Strona główna

1. Uwagi wstępne – st


Pobieranie 1.56 Mb.
Strona6/17
Data20.06.2016
Rozmiar1.56 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   17

CH - gatunek objęty ochroną ścisłą,

CZ.CH - gatunek objęty ochroną częściową,

LR - gatunek niższego ryzyka,

VU - gatunek narażony na wyginiecie,

EN - gatunek zagrożony,

DD - stopień zagrożenia trudny do określenia

* - lista zagrożonych gatunków flory naczyniowej Niziny Południowopodlaskiej,

(1) - gatunek wymagający ochrony czynnej

(+) - gatunek wymagający tworzenia obszaru Natura 2000.
Gmina Miedza położona jest poza systemem obszarów Natura 2000. W jej sąsiedztwie w obrębie powiatu węgrowskiego występują następujące obszary Natura 2000:


  1. SOO PLH140007 Kantor Stary.

  2. SOO PLH140011 Ostoja Nadbużańska.

  3. SOO PLH140032 Ostoja Nadliwiecka.

  4. OSO PLB140001 Dolina Dolnego Bugu.

  5. OSO PLB140002 Dolina Liwca.

  6. OSO PLB140009 Dolina Kostrzynia.

Specjalny Obszar Ochrony Siedlisk PLH140007 Kantor Stary

Odległość od granicy gminy około 8,0 km.

Obszar położony na skraju zwartego kompleksu leśnego o powierzchni około 1500 ha w obrębie Węgrów, leśnictwo Ruchna. Kompleks leśny otaczają pola uprawne. Obejmuje wielogatunkowe lasy liściaste z licznymi drzewami pomnikowymi. Lasy należą do trzech typów siedliskowych: las świeży, las wilgotny i las mieszany świeży.

Obszar obejmuje dobrze zachowane lasy grądowe (grąd lipowo-grabowy) oraz lasy łęgowe (łęg wiązowo-jesionowy) z licznymi drzewami pomnikowymi.

Zagrożenia:

Obniżenie poziomu wód gruntowych, wydeptywanie.



Specjalny Obszar Ochrony Siedlisk PLH140011 Ostoja Nadbużańska

Odległość od granicy gminy około 9,5 km.

Ostoja obejmuje ok. 260 km odcinek doliny Bugu od ujścia Krzny do Jeziora Zegrzyńskiego. Większość doliny pokrywają suche, ekstensywnie użytkowane pastwiska. Obszary bagienne są usytuowane głównie przy ujściach rzek, dopływów Bugu oraz wokół pozostałych fragmentów dawnych koryt rzecznych. Koryto Bugu jest w większości nie zmienione przez człowieka, pozostały tu liczne, piaszczyste wyspy, nagie lub porośnięte wierzbowymi lub topolowymi łęgami nadrzecznymi, z dobrze rozwiniętymi zaroślami wierzbowymi. Pierwsza terasa rzeki obfituje w starorzecza, zróżnicowana pod względem wielkości, głębokości i stopnia porośnięcia przez roślinność wodną. Do ostoi włączony jest także kompleks lasów liściastych między miejscowościami Drażniew i Platerów. Lasy zajmują niecałe 20% obszaru. Dominują siedliska nieleśne: łąki i pastwiska oraz uprawy rolnicze.

Naturalna dolina dużej rzeki. Szczególnie cenny jest kompleks nadrzecznych lasów o zachowanym naturalnym charakterze oraz szereg zbiorowisk łąkowych i związanych z siedliskami wilgotnymi, typowo wykształconych na dużych powierzchniach. 16 rodzajów siedlisk z tego obszaru znajduje się w Załączniku I Dyrektywy Rady 92/43/EWG. Stwierdzono tu występowanie 21 gatunków z II Załącznika Dyrektywy Rady 92/43/EWG. Jest to jeden z najważniejszych obszarów dla ochrony ichtiofauny w Polsce. Obejmuje ona 10 gatunków ryb z II Załącznika Dyrektywy Rady 92/43/EWG, z koza złotawą i kiełbiem białopłetwym. Stanowiska rzadkich gatunków roślin w tym 2 gatunki z II Załącznika Dyrektywy Rady 92/43/EWG. Bogata fauna bezkręgowców, m.in. interesujące gatunki pająków (Agyneta affinis, A. saxatilis, Chocorna picinus, Enoplognatha thoracica, Enophrys aequipes, Hahnia halveola, Iberina candida, Leptyphantes flavipes, Styloctetor stativus). Obszar ma również duże znaczenie dla ochrony ptaków.

Zagrożenia:

Obwałowania i odcinanie starorzeczy od współczesnego koryta rzeki; zanieczyszczenie wód, melioracje, tamy zaporowe, trasy szybkiego ruchu, przebudowa drzewostanów w kierunku monokultur sosnowych, kłusownictwo. Obszar podlega działaniom z zakresu ochrony przeciwpowodziowej. Istniejące obiekty i urządzenia związane z ochroną przeciwpowodziową wymagają utrzymywania ich w sprawności technicznej. Na obszarze będą prowadzone działania związane ze swobodnym spływem wód i kry. Wykonywanie tych prac obejmuje różne fragmenty doliny rzecznej i nie ma istotnego wpływu na całość Obszaru Natura 2000.



Specjalny Obszar Ochrony Siedlisk PLH140032 Ostoja Nadliwiecka

Odległość od granicy gminy około 2,0 km



Liwiec należy do największych dopływów rzeki Bug. Początek bierze w rozległej, zatorfionej niecce będącej najprawdopodobniej dawnym jęzorem lodowca. Do lat II połowy XX w. znajdował się tu jeden z największych w Polsce kompleksów torfowisk niskich typu dolinowego noszący nazwą Bagna Klimonty lub Torfowisko Klimonty, który zmeliorowano i zamieniono na łąki. Liwiec płynie przez teren o konfiguracji falistej i pagórkowatej, przecinając obszar morenowy w okolicach Kisielan i Mokobód koło Siedlec. Częściowo rzeka wykorzystuje w swoim biegu rozległe niecki wytopiskowe po bryłach martwego lodu. Podłoże rzeki jest bardzo urozmaicone, na przemian piaszczyste, żwirowe, gliniaste i zamulone. Wielokrotnie podejmowano próby regulacji koryta, ale zmieniono je jedynie w górnym i częściowo w środkowym biegu. Na odcinku od Pogorzelca do ujścia Liwiec płynie naturalnym, zmiennym co do głębokości i szerokości korytem, tworząc liczne meandry. W dolnym odcinku występują liczne wyspy, śródrzeczne płycizny, łachy, plaże i starorzecza. W dolinie dominują użytki zielone tworzące mozaikę z lasami łęgowymi, olsami, zaroślami wierzbowymi oraz szuwarami. Krajobraz urozmaicają pojedyncze drzewa i ich grupy. Lokalnie w wielu miejscach postępuje wtórne zabagnienie i obserwowana jest dynamiczna regeneracja naturalnej roślinności. Czynnikiem stymulującym tych procesów jest zaprzestanie użytkowania oraz działalność bobrów. Istotnym elementem doliny są kompleksy stawów rybnych w Klimontach, Czepielinie, Jarnicach, Golicach i Siedlcach oraz zalew w Węgrowie.

Jest to najcenniejszy pod względem przyrodniczym, obok doliny Bugu, obszar we wschodniej części województwa mazowieckiego. O tak wysokiej randze świadczy przede wszystkim - wysoka różnorodność biologiczna; koncentracja stanowisk chronionych i ginących gatunków roślin, grzybów i zwierząt; różnorodność siedlisk przyrodniczych oraz funkcja jednego z najważniejszych korytarzy ekologicznych o węzłowym znaczeniu ponad regionalnym. Ostoja Nadliwiecka stanowi bowiem bezpośredni łącznik pomiędzy elementami sieci ekologicznej Natura 2000, do której należą: Dolina Bugu (PLB 140001, PLH 140011), Dolina Kostrzynia (PLB 140009) oraz zgłoszony w ramach Shadow List obszar Rogoźnica. Dodatkowo poprzez swoje dopływy spina również w jeden ekologiczny system rozległy kompleks Lasów Łukowskich (projektowana ostoja ptasia OSO - Lasy Łukowskie i projektowany w ramach Shadow List SOO - Jata) oraz Kantor Stary (PLH 140007). Jeśli uwzględni się fakt łączności doliny Bugu z Pojezierzem Łęczyńsko-Włodawskim oraz z Puszczą Białowieską (za pośrednictwem Puszczy Mielnickiej) wyraźnie widać wyjątkową rolę Ostoi Nadliweckiej jako ważnego szlaku migracyjnego, zwłaszcza dla dużych gatunków ssaków. Wysoki walor przyrodniczy doliny Liwca dodatkowo podkreśla wyznaczenie w jej obrębie Obszaru Natura 2000 na mocy Dyrektywy Ptasiej (PLB 140002). Dolina Liwca to cenny krajobrazowo i przyrodniczo kompleks przestrzenny różnych środowisk reprezentujących pełną skalę wilgotnościową siedlisk występujących w dolinie rzecznej i warunkujący ściśle określone zespoły roślin i zwierząt. Charakterystycznym elementem tutejszego krajobrazu są lasy łęgowe. Najpospolitszymi i zajmującymi największe powierzchnie są łęgi olszowo-jesionowe Fraxino-Alnetum. Różnicują je fazy przede wszystkim wiek drzewostanów oraz stopień uwilgocenia, zależny od występowania lub braku zalewów. Najlepiej wykształcone i reprezentatywne zarówno pod względem składu gatunkowego, jak i struktury łęgi olszowo-jesionowe występują w obrębie kompleksu stawów rybnych w Klimontach, w okolicy Jarnic oraz Grodziska. Tutaj stwierdzono również obecność chronionego grzyba - czarki szkarłatnej Sarcoscypha coccinea. W środkowym i dolnym odcinku Liwca wzrasta stopniowo udział i reprezentatywność nadrzecznych łęgów wierzbowych Salicetum albo-fragilis. Największe i najcenniejsze fragmenty tych lasów znajdują się poniżej Urli i Barchowa (gminy: Jadów i Łochów). W dolnym odcinku Liwca wzrasta liczba starorzeczy. Te naturalne zbiorniki wodne, których są wynikiem erozyjnej i akumulacyjnej działalności rzeki zmieniającej często swoje koryta w granicach tarasu zalewowego. Starorzecza w obrębie obszaru są zróżnicowane pod względem wieku i kształtu. Mają najczęściej charakter zbiorników wygiętych w kształcie liter: C, L, S i U lub rzadziej przybierają owalny kształt litery O. Znacznie rzadziej występują w formie wydłużonych rynien bocznych. Ich głębokość wynosi średnio 0,5-2 m. Powierzchnia starorzeczy jest bardzo różna i waha się od kilkudziesięciu m2 do kilku hektarów. Strome i wklęsłe brzegi tych zbiorników porastają gatunki wierzb Salix, topole Populus oraz olsza czarna Alnus glutinosa. Wypukłe, niskie i płaskie brzegi zasiedla roślinność namuliskowa i szuwarowa, przechodząca w zewnętrzny pas zarośli, zadrzewień lub łąk. Dna najstarszych starorzeczy znajdujących się w zasięgu wód powodziowych, pokryte są osadami pochodzenia organicznego z domieszką frakcji mineralnych. Zbiorniki leżące poza zasięgiem wód powodziowych wysłane są mułem organicznym, którego zasadniczym składnikiem jest detrytus roślinny. Pospolite w obrębie obszaru są zróżnicowane pod względem fizjonomii i składu gatunkowego, nitrofilne niżowe nadrzeczne ziołorośla okrajkowe. Tworzą one wąskie pasy o różnej długości, rozmieszczone niemal na całym terenie. Pod względem fitosocjologicznym wyróżniono tu trzy grupy ziołorośli: okrajkowe zbiorowiska welonowe porastające bezpośrednio obrzeża koryta rzeki Liwiec, reprezentowane przez fitocenozy kanianki pospolitej i kielisznika zwyczajnego Cuscuto-Calystegietum sepium oraz pospolite w dolinie ziołorośla kielisznika zaroślowego i wierzbownicy kosmatej Calystegio-Epilobietum hirsuti, pokrzywy i kielisznika zwyczajnego Urtico-Calystegietum sepium oraz kielisznika zwyczajnego i sadźca konopiastego Calystegio-Eupatorietum. Występują przede wszystkim wzdłuż rowów melioracyjnych. Poza tym, spotkać je można na brzegach łęgów olszowo-jesionowych Fraxino-Alnetum, zarośli wierzbowych oraz starorzeczy. W ich składzie gatunkowym pojawiają się gatunki przechodzące ze zbiorowisk kontaktowych. W obrębie doliny Liwca znaczący udział w krajobrazie mają łąki reprezentujące wszystkie wyższe jednostki syntaksonomiczne w obrębie klasy Molinio-Arrhenetheretea. Do najcenniejszych należą łąki świeże ekstensywnie użytkowane należące pod względem fitosocjologicznym do klasy Molinio-Arrhenatheretea. Do najcenniejszych należą ekstensywnie użytkowane łąki rajgrasowe Arrhenatherion elatioris zróżnicowane pod względem wilgotności i żyzności podłoża na kilka podzespołów oraz łąki wiechlinowo-kostrzewowe Poa-Festucetum rubrae. Znacznie rzadziej spotkać tu można zmiennowilgotne łąki trzęślicowe ze związku Molinietalia , śródlądowe ciepłolubne murawy napiaskowe z klasy Koelerio glaucae-Corynephoretea canescentis, reprezentowane m.in. przez murawy z lepnicą wąskopłatkową Sileno otitis-Festucetum oraz murawy szczotlichowe Spergulo vernalis-Corynephoretum porastające piaszczyste wydmy zbudowane z piasków naniesionych przez rzekę. Do osobliwości tego terenu należą niewielkie płaty nizinnych torfowisk zasadowych z rzędu Caricetalia davallianae, które cechuje obfite występowanie kruszczyka błotnego Epipactis palustris i wełnianki szerokolistnej Eriophorum ltifolium. Na okresowo odsłoniętych dnach stawów rybnych pojawiają się zbiorowiska z klasy Isoëto-Nanojuncetea. Do szczególnie interesujących gatunków roślin naczyniowych należą gatunki wymienione w Polskiej Czerwonej Księdze Roślin - cibora żółta Cyperus flavescens i krwawnica pospolita Lythrum hyssopifolia. Ich obecność warunkuje ekstensywna gospodarka rybacka w obrębie stawów hodowlanych.

Dolina Liwca jest ważną ostoją dla fauny. Szczególne znaczenie ma dla ptaków i ichtiofauny. Wśród tej ostatniej stwierdzono 6 gatunków wymienionych w Załączniku II Dyrektywy Siedliskowej. W głównym korycie systemu rzeki Liwiec lokalnie szczególnie licznie występują różanka i koza. Poprawa jakości wody oraz czynna ochrona spowodować mogą dynamiczny rozwój ich populacji. Obszar to jedno z centrów występowania w województwie wydry Lutra lutra i bobra Castor fiber. Po dolinie Bugu jest to najważniejsza w województwie ostoja staroduba błotnego Ostericum palustre. Stwierdzono tu również w latach 80-tych lipiennika Loesela Liparis loeselii, jednak ze względu na brak kontynuacji badań, stanowiska te nie zostały potwierdzone w późniejszym okresie. Dolina Liwca to jedna z najważniejszych ostoi dla populacji: poczwarówek - zwężonej Vertigo angustior i jajowatej Vertigo moulinsiana oraz skójki gruboskorupowej Unio carassus. Stwierdzono tu również zatoczka łamliwego Anisus vorticulus. Obszar ten ma szczególne znaczenie dla ochrony i zachowania brzozy niskiej Betula humilis, gatunku figurującego w Polskiej Czerwonej Księdze Roślin. Jej populacja na odcinku Czepielin-Golice liczy ok. 200 osobników i jest jedną z największych w województwie mazowieckim. Dolina Liwca ma również duże znaczenie pod względem biogeograficznym. Stanowi m.in. najdalej wysunięte na północ miejsce występowania ważki lecichy białoznacznej Orthetrum albistylum, będąc tym samym północną granicą zasięgu tego gatunku. Z innych rzadkich gatunków warty podkreślenia jest północny gatunek ważki - łątka wiosenna Coenagrion lunulatum. Szczególną rzadkością jest obecność chrząszcza Rhantus consputus, który w Polsce notowany był zaledwie na kliku stanowiskach. Tutaj też odkryto bardzo rzadkiego w Polsce pająka Tetragnatha reimoseri. Tym samym stanowisko to stało się elementem łącznikowym izolowanych do tej pory względem siebie populacji w północno-wschodniej Polsce i na Pojezierzu Łęczyńsko-Włodawskim. Dla borealnego pająka Aphileta misera dolina Liwca jest południowym krańcem zasięgu. Przeprowadzone w stawach rybnych obszaru badania wykazały duże bogactwo gatunkowe brzuchorzęsków Gastrotricha. Znalezienie Ichthydium bifurcatum jest drugim stwierdzeniem tego gatunku w Polsce, a trzecim na świecie. Godne podkreślenia jest występowanie w obrębie obszaru pijawki lekarskiej Hirudo medicinalis, gatunku wymienionego w Polskiej Czerwonej Księdze Zwierząt.

Zagrożenia:

Niewątpliwie poważnym zagrożeniem na terenie obszaru są zburzenia stosunków wodnych wywołane wcześniejszą regulacją koryta Liwca w jego górnym i częściowo środkowym odcinku. Deficyt wody potęgowany jest szybkim spływem wód powierzchniowych systemem rowów melioracyjnych oraz źle funkcjonującym systemem piętrzeń. Stan czystości wody budzi również poważne zastrzeżenia. Dopływ zanieczyszczeń do rzeki jest dwojakiego rodzaju: obszarowy i punktowy. Pierwszy związany jest ze spływem związków azotowych i fosforowych z okolicznych łąk i pól.

Jego natężenie wzrasta w wyniku wycinania drzew i zarośli w strefie przybrzeżnej Liwca, stanowiących naturalne bufory dla biogenów. Zrzut punktowy ściśle związany jest ze ściekami pochodzącymi z indywidualnych gospodarstw oraz ściekami z oczyszczalni nie zawsze w dostatecznym stopniu oczyszczonych. Toksyczne osady powstałe z tych ostatnich zalegają na dnie Liwca poniżej oczyszczalni ścieków w Siedlcach. Zagrożeniem dla siedlisk przyrodniczych jakimi są łąki i murawy są przekształcenia gospodarcze i ekonomiczne w sektorze rolniczym. Powodują one stopniowy zanik tradycyjnej gospodarki łąkowo-pasterskiej. Zaprzestanie wypasu i wykaszania uruchamia sukcesję. Nowym zjawiskiem jest powstawanie dużych gospodarstw rolnych nastawionych na jeden rodzaj produkcji. Tym samym w krajobrazie pojawiają się wysokoproduktywne, monokulturowe i wielkopowierzchniowe obszary. Bardzo poważne zagrożenia w dolnym odcinku Liwca niesie ze sobą rozwój zabudowy letniskowej i jednorodzinnej, która powoduje zabudowywanie i fragmentację jego doliny, jak również stwarza bariery migracyjne (grodzenie posesji do koryta rzeki). Do czynników bezpośrednio zagrażających należy zaliczyć także wzrastający niekontrolowany ruch turystyczny i szeroko pojętą, niezorganizowaną i spontaniczną rekreację. Ułatwiona dostępność terenu zwiększa natężenie kłusownictwa i wandalizmu. Szczególnie eksploatowane są zasoby ryb, zarówno w samej rzece jak i starorzeczach.

Specjalnej Ochrony Ptaków PLB140001 Dolina Dolnego Bugu

Odległość granicy gminy około 6,5 km.

Obszar obejmuje ok. 260 km odcinek doliny Bugu od ujścia Krzny do Jeziora Zegrzyńskiego. Większość doliny pokrywają suche, ekstensywnie użytkowane pastwiska. Obszary bagienne są usytuowane głównie przy ujściach rzek, dopływów Bugu oraz wokół pozostałych fragmentów dawnych koryt rzecznych. Koryto Bugu jest w większości nie zmienione przez człowieka, pozostały tu liczne, piaszczyste wyspy, nagie lub porośnięte wierzbowymi lub topolowymi łęgami nadrzecznymi; wzdłuż rzeki występują dobrze rozwinięte zarośla wierzbowe. Pierwsza terasa rzeki obfituje w starorzecza, zróżnicowane pod względem wielkości, głębokości i stopnia porośnięcia przez roślinność wodną. Do ostoi włączony jest także kompleks lasów liściastych między miejscowościami Drażniew i Platerów.

Ostoja ptasia o randze europejskiej E 51. Występują co najmniej 22 gatunki ptaków z Załącznika I Dyrektywy Ptasiej, 6 gatunków z Polskiej Czerwonej Księgi (PCK). Bardzo ważna ostoja ptaków wodno-błotnych. Jedno z nielicznych w Polsce stanowisk lęgowych gadożera; do niedawna jedno z nielicznych w Polsce stanowisk kulona. W okresie lęgowym obszar zasiedla co najmniej 1% populacji krajowej następujących gatunków ptaków: bączek (PCK), bocian czarny, brodziec piskliwy, cyranka, czajka, czapla siwa, krwawodziób, gadożer (PCK), kszyk, kulik wielki (PCK), płaskonos, podróżniczek (PCK), rybitwa białoczelna (PCK), rybitwa czarna, rybitwa rzeczna, rycyk, sieweczka rzeczna, sieweczka obrożna (PCK), zimorodek; w stosunkowo wysokim zagęszczeniu występują: bocian biały, kania czarna, derkacz, wodnik i samotnik. Niestety brak jest danych o ptakach w okresie pozalęgowym. Bogata fauna bezkręgowców, m.in. interesujące gatunki pająków (Agyneta affinis, A. saxatilis, Chocorna picinus, Enoplognatha thoracica, Enophrys aequipes, Hahnia halveola, Iberina candida, Leptyphantes flavipes, Styloctetor stativus). Cenny kompleks nadrzecznych lasów o zachowanym charakterze naturalnym oraz szereg zbiorowisk roślinnych związanych z siedliskami wilgotnymi. Stanowiska rzadkich gatunków roślin.

Zagrożenia:

Największe zagrożenie dla tutejszej awifauny stwarzają obwałowania i odcinanie starorzeczyod współczesnego koryta rzeki oraz zabudowa doliny. Zanieczyszczenie wód, melioracje, tamy zaporowe, trasy szybkiego ruchu, przebudowa drzewostanów w kierunku monokultur sosnowych, kłusownictwo, to kolejne czynniki, zagrażające ptakom i przyrodzie obszaru. Obszar podlega działaniom z zakresu ochrony przeciwpowodziowej. Istniejące obiekty i urządzenia związane z ochroną przeciwpowodziową oraz koryto rzeczne wymagają utrzymywania ich w należytym stanie technicznym. Na obszarze będą prowadzone działania zapewniające swobodny spływ wód oraz lodu. Przy wykonywaniu powyższych zadań zachowana zostanie dbałość o utrzymanie dobrego stanu ekologicznego doliny. Wykonywanie tych prac obejmuje różne fragmenty doliny rzecznej i nie ma istotnego wpływu na całość Obszaru Natura 2000.



Obszar Specjalnej Ochrony Ptaków PLB140002 Dolina Liwca

Odległość od granicy gminy 0,5 km.

Obszar obejmuje dolinę rzeki Liwiec, od źródeł do ujścia rzeki do Bugu, z łąkami i zalewowymi pastwiskami utworzonymi na zmeliorowanych bagnach. Niektóre odcinki rzeki mają charakter naturalny, na innych odcinkach jest ona uregulowana, lokalnie w dolinie występują wtórne zabagnienia. Miejscami brzegi Liwca są płaskie, zajęte przez łąki i wilgotne, zalewane pastwiska, na innych odcinkach brzegi są wysokie. W dolinie przeważają łąki i pastwiska, lokalnie występują łęgi olchowe i olchowo-jesionowe oraz niewielkie kompleksy leśne, z dominującym udziałem sosny. Podłoże stanowią tu gleby mineralne. Na terenie obszaru znajdują się dwa kompleksy stawów rybnych (48 ha i 70 ha) oraz trzeci kompleks stawów rybnych w Mordach. W latach 1992 i 1993 najcenniejsze pod względem ornitologicznym fragmenty doliny zostały zmeliorowane.

Ostoja ptasia o randze europejskiej E50. Występuje co najmniej 20 gatunków ptaków z Załącznika I Dyrektywy Ptasiej, 5 gatunków z Polskiej Czerwonej Księgi (PCK). Ważna ostoją ptaków wodno-błotnych, szczególnie w okresie lęgowym. W okresie lęgowym obszar zasiedla co najmniej 1% populacji krajowej następujących gatunków ptaków: cyraneczka, cyranka, czernica, czajka, kulik wielki (PCK), rybitwa białowąsa (PCK), brodziec piskliwy, rycyk; w stosunkowo wysokim zagęszczeniu występują perkoz rdzawoszyi, bocian biały, krzyżówka, błotniak stawowy, derkacz, sieweczka rzeczna, kszyk, rybitwa czarna, podróżniczek, strumieniówka, ortolan. W okresie wędrówek występują w stosunkowo dużej liczbie gęsi zbożowa i białoczelna: gęś białoczelna do 4 500 osobników.

Zagrożenia:

Głównym zagrożeniem są melioracje, powodujące osuszenie terenu.



Obszar Specjalnej Ochrony Ptaków PLB140009 Dolina Kostrzynia

Odległość od granicy gminy 16,5 km.

Ostoja obejmuje dolinę rzeki Kostrzyń wraz z łąkami, mokradłami i kompleksami stawów rybnych oraz otaczające ją lasy łęgowe, olsy i zespoły zarośli. Obszar jest ekstensywnie użytkowany rolniczo i otaczają go w większości pola uprawne.

Występuje tu co najmniej 20 gatunków ptaków wymienionych w Załączniku I Dyrektywy Ptasiej, 3 gatunki zostały zamieszczone na liście zagrożonych ptaków w Polskiej Czerwonej Księdze Zwierząt.

Zagrożenia:

Zmiana łąk na grunty orne, zaniechanie koszenia, sukcesja lasu, melioracja i przesuszanie torfowisk, planowana budowa autostrady przecinającej ostoję.


W odległości około 4,0 km od granicy gminy znajduje się Siedlecko-Węgrowski Obszar Chronionego Krajobrazu, a w odległości około 12,0 km Nadbużański Obszar Chronionego Krajobrazu.

Gmina Miedza położona jest w obrębie obszaru zwanego „Zielone Płuca Polski”.

Zielone Płuca Polski jako system ochrony zasobów przyrodniczych i kulturowych w skali regionu (obszar funkcjonalny) powstał na początku lat osiemdziesiątych XX wieku
i obejmował część północno-wschodniej Polski. Ideę sformułował Krzysztof Wolfram - leśnik, ekolog, krajo­znawca i fotografik z Białegostoku w 1983 roku. Początkowo obszar funkcjonalny obejmował tereny byłego województwa suwalskiego wraz z obszarem Wielkich Jezior Mazurskich (w całości), Bagna Biebrzańskie, Puszczę Knyszyńską, Dolinę Górnej Narwi i Puszczę Białowieską.

W miarę upływu czasu obszar Zielonych Płuc Polski powiększył się o takie perły polskiej przyrody i krajobrazu, jak Dolina Bugu, Puszcza Kurpiowska, Pojezierze Brodnickie, Dolina Drwęcy, Pojezierze Iławsko-Ostródzkie oraz Wyżyna Elbląska i Zalew Wiślany. Dziś obszar ten liczy 63,2 tys. km2. Od 1989 roku pracami materializującymi ideę ZPP zajmo­wała się Narodowa Fundacja Ochrony Środowiska poprzez utworzone Biuro Porozumienia Zielone Płuca Polski. Od października 2005 roku wszystkie sprawy związane z realizacją zadań związanych


z programem ZPP wykonuje Fundacja Zielone Płuca Polski.

Idea ZPP od początku w założeniach traktowała cały obszar regionu północno-wschodniej Polski jako funkcjonalnie powiązany ze sobą system wartości przyrodniczych. Główne jej tezy programowe, które do dziś nie straciły aktualności, przedstawiają się następująco:



  • określenie w formie kompleksowego opracowania wartości przyrod­niczych obszarów północno-wschodniej Polski, na tle postępującej degradacji środowiska przyrodniczego w kraju i Europie Środkowo-­Wschodniej, a następnie wyodrębnienie tego fragmentu Polski, jako oddzielnej jednostki funkcjonalnej w ramach przestrzennego zago­spodarowania kraju;

  • zapewnienie w planach perspektywicznych zagospodarowania kra­ju warunków technicznych, społecznych i nakładów na zaprzestanie degradacji regionu, oraz na systematyczne podwyższanie standardu czystości gleb, powietrza i wody;

  • zrezygnowanie z lokalizacji nowych zakładów przemysłowych i rolni­czych wyjątkowo uciążliwych dla środowiska przyrodniczego, a w ra­mach modernizacji już istniejących wprowadzenie jak najszybciej nowoczesnych i skutecznych urządzeń zabezpieczających, takich jak: oczyszczalnie ścieków, filtry, technologie odsiarczania spalin, neutra­lizatory odpadów;

  • w odniesieniu do produkcji rolno-spożywczej dążenie do wykorzystania lokalnych możliwości i zapewnienie odpowiedniej motywacji dla produkcji czystej i zdrowej żywności, przeznaczonej na potrzeby kraju oraz na eksport do państw wysoko uprzemysłowionych. Olbrzymie obszary terenów chronionych, w tym: parków narodowych, parków krajobrazowych oraz ich otuliny mogą stanowić tereny przeznaczone do produkcji zdrowej żywności;

  • stworzenie możliwości rozwoju wszechstronnie pojętej turystyki, wy­poczynku
    i rekreacji opartej na pełnej, potrzebnej do tego celu infra­strukturze technicznej
    i organizacyjnej; założone niedoinwestowanie przemysłowe w tym rejonie kraju musi być „nadrobione" przez rolni­ctwo ekologiczne i turystykę, głównie przyrodniczą;

  • dążenie do powstania na terenie tego obszaru bazy sanatoryjno-uzdrowiskowej
    o znaczeniu ogólnopolskim, a dalej międzynarodowym, wy­korzystując do tego celu stan czystość powietrza regionu oraz inne wybitne walory przyrodnicze;

  • ochrona i zagospodarowanie zasobów wodnych zgodne z naturalnymi walorami ekologicznymi regionu; ten kierunek wykorzystuje fakt po­łożenia obszaru ZPP
    w przeważającej części w zlewni rzeki Narew i w zasięgu kompleksu największych jezior w Polsce;

  • zapewnienie warunków rozwoju i obszarów leśnych stabilizujących środowisko przyrodnicze dorzecza Narwi, Niemna i Pregoły z zacho­waniem ich bogactwa ekologicznego, genetycznego, ekonomicznego i społecznego; obszary te, jako jedyny zwarty region Polski, utrzymały do dnia dzisiejszego stosunkowo mało zmienione wartości, pełniące podstawową funkcję banku genetycznego kraju w tej części Europy;

  • ochrona różnorodności kulturowej obszaru z uwzględnieniem aspek­tów religijnych i narodowościowych; ta część działań na rzecz Zielonych Płuc Polski od samego początku traktowana była jako nierozerwalny element ochrony krajobrazu tego regionu kraju.

W Warszawie - 20 grudnia 2004 roku - w gmachu Ministerstwa Środowiska zostało zawarte czwarte w historii tego regionu i Polski poro­zumienie władz administracji samorządowej oraz instytucji finansowych na rzecz realizacji programu Zielone Płuca Polski.

Postanowiono wówczas zawrzeć porozumienie na czas nieokreślony oraz nadać mu charakter otwarty dla innych potencjalnych sygnatariuszy, którego zadania realizowane będą poprzez:



  • powołanie Rady Programowej Porozumienia Zielone Płuca Polski;

  • utworzenie Fundacji Zielone Płuca Polski, która będzie sukcesorem dotychczasowej działalności Biura Porozumienia Zielone Płuca Polski Narodowej Fundacji Ochrony Środowiska i przyznanie prawa do Znaku Promocyjnego Zielone Płuca Polski;

  • stanowienie w przyszłości - w miarę potrzeb - innych form organiza­cyjno-prawnych wspierających ideę zrównoważonego rozwoju obszaru Zielone Płuca Polski.

Porozumienie władz województw północno-wschodniej Polski jest bar­dzo ważnym aktem politycznym, który jest uważnie monitorowany przez społeczność międzynarodową. Jest to z pewnością pierwszy w dziejach Polski świadomy krok władzy i społeczeństwa na rzecz przyjęcia idei i za­sad ekorozwoju (zrównoważonego rozwoju) jako podstawowego kierunku bytu gospodarczego, społecznego i kulturalnego, połączonego z ochroną środowiska, zgodnego ze sprawiedliwością międzygeneracyjną. Koncepcja Zielone Płuca Polski zakłada, że w warunkach europejskich istnieje konieczność stosowania dużo szerszych form ochrony środowiska przyrodniczego niż parki narodowe i krajobrazowe. Należy tworzyć całe regiony ochronne legitymujące się szczególnymi walorami przyrodniczy­mi i kulturowymi oraz równocześnie niską presją cywilizacyjną. W takich specyficznych regionach parki narodowe, parki krajobrazowe, rezerwaty przyrody czy inne formy powierzchniowe powinny tworzyć szkielet ob­szaru (regionu) chronionego, kierującego się w całości zasadami zrów­noważonego rozwoju. Powinny być one tworzone w skali poszczególnych państw i ponad ich granicami, przy wykorzystaniu międzynarodowych instrumentów ochronnych i legislacyjnych. Takie przedsięwzięcia pomogłyby propagować ideę powstania wieloprzestrzennego, międzyna­rodowego systemu ochrony naszego kontynentu, czyli Zielonych Płuc Europy.

Środowisko kulturowe

Wykaz obiektów wpisanych do rejestru zabytków

  1. Kościół par. pw. Zwiastowania NMP, w Miedznie, mur., 1887-1893, arch. Józef Pius Dziekoński, nr rejestru zabytków A - 365 z dnia 28.12.1984 r.

  2. Kaplica Objawień w Miedznie, mur., XVIII/XIX w, nr rejestru zabytków A -1051 z dnia 09.02.2011 r.

  3. Urząd Gminy w Miedznie, mur., 1925 – 1926 r., nr rejestru zabytków A – 894, z dnia 07.12.2009 r.

  4. Zajazd w Miedznie, mur., 2 poł. XVIII w., przebud. XIX i XX w., nr rejestru zabytków A - 141/626 z dnia 4.04.1962 r.

  5. Pozostałości dworu obronnego w Miedznie, mur., k. XVI lub 1 poł. XVII w., rozebrany ok. poł. XIX w., Nr rejestru zabytków A - 140/625 z dnia 4.04.1962 r.

  6. Osada kultury łużyckiej IV okresu brązu oraz z okresu średniowiecza w Miedznie, nr rejestru zabytków A- 986 z dnia 10.01.1973 r.

  7. Kościół par. pw. św. Antoniego, w Ugoszczy mur., 1923 – 1930 r., arch. Wacław Piasecki, Nr rejestru zabytków A – 830 z dnia 12.12.2008 r.

Wykaz obiektów wpisanych do ewidencji zabytków

Miedzna


  1. Układ przestrzenny miejscowości, XV-XIX w.

  2. Cmentarz przykościelny w zespole kościoła parafialnego pw. Zwiastowania NMP,

2 poł. XIX w.

  1. Kostnica w zespole kościoła par. pw. Zwiastowania NMP, mur., pocz. XIX w.

  2. Cmentarz parafialny, pocz. XIX w.

  3. Kapliczka przydrożna przy ul. Węgrowskiej, drewn., pocz. XX w.

  4. Dwór przy ul. Węgrowskiej, drewn., 2 poł. XIX w.

  5. Pozostałości parku dworskiego, 2 poł. XIX w.

  6. Młyn motorowy przy ul. Ogrodowej, drewn., 1 poł. XX w., wyposażenie zmienione w 1982 r. na nowe.

Międzyleś

  1. Układ przestrzenny miejscowości, XV-XIX w.

  2. Biblioteka, ob. siedziba Rady Sołeckiej, drewn., pocz. XX w.

  3. Dom Nr 78, drewn., l. 20 - XX w.

  4. Dom Nr 82, mur., l. 20 - XX w.

  5. Dom Nr 87, drewn., l. 20 - XX w.

  6. Młyn motorowy, mur./drewn., 1946 r., wyposażenie przedwojenne.

  7. Obora w d. zespole folwarcznym, mur., pocz. XX w.,

  8. Stodoła w d. zespole folwarcznym, drewn./mur., pocz. XX w.

  9. Kapliczka przydrożna, mur., 1631 r.- 1723 r.– XIX w.

Orzeszówka

  1. Dom Nr 20, drewn., 1933 r.

  2. Dom nr 34, mur., 1 poł. XX w.

  3. Kapliczka przydrożna, mur., 1935 r.

Poszewka

  1. Układ przestrzenny miejscowości, XV-XIX w.

  2. Dom Nr 23, drewn., pocz. XX w.

  3. Dom Nr 28, drewn., pocz. XX w.

  4. Dom Nr 31, drewn./mur., l. 20 - XX w.

  5. Dom Nr 35, drewn., pocz. XX w.

  6. Mleczarnia, mur., l. 30 - XX w.

  7. Kapliczka, mur., 2 poł. XVIII w.

Rostki

  1. Krzyż przydrożny, kamień, metal, 1910 r.

Tchórzowa

  1. Kapliczka przydrożna, mur., l.40-XX w.

Ugoszcz

  1. Cmentarz parafialny, 1923 r.

Warchoły

  1. Kapliczka przydrożna, mur., 1896 r.

  2. Krzyż przydrożny, kamień, 1907 r.

Wola Orzeszowska

  1. Dom Nr 19, drewn., l. 30 - XX w.

  2. Krzyż przydrożny, kamień, 1906 r.

Wrotnów

  1. D. Szkoła Powszechna, drewn., l. 20 - XX w.

  2. Dwór, mur., 2 poł. XIX w., przebud 1923 r.,

  3. Stodoła w zespole dworskim, drewn./mur., pocz. XX w.,

  4. Pozostałości parku w zespole dworskim, k. XIX w.

  5. Krzyż przydrożny, drewn., 1886 r.

Wrzoski

  1. Układ przestrzenny miejscowości, XV-XIX w.

  2. Dom Nr 7, drewn., l. 30 - XX w.

  3. Dom Nr 11, drewn., pocz. XX w.

  4. Dom Nr 12, drewn., l. 30 - XX w.

  5. Dom Nr 21, drewn., pocz. XX w.

  6. Kapliczka przydrożna, mur., l. 50-XX w.

  7. Krzyż przydrożny, kamień, 1909 r.

Zuzułka

  1. Kapliczka przydrożna, mur., 1936-1937 r.

Żeleźniki

  1. Figura Matki Boskiej, kamień, l. 30-XX w.


IV. CHARAKTERYSTYKA USTALEŃ STUDIUM UWARUNKOWAŃ
I KIERUNKÓW ZAGOSPODAROWANIA PRZESTRZENNEGO

1. Podstawa prawna studium oraz zakres studium

Do realizacji projektu Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego gminy Miedzna przystąpiono na podstawie uchwała Nr XII/72/2012 Rady Gminy w Miedznie z dnia 28 lutego 2012r. w sprawie przystąpienia do zmiany Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego gminy Miedzna.

Projekt nawiązuje do Studium uchwalonego Uchwałą Nr XIV/79/2000 Rady Gminy w Miedznie z dnia 25 lutego 2000r. i Uchwałą Nr VIII/49/2007 Rady Gminy w Miedznie z dnia 27 września 2007r. dostosowując jego ustalenia do aktualnej sytuacji społeczno-gospodarczej i zewnętrznych uwarunkowań rozwoju gminy.

Zmiany dotyczą w szczególności:



  • wprowadzenia nowych terenów pod zabudowę mieszkaniową, usługową i związaną z działalnością gospodarczą;

  • zmiany w funkcjonowaniu systemów komunikacji i infrastruktury technicznej;

  • wprowadzenia obszarów dla których gmina zamierza sporządzić miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego w tym obszary wymagające przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne;

  • wyznaczenie obszarów powierzchniowej eksploatacji złóż kopalin naturalnych;

  • wskazania obszarów przewidzianych do zalesień;

  • wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu.

2. Przeznaczenie - funkcje terenów

Na obszarze gminy Miedzna wyodrębniono następujące obszary funkcjonalne:



Tereny zabudowy:

  • Tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej - MN/U,

  • Tereny zabudowy zagrodowej, mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej - RM/MN/U,

  • Tereny zabudowy produkcyjnej - P,

  • Tereny zabudowy usługowej – U,

  • Tereny zabudowy usług sakralnych - UKs ,

  • Tereny zabudowy usług publicznych – UP,

  • Tereny zabudowy obsługi komunikacji samochodowej - UKS,

  • Tereny zabudowy produkcyjno-usługowej - P/U,

  • Tereny zabudowy techniczno - produkcyjnej i składów – PS,

  • Tereny udokumentowanych złóż kopalin –PE,

  • Tereny zabudowy systemami fotowoltaicznymi - EV,

  • Tereny rozmieszczenia elektrowni wiatrowych - EW.


Tereny rolne

Tereny zieleni, lasów i wód

Ustalenia rozwoju dla wyznaczonych obszarów

MN/U

Obejmują tereny istniejącej i projektowanej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz usług. Na wskazanych terenach usługi mogą być realizowane jako wbudowane lub wolnostojące. Preferuje się funkcje usługowe związane z obsługą mieszkańców. Dopuszcza się lokalizację usług publicznych, usług sportu i rekreacji oraz infrastrukturę techniczną i komunikację.



RM/MN/U

Obejmują tereny istniejącej i nowoprojektowanej zabudowy zagrodowej. Na wskazanych terenach obok typowej zabudowy zagrodowej występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i usług. W granicach wyznaczonych terenów dopuszcza się lokalizację obiektów specjalistycznej produkcji rolnej w tym ogrodniczej na zasadach określonych w przepisach odrębnych. Usługi mogą być realizowane jako obiekty wolnostojące oraz wbudowane. Dopuszcza się realizację małych zakładów produkcyjnych oraz innej działalności gospodarczej nie powodującej negatywnego oddziaływania na środowisko oraz infrastrukturę techniczną i komunikację.

Tereny zabudowy produkcyjnej - P

Obejmują tereny projektowanego przetwórstwa przemysłowego związanego z ubojem drobiu na zasadach określonych w przepisach odrębnych. Dopuszcza się realizację małych zakładów produkcyjnych oraz innej działalności gospodarczej związanej z produkcją artykułów spożywczych. Zakaz lokalizacji zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii.



U

Obejmują tereny istniejących i nowoprojektowanych usług. Na wskazanych terenach preferuje się lokalizację usług zaspakajających potrzeby miejscowej ludności w tym: handel o pow. sprzedaży do 2000m2, małe zakłady produkcyjne, stacje paliw, itp. Dopuszcza się infrastrukturę techniczną i komunikację oraz zabudowę mieszkaniową dla właścicieli prowadzących działalność gospodarczą. Zakaz lokalizacji zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii.



UKs

Obejmują tereny istniejących kościołów w miejscowości gminnej Miedzna i we wsi Ugoszcz. Dopuszcza się lokalizację obiektów związanych z usługami sakralnymi oraz obiektów infrastruktury technicznej i komunikacji.



UP

Obejmują tereny istniejących i nowoprojektowanych usług publicznych w szczególności w zakresie: administracji, oświaty, kultury, zdrowia i opieki społecznej, ochotniczych

straży pożarnych, sportu i rekreacji, świetlic wiejskich oraz innych usług służących potrzebom mieszkańców. Na wskazanych terenach dopuszcza się lokalizację innych usług publicznych służących potrzebom mieszkańców oraz obiekty infrastruktury technicznej i komunikacji.

UKS

Obejmują istniejące i projektowane tereny stacji paliw płynnych i gazowych z towarzyszącą funkcją handlu, gastronomii, bazą hotelową. Na wskazanych terenach dopuszcza się inne usługi oraz infrastrukturę techniczną.



P/U

Obejmują tereny istniejące i nowoprojektowane przewidziane do lokalizacji zakładów związanych z działalnością gospodarczą. W szczególności obejmują inwestycje związane z obsługą transportu w tym stacje benzynowe, stacje obsługi pojazdów samochodowych, bazy transportowe, hurtownie, hotele, zajazdy, centra logistyczne. Tereny zlokalizowane są w powiązaniu z głównym układem komunikacyjnym gminy. Na wskazanych terenach dopuszcza się lokalizację inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Na wskazanych terenach dopuszcza się wszelką działalność gospodarczą bez ograniczeń, z wyłączeniem terenów położonych na terenie Nadbużańskiego Parku Krajobrazowego wraz z otuliną oraz obiekty infrastruktury technicznej i komunikacji. Zakaz lokalizacji zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii.

PS

Obejmują tereny nowoprojektowane pod lokalizację przemysłu, składów, magazynów, baz technicznej obsługi oraz innych zakładów produkcyjnych. Dopuszcza się wszelkiego rodzaju usługi oraz obiekty infrastruktury technicznej i komunikacji. Na wskazanych terenach dopuszcza się lokalizację inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zakaz lokalizacji zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii.



Tereny rolne

Obejmują obszary rolniczej przestrzeni produkcyjnej, na którą składają się grunty orne z przewagą gleb podlegających szczególnej ochronie oraz niewielkie enklawy użytków zielonych (łąk i pastwisk) oraz sporadycznie występującej zabudowy zagrodowej. Zasady zagospodarowania omówiono w kierunkach i zasadach kształtowania rolniczej przestrzeni produkcyjnej.

Na wskazanych terenach dopuszcza się lokalizację zabudowy zagrodowej, inwestycje związane ze specjalistyczną produkcją rolną, obiekty infrastruktury technicznej i komunikacji, obiekty melioracyjne, zalesienia oraz lokalizację postulowanych źródeł energii odnawialnej wskazanych zgodnie z rysunkiem studium.

Tereny zieleni, lasów i wód

Obejmują tereny lasów, zalesień, zieleni izolacyjnej, parków, cmentarzy i wód powierzchniowych. Na wymienionych terenach obowiązują zasady zagospodarowania zgodne z przeznaczeniem oraz przepisami odrębnymi. Dopuszcza się realizację obiektów infrastruktury technicznej i komunikacji. Na terenie parków i cmentarzy dopuszcza się obiekty kultu religijnego i małej architektury. Na terenie ogródków działkowych dopuszcza się zabudowę związaną z podstawową funkcją terenu.



3. Ustalenia z zakresu kierunków ochrony i kształtowania środowiska przyrodniczego i dziedzictwa kulturowego

W zakresie ochrony środowiska.

W kształtowaniu przestrzeni gminy obowiązywać będzie zasada wzmocnienia biologicznie słabych struktur przyrodniczych w tym:

  • sukcesywne zwiększanie stanu lesistości gminy poprzez politykę preferowania zalesień terenów mało przydatnych rolniczo (nieużytki oraz ok. część gleb klas V, VI i VIz), zwłaszcza na obszarach wskazanych na rysunku studium,

  • ochrona kompleksów leśnych, bagiennych i nadwodnych oraz zadrzewień śródłąkowych, śródpolnych, przydrożnych;

  • ochrona, zabezpieczenie czystości środowiska (wód, powierzchni ziemi, gruntów) i zwiększenie potencjału biologicznego dolin rzek Ugoszcz i Miedzanki, ze szczególnym zwróceniem uwagi na najbardziej zagrożone odcinki tj. w sąsiedztwie terenów zabudowanych.

Ochrona walorów krajobrazowych gminy powinna być realizowana poprzez:

  • ograniczanie rozproszenia zabudowy na terenach otwartych, zwłaszcza przyleśnych i nadwodnych,

  • koncentrowanie zabudowy wzdłuż ciągów komunikacyjnych, przede wszystkim jako kontynuacja zabudowy już istniejącej,

  • ograniczenie form zabudowy mieszkaniowej do zabudowy niskiej, dającej większe możliwości wkomponowania w krajobraz,

  • ścisłe reglamentowanie terenów, na których możliwa będzie lokalizacja zabudowy niemieszkaniowej, w tym zwłaszcza produkcyjno-usługowej,

  • preferencję zabudowy agroturystycznej w strefach cennych krajobrazowo,

wykluczenie obszarów budownictwa rekreacyjnego na terenach nadwodnych (w dolinach) i korytarzach ekologicznych.

W odniesieniu do Nadbużańskiego Parku Krajobrazowego obowiązują następujące zakazy:

1) realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony Środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627, z późn. zm.);

2) umyślnego zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk i złożonej ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności w ramach racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej, rybackiej i łowieckiej;

3) likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych;

4) pozyskiwania dla celów gospodarczych skał, w tym torfu, oraz skamieniałości, w tym kopalnych szczątków roślin i zwierząt, a także minerałów i bursztynu;

5) wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych;

6) dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli zmiany te nie służą ochronie przyrody lub racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej, wodnej lub rybackiej;

7) budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej;

8) likwidowania, zasypywania i przekształcania zbiorników wodnych, starorzeczy oraz obszarów wodno-błotnych;

9) wylewania gnojowicy, z wyjątkiem nawożenia własnych gruntów rolnych;

10) utrzymywania otwartych rowów ściekowych i zbiorników ściekowych;

11) organizowania rajdów motorowych i samochodowych;

12) używania łodzi motorowych i innego sprzętu motorowego na otwartych zbiornikach wodnych.

Zakaz, o którym mowa w pkt 4 nie dotyczy wydobywania piasku i żwiru na powierzchni nie przekraczającej 2ha przy przewidywanym rocznym wydobyciu nie przekraczającym 20 000m3, a działalność będzie prowadzona bez użycia materiałów wybuchowych - zgodnie z ustawą z dnia 4 lutego 1994r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. Nr 27, poz. 96 z późn. zm. ).

Zakaz, o którym mowa w pkt 7 nie dotyczy obowiązujących w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.

Zakaz, o którym mowa w pkt 12 nie dotyczy szlaków żeglownych rzek Bug i Narew - zgodnie z ustawą z dnia 21 grudnia 2000r. o żegludze śródlądowej (Dz.U. Nr 5, poz. 43 z późn. zm.).



Pomniki przyrody i użytki ekologiczne

Celem ochrony pomników przyrody i użytków ekologicznych jest zachowanie wartości przyrodniczych, krajobrazowych, naukowych, kulturowych i historycznych poprzez ich ochronę w granicach lokalizacji.

Ochrona drzew w granicach lokalizacji obejmuje zasięg korony i systemu korzeniowego nie mniejszy niż w promieniu 15 metrów od zewnętrznej krawędzi pnia drzewa.

W stosunku do pomników przyrody i użytków ekologicznych, w ramach czynnej ochrony, ustala się możliwość:

1) dokonywania zabiegów pielęgnacyjno - zabezpieczających zgodnych z ogólnie przyjętymi zasadami chirurgii drzew w stosunku do tworów przyrody żywej;

2) dokonywania zabiegów ochronnych w celu przywrócenia naturalnego stanu w stosunku do tworów przyrody nieożywionej.

W stosunku do pomników obowiązują następujące zakazy:

1) niszczenia, uszkadzania lub przekształcania obiektu lub obszaru;

2) wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym albo budową, odbudową, utrzymywaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych;

3) uszkadzania i zanieczyszczania gleby;

4) dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli zmiany te nie służą ochronie przyrody albo racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej, wodnej lub rybackiej;

5) likwidowania, zasypywania i przekształcania naturalnych zbiorników wodnych, starorzeczy oraz obszarów wodno - błotnych;

6) wylewania gnojowicy, z wyjątkiem nawożenia użytkowanych gruntów rolnych;

7) zmiany sposobu użytkowania ziemi;

8) wydobywania do celów gospodarczych skał, w tym torfu, oraz skamieniałości, w tym kopalnych szczątków roślin i zwierząt, a także minerałów i bursztynu;

9) umyślnego zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia nor, legowisk zwierzęcych oraz tarlisk i złożonej ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką;

10) zbioru, niszczenia, uszkadzania roślin i grzybów na obszarach użytków ekologicznych, utworzonych w celu ochrony stanowisk, siedlisk lub ostoi roślin i grzybów chronionych;

11) umieszczania tablic reklamowych.


1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   17


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość