Strona główna

Aleksandra Grzywna Gr. 51 Iie-dm


Pobieranie 42.84 Kb.
Data18.06.2016
Rozmiar42.84 Kb.
Aleksandra Grzywna

Gr.51 IiE-DM


UMOWA SPRZEDAŻY

SZCZEGÓLNE RODZAJE SPRZEDAŻY

Umowa – zgodne oświadczenie woli dwóch lub więcej stron. Oświadczenia woli stron muszą być zgodne. W drodze umowy dokonuje się sprzedaży, zamiany, darowizny, najmu, dzierżawy i innych czynności prawnych.
Umowa sprzedaży jest klasycznym przykładem umowy wzajemnej. Przez umowę sprzedaży sprzedawca (wierzyciel) zobowiązuje się przenieść na kupującego (dłużnika) własność rzeczy oraz wydać mu tę rzecz, natomiast kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić za nią. Aby sprzedaż doszła do skutku wystarczy zgodne porozumienie stron co do towaru i ceny. Po osiągnięciu porozumienia, umowa staje się wiążąca i wówczas każdej ze stron przysługuje roszczenie przeciwko kontrahentowi, mianowicie roszczeniem kupującego jest wydanie rzeczy, a roszczeniem sprzedawcy jest zapłata ceny.
Cena w umowie sprzedaży musi być zawsze sumą pieniężną (z reguły wyrażona w walucie polskiej). Można ją określić poprzez wskazanie podstaw do jej ustalenia. Kodeks Cywilny przewiduje sytuacje, gdy cena jest określona przez zarządzenie obowiązujące w miejscu i czasie zawarcia umowy. Mamy wówczas do czynienia z ceną:


  • sztywną - za rzeczy danego gatunku lub rodzaju może być zapłacona jedynie ściśle określona cena,

  • maksymalną – za rzeczy danego gatunku lub rodzaju nie może być zapłacona cena wyższa od określonej,

  • minimalną – za rzeczy danego gatunku lub rodzaju nie może być zapłacona cena niższa od określonej,

  • wynikową – jeżeli właściwy organ państwowy ustalił, w jaki sposób sprzedawca ma obliczyć cenę za rzeczy danego rodzaju lub gatunku.

Roszczenie sprzedawcy o dopłatę różnicy ceny, jak i roszczenie kupującego o zwrot tej różnicy przedawnia się z upływem roku od dnia zapłaty.
Jeżeli przedmiotem sprzedaży jest nieruchomość to umowa sprzedaży musi mieć formę aktu notarialnego. Gdy przedmiotem sprzedaży jest rzecz ruchoma to forma umowy jest dowolna. W przypadku wierzytelności (jeżeli była ona stwierdzona pismem), gdy przenosimy ją na osobę trzecią przepisy o przelewie zastrzegają formę pisemną.

Umowę sprzedaży zawiera się najczęściej poprzez: przyjęcie oferty, w drodze negocjacji, aukcji, lub przetargu. Art.543 KC mówi, że “wystawienie rzeczy w miejscu sprzedaży na widok publiczny z oznaczeniem ceny uważa się za ofertę sprzedaży”. Nie dzieje się tak jedynie wówczas, gdy sprzedawca złoży wyraźne oświadczenie, że jest inaczej, np. umieści informację “dekoracja”, “sprzedane”.


Sprzedawca jest zobowiązany przenieść własność (lub inne prawo) na kupującego, a także wydać tę rzecz kupującemu. Koszty wydania (w tym mogą być koszty zmierzenia lub zważenia, opakowania, ubezpieczenia za czas przewozu, a także koszty przesłania) ponosi sprzedawca, natomiast koszty odebrania ponosi kupujący chyba, że z umowy lub z zarządzeń określających cenę wynika inaczej.

Ponadto obowiązkiem sprzedawcy jest wyjaśnienie kupującemu stosunków prawnych i faktycznych dotyczących sprzedanej rzeczy, a także wydanie posiadanych dokumentów.


Korzyści i ciężary związane ze sprzedaną rzeczą przechodzą na kupującego z chwilą wydania rzeczy (jednakże strony mają prawo zastrzec inna chwilę przejścia korzyści i ciężarów).
W umowie sprzedaży może zostać zastrzeżona wyłączność na rzecz kupującego (tzn. sprzedawca nie będzie dostarczał rzeczy określonego rodzaju innym osobom lub kupujący będzie jedynym odprzedawcą tych rzeczy na oznaczonym obszarze).
Gdy kupujący zwleka z odebraniem rzeczy sprzedawca może oddać tę rzecz na przechowanie na koszt i niebezpieczeństwo kupującego. Sprzedawca może również ustalić dodatkowy termin do odebrania i jeżeli mimo tego kupujący nie odbierze rzeczy, wtedy może ją sprzedać na rachunek kupującego. Dodatkowy termin nie musi być wyznaczony w przypadku, gdy jest to niemożliwe lub rzecz jest narażona na zepsucie, bądź też z innych względów groziłaby szkoda. Sprzedawca ma obowiązek niezwłocznie powiadomić kupującego o dokonaniu sprzedaży.

W przypadku, gdy kupujący zwleka z zapłatą za część dostarczonych rzeczy sprzedawca może powstrzymać się z dostarczeniem pozostałych części. W takiej sytuacji może wyznaczyć dodatkowy termin, a po jego upływie, gdy należność nie będzie uregulowana, może odstąpić od umowy.


Przepisy o sprzedaży rzeczy stosuje się do sprzedaży energii oraz do sprzedaży praw.

Rękojmia za wady

Cena ustalona w umowie sprzedaży dotyczy towaru określonego rodzaju, gatunku, a także o określonych właściwościach. Sprzedawca ponosi odpowiedzialność jeżeli okaże się, że towar ma wadę zmniejszającą jego wartość lub użyteczność ze względu na cel oznaczony w umowie bądź wynikający z okoliczności lub przeznaczenia rzeczy (np. niewłaściwie działające urządzenie). Podobnie jest w sytuacji, gdy towar nie posiada właściwości o których zapewniał sprzedawca (np. środek czyszczący, który nie usuwa zabrudzeń), a także, gdy jest wydany w stanie niezupełnym (np. brakuje części). W takich sytuacjach sprzedawca odpowiada wobec kupującego z tytułu rękojmi za wady fizyczne.

Może także zdarzyć się sytuacja, że sprzedana rzecz tak naprawdę jest własnością innej osoby lub jest obciążona prawem innej osoby. Wówczas sprzedawca odpowiada z tytułu rękojmi za wady prawne.

Odpowiedzialność z tytułu rękojmi ciąży na każdym sprzedającym (także na osobie fizycznej, która okazjonalnie coś sprzedaje). Przepisy o rękojmi nie stosuje się do sprzedaży konsumenckiej; rękojmia ma zastosowanie w obrocie gospodarczym (między dwoma przedsiębiorcami), lub w tzw. obrocie powszechnym (np. między dwiema osobami fizycznymi).

Jeżeli kupujący wiedział o wadzie w chwili zawierania umowy to sprzedający jest zwolniony z odpowiedzialności z tytułu rękojmi. Sprzedawca nie odpowiada również z tytułu rękojmi za wady fizyczne, które powstały po przejściu niebezpieczeństwa na kupującego (chyba że wady te wynikły z przyczyny, która już tkwiła w rzeczy).
Uprawnienia kupującego z tytułu rękojmi

Jeżeli nabyta rzecz ma wady, kupujący może odstąpić od umowy. Zwraca wadliwą rzecz i odzyskuje zapłaconą kwotę. Jednak jeżeli sprzedawca jest gotowy niezwłocznie wymienić tę rzecz, lub usunąć wadę wtedy kupujący nie może skorzystać z tego prawa (chyba że rzecz już była wymieniana, wówczas te ograniczenie nie może być zastosowane).

Kupujący może także żądać obniżenia ceny za rzecz wadliwą.

Gdy przedmiotem sprzedaży jest rzecz oznaczona tylko co do gatunku, kupujący może żądać wymiany tej rzeczy. W przypadku, gdy rzecz jest określona co do tożsamości, a sprzedawca jest wytwórcą tej rzeczy, kupujący może żądać usunięcia wady oraz wyznaczyć w tym celu termin. Jeżeli wada nie zostanie w tym czasie usunięta może odstąpić od umowy; sprzedawca ma prawo odmówić usunięcia wady w przypadku, gdy wiąże się to z nadmiernymi kosztami.

Nabywca powinien zawiadomić sprzedawcę o wadzie rzeczy w ciągu miesiąca od jej wykrycia, w przeciwnym razie traci uprawnienia z tytułu rękojmi. Kupujący sam może zdecydować o tym, które z uprawnień zrealizuje. Gdy kupujący poniósł dodatkową szkodę (np. eksplozja telewizora spowodowała pożar) może domagać się jej naprawienia (chyba że sprzedawca nie ponosi winy za wadę rzeczy).
Kupujący może dochodzić uprawnień z tytułu rękojmi za wady prawne nawet wtedy, gdy osoba trzecia nie wystąpiła przeciw niemu z roszczeniami dotyczącymi sprzedanej rzeczy. Gdy osoba trzecia występuje z roszczeniami przeciwko kupującemu, ma on obowiązek niezwłocznie zawiadomić o tym sprzedawcę i wezwać go do wzięcia udziału w sprawie. Jeżeli kupujący nie zrobi tego, a osoba trzecia uzyska korzystny dla siebie wyrok wówczas sprzedawca zostaje zwolniony od odpowiedzialności. W sytuacji gdy kupujący musi wydać rzecz osobie trzeciej (z powodu wady prawnej) sprzedający jest zobowiązany zwrócić cenę, którą zapłacił kupujący.
Uprawnienia z tytułu rękojmi wygasają po upływie roku (a w przypadku wad budynku po upływie trzech lat, od dnia, kiedy rzecz została kupującemu wydana). Jeżeli przed upływem tych terminów sprzedawca został powiadomiony o wadach, zarzuty z tytułu rękojmi mogą być poniesione także po upływie wspomnianych terminów.

Gwarancja jakości

W przypadku zakupu niektórych towarów sprzedawca (bądź producent, czy importer) wydaje dokument gwarancyjny. W danym okresie sprzedawca zobowiązuje się zapewnić prawidłowe funkcjonowanie rzeczy, czyli zobowiązuje się do usuwania wad bądź dostarczenia rzeczy wolnej od wad. Dokument gwarancyjny szczegółowo określa warunki gwarancji, a także termin obowiązywania. Jeżeli w dokumencie nie zastrzeżono inaczej to gwarancja obowiązuje rok od dnia wydania rzeczy. Odpowiedzialność z tytułu gwarancji obejmuje wady powstałe z przyczyn tkwiących w sprzedanej rzeczy (chyba że w tym dokumencie zastrzeżono inaczej).

Uprawnienia z tytułu rękojmi są niezależne od uprawnień wynikających z gwarancji (i odwrotnie). To kupujący decyduje czy chce skorzystać z rękojmi, czy z gwarancji.

Wadliwa rzecz ma być dostarczona na koszt gwaranta do miejsca wskazanego w gwarancji lub do miejsca, w którym rzecz wydano przy udzielaniu gwarancji (nie dzieje się tak, jeżeli wada powinna być usunięta w miejscu, w którym rzecz się znajdowała w chwili ujawnienia wady).

Jeżeli gwarant wydał nową rzecz zamiast wadliwej, lub dokonał istotnych napraw, wówczas termin gwarancji biegnie na nowo od chwili dostarczenia rzeczy wolnej od wad.


Szczególne rodzaje sprzedaży


  1. Sprzedaż na raty

Umowa sprzedaży może być zawarta pomimo tego, że kupujący nie ma wystarczającej ilości pieniędzy na zapłacenie umówionej ceny. Sprzedaż na raty występuje zwykle, gdy transakcja jest dokonywana w ramach działalności przedsiębiorstwa i dotyczy ruchomej rzeczy, która jest wydana kupującemu przed całkowitym zapłaceniem ceny (cena jest płacona w określonych ratach). Kupujący może płacić raty przed terminem płatności. W takiej sytuacji może odliczyć kwotę odpowiadającą wysokości stopy procentowej obowiązującej dla danego rodzaju kredytów Narodowego Banku Polskiego. Jeżeli podczas zawierania umowy sprzedający zastrzegł na piśmie natychmiastową wymagalność nie uiszczonej ceny na wypadek zwlekania z płatnościami poszczególnych rat, a kupujący zalega z zapłatą co najmniej dwóch rat i łączna suma zaległych rat przewyższa jedną piątą część umówionej ceny wówczas sprzedający może domagać natychmiastowej spłaty nie uiszczonej ceny. Sprzedawca może wyznaczyć dodatkowy termin do zapłacenia zaległości, a gdy to nie poskutkuje wówczas może odstąpić od umowy.


  1. Zastrzeżenie własności rzeczy sprzedanej.

Sprzedawca może zabezpieczyć się wprowadzając do umowy sprzedaży zastrzeżenie własności rzeczy sprzedanej do czasu uiszczenia określonej ceny. Zastrzeżenie własności powinno być w formie pisemnej. W przypadku, gdy sprzedawca zastrzegł sobie prawo własności, a odbiera rzecz, wówczas może zażądać odpowiedniego wynagrodzenia za zużycie lub uszkodzenie rzeczy.


  1. Sprzedaż na próbę

Sprzedaż na próbę albo z zastrzeżeniem zbadania rzeczy przez kupującego jest uznawana za sprzedaż pod warunkiem zawieszającym, że kupujący uzna przedmiot sprzedaży za dobry. Gdy umowa nie zawiera terminu próby lub zbadania rzeczy wówczas sprzedawca wyznacza odpowiedni termin. Jeżeli kupujący odebrał rzecz i nie złożył oświadczenia przed upływem określonego terminu oznacza to, że uznał przedmiot za dobry.


  1. Prawo odkupu

Można sprzedać rzecz jednocześnie zastrzegając sobie prawo jej odkupienia w określonym czasie (jednak nie dłuższym niż pięć lat). Z chwilą wykonania prawa odkupu kupujący jest zobowiązany do przeniesienia własności kupionej rzeczy na sprzedającego. Sprzedający wówczas musi zwrócić cenę i koszty sprzedaży, a także nakłady. Prawo odkupu jest niezbywalne i niepodzielne. Jeżeli jest kilku uprawnionych do odkupu, a niektórzy z nich nie wykonywają tego prawa, pozostali mogą je wykonać w całości.

W praktyce sprzedaż z zastrzeżeniem prawa odkupu bywa ukrytą formą pożyczki (cena to kwota kredytu, a własność rzeczy jest zabezpieczeniem).




  1. Prawo pierwokupu

(Art.596 KC) „Jeżeli ustawa lub czynność prawna zastrzega dla jednej ze stron pierwszeństwo kupna oznaczonej rzeczy na wypadek, gdyby druga strona sprzedała rzecz osobie trzeciej”.

Jest to porozumienie, w którym ktoś zobowiązał się wobec innej osoby (osoba zobowiązana) – że w przypadku sprzedaży rzeczy – osobie tej będzie przysługiwało pierwszeństwo zakupu tej rzeczy (prawo pierwokupu). Wówczas zobowiązany może sprzedać rzecz osobie trzeciej pod warunkiem, że osoba uprawniona z tytułu pierwokupu nie skorzysta ze swojego prawa. Osoba zobowiązana zawierając umowę sprzedaży z osobą trzecią powinna niezwłocznie powiadomić osobę uprawnioną do pierwokupu o treści umowy. Uprawniony na podjęcie decyzji ma 1 miesiąc w przypadku nieruchomości, i 1 tydzień w przypadku rzeczy ruchomych (chyba że w porozumieniu zawarte są inne terminy). Jeżeli uprawniony zdecyduje się skorzystać z prawa pierwokupu wówczas nabywa rzecz na warunkach jakie sprzedawca ustalił w umowie z osobą trzecią. Natomiast jeżeli uprawniony nie korzysta z przysługującego mu prawa pierwokupu wtedy umowa między sprzedającym a osobą trzecią staje się ostateczna.

Jeżeli osoba zobowiązana zawarła ostateczną umowę z osobą trzecią nie zawiadamiając przy tym uprawnionego z tytułu pierwokupu wówczas ponosi odpowiedzialność za wynikłą szkodę (ponosi odpowiedzialność za zlekceważenie jego prawa). W takim przypadku, jeżeli prawo pierwokupu przysługiwało Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego, współwłaścicielowi lub dzierżawcy sprzedaż jest nieważna.

Sprzedaż konsumencka

Regulowana przez Ustawę z dn. 27 lipca 2002 roku o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej. Ustawy nie stosuje się do sprzedaży energii elektrycznej, gazu, wody (chyba że są sprzedawane w ograniczonej ilości lub w określonej objętości). Ponadto ustawy nie stosuje się do sprzedaży egzekucyjnej, a także sprzedaży dokonywanej w postępowaniu upadłościowym albo innym postępowaniu sądowy.

W ramach sprzedaży konsumenckiej osoba fizyczna nabywa rzecz w celu nie związanym z działalnością zawodową lub gospodarczą (towar konsumpcyjny).

Do obowiązków sprzedawcy należy:



  • podanie do wiadomości kupującego ceny oferowanego towaru konsumpcyjnego oraz jego cenę jednostkową (cenę za jednostkę miary); taki sam sposób podawania cen powinien być zastosowany w reklamie;

  • potwierdzenie na piśmie istotnych postanowień umowy przy sprzedaży na raty, na przedpłaty, na zamówienie, według wzoru lub na próbę oraz za cenę powyżej dwóch tysiąc złotych, a w innych przypadkach zawsze, gdy zażąda tego konsument wydanie pisemnego potwierdzenia zawarcia umowy zawierającego oznaczenie sprzedawcy z jego adresem, datę sprzedaży oraz określenie towaru konsumpcyjnego, jego ceny i ilości;

  • udzielić kupującemu jasnych, zrozumiałych i nie wprowadzających w błąd informacji w języku polskim, wystarczających do prawidłowego korzystania ze sprzedanego towaru konsumpcyjnego (w szczególności musi podać: nazwę towaru, określenie producenta lub importera, kraj pochodzenia towaru, znak bezpieczeństwa oraz inne dane wskazane w przepisach) ;

  • zapewnić w miejscu sprzedaży odpowiednie warunki techniczno-organizacyjne umożliwiające dokonanie wyboru towaru i jego sprawdzenie;

  • wydać wraz z towarem wszystkie elementy jego wyposażenia, sporządzone w języku polskim instrukcje obsługi, konserwacji (oraz inne dokumenty wymagane przez odrębne przepisy).

Sprzedawca odpowiada wobec kupującego jeżeli towar konsumpcyjny w chwili jego wydania jest niezgodny z umową. Rzecz niezgodna z umową jest to rzecz posiadająca wadę fizyczną lub prawną, bądź ta rzecz została nieprawidłowo zamontowana lub uruchomiona przez sprzedawcę lub osobę za którą ponosi on odpowiedzialność, albo przez kupującego, ale według otrzymanej instrukcji otrzymanej przy sprzedaży. Jeżeli w ciągu 6 miesięcy od wydania towaru ujawni się jakakolwiek wada (niezgodność) uznaje się, iż istniała ona w chwili wydania.

W przypadku, gdy kupujący wiedział (lub w wyniku rozsądnej oceny powinien się domyśleć) o niezgodności towaru z umową wówczas sprzedawca jest zwolniony z odpowiedzialności. Jeżeli niezgodność wynikła z przyczyny tkwiącej w materiale dostarczonym przez kupującego wtedy sprzedawca także jest zwolniony z odpowiedzialności.
Uprawnienia kupującego

W przypadku niezgodności towaru z umową kupujący może zażądać naprawy, lub wymiany na nowy, a więc doprowadzenia towaru do stanu zgodnego z umową. W przypadku, gdy naprawa lub wymiana wymagają nadmiernych kosztów, a także, gdy sprzedawca nie może tego zrobić w odpowiednim czasie oraz, gdy naprawa lub wymiana narażałaby kupującego na znaczne niedogodności wówczas ma prawo on żądać obniżenia ceny albo odstąpić od umowy. Od umowy nie można odstąpić w przypadku, gdy niezgodność towaru z umową jest nieistotna.


Odpowiedzialność sprzedawcy wynosi dwa lata od daty wydania towaru kupującemu. W przypadku wymiany towaru termin “biegnie” na nowo. Gdy przedmiotem sprzedaży jest rzecz używana strony mogą skrócić ten termin (nie bardziej niż do jednego roku). Kupujący ma obowiązek zawiadomić sprzedawcę o niezgodności towaru konsumpcyjnego z umową. Ma na to dwa miesiące od daty stwierdzenia niezgodności (w przeciwnym wypadku kupujący traci swoje uprawnienia).

Sprzedawca ma 14 dni na odpowiedź, jeżeli tego nie zrobi żądania kupującego uznaje się za uzasadnione.


Uprawnienia kupującego nie mogą być wyłączone lub ograniczone w drodze umowy zawartej ze sprzedawcą. W szczególności odpowiedzialności nie wyłącza oświadczenie kupującego, że wie o wszelkich niezgodnościach towaru z umową.
Konsument jest chroniony również z tytułu gwarancji. Udzielenie gwarancji kupującemu następuje bez odrębnej opłaty przez oświadczenie gwaranta. Może być ono zamieszczone w dokumencie gwarancyjnym (karcie gwarancyjnej, książeczce gwarancyjnej itp.). Taki dokument określa obowiązki gwaranta oraz uprawnienia kupującego w sytuacji, gdy właściwość sprzedanego towaru nie odpowiada właściwości wskazanej w tym oświadczeniu. Oświadczenie gwaranta może być t zamieszczone także w reklamie produktu konsumpcyjnego. Dokument gwarancyjny powinien zawierać podstawowe dane potrzebne do dochodzenia roszczeń z gwarancji, a zwłaszcza nazwę i adres gwaranta lub jego przedstawiciela w Polsce oraz czas trwania i terytorialny zasięg gwarancji. Ponadto powinno być w nim zawarte oświadczenie, że gwarancja na sprzedany towar konsumpcyjny nie wyłącza, nie ogranicza, ani nie zawiesza uprawnień kupującego wynikających z niezgodności towaru z umową.

Kredyt konsumencki

Umowa o kredyt konsumencki jest umową między konsumentem czyli osobą fizyczną, a przedsiębiorcą zwanym kredytodawcą, natomiast podmiot tej umowy nie jest związany z działalnością osoby fizycznej. Kredytem jest w szczególności:



  • Umowa pożyczki

  • Umowa kredytu w rozumieniu przepisów prawa bankowego

  • Umowa o odroczeniu konsumentowi terminu spełnienia świadczenia pieniężnego

  • Umowa na mocy, której świadczenie pieniężne konsumenta ma zostać spełnione później niż świadczenie kredytodawcy (np. sprzedaż na raty)

Kredyt może być jednak udzielany w jakiejkolwiek innej postaci, ważne jest, aby jedną stroną był konsument, drugą przedsiębiorca określony wyżej, a kredyt udzielany był na cele niezwiązane z działalnością gospodarczą.

Przepisy ustawy nie znajdują zastosowania do:


  • umów o kredyt w wysokości mniejszej niż 500 zł lub większej niż 80 000 zł,

  • umów na mocy których termin spłaty kredytu nie przekracza 3 miesięcy,

  • umów na mocy których konsument nie jest zobowiązany do zapłaty oprocentowania ani innych kosztów związanych z udzieleniem lub spłatą kredytu konsumenckiego.

Umowa o kredyt konsumencki powinna być zawarta na piśmie. Konsumenci mają prawo do uzyskania pełnej informacji o treści umowy (jeszcze przed jej podpisaniem), oprocentowaniu kredytów, prowizji i kosztach pochodnych. Kredytodawca zobowiązany jest umieścić w tego rodzaju umowach, jaka jest tzw. rzeczywista roczna stopa procentowa (także w ogłoszeniach i reklamach o kredycie).

Konsument jest uprawniony do wcześniejszej spłaty kredytu. Wtedy, całkowity koszt kredytu ulega zmniejszeniu, proporcjonalnie do okresu, o który został skrócony czas spłaty.

Ponadto konsument zyskał prawo do odstąpienia od umowy bez podania przyczyny w ciągu 10 dni od dnia zawarcia umowy.

Kredytodawca ma możliwość wypowiedzenia umowy w razie zwłoki konsumenta z zapłatą dwóch pełnych rat kredytu. Kredytodawca najpierw wzywa na piśmie konsumenta do zapłaty zaległych rat w terminie krótszym niż 7 dni od otrzymania wezwania, a dopiero po spełnieniu tego warunku, kredytodawca może wypowiedzieć umowę – termin jej wypowiedzenia nie może być krótszy niż 30 dni.

Kredyt konsumencki reguluje Ustawa z 20 lipca 2001r. o kredycie konsumenckim.



Zamiana

Umowa zamiany pod kątem konstrukcji i funkcji gospodarczej jest bardzo zbliżona do umowy sprzedaży. Jest to umowa wzajemna, w której strony chcą dokonać ekwiwalentnej wymiany dóbr. Wymiana dóbr następuje bez udziału pieniądza i to odróżnia zamianę od sprzedaży. Przez umowę zamiany każda ze stron zobowiązuje się przenieść na drugą stronę własność rzeczy w zamian za zobowiązanie do przeniesienia własności innej rzeczy (art.603 KC). Do zamiany stosuje się przepisy dotyczące sprzedaży, stąd wynika, że każda ze stron jest odpowiedzialna za wady rzeczy. W praktyce często dochodzi do zamiany prawa własności określonej rzeczy na inne niż własność prawo majątkowe (np. wierzytelność), albo do zamiany innych praw majątkowych; np. zamiana wierzytelności na obraz, zamiana jednej monety na inną.


Dostawa

Umowa dostawy jest to umowa wzajemna, w której dostawca zobowiązuje się do wytworzenia rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku oraz do dostarczenia ich, natomiast odbiorca zobowiązuje się do odebrania tych rzeczy i zapłacenia za nie. Powinna być ona sporządzona w formie pisemnej. Dostawca może tę rzecz wytworzyć z własnych materiałów lub surowców, albo z dostarczonych przez odbiorcę. Gdy odbiorca dostarczył potrzebne do wykonania surowce lub materiały, a nie są one przydatne dostawcy, wówczas dostawca musi niezwłocznie zawiadomić o tym odbiorcę. W umowie można zastrzec z jakich surowców ma być wykonana rzecz. W takim przypadku dostawca ma obowiązek pozwolić odbiorcy na sprawdzenie jakości tych surowców. Odbiorca może również sprawdzić proces produkcji (o ile w umowie zastrzeżono w jaki sposób ma przebiegać proces wytwórczy). Dostawca ponosi odpowiedzialność za wady fizyczne dostarczonych rzeczy. Odbiorca może odstąpić od umowy jeżeli dostawca zwleka z rozpoczęciem prac lub, gdy w trakcie wytwarzania okaże się, że przedmiot jest wytwarzany wadliwie lub w sposób niezgodny z umową. W pozostałych przypadkach umowa jest regulowana przepisami dotyczącymi sprzedaży.



Kontraktacja

W umowie kontraktacji stronami są producent rolny i kontraktujący. Producent rolny zobowiązuje się wytworzyć i dostarczyć kontraktującemu odpowiednią ilość produktów rolnych, a kontraktujący zobowiązuje się odebrać te produkty, zapłacić za nie umówioną cenę, a także spełnić określone świadczenia dodatkowe (tj. zapewnienie producentowi możliwości nabycia określonych środków produkcji i uzyskania pomocy finansowej, pomoc agrotechniczna i zootechniczna, premie pieniężne, premie rzeczowe). Gospodarcza funkcja tej umowy polega na organizowaniu produkcji i zbytu wytworów rolnictwa. Powinna być zawarta w formie pisemnej. Kontraktujący ma uprawnienia do kontroli i nadzoru wykonywanej umowy. W przypadku rękojmi za wady stosuje się przepisy dotyczące sprzedaży (z tą różnicą, że odstąpić od umowy z tytułu rękojmi za wady fizyczne można tylko, gdy wady są istotne). Jeżeli producent nie może dostarczyć produktów (i żadna ze stron nie ponosi za to odpowiedzialności) wówczas jest zobowiązany do zwrotu zaliczek oraz kredytów bankowych. Producent i kontraktujący mają dwa lata na roszczenia. Jeżeli po zawarciu umowy kontraktacji gospodarstwo producenta przeszło na nowego właściciela, wówczas prawa i obowiązki wynikające z tej umowy również na niego przechodzą (wyjątkiem jest jeżeli nowy posiadacz odpłatnie nabył gospodarstwo i nie wiedział o istnieniu takiej umowy). Gdy gospodarstwo będące stroną w umowie kontraktacji zostaje wniesione jako wkład do rolniczej spółdzielni produkcyjnej, to spółdzielnia ta wstępuje w prawa i obowiązki producenta.


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość