjnej. Próbkę waży się raz na górnej, a drugi raz na dolnej szalce. Gęstość oblicza się z różnicy masy m — mi.
Gęstość tworzyw sztucznych w postać proszku można oznaczyć przy pomocy kolby Henri Le Chatelier (1850-1936).
a) Wysuszenie 130g proszku w temp. 105-1100C _

b) Wypełnienie kolby benzenem, benyzną, lub spirytusem*

c) Zanurzenie kolby w wodzie i ogrzanie do temp. 230C.

d) Usunięcie nadmiaru cieczy znajdującej się powyżej poziomu zerowego

e) Wsypanie proszku do uzyskania poziomu cieczy na podziałce 20cm3*

zważenie pozostałego proszku

Piknometr jest to kolbka szklana z doszlifowanym korkiem, jest naczyniem zaprojektowanym do pomiarów gęstości Cieczy lub niewielkich ciał
Pusty piknometr waży się, napełnia cieczą, zatyka koreczkiem i umieszcza w termostacie w temperaturze około 230C na 30 min. Po wyjęciu chłodzi się szybko w wodzie, aby ciecz nie wylała się, i szybko waży. Następnie opróżnia się piknometr, suszy i umieszcza w nim próbkę, wkłada do termostatu na 30 min i waży. Potem nalewa się do piknometru ciecz, usuwa pęcherzyki powietrza przez stukanie lub pod zmniejszonym ciśnieniem w eksykatorze próżniowym i po zamknięciu pozostawia w termostacie na 30 min, ponownie chłodzi wodą i po wytarciu waży.
Gęstość tworzyw sztucznych w postaci płynu wykonuje się za pomocą areometru lub wagi hydrostatycznej Mohra
♦ Areometr , gęstościomierz, przyrząd służący do pomiaru gęstości cieczy metodą wyporową.
♦ Budowa. Jest to rurka szklana, której górna wydłużona część zaopatrzona jest w skalę, część dolna w postaci bańki wypełniona jest śrutem.
♦ Pomiar. Po zanurzeniu areometru w cieczy ustala się stan równowagi pomiędzy ciężarem areometru a ciężarem wypartej cieczy.

2. Wilgotność tworzywa
Wilgotność tworzywa -jest to zawartość wody w danym materiale. Spotyka się też określenie zawartości wilgoci. Wilgotność wyraża się przeważnie w procentach wagowych lub objętościowych.

Klasyczny pomiar polega na suszeniu zważone; próbki w określonej temperaturze do stałej masy i na obliczaniu wyniku według wzoru:
mw, ms - masa próbki wilgotnej i wysuszonej

3. Nasiąkliwość wagowa – chłonność wody
Nasiąkliwość wagowa – chłonność wody jest to stosunek masy wody pochłoniętej przez próbkę do masy tej próbki w stanie suchym. Ilość pochłoniętej wody wpływa w istotny sposób na właściwości tworzywa. Oznaczanie chłonności wody dla wszystkich typów tworzyw przeprowadza się z reguły we wrzącej wodzie. Wyjątkiem są tworzywa, które w tej temperaturze miękną lub ulegają deformacjom i uszkodzeniom; chłonność ich oznacza się w wodzie zimnej. Ponadto rozróżnia się dwa sposoby badania w zależności od tego, czy w tworzy obecne są substancje rozpuszczalne w wodzie, czy nie.

4. Udarność, metody oznaczenia udarności
Udarność jest miarą kruchości materiałów określaną przez pracę potrzebną do dynamicznego złamania próbki i odnoszoną do wielkości poprzecznego przekroju próbki. Badania wykonywane są metodami:
Metoda Charpy'ego

Młot Charpy'ego zawieszony na osi porusza się jak swobodne wahadło. Młot ustawia się w pozycji pionowej i sprawdza czy zwolniony bez próbki pokazuje energię 0. Próbkę umieszcza się na podporach i ustawia wskazówkę zabieraka na maksymalnej wartości na skali. Bez wstrząsów należy zwolnić zapadkę i odczytać energię zaabsorbowaną przez łamaną próbkę.



Metoda Dynstat

Udarność oznacza się na próbkach o małych wymiarach, umocowanych pionowo. Praktyczne znaczenie pomiarów aparatem Dynstat polega na tym, że próbki o tak małych wymiarach udaje się wycinać z wielu gotowych wyrobów, co nie jest możliwe przy próbkach do aparatu Charpy'ego.



5. Pomiar twardości tworzyw sztucznych metoda Brinella
Do badania używa się aparatu Brinella w którym można nastawiać obciążenie wstępnie i kilka do wyboru obciążeń roboczych. Czujnik rejestruje głębokość wgniotu pod naciskiem. Ustala się za pomocą klocka z miękkiej miedzi pod wstępnym obciążeniem Fo = 9,8 N odkształcanie ramy przyrządu, jakie wystąpi w czasie pomiaru z zastosowaniem wybranego obciążenia pomiarowego Fin.

Do próbki umieszczonej na stoliku przykłada się obciążenia wstępne oraz pomiarowe i mierzy po 30 s głębokość odcisku. Należy wykonać 10 pomiarów. Odcisk powstający pod wpływem wybranego obciążenia jest sumą odkształceń plastycznego i sprężystego, które w tworzywach sztucznych mogą być większe niż u wielu metali. Po zdjęciu obciążenia następuje stosunkowo szybki powrót poodkształecniowy odcisku w zakresie odkształcenia sprężystego.


Twardość według Brinella

6. Oznaczenie ścieralności na aparacie Grasseli
Oznaczanie ścieralności na aparacie Grasselli. Proces ścierania przebiega również na papierze ściernym, ale wynik wyraża się w cm3/(kWh).

W charakterze wzorca stosuje się gumę wzorcową taką samą jak w metodzie Schoppera. Tarcza pokryta papierem ściernym obraca się ścierając jednocześnie dwie próbki. Po upływie czasu odpowiadającego 200 obrotom tarczy wyłącza się silnik, oczyszcza próbki i waży. W ten sposób ustala się wskaźnik ścieralności gumy wzorcowej dwóch próbek i wskaźnik ścieralności badanego materiału.


7. Temperatura zeszklenia, moduł ścinania przy skręcaniu
Temperatura zeszklenia Tg - to temperatura przejścia ze stanu elastycznego w stan szklisty. Stanowi ona kryterium stosowania polimerów i tworzyw sztucznych w warunkach normalnych.



Moduł ścinania przy skręcaniu – oznacza się literą G, określa się jako iloraz stałego naprężenia ścinającego i kąta skręcania w określonym czasie od chwili przyłożenia naprężenia. Badanie przeprowadza się w termostacie Dewara lub za pomocą wahadła skrętnego.
8. Definicja wskaźnika tlenowego, badanie zapalności metodą wskaźnika tlenowego
Miarą palności polimerów jest tzw. wskaźnik lub indeks tlenowy OI. Jest to najmniejsza procentowa zawartość tlenu w mieszaninie tlenu i azotu podtrzymująca palenie się próbki w warunkach pomiaru.
Im wskaźnik ten jest niższy, tym tworzywo jest mniej odporne na palenie.
Metoda polega na ustaleniu minimalnego stężenia tlenu w mieszaninie, przy którym próbka tworzywa umocowana pionowo w kolumnie pomiarowej się pali. Do każdego oznaczenia przygotowuje się po 10 próbek, które nie wymagają klimatyzowania. Podczas badania próbka w zależności od stężenia tlenu w mieszaninie po zapaleniu albo gaśnie, albo pali się własnym płomieniem do końca

9. Pomiar w aparacie Schrama – Żebrowskiego
Pomiar w aparacie Schrama-Żebrowskiego

Zasadniczymi elementami przyrządu są rozgrzewany prądem odizolowany pręt oraz urządzenie umożliwiające zetknięcie się pręta z próbką, aż do jej spalenia na długość 5 mm; oba elementy są umieszczone w komorze zabezpieczającej od przeciągu.

Do wykonania pomiarów używa się ponadto sekundomierza, suwmiarki i urządzenia do kontrolowania temperatury pręta. Podczas oznaczania, gdy żarzący się pręt styka się z badana próbką, włącza się sekundomierz. Po upływie 180 s od chwili zetknięcia odchyla się pręt i mierzy czas palenia próbki. Jeżeli płomień osiągnie znak na próbce lub gdy próbka zgaśnie, oznaczenie należy przerwać - nie wcześniej jednak niż w ciągu 30 s.

Po zakończeniu badania mierzy się odległość między znakiem kontrolnym a zwęglona powierzchnią próbki na obydwu jej powierzchniach (10 mm). Jako wynik oznaczenia przyjmuje się czas palenia 5 próbek.

10. Pomiar za pomocą kubka wypałowego Forda
Do praktycznej oceny wielu produktów ciekłych można stosować pomiar czasu wypływu przez znormalizowaną dyszę. Jest to metoda umowna, stosowana do charakteryzowania wyrobów lakierniczych oraz ciekłych polimerów i niektórych półproduktów.

Wykonanie pomiaru Kubek stabilnie umieszcza się w statywie. Zatykając otwór kubka palcem, napełnia się go badaną cieczą, uprzednio przesączoną przez sito. W odległości 100 mm pod kubkiem umieszcza się odpowiednie naczynie. Palec usuwa się, włączając równocześnie czasomierz. Czas wypływu odpowiada pierwszemu przerwaniu strumienia wypływającego z kubka. Pomiar wymaga przynajmniej trzykrotnego powtórzenia.
11. Pomiar współczynnika załamania światła (refraktrometrem Abbego)
Do wykonania pomiaru potrzebna ciecz imersyjna. Pryzmat oświetlający refraktometr odchyla się do pozycji pionowej, na pryzmat pomiarowy nanosi kroplę cieczy imersyjnej i przykleja do niej badaną próbkę gładką powierzchnią w ten sposób, żeby druga powierzchnia, prostopadła do powierzchni pryzmatu, była skierowana w stronę źródła światła. Źródło światła powinno być tak skierowane na pryzmat, aby wiązka promieni biegła równolegle wzdłuż pryzmatu pomiarowego. Przez obrót śrubą pomiarową znajduje się w polu widzenia okularu granicę cienia, którą naprowadza się na skrzyżowane nitki. W razie nieostrej lub wielobarwnej granicy cienia można dyspersję zmniejszyć przez obrót kompensatora. Wyniki odczytuje się wprost.


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość