Strona główna

Alessandro Algardi


Pobieranie 36.76 Kb.
Data18.06.2016
Rozmiar36.76 Kb.

Alessandro Algardi


Ur. 31 lipca 1598 w Bolonii , zm. 10 czerwca 1654 w Rzymie. Włoski rzeźbiarz, przedstawiciel rzymskiego baroku.

Uczył się w Bolonii u Lodovico Carracciego, zaś od 1625 pracował w Rzymie (m.in. dla papieża Innocentego X).



Antoine Coysevox

Ur. 29 września 1640 w Lyonie, zm. 10 października 1720 w Paryżu. Francuski rzeźbiarz barokowy. Jako siedemnastolatek wyjechał do Paryża, gdzie tworzył rzeźby będące kopiami rzymskich. W 1667 roku został zaangażowany przez kardynała Wilhelma Egona von Fürstenberga do wykonania dekoracji w jego rezydencji w Saverne.

W latach 1677-1685 był nadwornym artystą Ludwika XIV, wykonywał wówczas m.in. dekoracje w Wersalu (reliefy w Galerii Zwierciadlanej i Salonie Wojny). Był też autorem grobowców i rzeźb na sarkofagach: Jean-Baptiste Colberta w kościele Saint Eustache, Charlesa Le Bruna i kardynała Mazarina.





François Girardon
Ur. 10 marca 1628 w Troyes, zm. 1 września 1715 w Paryżu. Rzeźbiarz francuski, czołowy reprezentant barokowego klasycyzmu we Francji i sztuki dworskiej czasów Ludwika XIV.
Jego styl stanowi połączenie barokowego patosu i dynamiki z klasyczną formą. Profesor Académie Royale de Peinture et de Sculpture, współpracownik Charlesa le Bruna przy dekoracji zamku w Vaux-le-Vicomte, Galerii Apollina w Luwrze, gabinetu królewskiego w Tuileries.

Ferdynand Maksymilian Brokoff

Ur. 12 września 1688 w miejscowości Červený Hrádek koło Chomutova, zm. 8 marca 1731 w Pradze. Rzeźbiarz czeskiego baroku, syn rzeźbiarza Jana Brokoffa.


Urodzony jako drugi syn Jana Brokoffa i jego żony Elizy, już w młodym wieku pokazał swój talent rzeźbiarski porównywalny z talentem swojego starszego brata Michała Jana i ojca Jana. Początkowo pomagał swojemu ojcu w jego warsztacie, od 1708 pracował już niezależnie, w wieku 22 lat był już na tyle ceniony, że jego rzeźby znalazły się na Moście Karola w Pradze. Około 1714 zaczął współpracę z austriackim architektem Johannem Fischerem von Erlach i przeniósł się do Wiednia nadal przyjmując zlecenia w Pradze. W Wiedniu pracował nad kościołem Św. Karola Boremeusza, tworzył też na Śląsku we Wrocławiu (wykonał supraporty, personifikacje Kościoła i Synagogi oraz figury Mojżesza i Aarona w Kaplicy Elektorskiej, przy Katedrze Wrocławskiej). Zmuszony stanem zdrowia (postępującą [[gruźlica) powrócił do Pragi.

Domenico Zampieri
Znany jako Domenichino (ur. 21 października 1581- zm. 6 kwietnia 1641) - włoski malarz barokowy, pochodzący z Bolonii, uczeń szkoły bolońskiej lub szkoły Caracci.
Domenico Zampieri jest autorem Komunii św. Hieronima, obrazu olejnego na płótnie znajdującego się obecnie w Pinakotece Watykańskiej.



Luca Giordano

Ur. 18 października 1634 w Neapolu, zm. 12 stycznia 1705 w Neapolu. Eklektyczny włoski malarz epoki baroku. Działał w wielu miejscach, był m.in. malarzem nadwornym króla Hiszpanii Karola II.

Początkowo terminował u Jusepe de Ribery, a potem kształcił się pod kierunkiem Pietra da Cortony. Znany był z bardzo szybkiego tworzenia swoich prac, umiejętności naśladowania stylu innych malarzy i łączenia stylu rzymskiego i weneckiego w malarstwie. W 1692 został wezwany na dwór Carlosa Nawiedzonego do Madrytu. Przydzielono mu pracę nad dekoracją sklepień głównej klatki schodowej oraz bazyliki w pałacu w Eskurialu (1692-1694), następnie malował gabinet i sypialnię królewską w pałacu w Aranjuez. Później, około 1697, rozpoczął prace nad sklepieniem sali balowej pałacu Buen Retiro w Madrycie. W roku następnym dekorował sklepienie zakrystii katedry w Toledo (1698), by w 1699 ponownie dostać zatrudnienie od króla, tym razem przy dekoracji kaplicy królewskiej Alkazaru w Madrycie i kaplicy Portugalczyków św. Antoniego (San Antonio de los Portugueses), również w Madrycie.

Hyacinthe Rigaud

Właściwie Hyacinthe-François-Honoré-Mathias-Pierre Martyr-André Jean Rigau y Ros; ur. 20 lipca 1659 w Perpignan, zm. 27 grudnia 1743 w Paryżu. Malarz francuski, jeden z najważniejszych portrecistów Ludwika XIV.




Urodził się w rodzinie artystów i w młodości wyjechał do Montpellier, by kształcić się u malarza Pezeta. Później był także uczniem Verdiera i Ranc le Vieux. W 1682 roku przeniósł się do Paryża, gdzie otrzymał Prix de Rome (stypendium dla młodych, dobrze zapowiadających się artystów) i uczył się u Charlesa Le Bruna. Przez kolejne 62 lata wykonywał głównie portrety.






Bartolomé Estéban Murillo
Ur. 31 grudnia 1617 w Sewilli, zm. 3 kwietnia 1682 w Sewilli. Barokowy malarz hiszpański.

Murillo urodził się jako czternaste dziecko w rodzinie balwierza Bartolomé Estébana i Marii Perez Murillo, pochodzącej z rodziny, do której zaliczało się wielu lokalnych artystów. Osierocony w wieku dziesięciu lat, Murillo był wychowywany przez swoją najstarszą siostrę. Mając 15 lat trafił do warsztatu malarza Juana de Castillo, gdzie pobierał naukę przez około pięć lat. W 1645 poślubił Beatriz de Cabrera y Sotompayor Villalobos, która stała się matką dziewięciorga dzieci malarza. W 1645 Murillo otrzymał też pierwsze poważne zamówienie od zakonu franciszkanów w Sewilli na serię obrazów ukazujących życie założyciela zgromadzenia. Z czasem pojawiły się kolejne poważne kontrakty, jak np. obrazy dla katedry w Sewilli (1656-57). W 1658 Murillo na rok wyjechał do Madrytu, gdzie mając dostęp do kolekcji rodziny królewskiej zgromadzonej w Alkazarze w Madrycie, poszerzał swoją wiedzę na temat malarstwa. Po powrocie do rodzinnego miasta Murillo został jednym ze współzałożycieli i pierwszym prezydentem



Johann Sebastian Bach
W Polsce przyjęła się forma Jan Sebastian Bach) urodził się w niemieckim mieście Eisenach, w 1685 roku. Był ósmym i ostatnim dzieckiem muzyka miejskiego Johanna Ambrosiusa Bacha i Marii Elisabeth Lämmerhirt. Pochodził z osiadłej w Turyngii i Saksonii rodziny luterańskiej, o długich tradycjach muzycznych, sięgających XVI wieku. Do czasów Jana Sebastiana aż 45 potomków Hansa Bacha (ur. ok. 1520 r.) zostało muzykami. Oprócz ojca zawodowo muzykowali wujowie. Byli organistami kościelnymi, nadwornymi muzykami i kompozytorami. Synowie Jana Sebastiana okazali się znaczącymi twórcami muzyki.
Twórczość
Jan Sebastian Bach jest autorem ponad 1000 znanych utworów, skatalogowanych w XX wieku przez Wolfganga Schmiedera (katalog Bach Werke Verzeichnis, w skrócie BWV). Wiele kompozycji zaginęło, w tym co najmniej kilkadziesiąt kantat (zachowane roczniki są niekompletne), prawdopodobnie także dwie z czterech pasji, opartych na ewangeliach Nowego Testamentu.

Bach sięgał po wszystkie współczesne sobie gatunki muzyczne, poza operą. Pisał utwory na organy i klawesyn, komponował fugi, muzykę chóralną oraz kameralną. Był mistrzem muzyki polifonicznej – doprowadził do doskonałości barokową formę fugi (Das Wohltemperierte Klavier, Kunst der Fuge). W sposób mistrzowski posługiwał się kontrapunktem.



Styl muzyczny kompozytora pod koniec jego życia uważany był za anachroniczny, a dzieła uważane za mało wartościowe. Po śmierci Bach został zapomniany, jego nazwisko przyćmiła kariera syna, Carla Philippa Emanuela. Jan Sebastian Bach został ponownie "odkryty" przez Feliksa Mendelssohna-Bartholdy'ego, który w 1829 r. zaprezentował wykonanie Pasji według Św. Mateusza w Berlinie.

Jerzy Fryderyk Händel
Ur. 23 lutego 1685 w Halle, zm. 14 kwietnia 1759 w Londynie. Niemiecki kompozytor i organista. Ze względu na to, że przez dłuższy okres czasu przebywał i pracował w Londynie, gdzie był znany pod nazwiskiem George Frideric Haendel, uważany jest niekiedy za kompozytora angielskiego. W 1727 roku otrzymał obywatelstwo brytyjskie.

Antonio Lucio Vivaldi
Zwany Il Prete Rosso, co po włosku znaczy "Rudy Ksiądz". Ur. 4 marca 1678 w Wenecji, zm. 28 lipca 1741 w Wiedniu. Włoski skrzypek i kompozytor.
Życiorys

Antonio Vivaldi urodził się w Wenecji. Jego ojciec był początkowo cyrulikiem z zamiłowaniem muzycznym, przez co znalazł on ostatecznie zatrudnienie w orkiestrze katedry św. Marka. To od niego młody Vivaldi uczył się gry na tym instrumencie. Antonio był pierwszym z piętnaściorga dzieci Giambattisty i Camilli Calicchio. Wstąpił do seminarium i w wieku 25 lat otrzymał święcenia kapłańskie. Przyznawał się jednak do braku powołania, dlatego też przestał odprawiać msze. Plotka głosiła, że odebrano mu prawo do odprawiania mszy dyscyplinarnie, bo gdy przychodził mu do głowy w czasie mszy nowy pomysł muzyczny, biegł do zakrystii by go zapisać. We wrześniu 1703 rozpoczął pracę jako nauczyciel gry na skrzypcach w sierocińcu dla dziewcząt Ospedale della Pieta, dla którego komponował do końca życia. Cotygodniowe występy zespołów z Ospedale stały się z czasem jednym z ważniejszych wydarzeń artystycznych w Wenecji. Pracowali tam także m.in. G. Legrenzi, Domenico Scarlatti. W 1705 został opublikowany jego pierwszy zbiór sonat na trzy instrumenty, a cztery lata później nowa seria sonat skrzypcowych. Sonaty te odniosły duży sukces. Sukces ten ugruntował w 1711 cyklem koncertów znanych jako L'Estro Armonico. W 1713 Vivaldi napisał swoją pierwszą operę Ottone in Villa. Mantui, gdzie pozostał przez dwa lata, dyrygując muzyką świecką na dworze księcia Filipa. Po powrocie z Wenecji, w 1727 opublikował Il Cimento dell`Armonia e dell`Invenzione ze słynnym zbiorem Le quattro stagioni (Cztery pory roku), który skomponował na podstawie anonimowych sonetów (istnieje hipoteza, że to sam Vivaldi był ich autorem), z których każdy nosił nazwę jednej z pór roku. Koncerty te są jednym z wybitniejszych przykładów muzyki programowo-ilustracyjnej. Następne lata podróżował po Europie dyrygując wykonaniami swoich dzieł. W 1740 wyruszył do Wiednia, gdzie rok później zmarł na niepoznaną do końca chorobę.


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość