Akademia wychowania fizycznego



Pobieranie 41.33 Kb.
Data19.06.2016
Rozmiar41.33 Kb.

AKADEMIA WYCHOWANIA FIZYCZNEGO

im. Eugeniusza Piaseckiego w Poznaniu

RAPORT Z BADAŃ SPRAWNOŚCI FIZYCZNEJ

KADRY JUNIORÓW WOJEWÓDZTWA WIELKOPOLSKIEGO

POZNAŃ, 2008


W celu określenia poziomu efektów motorycznych posłużono się Międzynarodowym Testem Sprawności Fizycznej. W jego skład wchodziły następujące próby:
l. Bieg 50 m - próba szybkości biegowej:

Na sygnał "na miejsca" testowany staje nogą wykroczną za linią startową w pozycji startowej wysokiej (nie stosuje się startu niskiego). Następnie na sygnał "start" biegnie jak najszybciej do mety. Czas mierzy się z dokładnością do 1/10 sekundy. Liczy się wynik lepszy z dwóch wykonanych prób.


2. Skok w dal z miejsca - próba mocy (siły nóg):

Testowany staje za linią, po czym z jednoczesnego odbicia obunóż wykonuje skok w dal na odległość. Skok mierzony w cm, wykonuje się dwukrotnie. Liczy się wynik skoku lepszego. Długość skoku zawarta jest pomiędzy linią skoku a ostatnim śladem pięt.


3. Bieg wytrzymałościowy - próba wytrzymałości:

1000 m - dla mężczyzn i chłopców powyżej 12 lat 800 m - dla kobiet i dziewcząt powyżej 12 lat 600 m - dla dzieci do 12 lat. Na sygnał "na miejsca" badany staje za linią startu w pozycji startowej wysokiej. Na sygnał "start" biegnie odpowiadającym mu tempem do linii mety. Czas mierzy się z dokładnością do l sekundy.


4. Pomiar dynamometryczny siły dłoni:

Badany ściska dynamometr dłoniowy ręką silniejszą. Nadgarstek powinien znajdować się w przedłużeniu linii przedramienia. W czasie wykonania próby ręka testowana nie może dotykać żadnej części ciała. Siła dłoni mierzona jest w kilogramach. Liczy się pomiar lepszy z dwóch prób.


5. Podciąganie na drążku próba siły rąk i barków:

Z przystawionego krzesła badany przechodzi do zwisu nachwytem. Ręce znajdują się na szerokości barków. Na sygnał "start" testowany ugina ręce podciągając się na wysokość podbródka, po czym bez chwili odpoczynku przechodzi do zwisu prostego. Ćwiczenie powtarza się aż do chwili zmęczenia. Próba wykonana jest l raz. Liczy się ilość pełnych podciągnięć na wysokość podbródka.



5. l. Wytrzymanie w zwisie na drążku - próba siły rąk i barków:

Z przestawionego krzesła badany przechodzi do zwisu nachwytem o ramionach ugiętych. Dłonie winny znajdować się na szerokości barkowa Na sygnał "start" zaczyna się próba zwisu i trwa aż do zmęczenia. Podbródek w czasie trwania testu winien znajdować się wyraźnie nad drążkiem. Próba wykonywana jest l raz. Liczy się ilość wytrzymanych sekund \w wspomnianej pozycji. Pomiar kończy się z chwilą, gdy podbródek znajduje się poniżej drążka.


6. Bieg zwinnościowy:

Na sygnał "na miejsca" badany staje na linii startu. Na komendę "start" biegnie do drugiej linii (odległość 10 m), podnosi zza linii klocek, po czym wraca na linię startu, gdzie kładzie klocek (klocek nie może być rzucony). Następnie biegnie po drugi klocek i wracając kładzie go ponownie za linią. Liczy się czas, mierzony z dokładnością do 1/10 s Próba zostaje zakończona z chwilą, gdy drugi klocek znajduje się za linią.


7. Skłony w przód z leżeniem tyłem przez 30 s - próba siły mięśni brzucha:

Badany leży na macie z rozstawionymi na szerokość 30 cm stopami i kolanami ugiętymi pod kątem prostym. Ręce splecione na karku. Testowanemu pomaga partner, który przytrzymuje stopy tak, aby me odrywały się od podłoża. Na sygnał "start" badany wykonuje skłony w przód dotykając łokciami kolan następnie wraca do pozycji wyjściowej. Ćwiczenie trwa 30 sekund. Notowana jest ilość wykonanych skłonów w ciągu 30 sekund.




8. Skłon tułowia w przód - próba gibkości:

Badany staje na taborecie tak, by palce stóp obejmowały jego krawędź, stopy zwarte, kolana wyprostowane. Następnie wykonuje skłon w przód, zaznaczając jak najniżej palcami rąk ślad na przymocowanej w tym celu do taboretu podziałce. Próbę wykonuje się dwukrotnie, wynik odczytywany jest w cm. Sztywna podziałka jest tak umocowana, że na styku stóp z krawędzią taboretu skala wynosi 0. Poniżej punktu 0 skala jest dodatnia, powyżej ujemna.


Wyniki uzyskane w poszczególnych próbach Międzynarodowego Testu Sprawności Fizycznej przeliczono na skalę punktową od 0 do 100 pkt. w zależności od wieku badanych.

Poziom predyspozycji motorycznych określono za pomocą następujących prób:


1. Aparat krzyżowy (koordynacja wzrokowo-ruchowa):

Zadaniem badanego było naciśnięcie odpowiedniego przycisku znajdującego się na skrzyżowaniu dwóch zapalających się lampek, położonych w dwóch prostopadłych do siebie rzędach. Impulsy pojawiały się w tempie 90 imp./min przez 0,5 min. Wynik stanowiła liczba sygnałów prawidłowo odebranych przez badanego.

Kryteria oceny dla chłopców:


Kryteria oceny dla dziewcząt:

  • powyżej 31 - wynik bardzo dobry,

  • między 22 a 31 - wynik dobry,

  • między 12 a 22 - wynik przeciętny,

  • poniżej 12 - wynik słaby


2. Step-test Mastera lub Montoy'a (wydolność):

Step-test Montoy'a stosowano w przypadku zawodników powyżej 14 roku życia.



Step-test Mastera:

Badany w czasie 5 min. wchodził na dwa stopnie o wysokości 22,9 cm każdy w rytmie 30 wejść i zejść na minutę. Po ukończeniu ćwiczenia, w czasie między 60 i 90 sekundą (a1), między 120 i 150 sekundą (a2) oraz między 180 a 210 sekundą (a3) mierzono badanym tętno. Wykorzystano w tym celu rejestrator oraz odpowiednie elektroniczne czujniki tętna. Na podstawie uzyskanych wyników pomiaru tętna (a1, a2, a3) obliczono wartość wskaźnika wydolności fizycznej (Ww) wg wzoru:




Ww =

czas pracy w sekundach x 100

2 x (a1+a2+a3)

Kryteria oceny dla chłopców

Kryteria oceny dla dziewcząt

  • pow. 85 pkt. – wydolność bardzo wysoka

  • między 75 – 85 – wysoka

  • między 65 – 75 – średnia

  • między 55 – 65 – niska

  • poniżej 55 - upośledzona


Step-test Montoy'a:

Badany w czasie 5 min. wchodził na stopień o wysokości 30 cm w rytmie 30 wejść i zejść na minutę. Po ukończeniu ćwiczenia, w czasie między 60 i 120 sekundą, a więc przez 60 s, mierzono badanym tętno. Wykorzystano w tym celu rejestrator oraz odpowiednie elektroniczne czujniki tętna. Na podstawie uzyskanych wyników pomiaru tętna (p) obliczono wartość wskaźnika wydolności fizycznej (Ww) wg wzoru:




Ww =

czas pracy w sekundach x 100

5,5 x p

Kryteria oceny dla chłopców

  • pow. 60 pkt. – wydolność bardzo wysoka

  • między 50 – 60 – wysoka

  • między 40 – 50 – średnia

  • między 30 – 40 – niska

  • poniżej 30 - upośledzona

Kryteria oceny dla dziewcząt

  • pow. 57 pkt. – wydolność bardzo wysoka

  • między 47 – 57 – wysoka

  • między 37 – 47 – średnia

  • między 28 – 37 – niska

  • poniżej 28 - upośledzona


3. Wyskok dosiężny (skoczność)

Badany stawał bokiem do tablicy z centymetrową podziałką i zaznaczał wyprostowaną i uniesioną maksymalnie w górę ręką wysokość dosiężną. Następnie z półprzysiadu za skłonem tułowia w przód i energicznym odbiciem obunóż wykonywał wyskok w górę, zaznaczając palcami ręki najwyższy punkt wyskoku na tablicy. Różnica między wysokością wyskoku i wysokością dosiężną stanowiła poszukiwaną wielkość, podawaną z dokładnością do 1 cm. Badani wykonywali kolejno 2 skoki, a w analizie uwzględniono wynik najlepszy.

Kryteria oceny dla chłopców:


  • powyżej 60 cm - wynik bardzo dobry,

  • między 50 a 60 - wynik dobry,

  • między 40 a 50 - wynik przeciętny,

  • poniżej 40 cm - wynik słaby.

Kryteria oceny dla dziewcząt:

  • powyżej 50 cm - wynik bardzo dobry,

  • między 42 a 50 - wynik dobry,

  • między 35 a 42 - wynik przeciętny,

  • poniżej 35 cm - wynik słaby.


4. Tapping ręką (ruch prosty)

Próbę wykonywano na drewnianym blacie umieszczonym na wysokości pasa badanego. Test polegał na jak najszybszym stukaniu w krążki ręką sprawniejszą. Krążki o średnicy 20 cm oddalone były od siebie o 60 cm. Pośrodku blatu umieszczono prostokąt na którym badany kładł dłoń mniej sprawnej ręki. Do zestawień przyjmowano czas 25 podwójnych dotknięć. Czas mierzono z dokładnością do 0,01 s

Kryteria oceny dla chłopców:


  • poniżej 8,0 sek. - wynik bardzo dobry,

  • między 9,5 a 8,0 - wynik dobry,

  • między 11,0 a 9,5 - wynik przeciętny,

  • powyżej 11 sek. - wynik słaby.

Kryteria oceny dla dziewcząt:



  • poniżej 9,1 sek. - wynik bardzo dobry,

  • między 10,5 a 9,1 - wynik dobry,

  • między 12,0 a 10,5 - wynik przeciętny,

  • powyżej 12 sek. - wynik słaby.


5. Prędkość biegu na dystansie 5 m (m/s) - szybkość startowa

Wynik testu charakteryzował umiejętności biegowe w fazie zwiększania prędkości - przyspieszania. Określano je na podstawie czasu biegu na dystansie 5 m z zachowaniem nabiegu wynoszącego 0,5 m. Następnie obliczano średnią prędkość biegu, która stanowiła wynik próby. Badany rozpoczynał ćwiczenie w dowolnie wybranym momencie. po sygnale słownym „gotów”. Wyeliminowano tym samym wpływ czasu reagowania na wynik oraz innych czynników związanych z samym momentem rozpoczęcia biegu. Do pomiaru czasu wykorzystywano układ fotokomórek połączony z elektronicznym miernikiem czasu. Pomiarów dokonywano dwukrotnie, z dokładnością do 0,001 s. W analizie uwzględniono wynik lepszy.


6. Wyskok dosiężny (cm) - skoczność

Badany stawał bokiem do tablicy z centymetrową podziałką i zaznaczał wyprostowaną i uniesioną maksymalnie w górę ręką wysokość dosiężną. Następnie z półprzysiadu za skłonem tułowia w przód i energicznym odbiciem obunóż wykonywał wyskok w górę, zaznaczając palcami ręki najwyższy punkt wyskoku na tablicy. Różnica między wysokością wyskoku i wysokością dosiężną stanowiła poszukiwaną wielkość, podawaną z dokładnością do 1 cm. Badani wykonywali kolejno 3 skoki, a w analizie uwzględniono wynik najlepszy.


7. Czas biegu „po ósemce” (s) - zwinność

Badany stawał przed linią startu oznaczoną w połowie odległości między dwoma słupkami o wysokości 1,2 m. Odległość między nimi wynosiła 5,0 m. Zadanie polegało na jak najszybszym, trzykrotnym przebiegnięciu toru opisującego „ósemkę”. Czas pokonania dystansu, determinowany przez możliwości szybkościowe w biegu i dokładność ruchów, przyjęto jako miarę zwinności (właściwości koordynacji ruchowej).


8. Rzut piłką lekarską (m) – siła zrywowa

Rzut piłką lekarską w przód o masie 2kg wykonywano z zamachem, stojąc przed linią. Piłkę trzymano oburącz za głową. Jeżeli po rzucie ćwiczący przekroczył linię rzutów, próby nie zaliczano. Każdy badany miał prawo wykonać trzy rzuty. Pomiaru odległości dokonano z dokładnością do 0,1 m. Do analizy przyjmowano wynik lepszy.


9. Siła absolutna (kG) - rozwijana w warunkach statyki

Pomiaru siły absolutnej rozwijanej w warunkach statyki dokonano w układzie leżąc przodem. Badany leżąc przodem na ławeczce chwytał drążek połączony z dynamometrem. Następnie całość mocowano do podłoża stwarzając warunki statyki. Na komendę "w górę" badany starał się włożyć jak największą siłę w drążek próbując pociągnąć go ku górze. Drążek nie zmieniał swojego położenia, ale maksymalna wartość siły była rejestrowana, bez względu na to w którym momencie została uzyskana.



Strukturę budowy ciała badanych zawodników określono w oparciu o wysokość i masę ciała oraz ocenę podstawowych komponentów ciała dokonaną za pomocą analizatora impedancji bioelektrycznej (BIA). Przeprowadzona analiza składu ciała pozwala na wyodrębnienie następujących składowych:

  1. masa tłuszczowa (FM) – tworzą ją białe komórki tłuszczu. Rozmieszczona jest w wielu okolicach ciała. Największe jej skupienie występuje w tkance podskórnej. Występuje również w narządach, jamach ciała, szpiku kostnym, w mięśniach i układzie nerwowym. Spełnia funkcje energetyczne, termoregulacyjne, podporowe i ochronne. Dla prawidłowego metabolizmu ustroju niezbędna jest jej minimalna zawartość 3-5% u mężczyzn i 11 – 14% u kobiet.







Mężczyźni

Kobiety

Norma

15 – 18 %

16 – 20 %




  1. wskaźnik BMI – wyraża stosunek masy ciała do kwadratu jego wysokości, informuje zatem o stopniu odżywienia organizmu. Wskaźnik BMI w populacji nie trenującej wykazuje wysokie korelacje z różnymi miarami otłuszczenia. U sportowców wskaźnik ten jest w większym stopniu miarą tkanki aktywnej ze względu na odmienny skład tkankowy ciała zawodników w porównaniu z populacją nie uprawiającą sportu. Zawodnicy wysokiego wyczynu sportowego odznaczają się znaczną redukcją tłuszczu i silnym rozwojem tkanki aktywnej, mogą więc uzyskiwać wysokie wielkości wskaźnika błędnie sugerujące ich znaczne otłuszczenie. Wskaźnik ten może być miernikiem stopnia odżywienia sportowców jeżeli obserwacje prowadzone są systematycznie i wsparte analizą innych miar odżywienia.







Norma

Niedożywienie

< 17,9

Norma

18 - 25

Nadmierne odżywienie

> 25,1



  1. wskaźnik BCMI – uwzględniający relację masy komórkowej do wysokości ciała. Pozwala obiektywnie ocenić masywność sylwetki sportowca.







Norma

Niedożywienie

< 8,0

Norma

8,1 – 14,9

Nadmierne odżywienie

> 15,0

WYNIKI


Wyniki badań przedstawiono w tabelach.



©snauka.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna
Komunikat prasowy
przedmiotu zamówienia
najkorzystniejszej oferty
Informacja prasowa
wyborze najkorzystniejszej
warunków zamówienia
istotnych warunków
sprawie powołania
Regulamin konkursu
udzielenie zamówienia
przetargu nieograniczonego
zamówienia publicznego
Nazwa przedmiotu
Specyfikacja istotnych
modułu kształcenia
Rozporządzenie komisji
studia stacjonarne
wyborze oferty
Zapytanie ofertowe
Szkolny zestaw
Ochrony rodowiska
ramach projektu
prasowy posiedzenie
trybie przetargu
obwodowych komisji
zagospodarowania przestrzennego
komisji wyborczych
komisji wyborczej
Program konferencji
Wymagania edukacyjne
Lista kandydatów
szkoły podstawowej
która odbyła
Województwa ląskiego
Decyzja komisji
przedmiotu modułu
poszczególne oceny
Sylabus przedmiotu
szkół podstawowych
semestr letni
Postanowienia ogólne
przedsi biorców
produktu leczniczego
Karta przedmiotu
Scenariusz lekcji
Lista uczestników
Program nauczania
Projekt współfinansowany
Informacje ogólne
biblioteka wojewódzka
semestr zimowy