Strona główna

1. Uwagi wstępne – st


Pobieranie 1.56 Mb.
Strona14/17
Data20.06.2016
Rozmiar1.56 Mb.
1   ...   9   10   11   12   13   14   15   16   17

Warunki wodne


Brak oddziaływań.

Warunki klimatyczne

Brak oddziaływań.



Krajobraz

Linia elektroenergetyczna jest elementem przekształcenia krajobrazu naturalnego


w wyniku rozwoju kultury (podnoszenie warunków życia) mieszkających na tych terenach grup ludzi. Jest elementem rozwoju cywilizacji i w tym znaczeniu stanie się pozytywnym elementem krajobrazu kulturowego. Budowa linii jest działaniem krótkotrwałym i sam fakt prowadzenia prac budowlanych nie stanie się elementem krajobrazu kulturowego.

Zabytki

W rejonie projektowanej linii wystepują stanowiska archeologiczne, w trakcie realizacji przedsięwzięcia Studium zapewnia pełną ochronę tych obiektów.



Dobra materialne

Nie przewiduje się oddziaływań na dobra materialne na etapie realizacji przedsięwzięcia.



Transgraniczne oddziaływania na środowisko

Realizacja ustaleń Studium nie spowoduje transgranicznych oddziaływań na środowisko przyrodnicze.



Oddziaływania wynikające z istnienia przedsięwzięcia

Pole elektromagnetyczne

Pola elektromagnetyczne występujące w środowisku można podzielić na pola naturalne i pola pochodzenia technicznego (pola sztuczne). Najlepiej poznanym polem naturalnym jest pole geomagnetyczne, wytwarzane przez kulę ziemską. Natężenie tego pola wynosi od 16 do 56 A/m. Wokół powierzchni Ziemi występuje także naturalne pole elektryczne o natężeniu około 120V/m.

Źródłami pól sztucznych o bardzo różnych częstotliwościach i poziomach natężeń są różnego typu urządzenia techniczne.

Stacje i linie elektroenergetyczne wysokiego napięcia są źródłem pola elektromagnetycznego o częstotliwości 50 Hz. Pole to powstaje wokół przewodów


i aparatury będącej pod napięciem. Analizując oddziaływanie tego pola na środowisko mówimy o dwóch jego składowych: polu elektrycznym E i polu magnetycznym H.

Wartości maksymalne natężenia pola elektrycznego i magnetycznego wokół linii elektroenergetycznych oraz zmianę tych wartości w zależności od odległości od przewodów roboczych można obliczyć przy pomocy programów komputerowych, lub wyznaczyć poprzez pomiary.

Teren wokół linii jest terenem ogólnodostępnym. Dla tego typu terenów obowiązuje Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Zgodnie z zapisami zawartymi w tym rozporządzeniu (załącznik nr 1 do rozporządzenia) dopuszczalny poziom pola elektromagnetycznego o częstotliwości 50 Hz nie powinien przekraczać w miejscach dostępnych dla ludzi, wartości granicznej: natężenie pola elektrycznego (E) - 10 kV/m,

natężenie pola magnetycznego (H) - 60 A/m.

Po wybudowaniu linii, przed oddaniem jej do użytkowania wykonuje się pomiary natężenia pola elektromagnetycznego. Na podstawie porównania wyników obliczeń teoretycznych i pomiarów wykonanych dla budowanych i uruchomianych w ostatnich latach linii można stwierdzić, że wartości natężenia pola wyznaczone na podstawie wyliczeń są wyższe od wartości zmierzonych.

Pole elektryczne

Na wartość maksymalną oraz rozkład natężenia pola elektrycznego E w otoczeniu urządzeń będących pod napięciem wpływają następujące parametry:


  • napięcie robocze,

  • odległość od części będących pod napięciem.

Natężenie pola szybko maleje wraz ze wzrostem odległości od źródła napięcia. Natomiast elementy w pobliżu urządzeń takie jak drzewa, metalowe ogrodzenia, obiekty budowlane wpływają w istotny sposób na rozkład natężenia pola elektrycznego E, szczególnie w ich otoczeniu. Wpływ tych elementów zmniejsza natężenie pola elektrycznego lub je eliminuje. Określenie wpływu ww. elementów jest możliwe na ogół jedynie na podstawie pomiarów wykonywanych w czasie pracy linii.

Według Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, wartość graniczna natężenia składowej elektrycznej E pola elektromagnetycznego o częstotliwości 50 Hz (pola elektrycznego) dopuszczalna w środowisku, w miejscach dostępnych dla ludzi wynosi 10 kV/m.


Na obszarach zabudowy mieszkaniowej natężenie pola elektrycznego nie może przekroczyć wartości 1 kV/m.

Wartości natężenia pola elektrycznego określono na wysokości 2 m od poziomu ziemi. Ze względu na fakt, że maksymalna wartość natężenia pola elektrycznego pod linią występuje w przypadku, w którym odległość od ziemi najniżej zawieszonego przewodu jest najmniejsza (h =hmin), obliczenia przeprowadzone dla najmniejszej odległości przewód roboczy-ziemia, tj. h = hmin = 11 m (taka odległość przewodów roboczych od ziemi może wystąpić jedynie przy najwyższej dopuszczalnej temperaturze przewodów +80o C lub przy temperaturze otoczenia -5oC i obciążeniu przewodów tzw. sadzią charakterystyczną - oblodzeniu przewodów). W warunkach normalnej pracy linii odległość przewodów fazowych od ziemi będzie zazwyczaj (przez większość czasu pracy linii) większa od minimalnej.

Na obszarze, na którym natężenie pola elektrycznego jest mniejsze niż 1 kV/m, nie ma żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu terenu i obszar ten uważa się za całkowicie bezpieczny dla ludzi. Na terenach, na których natężenie pola elektrycznego przekracza wartość 1 kV/m obowiązuje zakaz realizacji zabudowy mieszkaniowej. Tereny, na których natężenie pola elektrycznego jest większe niż 10 kV/m muszą zostać zabezpieczone przed dostępem ludzi.

Pole magnetyczne

Rozporządzenie Ministra Środowiska podaje jako wartość graniczną natężenia składowej magnetycznej H pola elektromagnetycznego o częstotliwości 50 Hz (pola magnetycznego), dopuszczalną w środowisku dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową oraz dla miejsc dostępnych dla ludności 60 A/m. Wartość ta dotyczy przestrzeni do 2 m nad powierzchnią ziemi lub inną powierzchnią, na której mogą przebywać ludzie.

Pole magnetyczne w otoczeniu urządzenia elektrycznego zależy od prądu jaki przez to urządzenie przepływa. Im prąd jest większy tym natężenie pola magnetycznego w jego otoczeniu jest większe. Natężenie pola magnetycznego szybko maleje wraz


ze wzrostem odległości od źródła prądu.

Wartość maksymalna natężenia pola magnetycznego Hmax w bezpośrednim otoczeniu linii, wyznaczana zgodnie z przepisami rozporządzenia na wysokości 2,0 m nad ziemią (tuż nad głową człowieka o przeciętnym wzroście) zależy przede wszystkim od prądu w linii (I) oraz od odległości przewodów roboczych od ziemi (h). Największe wartości natężenia pola magnetycznego występują przy obciążeniu linii maksymalnym prądem (Imax) i przy najmniejszej odległości przewodów roboczych od ziemi


(h =hmin = 11,0 m). Największych wartości natężenia pola magnetycznego należy spodziewać się w okolicach środka przęsła, bowiem zazwyczaj tam odległość przewodów od ziemi jest najmniejsza. Przy zbliżaniu się do konstrukcji słupów natężenie pola magnetycznego maleje, podobnie jak przy oddalaniu się od osi linii.

Hałas

Źródłem hałasu (szumu akustycznego), wytwarzanego przez linie elektroenergetyczne wysokiego napięcia są:


  • ulot z elementów przewodzących linii znajdujących się pod napięciem (głównie z przewodów roboczych),

  • wyładowania powierzchniowe na elementach układu elektroizolacyjnego (izolatorach).

Wielkość tych zjawisk jest zależna od rozwiązania konstrukcyjnego linii, jednak hałas wywoływany ulotem, a także jego zmiany w czasie, jest zależny przede wszystkim od warunków atmosferycznych i rośnie wraz ze wzrostem wilgotności powietrza. Dlatego też w niekorzystnych warunkach atmosferycznych - niewielki deszcz, mżawka, mgła, sadź, poziom hałasu jest wyższy. Podczas dobrych warunków pogodowych linie elektroenergetyczne nie stwarzają istotnej uciążliwości akustycznej i w większości przypadku poziom hałasu wytwarzanego przez linie jest porównywalny z tłem środowiska i wynosi od 28 dB do 35 dB.

Ulot jest zjawiskiem polegającym na wyładowaniu elektrycznym do przestrzeni, pojawiającym się, gdy maksymalna wartość natężenia pola elektrycznego na powierzchni przewodu przekroczy wartość krytyczną. W prawidłowo zaprojektowanej linii podczas dobrych warunków atmosferycznych (gdy przewody są suche) zjawisko ulotu nie powinno występować, bowiem maksymalne natężenie pola elektrycznego na powierzchni przewodu wynosi najczęściej 15 - 17 kV/cm, podczas gdy natężenie krytyczne przy którym zaczyna się ulot wynosi około 19 - 20 kV/cm.

Podczas złych warunków atmosferycznych (duża wilgotność, średnio intensywny opad, sadź) natężenie krytyczne spada nawet do wartości 10 - 12 kV/cm. Powoduje to powstawanie intensywnego zjawiska ulotu, który sporadycznie może pojawić się także podczas dobrych warunków atmosferycznych, w wyniku występowania nierównomierności powierzchni przewodów roboczych (występujące ostrza - końcówki elementów splotu drutów) lub osprzętu liniowego, spowodowanych np. zabrudzeniem lub zadrapaniem.

Poziom hałasu wytwarzanego przez linie napowietrzne wysokiego napięcia zależy od ich konstrukcji, w szczególności zaś od rodzaju zastosowanych przewodów roboczych oraz od warunków pogodowych. Z pomiarów wykonywanych w czasie pracy linii elektroenergetycznych wiadomo, że linie napowietrzne wyposażone w przewody wiązkowe, szczególnie w wiązki trzy- lub czteroprzewodowe, wykonane z przewodów segmentowych, powodują znacznie mniejszy hałas niż linie wyposażone w przewody pojedyncze.

Poziom hałasu znacznie wzrasta w czasie złej pogody (mżawka, deszcz, śnieg, sadź), kiedy intensywność ulotu z przewodów roboczych istotnie się zwiększa.

Należy podkreślić, że hałas emitowany przez linie elektroenergetyczne wysokiego napięcia różni się znacznie od hałasu powodowanego przez inne źródła, np. przez zakłady przemysłowe.

Hałas napowietrznych linii wysokiego napięcia zdeterminowany jest bowiem zjawiskami ulotowymi, których intensywność - przy określonych parametrach linii
- zależy praktycznie wyłącznie od warunków atmosferycznych, których uwzględnienie przy obliczeniowej identyfikacji poziomu hałasu linii jest niezwykle trudne.

Hałas linii wysokiego napięcia wzrasta wraz ze wzrostem wilgotności powietrza. Najbardziej jest on słyszalny w czasie mżawki lub niezbyt obfitych opadów deszczu. Przy bardziej intensywnych opadach podstawowym źródłem hałasu mierzonego


w otoczeniu linii są same opady. Nie ma możliwości wyłączenia linii w czasie wykonywania pomiarów hałasu, a zatem oddzielenie hałasu linii od hałasu powodowanego przez same opady atmosferyczne, nie jest w praktyce możliwe.

Związek pomiędzy poziomem hałasu wytwarzanego przez linię a warunkami atmosferycznymi stał się podstawą do innego, niż w przypadku źródeł hałasu przemysłowego lub komunikacyjnego, sposobu określania równoważnego poziomu dźwięku A emitowanego przez elektroenergetyczne linie wysokiego napięcia.

Norma PN-N-01339:2000 Metody pomiaru i oceny hałasu linii elektroenergetycznych wysokiego napięcia, wprowadziła pojęcia poziomów długotrwałych, jako podstawę oceny hałasu wytwarzanego przez linie elektroenergetyczne.

Badania hałasu w warunkach rzeczywistych przeprowadzane są w otoczeniu pracujących linii, w miejscach, gdzie ze względu na rodzaj zagospodarowania terenu poziom oddziaływania akustycznego jest limitowany.

W celu wyznaczenia równoważnego poziomu dźwięku w sąsiedztwie linii napowietrznej norma nakazuje wykonanie pomiarów hałasu zarówno przy dobrej pogodzie,
jak i w niekorzystnych warunkach atmosferycznych (lekki lub średni deszcz, mżawka, mokry śnieg itd.). Uzyskane w tych warunkach wyniki pomiarów stanowią podstawę do wyznaczenia długotrwałego równoważnego poziomu dźwięku. Do obliczeń przyjmuje się, że czas trwania dobrych warunków pogodowych wynosi 90% czasu pracy linii. Tylko przez 10% czasu pracy linii warunki atmosferyczne określane są jako złe. Ustalenia te oparte są o wieloletnie dane statystyczne, dotyczące zmienności warunków pogodowych w Polsce.

Przy dobrych warunkach pogodowych emisja hałasu przez pracującą linię elektroenergetyczną jest niewielka, zbliżona do poziomu tła akustycznego.



Zakłócenia radioelektryczne

Zgodnie z normą PN-77/E-05118 dopuszczalny poziom natężenia pola zakłóceń mierzony w warunkach eksploatacyjnych w odległości 20 m od rzutu poziomego skrajnej części urządzenia będącego pod napięciem nie powinien przy częstotliwości 500 + 10 kHz przekroczyć 57,5 dB (750 |V/m) przy wilgotności względnej nie większej niż 80 % i temperaturze nie niższej 5oC. Wymaganie to ma na celu ograniczenie zakłóceń do takiego poziomu, przy którym jest możliwe osiągnięcie dobrego odbioru radiowego. Wymaganie to jest zgodne z międzynarodowymi zaleceniami CISPR.

W praktyce eksploatacyjnej ilościową ocenę poziomu zakłóceń radioelektrycznych przeprowadza się najczęściej na liniach, mierząc natężenie pola zakłóceń, przy częstotliwości 0,5 MHz w odległości 20 m od skrajnego przewodu linii.

Na podstawie doświadczeń przy projektowaniu podobnych linii i pomiarów wykonywanych na linii pracujących można stwierdzić, że poziom zakłóceń od pracującej linii będzie niższy od dopuszczalnego poziomu 57,5 dB.



Emisja zanieczyszczeń do powietrza

Linia elektroenergetyczna w czasie pracy nie emituje żadnych zanieczyszczeń


w postaci gazów lub pyłów do powietrza.

Wytwarzanie ścieków

Linia elektroenergetyczna w czasie pracy nie wytwarza ścieków.

Niewielkie ilości wód opadowych, jakie będą spływać po elementach konstrukcyjnych linii do gruntu nie ulegną żadnym zanieczyszczeniom.

Wytwarzanie odpadów

Praca linii elektroenergetycznej nie powoduje powstawania odpadów.

Nie mniej, w czasie prowadzenia prac konserwatorskich, napraw czy prac remontowych mogą powstawać odpady zaliczane zarówno do niebezpiecznych,
jak i do innych niż niebezpieczne. Prace te będą prowadzone z niewielką częstotliwością i w małym zakresie (pojedyncze stanowiska słupów), a zatem ilość odpadów powstających w okresie eksploatacji linii będzie znacznie mniejsza niż
w fazie budowy.

Lista odpadów niebezpiecznych, jakie mogą powstać na etapie eksploatacji linii



Lp

Nazwa odpadu

Kod

1

Opakowania zawierające pozostałości substancji niebezpiecznych, lub nimi zanieczyszczone

15 01 10

2

Odpady z usuwania farb i lakierów zawierające rozpuszczalniki organiczne lub inne substancje niebezpieczne

08 01 17

3

Odpady farb i lakierów zawierających rozpuszczalniki organiczne lub inne substancje niebezpieczne

08 01 11

Lista odpadów innych niż niebezpieczne, jakie powstaną na

etapie eksploatacji inwestycji



Lp

Nazwa odpadu

Kod

1

Odpady z usuwania farb i lakierów inne niż wymienione w 08 01 17

08 01 18

2

Kable inne niż wymienione w 17 04 10

17 04 11

3

Opakowania z drewna

15 01 03

4

Opakowania z tworzyw sztucznych

15 01 02

5

Opakowania z papieru i tektury

15 01 01

6

Opakowania z metali

15 01 04

7

Drewno

17 02 01

Wpływ na krajobraz

Cechą charakterystyczną krajobrazu terenów, na których lokalizowana będzie linia jest silne rozdrobnienie pól oraz duża liczba zadrzewień, pojedynczych drzew lub kęp siedzących na miedzach, dróg dojazdowych do pól i łąk, często ze szpalerami drzew, rozproszona zabudowa wiejska. Cechy te powodują, że krajobraz jest zróżnicowany, pozbawiony monotonii wielkoobszarowych pól.

Linia elektroenergetyczna spowoduje lokalnie zmianę krajobrazu. Trasa linii przechodzi głównie przez tereny otwarte użytkowane rolniczo oraz na bardzo małym fragmencie przez tereny leśne. Będą takie miejsca, gdzie słupy będą dobrze widoczne z odległości nawet kilku kilometrów.

Z uwagi na zróżnicowanie krajobrazu nie będą jego dominującym elementem.

Nie ma w praktyce skutecznych środków ograniczających wpływ projektowanej linii na krajobraz. W celu zmniejszenia tego wpływu stosuje się malowanie konstrukcji słupów na kolor harmonizujący z otoczeniem, np. zielony lub jasno szary.

Oddziaływanie na organizm człowieka

Oddziaływanie pola elektrycznego i magnetycznego emitowanego przez linie wysokiego napięcia na organizm człowieka od wielu lat budzi kontrowersje i jest przedmiotem badań naukowych w wielu krajach. Nie zawsze wyniki badań przekładają się na obowiązujące w tym względzie przepisy prawa. Trudno dyskutować na temat wpływu pola elektromagnetycznego na choroby nowotworowe, szczególnie zaś na zachorowalność na białaczkę wśród dzieci, jeżeli ogólna ilość zarejestrowanych przypadków zachorowań jest nieznaczna. Nie określono jednoznacznego wpływu pola elektrycznego o częstotliwości 50 Hz na organizm człowieka. Należy zaznaczyć, że obowiązujące w Polsce wartość dopuszczalna natężenia pola elektrycznego dla obszarów zabudowy mieszkaniowej jest pięciokrotnie mniejsza niż w większości krajów Unii Europejskiej.

Wpływ na florę i faunę

Na podstawie dotychczasowych, wieloletnich badań nie stwierdza się niekorzystnego wpływu linii wysokiego napięcia na florę i faunę. Na kręgowce, takie jak ryby, płazy, gady, żyjące w otoczeniu linii, nie będzie oddziaływania pola elektrycznego ze względu na ekranujące działanie roślinności i wody.

Linia nie będzie stanowiła zagrożenia dla:


  • roślinności,

  • ptaków i owadów,

  • zwierząt.

Linia przechodzi głównie przez tereny rolne, łąki i pastwiska. Jej wpływ, z uwagi
na zajętość gruntów pod słupy, na uprawy oraz trawę będzie praktycznie niezauważalny.

Niekorzystne oddziaływanie na ptaki z powodu tworzenia przeszkody w czasie przelotów nie jest do końca rozpoznane.

Oddziaływanie na środowisko leśne

Z uwagi na zachowanie bezpiecznej odległości od linii konieczna jest wycinka drzew wzdłuż jej trasy. Dotyczy to zarówno drzew pojedynczych jak i drzew w kompleksach leśnych. Minimalne odległości przewodów od koron drzew określono w normie.

Na odcinkach trasy linii przechodzącej przez tereny leśne powinno się stosować słupy tzw. „leśne", typu SC-PL, które wraz z łańcuchami izolatorów w kształcie litery „V" umożliwiają zawieszenie przewodów bliżej konstrukcji słupa.

Zgodnie z normą szerokość pasa wycinki drzew w pobliżu linii określona jest wzorem:

S = B + 2(2,5 + Del + s)

B - szerokość linii - odległość pomiędzy skrajnymi przewodami fazowymi,

Del - minimalny odstęp izolacyjny (wytrzymałość elektryczna powietrza na przeskok łuku elektrycznego).

S - pięcioletni przyrost boczny gałęzi drzew, właściwy dla siedliska i gatunku drzew (przyjęty okres pomiędzy pracami czyszczenia wycinki pod linią). Na podstawie danych od Służby Leśnej przyjęto s = 2,8

W procedurze prac planistycznych związanych ze sporządzeniem planu miejscowego dla terenu lokalizacji linii, teren wycinki będzie musiał mieć zmienione przeznaczenie na cele nieleśne. Wymaga to uzyskanie odpowiednich zezwoleń i decyzji administracyjnych, określonych w przepisach prawa odpowiednio dla lasów państwowych i lasów prywatnych.

Trasa linii nie jest prowadzona przez duże zwarte kompleksy leśne. Są to małe powierzchniowo, a tym samym mniej cenne przyrodniczo, tereny leśne.

Sposób przeprowadzenia linii przez tereny leśne, posadowienie słupów, możliwe formy kompensacji przyrodniczej, wymagają uzgodnienia z właściwą Służbą Leśną na etapie opracowania projektu budowlanego. Należy przeanalizować także możliwość
i celowość zastosowania na wybranych odcinkach tzw. słupów nadleśnych, które
w znacznym stopniu ograniczają powierzchnię wycinki. Trzeba przy tym pamiętać,
że wysokość słupów nadleśnych wynosi ok. 70 m. Zawieszone na takiej wysokości przewody mogą stać się przeszkodą dla ptaków i konieczne będzie zastosowanie odpowiedniego oznakowania.

Na podstawie dotychczasowych doświadczeń przy budowie linii można przyjąć orientacyjny obszar wycinki drzew w terenie leśnym dla pojedynczego stanowiska słupa jako kwadrat o boku 25m.

Obszar wycinki nie uwzględnia wycinki pod drogę dojazdową dla pojazdów mechanicznych wykorzystywanych przy budowie (dźwig, koparka itp.), która jest ściśle zależna od lokalizacji słupa względem pobliskich dróg i traktów leśnych i będzie określona indywidualnie dla każdego stanowiska.

Oddziaływanie na środowisko w przypadku poważnej awarii

Awaria linii elektroenergetycznych może stanowić potencjalne zagrożenie dla środowiska poprzez:



  • możliwość porażenia prądem elektrycznym,

  • skutki uszkodzeń mechanicznych spowodowane przez elementy konstrukcji.

Konstrukcja linii i zastosowane systemy zabezpieczeń w sposób skuteczny zabezpieczają przed porażeniem prądem elektrycznym. Każda linia wyposażona jest w system nadzoru i zabezpieczeń, który w sposób ciągły monitoruje pracę linii.
W przypadku wystąpienia jakiegokolwiek zakłócenia w pracy linii, system zabezpieczeń powoduje wyłączenie linii spod napięcia w czasie nie dłuższym niż
0,1 sekundy. Tak więc np. przy uszkodzeniu łańcucha izolatorów powodującym zerwanie się przewodu na skutek działania czynników zewnętrznych, na ziemię spadnie przewód wyłączony spod napięcia. W przypadku przebicia łańcucha izolatorów i powstaniu zwarcia do konstrukcji słupa dodatkową ochronę stanowi uziemienie konstrukcji słupa. Z kolei długość łańcuchów izolatorowych zabezpiecza przed zbliżeniem się do przewodu pod napięciem, w przypadku wejścia na konstrukcję słupa.

Każda linia elektroenergetyczna jest zabezpieczona przed skutkami wyładowań atmosferycznych. Dwa górne przewody, to tzw. przewody odgromowe, które połączone są z uziemieniem słupów. Zadaniem ich jest ochrona przewodów roboczych przed skutkami wyładowań.

Awarie mechaniczne mogą zdarzyć się bądź w katastroficznych warunkach atmosferycznych, bądź na skutek wandalizmu. W przypadku awarii spowodowanej przez skrajnie niekorzystne warunki atmosferyczne, prawdopodobieństwo udziału
w nich ludzi jest znikomo małe. Przy projektowaniu linii uwzględnia się zjawiska atmosferyczne takie jak wiatry, oblodzenie i przyjmuje się wymagane przepisami współczynniki bezpieczeństwa. Linia elektroenergetyczna może stanowić potencjalne źródło niebezpieczeństwa w skrajnie trudnych warunkach atmosferycznych,
np. w przypadku niezwykle silnego huraganu, jednak prawdopodobieństwo przewrócenia się słupa lub zerwania przewodu jest bliskie zeru.

Linia elektroenergetyczna, w celu ograniczenia zasięgu ewentualnych uszkodzeń podzielona jest na tzw. sekcje odciągowe. Słupy na krańcach sekcji są słupami mocnymi, które wytrzymują naprężenia mechaniczne przewodów przy awarii w sekcji. Z tego względu złamanie lub skręcenie słupa praktycznie nie pociąga za sobą uszkodzeń obiektów w sąsiedztwie linii, a uszkodzenia mechaniczne linii ograniczone są do jednej sekcji.

Nie można również wykluczyć całkowicie awarii mechanicznej np. na skutek celowego uszkodzenia słupa (wandalizmu), której skutkiem będzie złamanie lub skręcenie słupa
i zerwanie się przewodu. Dotychczasowe doświadczenia z eksploatacji istniejących linii wykazują, że linie zaprojektowane i zbudowane prawidłowo, oraz poprawnie eksploatowane nie stanowią zagrożenia dla środowiska.

Oddziaływanie transgraniczne

Z uwagi na odległość od granicy Państwa i brak jakiejkolwiek emisji zanieczyszczeń do atmosfery można stwierdzić, że linia elektroenergetyczna nie będzie oddziaływać transgranicznie na środowisko.


1   ...   9   10   11   12   13   14   15   16   17


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość