Strona główna

12. pułk radioliniowo-kablowy ziemi świeckiej świecie 12. pułk radioliniowo-kablowy


Pobieranie 64.42 Kb.
Data20.06.2016
Rozmiar64.42 Kb.
12. PUŁK RADIOLINIOWO-KABLOWY ZIEMI ŚWIECKIEJ


ŚWIECIE


12. PUŁK RADIOLINIOWO-KABLOWY

ŚWIECIE
Historia 12. Pułku Radioliniowo-Kablowego ściśle wiąże się ze Świeciem nad Wisłą. Historia ta rozpoczęła się na początku lat siedemdziesiątych XX wieku, lecz tradycje pułku sięgają okresu zakończenia drugiej wojny światowej.

W maju 1945r., z rozkazu dowódcy 2. Armii Wojska Polskiego, rozpoczęto w Poznaniu formowanie 1. Samodzielnego Batalionu Łączności dla potrzeb 1. Korpusu Piechoty. Do prowadzenia działań związanych z formowaniem batalionu skierowano oficerów z pułku łączności 2. Armii WP. Na dowódcę batalionu wyznaczono mjr. Walczenkę. Z Poznania batalion został przeniesiony do Gorzowa Wielkopolskiego, gdzie przystąpił do organizowania łączności dla sztabu 1. KP. Trwało tam dalsze uzupełnianie stanu osobowego batalionu. Na uzupełnienie przybywali oficerowie z Oficerskiej Szkoły Łączności w Sieradzu. W skład 1. sbł wchodziła kompania sztabowa, kompania radiowa, kompania telegraficzno–kablowo–motorowa, kompania telegraficzno–kablowo-konna, kompania telegraficzno–kablowo-tyczkowa oraz później utworzona kompani szkolna. We wrześniu 1945 r. zmieniło się przeznaczenie 1. Samodzielnego Batalionu Łączności. Jego nowym zadaniem stało się zapewnienie łączności dla potrzeb Dowództwa Okręgu Wojskowego Nr II. Batalion został przeniesiony do Gdańska, a następnie do Koszalina, który stał się siedzibą Okręgu Wojskowego Nr II, nazwanego Pomorskim Okręgiem Wojskowym. 1. sbł został przemianowany na Morski Samodzielny Batalion Łączności DOW II. Na jesieni 1946 r. następują kolejne zmiany okręgów wojskowych. Do Pomorskiego Okręgu Wojskowego dołączono część rozwiązanego Łódzkiego Okręgu Wojskowego. Siedzibą POW została po raz kolejny Bydgoszcz. Morski Samodzielny Batalion Łączności zmienił nazwę na 2. Okręgowy Batalion Łączności i został przeniesiony do Bydgoszczy. Wraz z Węzłem Łączności batalion prowadził rozbudowę stacjonarnego systemu łączności oraz realizował intensywne szkolenie w garnizonie i na zgrupowaniach poligonowych.

Na początku lat pięćdziesiątych powstał w Bydgoszczy 7. Pułk Łączności oraz Garnizonowy Węzeł Łączności. Jednostki te przejęły dotychczasowe zadania 2. Okręgowego Batalionu Łączności. Batalion kolejny raz zmienił nazwę, tym razem na 2. Liniowy Batalion Łączności. Jego nowym zadaniem była budowa i utrzymanie w sprawności linii łączności pomiędzy sztabem POW i podległymi jednostkami. Zmieniło się również miejsce jego stacjonowania. Batalion przeniósł się do Świecia nad Wisłą. Został zakwaterowany w poniemieckich koszarach z 1912 r.

W okresie rozbiorów Polski Świecie było w zaborze pruskim. 25 stycznia 1920 roku Wojsko Polskie przejęło Świecie i przyłączyło do wolnej już Polski. W okresie międzywojennym w Świeciu funkcjonowała Szkoła Specjalistów Morskich a potem Batalion Szkolny Lotnictwa wraz ze Szkołą Podoficerów Lotnictwa dla Małoletnich.

To pięknie położone miasto, z jej dobrze zorganizowaną, patriotyczną i życzliwą dla wojska społecznością okazało się szczęśliwym miejscem do pracy i służby wojskowych łącznościowców. Przez kolejne sześć lat batalion prowadził szkolenie i realizował swoje zadania, uzyskując wysokie wyniki oraz wiele wyróżnień. Dowódcami batalionu byli: kpt. Władysław Frelichowski, kpt. Edward Krysiak, mjr Czesław Bogdanowicz, mjr Czesław Grys. Główne zadanie 2. Liniowego Batalionu Łączności zostało zrealizowane. Przewodowy system łączności okręgu funkcjonował. W rozwijających się pododdziałach i oddziałach Wojska Polskiego potrzebna była większa liczba dobrze przygotowanych podoficerów łączności. Uwarunkowania te wpłynęły na kolejne decyzje organizacyjne.

2. Liniowy Batalion Łączności został w 1957 roku rozformowany. 15 lipca 1957 r. na bazie batalionu utworzono w Świeciu Podoficerską Szkołę Specjalistów Łączności Nr 10. Jej zadaniem było przygotowanie dowódców drużyn dla potrzeb oddziałów i pododdziałów łączności w Pomorskim Okręgu Wojskowym. Formowaną szkołę podoficerską zasiliła kadra z rozformowanych batalionów łączności stacjonujących w Gdańsku i w Wałczu. Pierwszym dowódcą PSSŁ Nr 10 został kpt. Józef Pawłowicz. W skład szkoły wchodziła kompania radiotelegraficzna, kompania telegraficzno-telefoniczna, kompania radiotelefoniczna oraz pluton transportowo-gospodarczy. 18 listopada 1957 r. rozpoczął się w szkole pierwszy turnus szkoleniowy.

22 lipca 1959 r. kpt. Pawłowicz odebrał z rąk szefa sztabu POW gen. bryg. Tadeusza Pióry sztandar ufundowany przez społeczeństwo miasta i powiatu Świecie. Uroczystość wręczenia sztandaru odbyła się w centralnej części miasta na placu 1 Maja. W latach 1960-1961 szkołą dowodził ppłk Rudolf Moskwa. Kolejnym dowódca szkoły był ppłk Henryk Tonkiel, który pełnił te obowiązki do 1972 r. W 1965 r. nazwa szkoły została zmieniona na Szkołę Podoficerów i Młodszych Specjalistów Wojsk Łączności Nr 10. Proces szkolenia podoficerów i młodszych specjalistów realizowany był przez 22 turnusy. W październiku 1964 r. absolwentem szkoły był Lech Wałęsa, późniejszy prezydent RP.

Od 1972 r. rozpoczyna się historia 12. Pułku Radioliniowo-Kablowego. Podstawą jego utworzenia było zarządzenie szefa Sztabu Generalnego Nr 08/Org. z 25.02.1972 r. oraz zarządzenie wykonawcze szefa sztabu Pomorskiego Okręgu Wojskowego Nr 016/Org. z 4.05.1972 r. Bazę formowania 12. prlk stanowiły:

- Szkoła Podoficerów i Młodszych Specjalistów Nr 10,

- 111. Batalion Łączności Dalekosiężnej,

- 3. Batalion Radioliniowo-Kablowy 4. Łużyckiego Pułku

Łączności z Bydgoszczy.

Dowódcą pułku został płk Włodzimierz Augustynowicz. Zasadnicze zadanie 12. prlk polegało na zapewnieniu łączności radioliniowo-przewodowej sztabu POW z podległymi związkami taktycznymi i oddziałami w warunkach polowych oraz szkolenie podoficerów i w późniejszym czasie podchorążych rezerwy. W skład pułku wchodził batalion radioliniowy, kompania techniczna, kompania zaopatrzenia i szkoła podoficerska. Pierwszy rok funkcjonowania pułku był bardzo intensywny. Realizowano miesięczne szkolenie studentów Politechniki Gdańskiej, trzymiesięczny kurs dla podoficerów zawodowych i szkolenie elewów szkoły podoficerskiej. We wrześniu odbyło się sprawdzające ćwiczenie taktyczno-specjalne. Pułk był wizytowany przez dowódcę POW gen. bryg. Wojciecha Barańskiego, szefa Sztabu Generalnego gen. dyw. Floriana Siwickiego oraz wiceministra obrony narodowej, głównego inspektora szkolenia Sił Zbrojnych gen. dyw. Eugeniusza Molczyka.

15.06.1973 r. płk Włodzimierz Augustynowicz dokonał otwarcia ośrodka kąpielowego nad pobliskim jeziorem Deczno, który w kolejnych latach został rozbudowany i przystosowany do letniego wypoczynku. Służył on żołnierzom, pracownikom jednostki i ich rodzinom do ostatnich chwil istnienia pułku. W 1973 r. powstała w jednostce zasadnicza szkoła zawodowa dla żołnierzy długoterminowej zasadniczej służby wojskowej.



Kąpielisko w ośrodku wypoczynkowym nad jeziorem Deczno (Zdjęcie ze zbiorów autora).
Zadania szkoleniowe oraz zadania operacyjne realizowane podczas ćwiczeń potwierdzały dobre dowodzenie, organizację i zgranie żołnierzy pułku. Pułk uzyskiwał wysokie oceny z wykonywanych zadań oraz z prowadzonych kontroli specjalistycznych i inspekcyjnych.

16 kwietnia 1978 r. nastąpiła zmiana na stanowisku dowódcy 12. prlk. Płk Włodzimierz Augustynowicz odszedł na stanowisko dowódcy 2. Brygady Łączności w Wałczu. Dowodzenie pułkiem objął ppłk Zbigniew Chruściński. Pułk kontynuował dobrą passę. Rozbudowywał infrastrukturę, uzyskiwał kolejne sukcesy w szkoleniu i podczas ćwiczeń. W 1979 r. pułk wizytował szef Wojsk Łączności MON gen. bryg. Marian Pasternak i szef sztabu POW gen. bryg. Zbigniew Blechman. Od 1980 r. w pułku rozpoczęła działalność Szkoła Podchorążych Rezerwy.

29.04.1982 r. obowiązki dowódcy pułku objął ppłk Władysław Hammer. Płk Zbigniew Chruściński został w późniejszym czasie komendantem Wyższej Oficerskiej Szkoły Wojsk Łączności w Zegrzu.

Świecie, 1986 r. Wizyta szefa sztabu POW gen. bryg. Mariana Sobolewskiego. Na zdjęciu obok generała d-ca pułku ppłk A. Dębiński, w szeregu od lewej strony stoją: ppłk Mirosław Momot, ppłk Jan Kowalski, ppłk Włodzimierz Lewandowski, ppłk Witold Mruklik, ppłk Bolesław Dworzecki, mjr Czesław Jankowski (Zdjęcie ze zbiorów autora).
Wysokie oceny uzyskiwane z kontroli i ćwiczeń realizowanych w 1982 r. przyczyniły się do umieszczenia 12. Pułku Radioliniowo-Kablowego w dyrektywie i do nadania przez ministra obrony narodowej Medalu Pamiątkowego za Osiągnięcia w Służbie Wojskowej.

W styczniu 1986 r. płk Władysław Hammer przekazał obowiązki ppłk. Andrzejowi Dębińskiemu. W 1986 r. pułk uzyskał dobrą ocenę z kontroli prowadzonej przez Inspekcję Sił Zbrojnych. Kolejne ćwiczenia potwierdzały wysoki kunszt łącznościowców ze Świecia. Jednostkę wizytowali kolejno szefowie Sztabu Pomorskiego Okręgu Wojskowego gen. bryg. Marian Sobolewski i Zbigniew Zalewski oraz szef Wojsk Łączności MON gen. bryg. Henryk Andracki.





Świecie 1987 r. Wizyta szefa Sztabu POW w pułku. Na zdjęciu od lewej strony: szef sztabu pułku ppłk Jan Kowalski, szef Sztabu POW gen. bryg. Zbigniew Zalewski, szef służb technicznych pułku ppłk Witold Mruklik (Zdjęcie ze zbiorów autora).

W roku 1986 i 1987 12. prlk otrzymał Medale za Osiągnięcia w Służbie Wojskowej oraz umieszczony został w dyrektywie ministra obrony narodowej. Od 1987 r. rozpoczęła w pułku działalność nieetatowa orkiestra dęta. W tym samym roku oddano do użytku nowy budynek, w którym znajdowały się pomieszczenia oficera dyżurnego jednostki oraz wartownia.

20 marca 1989 r. obowiązki dowódcy 12. prlk objął ppłk Włodzimierz Lewandowski. Ppłk Andrzej Dębiński odszedł na stanowisko zastępcy szefa Wojsk Łączności POW. W kolejnych latach pułk poddawany był zmianom wynikającym ze zmian ustrojowych państwa. Zakończone zostało szkolenie podchorążych rezerwy. Ulegał skracaniu czas trwania zasadniczej służby wojskowej. W 1991 r. zostało utworzone stanowisko kapelana pułku i garnizonu. Część kadry odchodziła z zawodowej służby wojskowej. Niezależnie od zachodzących zmian 12. prlk w dalszym ciągu realizował swoje etatowe obowiązki uzyskując, dobre wyniki. W grudniu 1991 r. oddano do użytku nowy budynek, w którym między innymi znalazło się przeniesione biuro przepustek, sala tradycji, sala odwiedzin, biblioteka i kawiarnia. Obok budynku stanęła nowa, funkcjonalna brama główna jednostki i parking. Od tego czasu ruch pojazdów i osób pieszych przybywających do jednostki odbywał się pod okiem dyżurnego biura przepustek, oficera dyżurnego pułku oraz w pobliżu budynku sztabu jednostki.

W 1992 r. pułk obchodził uroczyście swoje dwudziestolecie. Główne uroczystości odbyły się 13 maja z udziałem szefa Wojsk Łączności gen. bryg. Henryka Andrackiego, szefa sztabu POW gen. bryg. Antoniego Walczaka, byłych dowódców pułku, zaproszonych gości, kadry i pracowników cywilnych wojska. Podczas uroczystej zbiórki pułku wręczone zostały po raz pierwszy Odznaki Pamiątkowe 12. Pułku Radioliniowo-Kablowego.

W 1992 roku, pierwszy raz w powojennej historii, Święto Wojska Polskiego obchodzone było w dniu 15 sierpnia. Z okazji tego święta 12. Pułk Radioliniowo-Kablowy zaszczycił swoją obecnością prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, zwierzchnik Sił Zbrojnych Lech Wałęsa, któremu towarzyszyli przedstawiciele MON oraz szef Sztabu Generalnego gen dyw. Tadeusz Wilecki. Prezydentowi RP oraz towarzyszącym osobom dowódca pułku płk Włodzimierz Lewandowski wręczył Odznaki Pamiątkowe 12. prlk.

Świecie, 15.08.1992 r. Wizyta prezydenta RP w 12. prlk. Na pierwszym planie od lewej strony: szef Sztabu Generalnego WP gen. dyw. Tadeusz Wilecki, dowódca pułku płk Włodzimierz Lewandowski, prezydent RP Lech Wałęsa (Zdjęcie z materiałów udostępnionych przez J. Sznera).
Podczas kolejnego święta pułku, 13 maja 1995 r., pułk otrzymał nowy sztandar oraz wyróżniającą nazwę „Ziemi Świeckiej”. Sztandar Podoficerskiej Szkoły Specjalistów Łączności Nr 10 został przekazany do Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie.

W grudniu 1995 r. nastąpiły zmiany w strukturze pułku. Zmieniła się organizacja służb technicznych i kwatermistrzowskich. Utworzona została logistyka, pododdziały logistyczne oraz 2. Batalion Radioliniowo-Kablowy.






Nowy sztandar 12. Pułku Radioliniowo Kablowego Ziemi Świeckiej.
21 grudnia 1995 roku obowiązki dowódcy 12. prlk objął ppłk Jan Myślak, dotychczasowy szef szkolenia, zastępca dowódcy pułku w Świeciu. Płk Włodzimierz Lewandowski odszedł na stanowisko szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Toruniu.

Wydzielone siły i środki pułku brały udział w kolejnych ćwiczeniach prowadzonych już w coraz bardziej ograniczonym wymiarze. W lipcu 1997 r. pododdziały pułku zdawały swój kolejny praktyczny egzamin, zabezpieczając łączność na potrzeby prowadzonej akcji przeciwpowodziowej w czasie pamiętnej powodzi, która nawiedziła Polskę.


Kolejna zmiana organizacyjna w strukturze pułku nastąpiła 26 października 1998 r. W tym dniu Szkoła Podoficerów Zasadniczej Służby Wojskowej została przeniesiona do CSWŁ i I w Zegrzu.

W 1999 r. płk Jan Myślak przekazał obowiązki dowódcy 12. prlk ppłk. Tadeuszowi Krawczykowi i odszedł na stanowisko dowódcy 4. Pułku Dowodzenia w Bydgoszczy.

1 grudnia 2000 r. nastąpiła kolejna zmiana na stanowisku dowódcy 12. prlk. Dowódcą pułku został ppłk Janusz Szner, dotychczasowy szef szkolenia pułku w Świeciu. Ppłk Tadeusz Krawczyk objął obowiązki dowódcy 4. Bydgoskiego Pułku Dowodzenia.

Rok 2001 kończył historię 12. Pułku Radioliniowo-Kablowego. 28 września odbył się uroczysty apel z udziałem przełożonych, byłych dowódców pułku, kadry, żołnierzy rezerwy, pracowników cywilnych wojska. Pułk pożegnał swój sztandar i zamykał swoją historię.





Świecie, 28.09.2001 r. Dowódca pułku płk Janusz Szner żegna sztandar 12. Pułku Radioliniowo-Kablowego Ziemi Świeckiej (Zdjęcie z materiałów udostępnionych przez J. Sznera).

Z dniem 31.12 2001 r. 12. Pułk Radioliniowo-Kablowy Ziemi Świeckiej został rozformowany. Odeszła do historii jedna z najlepszych jednostek łączności Wojska Polskiego. W czasie swojej prawie trzydziestoletniej historii pułk był wielokrotnie wyróżniany, między innymi ośmiokrotnie przez ministra obrony narodowej Medalem Pamiątkowym za Osiągnięcia w Służbie Wojskowej i ośmiokrotnie przez dowódcę Pomorskiego Okręgu Wojskowego Medalem Pamiątkowym za Zasługi dla POW. Żołnierze pułku cieszyli się dużym uznaniem i zaufaniem wśród mieszkańców Świecia. Wszystkie osiągnięcia pułku były zasługą kadry, żołnierzy zasadniczej służby wojskowej i pracowników cywilnych wojska. W jednostce panowała specyficzna atmosfera życzliwości i zrozumienia a zarazem niezwykłej solidności i oddania służbie wojskowej.



Potwierdzeniem wartości społeczeństwa Świecia i jego stosunku do żołnierzy Wojska Polskiego są byłe koszary pułku. Cały obiekt został włączony do miasta, otoczony troskliwą opieką i przystosowany do potrzeb mieszkańców, wśród których jest również wielu byłych żołnierzy pułku.




Świecie, 2007 r. Byłe koszary 12. Pułku Radioliniowo-Kablowego (Zdjęcie ze zbiorów autora)
Załącznik nr 1 (Z materiałów udostępnionych przez J. Sznera)



KADRA KIEROWNICZA 12. PRLK W LATACH 1972-2001.

DOWÓDCA PUŁKU

płk inż. Włodzimierz AUGUSTYNOWICZ

1972-1978

płk dypl. Zbigniew CHRUŚCIŃSKI

1978-1982

płk dypl. Władysław HAMMER

1982-1986

płk dypl. Andrzej DĘBIŃSKI

1986-1989

płk dypl. Włodzimierz LEWANDOWSKI

1989-1995

płk dypl. Jan MYŚLAK

1995- 1999

ppłk Tadeusz KRAWCZYK

1999- 2000

płk Janusz SZNER

2000-2001

SZEF SZTABU – ZASTĘPCA DCY

ppłk Jan STERNAL

1972-1975

por. mgr inż. Włodzimierz POLESKI

1975-1976

mjr mgr inż. Stanisław STRAMA

1976-1981

ppłk dypl. Bogdan KARPIŃSKI

1981-1985

ppłk inż. Jan KOWALSKI

1985-1989

ppłk dypl. Andrzej PIERSA

1989-1997

mjr mgr inż. Krzysztof BRZOZOWSKI

1997- 2001

ZASTĘPCA DCY ds. LINIOWYCH SZEF SZKOLENIA

ppłk Jan KACPRZAK

1973-1984

ppłk dypl. Włodzimierz LEWANDOWSKI

1984-1989

ppłk Zenon DANOWSKI

1989-1990

ppłk dypl. Jan MYŚLAK

1990-1996

mjr dypl. Janusz SZNER

1996- 2000


ZASTĘPCA DCY ds. TECHNICZNYCH

ppłk Witold MRUKLIK

1972-1990

ppłk Edward ADAMOWICZ

1990-1991

mjr mgr inż. Edmund RICHERT

1991-1995


KWATERMISTRZ - ZASTĘPCA DCY SZEF LOGISTYKI

ppłk Stanisław MRUK

1972-1980

mjr Karol MOEDE

1980-1982

ppłk dypl. Bolesław DWORZECKI

1982-1989

ppłk mgr Andrzej BUKOWIECKI

1989- 1997

ppłk Tadeusz KORDYACZNY

1997- 2001

ZASTĘPCA DCY ds. POLITYCZNYCH

SZEF SEKCJI SPOŁECZNO-WYCHOWAWCZEJ

ppłk mgr Stanisław KOSZOWY

1972-1980

mjr Andrzej GLANC

1980-1981

ppłk mgr Mirosław MOMOT

1981- 2001

DOWÓDCA 1. BATALIONU RADIOLINIOWEGO

mjr Stanisław WITOWSKI

1972-1974

mjr inż. Kazimierz CZARNECKI

1974-1981

mjr dypl. Włodzimierz LEWANDOWSKI

1981-1984

kpt. dypl. Andrzej KRÓL

1984 -1984

kpt. dypl. Krzysztof CHLEBANOWSKI

1984-1986

mjr dypl. Włodzimierz WAŁECKI

1986- 1986

mjr inż. Stanisław DROZDA

1986-1987

mjr inż. Tadeusz PAWŁOWSKI

1987-1989

mjr dypl. Jacek SOKOŁOWSKI

1989-1993

mjr dypl. Janusz SZNER

1993-1996

mjr inż. Lech ŻABIŃSKI

1996- 2001

DOWÓDCA 2. BATALIONU RADIOLINIOWEGO

mjr dypl. Ryszard MRUKLIK

1995-1996

mjr inż. Sławomir KSIĄŻYK

1996-1997

ppłk mgr Zenon STACHECKI

1997- 1997

kpt. dypl. Jacek KACZMARSKI

1997- 1998

DOWÓDCA BATALIONU SZKOLNEGO, KOMENDANT SZKOŁY PODOFICERSKIEJ

mjr Jan KACPRZAK

1972-1973

mjr Roman WILKOWSKI

1973-1977

kpt. Kazimierz CZAJCZYK

1977-1978

mjr dypl. Włodzimierz LEWANDOWSKI

1978-1981

ppłk mgr Zenon STACHECKI

1981-1991

kpt. dypl. Ryszard MRUKLIK

1991-1995

ppłk dypl. Zenon STACHECKI

1995-1997

mjr inż. Sławomir KSIĄŻYK

1997- 1997

KOMENDANT SZKOŁY PODCHORĄŻYCH REZERWY

ppłk Władysław MARKOWSKI

1980- 1980

kpt. dypl. Marian KAPUŚNIAK

1980-1982

mjr Czesław JANKOWSKI

1982-1983

kpt. dypl. Andrzej KRÓL

1983-1983

ppłk dypl. Kazimierz CZARNECKI

1983-1990

kpt. dypl. Ryszard MRUKLIK

1990 -1991

Opracowano na podstawie

1. K. Lewicki, 12. Pułk Radioliniowo-Kablowy. Zarys historii 1972-1992.



2. Materiały udostępnione przez J. Sznera.


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość