Strona główna

Andrzej Grodzicki


Pobieranie 17.52 Kb.
Data18.06.2016
Rozmiar17.52 Kb.
10 maja bieżącego, 2011 r. w naszym gimnazjum gościli panowie: Andrzej i Bronisław Grodziccy, dwaj wnukowie jakże zasłużonych dla naszych Kujaw właścicieli majątku Lubraniec na początku XX wieku: Marii i Bronisława Grodzickich. Poniżej prezentujemy sylwetki dostojnych gości.




Andrzej Grodzicki

 

Prof. dr hab. Andrzej Filip Grodzicki urodził się 24.04.1935 w Sokołowie koło Kazania. Dzieciństwo spędził na naszych Kujawach, zawsze bliskich jego sercu. Jego ojciec Kazimierz po ukończeniu studiów rolniczych w Krakowie i Niemczech prowadził wzorowo w Sokołowie duże gospodarstwo rolne. Od podstaw wybudował nowoczesną cegielnię Rumaki, którą odwiedził m.in. w latach trzydziestych prezydent Mościcki. W czasie wojny Niemcy wyrzucili Grodzickich z majątku. Andrzej Grodzicki z siostrą Hanną widzieli okropności okupacji: bombardowania, łapanki, aresztowanie ojca, codzienną biedę i upokorzenia. Po uwolnieniu ojca, Grodzickich wysiedlono do Generalnej Guberni, gdzie Kazimierz administrował majątkami w okolicach Puław. Po wojnie został dyrektorem gospodarstw poniemieckich w Narożnie (obecnie Bożków) koło Kłodzka. Po przejściu na emeryturę zamieszkał z rodziną we Wrocławiu. Właśnie tutaj w 1952 r. Andrzej Grodzicki rozpoczął studia geologiczne na Wydziale Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Wrocławskiego. Pracę zawodową rozpoczął w lipcu 1960 roku na stanowisku asystenta w Zespole Katedr Geologii i Mineralogii tej uczelni. Założył rodzinę, poślubił Hannę Myczkowską (zm. w 1996 r.). Rozprawę doktorską obronił w roku 1969, a w roku 1988 nadano mu stopień naukowy doktora habilitowanego. Dwa lata później został mianowany docentem, a w 1992 r. otrzymał stanowisko profesora nadzwyczajnego w Uniwersytecie Wrocławskim. W roku 1998 został mu nadany tytuł naukowy profesora nauk o Ziemi.



Profesor A. Grodzicki jest wybitnym specjalistą kamieni szlachetnych (gemmologiem), posiadaczem 11 patentów. Opublikował ponad 120 prac naukowych zarówno w czasopismach krajowych, jak i zagranicznych. Są wśród nich, m.in. rozdziały o złocie i piaskach szklarskich w monografii „Surowce mineralne Dolnego Śląska”, a także jest redaktorem i współautorem dzieła „Historia nauk geologicznych na Uniwersytecie Wrocławskim 1811-2003”. Szczególną uwagę poświęcił badaniu kamieni szlachetnych i złota występujących w skałach okruchowych różnego wieku. Wynikiem tych dociekań jest kilkanaście artykułów charakteryzujących złoża złota z terenu Polski południowo-zachodniej. W toku swoich badań terenowych profesor odkrył kilka koncentracji kamieni szlachetnych w Sudetach. Np. występowanie barwnych kamieni rejonu Złotoryi i Legnickiego Pola. Wiele jego prac dotyczy kamieni szlachetnych i ozdobnych dawnego województwa jeleniogórskiego oraz sposobów ich pozyskiwania. Prof. Andrzej Grodzicki zajmował się też geologią praktyczną. Chcąc pogłębić swoje kwalifikacje ukończył w roku 1985 kurs czeladniczo-mistrzowski w zakresie szlifowania kamieni szlachetnych i ozdobnych. Następnie od 1.04.1986 roku do 31.03.1990 roku był członkiem Komisji Egzaminacyjnej Czeladniczo-Mistrzowskiej dla szlifierzy kamieni szlachetnych i ozdobnych przy Zarządzie Izby Rzemieślniczej we Wrocławiu. Był też współorganizatorem w roku 1974 i pierwszym wiceprezesem Oddziału Dolnośląskiego Polskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk o Ziemi. Zasiadał wielokrotnie w sądach konkursowych Giełd Minerałów we Wrocławiu, Warszawie i Kielcach. Od roku 1997 jest konsultantem największej imprezy kolekcjonerów minerałów w Polsce pod nazwą „Lwóweckie Lato Agatowe” organizowanej w Lwówku Śląskim. Jest członkiem założycielem Polskiego Towarzystwa Gemmologicznego, wieloletnim członkiem władz tego towarzystwa. Prof. dr hab. Andrzej Grodzicki od wielu lat pracuje jako konsultant samorządów lokalnych Złotoryi, Lwówka Śląskiego i Głuchołaz. Należał między innymi do współinicjatorów zorganizowania Mistrzostw Polski i Świata w Płukaniu Złota w Złotoryi. Wyrazem uznania jego zasług dla Ziemi Złotoryjskiej było przyznanie mu tytułu honorowego członka Polskiego Bractwa Kopaczy Złota oraz statuetką p.t. „Kryształ złota” ufundowanej przez burmistrza Złotoryi. Profesor Grodzicki kierował Muzeum Geologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego (1999-2005). Za swoją działalność naukowo-dydaktyczną był wielokrotnie nagradzany odznaczeniami państwowymi oraz nagrodami ministra i rektora wrocławskiej uczelni

            Jest członkiem wielu komitetów i towarzystw naukowych w kraju i za granicą. Obecnie prof. A. Grodzicki wykłada w Szkole Wyższej Rzemiosł Artystycznych i Zarządzania we Wrocławiu na specjalności jubilerstwo i rzeczoznawstwo kamieni szlachetnych. Od kilku lat jest mocno zaangażowany w opracowanie i promowanie szlaków geoturystycznych związanych ze złotem i kamieniami szlachetnymi. Jest znakomitym gawędziarzem, autorem licznych wierszy okolicznościowych, anegdot. Wie praktycznie wszystko o zabytkach Wrocławia. Posiada także ogromną wiedzę o historii swoich rodzinnych Kujaw, Lubrańca. Zawsze z przyjemnością odwiedza nasze miasteczko, gdzie spoczywają jego przodkowie w rodzinnym grobowcu, na naszym cmentarzu parafialnym. Jak każdy członek rodu Grodzickich za najważniejsze wartości życiowe uznaje: rzetelną pracę, służbę Bogu i Ojczyźnie. W ubiegłym – 2010 r. obchodził jubileusz 50-lecia pracy naukowej i 75-lecia urodzin. Uroczystości z tej okazji połączone z sesją naukową zorganizował Instytut Nauk Geologicznych Uniwersytetu Wrocławskiego.


P. S.

Znanym polskim gemmologiem jest także docent Nikodem Sobczak, zaprzyjaźniony z prof. Andrzejem Grodzickim. Ojciec doc. Sobczaka, Bolesław, przed wojną był nauczycielem w Szkole Powszechnej w Zgłowiączce. W 1942 r. Bolesław Sobczak zginął z grupą nauczycieli z gminy Lubraniec w obozie Mauthausen. Profesję doc. Nikodema Sobczaka kontynuuje jego syn Tomasz.

Wojciech Przybysz
Źródło: 1. Michał Sachanbiński - Gemmolodzy polscy - Andrzej Grodzicki (w) Polskie Towarzystwo Gemmologiczne 2004r.,

2. Przegląd Uniwersytecki. Pismo informacyjne Uniwersytetu Wrocławskiego 9/2010, s.15-17.




Bronisław Grodzicki
Bronisław Grodzicki spędził dzieciństwo w rodzinnym majątku ojca Włodzimierza w Morzycach, koło Piotrkowa Kujawskiego. Urodził się 10 marca 1930 r. Rodzice pana Bronisława, Irena i Włodzimierz – wykształceni ziemianie, wychowali jeszcze syna Antoniego i córkę Aleksandrę. Rodzeństwo dorastało w kulcie dla idei powstańczej i niepodległościowej, a szczególnie dla tradycji ułańskiej, bowiem ojciec Włodzimierz służył w 1 Pułku Ułanów Krechowieckich. Był bohaterem wojny z bolszewikami. Za męstwo w bitwie pod Komarowem odznaczono go Krzyżem Walecznych. W Morzycach na wysokim poziomie prowadził produkcję rolną i hodowlę zwierząt. Inicjował budowę dróg, lokalnych szkół powszechnych, kolejki wąskotorowej. Cieszył się także uznaniem swoich pracowników, zapewniając im opiekę lekarską i przedszkole dla ich dzieci. Za swą działalność w 1938 r. nagrodzono go Srebrnym Krzyżem Zasługi. W 1939 r. Niemcy przejęli majątek Morzyce. Grodziccy nigdy już do niego nie powrócili. W 1940 r. wysiedlono ich na Lubelszczyznę, do Generalnej Guberni. Włodzimierz Grodzicki administrował majątkami Winiary i Repki. Dzieci uczęszczały na tajne komplety. Bronisław w 1944 roku w Sokołowie Podlaskim uzyskał promocję do czwartej klasy gimnazjum. Rok później wraz z rodzicami przenieśli się do Włocławka. Tu rozpoczął naukę w tamtejszym Prywatnym Liceum i Gimnazjum Męskim Kurii Diecezjalnej. W 1947 roku zdał maturę, a świadectwo dojrzałości otrzymał z rąk kardynała Hlonda. Niełatwo było Grodzickim żyć w PRL. Ziemiańskie pochodzenie niejednokrotnie sprawiało problemy. Wszyscy mieli trudności przy przyjęciu na studia. Ostatecznie Bronisław ukończył studia na Wydziale Elektrycznym Politechniki Gdańskiej. Następnie otrzymał przydział pracy do Elektrowni Bydgoszcz i właśnie z elektrowniami miał do czynienia przez większość swego życia zawodowego. Równocześnie założył rodzinę. Z żoną Jadwigą (z d. Matela) wychowali córkę Teodozję i syna Włodzimierza. Początkowo po roku pracy w Bydgoszczy jako dyżurny ruchu ukończył kurs energetyków w Gliwicach i awansował na stanowisko elektryka, a następnie głównego inżyniera. Kolejnym etapem jego pracy była Kostrzyńska Fabryka Celulozy i Papieru, gdzie przez cztery lata był głównym energetykiem. W 1962 roku przeszedł do Zakładów Energetycznych Okręgu Północnego. Jego nowe obowiązki wiązały się z zarządzeniem Naczelnego Dyrektora Zjednoczonej Energetyki, które dotyczyło upowszechnienia ciepłownictwa. Spowodowało ono konieczność budowy wielu elektrociepłowni (EC) w całej Polsce m.in. w Gdańsku, Gdyni, Toruniu, Olsztynie, a także w Bydgoszczy. Tu pan Bronisław prowadził budowę EC II od etapu projektowania. Doceniając jego osiągnięcia i fachowość kierownictwo głównego wykonawcy - Przedsiębiorstwa Budowy Elektrowni i Przemysłu „Beto-Stal” Warszawa - zaproponowało mu, by przeszedł do zespołu budującego potężną elektrownię w Ostrołęce. Przez kilka lat ciężkiej pracy kierował tym wielkim przedsięwzięciem, doprowadzając je do szczęśliwego finału. Kolejne wyzwanie, jakiego się podjął na swojej drodze zawodowej to przygotowywanie planowanej w tamtych latach budowy elektrowni jądrowej w Żarnowcu. By lepiej sobie z tym zadaniem poradzić ukończył Podyplomowe Studium Energetyki Jądrowej na Politechnice Warszawskiej. Inwestycja ostatecznie nie doszła jednak do skutku, a Bronisław Grodzicki już wcześniej został oddelegowany do pracy przy opracowaniu koncepcji budowy elektrowni Opalenie w pobliżu Kwidzyna. W końcu lat 70 przyszedł kryzys gospodarczy i po 5 latach przygotowań (wybudowano już m.in. biurowiec, hotel robotniczy) i tę inwestycję wstrzymano. W 1978 roku jako pracownik Okręgu Północnego został głównym specjalistą ds. budowy EC Toruń. Po zakończeniu tej inwestycji, w 1987 roku Bronisław Grodzicki otrzymał Krzyż Kawalerski Odrodzenia Polski, odznakę „Zasłużony dla Miasta Torunia”, a w 2003 roku „ Zasłużony dla EC Toruń”. W styczniu 1993 r. pan Bronisław odszedł na emeryturę. Jednak do dziś utrzymuje kontakty w wieloma współpracownikami z różnych miejsc pracy. Obecnie pełni funkcję doradcy dyrektora ds. ciepłownictwa w toruńskim Oddziale Energii. Swój wolny czas poświęca na badanie historii II wojny światowej, II Rzeczypospolitej i własnej rodziny. Sporządzone przez niego drzewo genealogiczne Grodzickich sięga korzeniami XIII wieku. Pan Bronisław od wielu lat współpracuje z „Głosem Lubrańca” sukcesywnie przysyłając bardzo ciekawe artykuły historyczne, będące prawdziwą kopalnią wiedzy szczególnie dla naszej młodzieży. W 2009 r. został nagrodzony tytułem „Honorowy Obywatel Miasta Lubrańca”.

Wojciech Przybysz

Źródło:1. Iwona Hałgas - Energetyk z rodowodem (w)Pamiętam. Federacja Związków Pracodawców Energetyki Polskiej z V 2006,

2. Wł. Kubiak – Oni tworzyli historię Lubrańca. Włocławek 2005, s. 59-60.


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość