Strona główna

Andrzej szymański lekarz domowy naturalny dla matek


Pobieranie 1.12 Mb.
Strona1/18
Data20.06.2016
Rozmiar1.12 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   18
andrzej szymański

lekarz domowy naturalny dla matek

wydawnictwo w.a.b.

warszawa 1994

Tom

Całość w tomach



$p$w$z$n

$print #f

$lublin #aiig

`pa


Adaptacja na podstawie

książki wydanej przez

$wydawnictwo $w.$a.$b.

$warszawa 1994

Redakcja techniczna

wersji brajlowskiej:

Piotr Kaliński

Skład, druk i oprawa:

$p$w$z$n ¬(¦Print 6Ϭ)¦

ul. Hutnicza 9

#bj-bah Lublin

tel. (#j-ha) #gdf-ab-hj

`st

`tc


Do Czytelniczek

`tc


Książka ta jest poradnikiem i przewodnikiem po medycynie naturalnej. Jej

zadaniem jest służyć radą matkom, które chciałyby dbać o zdrowie swoich

dzieci i pomagać im w chorobie, stosując łagodne, nieinwazyjne metody

leczenia. Metody te to: ziołolecznictwo, odpowiednia dieta, lecenie wodą,

masaże, kompresy i kataplazmy.

Jednym z podstawowych założeń medycyny naturalnej jest idea człowieka

jako pewnej psycho-fizycznej całości. W leczeniu oznacza to taki rodzaj

postępowania, który uwzględniałby cały organizm dziecka, a nie tylko jego

najbardziej chorą część. Tłumaczymy to stosowanie prawie we wszystkich

przypadkach lewatywy jako prostego, skutecznego i nieszkodliwego sposobu

oczyszczania chorego organizmu, czy leków ziołowych o wszechstronnym

działaniu.

Metody medycyny naturalnej matki mogą stosować same. Podobnie jak mogą

leki według przepisów zamieszczonych w naszej książce.

Wszystkie opisane w poradniku metody leczenia dzieci były przedmiotem

szczególnej troski autora i zostały przez niego zweryfikowane. Niemniej

jednak w przypadku jakichkolwiek wątpliwości prosimy Mamy o zasięgnięcie

porady doświadczonego specjalisty. Zwłaszcza w stanach mogących powodować

zagrożenie dla życia nie należy nigdy wahać się z wezwaniem lekarza. Autor

i wydawca nie mogą brać na siebie odpowiedzialności za skutki wynikające ze

stosowania przedstawionych w poniższej książce metod i leków.

Medycyna naturalna uzupełnia diagnozy i wspomaga terapie stosowane w

medycynie tradycyjnej. Niejednokrotnie przynosi ratunek w stanach, w

których medycyna akademicka jest bezradna czy mało skuteczna. Bliska jest

idei samoleczenia i samopomocy medycznej.

`tc


Ciąża i poród

`tc


`tc

Oznaki ciąży

`tc

Ciąża rozpoczyna się od momentu zapłodnienia i trwa od 270 do 280 dni,



czyli 9 miesięcy (10 miesięcy księżycowych, po 28 dni). Sam moment

rozpoczęcia ciąży jest trudny do ustalenia. Doświadczenie uczy, że od

początku ostatniej menstruacji do narodzin dziecka upływa 280 dni. Oznacza

to, że do daty pierwszego dnia ostatniej menstruacji (plus 7 dni) należy

dodać 9 miesięcy kalendarzowych. Dzięki takiemu rachunkowi można określić

datę urodzin dziecka.

Od chwili rozpoczęcia ciąży w organizmie kobiety zachodzą różnorodne

zmiany, uważane za oznaki ciąży.

Pierwszym objawem ciąży jest ustanie menstruacji. Bywa jednak, że ów

sygnał nie jest prawdziwy, zwłaszcza u kobiet miewających nieregularne

menstruacje. U kobiet, które bardzo pragną dziecka lub boją się ciąży, może

dojść do przerwy w cyklu menstruacyjnym. W niektórych przypadkach

menstruacja może trwać aż do połowy ciąży. Jeżeli takiemu objawowi

towarzyszą długotrwałe krwawienia, należy zasięgnąć rady lekarza.

Drugim objawem, który może sygnalizować ciążę, jest zmiana smaku i

nastroju psychicznego. Objaw ten ma znaczenie tylko wówczas, gdy występuje

równocześnie z objawem pierwszym, bowiem zanik menstruacji może być

wynikiem pewnych chorób, zwłaszcza nerwowych. Zdarza się też, że kobiety

bardzo wrażliwe i nerwowe już na drugi dzień po zajściu w ciążę czują się

źle.


Trzecim objawem ciąży jest obrzmienie gruczołów sutkowych, z których w

pierwszych jej tygodniach wypływa wydzielina. Jest to jeszcze jeden

znamienny objaw ciąży, choć może on też zdarzać się u kobiet zdrowych lub

cierpiących na choroby kobiece.

Czwartym sygnałem wskazującym na ciążę są zmiany barwy pochwy, warg

sromowych, a także powiększenie się macicy. Macica może jednak ulec

powiększeniu również w przypadku pewnych chorób, choć nie w takim stopniu

jak w ciąży.

Piątym sygnałem ciąży jest ściemnienie barwy skóry na linii środkowej

brzucha, poniżej pępka.

Wszystkie wymienione objawy razem wzięte, a zwłaszcza pierwszy, trzeci i

piąty wskazują niewątpliwie, że mamy do czynienia z ciążą.

Szóstym objawem ciąży jest powiększenie się brzucha, choć możemy je

zaobserwować także w przypadku guzów i puchliny brzucha.

Od piątego miesiąca ciąży kobieta zauważa u siebie różnorakie zmiany.

Powiększona macica napiera z góry na sąsiadujące a nią narządy - pęcherz

moczowy i jelito grube. Powoduje to między innymi wzmożone oddawanie moczu,

zwłaszcza w ostatnich miesiącach ciąży.

U niektórych skóra brzucha nie zmienia swej barwy. U większości

ciężarnych kobiet brzuch pokrywa się większą lub mniejszą liczbą żyłek.

Żyłki te widoczne są jeszcze długo po rozwiązaniu, aż wreszcie bledną i

nikną.


Podczas ciąży gruczoły sutkowe zwiększają swoją objętość, by wreszcie

osiągnąć pełnię rozwoju fizycznego. W drugiej połowie okresu ciąży gruczoły

te zaczynają wydzielać siarę - mętnawą żółtą ciecz, która pokazuje się po

naciśnięciu piersi. Pełnowartościowe mleko wydzielane jest na drugi lub

trzeci dzień po urodzeniu dziecka.

W okresie ciąży organizm kobiety podlega zdecydowanym zmianom - inaczej

funkcjonują płuca, żyły ulegają rozszerzeniu, przemiana materii jest

wzmożona, wydajniej pracują nerki.

Zdrowa kobieta ciężarna znosi dobrze te wszystkie zmiany, ale kobietom

chorym na gruźlicę, serce lub nerki trudno jest sobie z nimi poradzić,

dlatego ciąża może wpłynąć ujemnie na ich zdrowie.

`tc


Ciąża urojona

`tc


Ciąża urojona zdarza się głównie u kobiet, które mocno pragną mieć

dziecko. Pragnienie takie ma olbrzymi wpływ na organizm. U kobiety, która

"nosi" ciążę urojoną, występuje wiele objawów charakterystycznych dla ciąży

prawdziwej: ustanie menstruacji, niepokój, powiększenie brzucha, zaburzenia

snu. W czwartym miesiącu bez menstruacji kobieta czuje nawet ruchy dziecka,

a w miesiącu dziewiątym kładzie się do łóżka, czuje bóle porodowe i tym

podobne. Dopiero fakt, iż poród nie odbył się, przekonuje ją, że ciąża była

urojona.

`tc

Jak powinna odżywiać się kobieta ciężarna?



`tc

Pożywienie kobiety ciężarnej powinno być lekkie, naturalne

(mleczno-roślinne), łatwo przyswajalne i bogate w witaminę C, którą w

dużych ilościach zawierają jarzyny, świeże owoce i przetwory z dzikiej

róży. Kobieta ciężarna powinna jeść kilka razy dziennie, lecz w

umiarkowanych ilościach. Najkorzystniejsze jest przyjmowanie małych ilości

pokarmów co trzy godziny.

Zaleca się spożywanie wszelkich dostępnych owoców sezonowych, najwięcej

kwaskowatych. Wskazane są także - w umiarkowanej ilości - surowe jarzyny:

szpinak, sałata, marchew, pomidory. Ziemniaków powinno się jadać niewiele.

Wiele zaś przetworów zbożowych, jak ryż, płatki owsiane, otręby pszenne,

chleb ciemny; mało mleka, masła i jaj (1-2 dziennie na miękko). Należy

unikać mięsa fasoli i grochu (można je jadać najwyżej raz na tydzień),

ostrych przypraw, mocnej kawy, czekolady, alkoholu; zamiast octu używać

cytryny.

Jeżeli kobieta ciężarna zastosuje się do powyższych rad, a także rzuci

palenie tytoniu (jeśli pali), wówczas będzie miała wspaniałe samopoczucie,

dobrze zniesie ciążę i łatwo urodzi swoje dziecko.

Spożywanie ciemnego chleba, przetworów mlecznych, miodu, kompotów pozwoli

uregulować pracę żołądka i unikać zaparć.

W ósmym i dziewiątym miesiącu ciąży korzystnie wpływa na samopoczucie

zjedzenie przed obiadem i do kolacji sałatki z jarzyn. Sposób

przyrządzania: do drobno utartych na tarce jarzyn dodajemy łyżkę oliwy i

doprawiamy cytryną do smaku. Po upływie dwudziestu minut sałatka jest

gotowa do spożycia.

W przypadku mdłości najskuteczniej pomaga kilkudniowa głodówka lub

wypicie zaraz po obudzeniu się, jeszcze w łóżku, filiżanki mleka.

Niewłaściwe odżywianie powoduje powstawanie gazów w jelitach, wzdęcia

brzucha, co z kolei utrudnia oddychanie i sprawia ból. Jeżeli pojawią się

takie objawy, niezwykle skuteczna jest filiżanka gorącej wody wypita na

czczo.

`tc


Pielęgnacja ciała i narządów płciowych

`tc


W okresie ciąży zalecane są ciepłe kąpiele co najmniej kilka razy w

tygodniu. Kąpiel taka ma trwać nie dłużej niż 10-15 minut. Temperatura

wody: 36-37 st. C. Podczas kąpieli należy wymyć dobrze całe ciało, używając

delikatnego mydła. Jeżeli kąpiel bierze się w ciągu dnia, należy po niej

odpocząć 1-2 godziny.

Pożądane jest także wykonywanie masaży suchą miękką szczotką. Do siódmego

miesiąca ciąży można kąpać się w rzece lub w morzu, lecz kąpieli te nie

powinny trwać dłużej niż kilkanaście minut. Należy unikać wody zimnej (do

25 st. C) i wody zbyt ciepłej (ponad 37 st. C).

W zaawansowanej ciąży nie wskazane jest płukanie pochwy, ze względu na

możliwość zakażenia.

`tc


Pielęgnacja piersi i nóg

`tc


Co rano należy myć piersi ciepłą wodą z mydłem, spłukiwać je chłodną

wodą, osuszać miękkim ręcznikiem (nie trzeć!). Wieczorem trzeba nacierać

sutki watką nasączoną spirytusem.

Nie wolno myć nóg w gorącej wodzie, gdyż może to wywołać poronienie.

Osoby o zimnych stopach powinny myć codziennie nogi w ciepłej wodzie lub

zakładać na noc mokre, dobrze wyżęte, grube skarpetki.

Podczas ciąży wiele kobiet narzeka na puchnięcie nóg i rozszerzenie żył,

które to dolegliwości sprawiają im czasem dotkliwy ból. Po porodzie

dolegliwości te mijają bez śladu.

`tc


Pielęgnacja położnicy

`tc


Po porodzie kobieta rozpoczyna sześciotygodniowy okres rekonwalescencji.

Każdego dnia rano i wieczorem powinna mierzyć sobie temperaturę i badać

puls. U położnicy, która pomyślnie przeszła poród, tętno powinno mieć

częstotliwość 60-80 uderzeń na minutę. Jej skóra powinna być lekko wilgotna

i ciepła. Narządy rodne należy obmywać dwa razy dziennie ciepłą wodą,

najlepiej za pomocą gazy, nie gąbki. Osoba, która opiekuje się położnicą,

musi bardzo dbać o higienę, a szczególnie często myć ręce.

Pożywienie położnicy nie powinno zawierać mięsa. Przez pierwsze pięć dni

po porodzie położnica musi jadać gęste zupy, mleko, biały ser, chleb

pszenny i razowy, surowe owoce, a następnie do pożywienia należy wprowadzać

kaszę owsianą, płatki owsiane, ryż, delikatniejsze jarzyny, ziemniaki w

mundurkach, jajka na miękko. Położnica powinna jednak przyjmować pożywienie

tylko wówczas, kiedy ma apetyt.

Jeśli położnica uskarża się na zaparcie, nie wolno dawać jej środków

przeczyszczających, a trzeba zrobić lewatywę z 1 litra wody o temperaturze

36-38 st. C. Lewatywę należy wykonywać bardzo wolno, a kobieta powinna

leżeć na lewym boku.

Jeżeli położnica nie oddaje moczu przynajmniej dwa razy dziennie,

stosujemy ciepły kompres na brzuch - z cebuli uduszonej w niewielkiej

ilości wody. Po uduszeniu cebulę należy lekko wycisnąć, po czym dodać 2

łyżki cukru i 2 łyżki otrąb pszennych. Całość przykrywamy płótnem. Taki

kompres kładziemy na brzuch i dodatkowo owijamy go grubą flanelą.

Jeżeli położnica odczuwa bóle, można jej podać napar z kwiatu rumianku

lub ziela melisy (1 łyżka stołowa surowca na szklankę wrzątku).

Zdrowa natka powinna sama karmić swoje dziecko. W okresie karmienie

noworodka, a szczególnie podczas pierwszych 2-3 miesięcy należy unikać

stosunków płciowych, ponieważ powodują one wzmożony dopływ krwi do piersi,

co prowadzi do zmniejszenia ilości pokarmu. Utrzymywanie stosunków

płciowych wpływa także na jakość mleka. Jeżeli z różnych powodów kobieta

nie może zrezygnować ze stosunków płciowych, to powinna przystępować do

karmienia dziecka przynajmniej dwie godziny po stosunku i usuwać pierwszą

porcję pokarmu. Matki, które z jakichś przyczyn postanowiły karmić swe

dzieci sztucznie, powinny wstrzymać się od stosunków płciowych przez sześć

tygodni po porodzie, gdyż tyle trwa gojenie się dróg rodnych.

`tc

Opieka nad noworodkiem



`tc

`tc


Uwagi ogólne

`tc


Zdrowa donoszona dziewczynka waży średnio 3000-3200 gramów, chłopiec zaś

3100-3400 gramów. Noworodki o wadze poniżej 2500 gramów uważa się za

niedonoszone. Wzrost donoszonego dziecka wynosi zwykle około 50

centymetrów. Zarówno u dziewczynek, jak i u chłopców gruczoły sutkowe są

lekko opuchnięte i wydobywa się z nich płyn podobny do mleka. Taki stan

mija sam po jakimś czasie. Opuchnięcie główki, jakie zdarza się niekiedy u

noworodków, znika w kilka dni po przyjściu na świat.

`tc


Kąpanie noworodka

`tc


Z pierwszą kąpielą noworodka związane szczególne zabiegi. Ponieważ jednak

dziecko rodzi się obecnie zazwyczaj w szpitalu położniczym, nie będziemy

ich tutaj omawiać, a skoncentrujemy się na kąpielach i zabiegach

higienicznych, jakim noworodek poddawany jest w domu.

Dziecko należy kąpać raz dziennie. Głowę myjemy dziecku nie częściej niż

dwa razy w tygodniu i wówczas używamy delikatnego mydła. Podczas mycia

główki dziecka należy je trzymać tak, aby mydło nie dostało się do oczu.

Woda, w której kąpiemy dziecko, powinna mieć temperaturę ciała (37 st. C).

Kiedy woda jest zbyt zimna lub zbyt gorąca, dziecko płacze. Kąpiel nie może

trwać dłużej niż 5 minut.

Temperaturę wody zawsze trzeba mierzyć termometrem, nie zaś dłonią lub

łokciem.

Kiedy dziecko może już siedzieć w wanience, polewamy mu ciało obficie

wodą. Pod koniec kąpieli obniżamy temperaturę wody o 1-2 st. C, co sprawi,

że pory skóry dziecka ulegną zamknięciu. Taki zabieg zabezpiecza dziecko

przed przeziębieniem, a jednocześnie powoduje obfite ukrwienie skóry. Po

zakończeniu kąpieli owijamy dziecko w miękki ręcznik. Osuszamy mu dokładnie

buzię i ubieramy do snu. W okresie chłodów można wcześniej zagrzać

łóżeczko. Po kąpieli matka powinna dać dziecku pić i pozostać przy nim aż

do zaśnięcia.

Oczy dziecka należy myć miękkim ręcznikiem zanurzonym w czystej chłodnej

wodzie. Przemywania oczu dokonuje się w kierunku od wewnętrznego kąta oka

ku zewnętrznemu, a nie odwrotnie.

Jeśli skóra na główce dziecka łuszczy się, smarujemy ją wieczorem oliwką

(najlepiej czystą oliwą z oliwek) lub mieszaniną z żółtka i mydła dla

dzieci.


Po każdej kąpieli nacieramy delikatnie dziecku plecki ręcznikiem

namoczonym w chłodnej wodzie. Jest to znakomity zabieg hartujący. W żadnym

wypadku nie wolno polewać pleców dziecka chłodną wodą, ponieważ może to

spowodować przeziębienie. Nacieranie chłodną wodą przeprowadzamy zawsze z

góry na dół (od główki ku siedzeniu). Dziecko powinno być kąpane

codziennie, gdyż kąpiel sprzyja jego właściwemu rozwojowi.

`tc

Rana po odcięciu pępowiny



`tc

Zazwyczaj kikut pępka odpada po 5-8 dniach, natomiast rana, jaka po nim

pozostaje, powinna być troskliwie opatrywana, gdyż może stać się źródłem

zakażenia organizmu noworodka. Opatrunki muszą być sterylne, a osoba

pielęgnująca niemowlę musi zawsze myć ręce mydłem i szczotką. W celu

szybszego zagojenia dobrze jest obmywać ranę roztworem soku z dziurawca (1

łyżeczka do herbaty na 1/4 szklanki przegotowanej wody). Po zamknięciu się

rany opatrunek usuwamy. O kłopotach z pępkiem będziemy jeszcze mówić w

rozdziale "Choroby pępka noworodków".

`tc


Jak używać pieluszek

`tc


Pieluszki należy dokładnie prać, a następnie gotować. Używanie pieluszek

wysuszonych, lecz nie pranych jest poważnym błędem, który odbije się na

zdrowiu dziecka, a zwłaszcza na stanie jego skóry.

Pod żadnym pozorem nie wolno spowijać noworodka w nieogrzane pieluszki.

Najpierw trzeba ogrzać pieluszki do temperatury ciała dziecka (37 st. C) i

dopiero potem zawinąć niemowlę. W przeciwnym razie zimna pieluszka odbierze

dziecku część jego własnego ciepła i spowoduje ochłodzenie, co z kolei

wywoła bóle brzucha.

Podczas zawijania niemowlęcia w pieluszki należy zwracać uwagę na to, aby

nie ściskały one dziecka i nie krępowały jego ruchów. Zbyt ściśle zawinięte

niemowlę źle oddycha.

Niemowlę przewijamy przed każdym karmieniem. Niedoświadczone matki

przewijają dziecko za każdym razem, gdy płacze lub gwałtownie porusza

nóżkami, przypuszczając, że przyczyną płaczu i nadmiernej ruchliwości jest

mokra pieluszka, choć najczęściej, mimo przewinięcia, dziecko nadal płacze.

Przypomnieć należy, że niemowlę moczy się do dwudziestu razy dziennie,

lecz mokra pieluszka nie przeszkadza mu wcale we śnie. Stąd wniosek, że to

nie mokra pieluszka jest przyczyną niepokoju i płaczu dziecka.

Podczas przewijania, kiedy widzimy, że dziecko jest ubrudzone fekaliami,

musimy doprowadzić je do porządku. Po usunięciu zanieczyszczeń, najlepiej

końcem brudnej już pieluszki, myjemy dziecko ciepłą wodą (33-35 st. C),

dokładnie wycieramy suchym ręcznikiem, a następnie pudrujemy specjalnym

pudrem. Najlepiej nasypać odpowiednią ilość pudru na tampon z waty i

dopiero potem nanieść go na ciało.

Kiedy przewijamy dziewczynkę, należy zwrócić uwagę, aby kał nie dostał

się do pochwy lub do przewodu moczowego, ponieważ mogłoby to wywołać stan

zapalny narządów moczopłciowych. Narządy płciowe dziewczynki trzeba

troskliwie umyć, wykonując ruchy od cewki moczowej w stronę odbytu.

`tc

Karmienie noworodków i niemowląt



`tc

Najwartościowszym pokarmem dla noworodka jest mleko jego własnej matki,

gdyż dzięki odpowiednim składnikom chroni go od chorób i zapewnia mu

właściwy rozwój. Pokarm sztuczny zawiera głównie mleko krowie, a organizm

noworodka reaguje na nie najczęściej jak na coś obcego. Nie ma żadnej

wątpliwości, że właśnie sztuczny pokarm jest główną przyczyną chorób

noworodków. Żadna sztuczna kompozycja pokarmowa, bez względu na zawartość

witamin i soli mineralnych, nie zastąpi noworodkowi mleka matki.

Karmienie dziecka własną piersią jest także konieczne dla zdrowia samej

matki, gdyż wydzielanie mleka przez gruczoły piersiowe jest naturalnym

procesem.

Po porodzie dziecko i matka powinni odpoczywać przez 12 godzin. W tym

okresie dziecko nie otrzymuje pokarmu i śpi, a jego przewód pokarmowy i

żołądek przygotowuje się do podjęcia pracy. Jeżeli dziecko zacznie płakać

lub jest niespokojne, można mu podać 1 łyżeczkę ciepłego naparu z kwiatu

rumianku lub z kwiatu lipy posłodzonego miodem.

Zanim matka przystąpi do pierwszego karmienia dziecka powinna przemyć

piersi przegotowaną wodą z mydłem, a następnie roztworem kwasu bornego.

Pierwsze karmienie wiąże się często z różnymi trudnościami. Większość

niemowląt przystępuje energicznie do ssania pokarmu, są jednak i takie,

które nie potrafią poradzić sobie z sutkiem. Takie dzieci trzeba trzymać

dłużej przy piersi i delikatnie wkładać im od czasu do czasu sutek do ust.

Pierwsze nieudane próby nie powinny zniechęcić matki, a już na pewno nie

nakłaniać jej do karmienia dziecka butelką, w obawie, że będzie ono głodne.

Pochopne podanie butelki sprawi, że dziecko z jeszcze większymi oporami

będzie przystępowało do ssania piersi.

Bardzo skutecznym sposobem nakłonienia dziecka do ssania jest

wstrzyknięcie mu do ust odrobiny matczynego mleka.

Zaraz po porodzie, kiedy matka pozostaje jeszcze w łóżku, karmi swe

dziecko na leżąco. Po odzyskaniu sił matka może karmić dziecko siedząc na

niskim stołeczku pod tę nogę, na której udzie spoczywa dziecko. Podczas

karmienia pierś należy podtrzymywać w taki sposób, aby nie napierała ona

zbyt mocno na dolną szczękę dziecka i nie chwytało samej brodawki, co w

następstwie sprawi kłopoty przy dalszym karmieniu.

Co się zaś tyczy czasu karmienia, to decyduje o nim samo dziecko. Dziecko

zdrowe wypija cały pokarm zebrany w piersi matki i zasypia. Samo karmienie

trwa zwykle 15-20 minut i nie zaleca się go przedłużać, gdyż wówczas skóra

sutka ulega rozmiękczeniu, co z kolei doprowadza do spuchnięcia piersi.

Jeżeli sutki nie są obrzmiałe, lecz wpadnięte, wówczas niemowlę nie może

ssać. W takim przypadku wykonujemy następujący zabieg: do butelki z

szerokim otworem, o pojemności 1 litra nalewamy wrzącej wody i trzymamy

butelkę przez gruby ręcznik przez 2-3 minuty; następnie wodę wylewamy, a

pustą przykładamy otworem do sutka i przyciskamy do piersi. Kiedy butelka

zostanie szczelnie przyłożona, sutek wysunie się a pokarm zacznie płynąć do

butelki. Po kilku minutach butelkę odstawiamy, wsuwamy sutek dziecku do ust

i czekamy, aż zacznie ssać. Taki zabieg należy przeprowadzać przez kilka

dni.

Przy każdym karmieniu podaje się dziecku tylko jedną pierś, zachowując



drugą do następnego karmienia. Na kolki, które mogą pojawić się po

pierwszym karmieniu, pomaga napar z kwiatu rumianku osłodzony miodem.

Dodajemy dziecku 1-2 łyżeczki naparu. To pierwsze karmienie decyduje w

istotny sposób o zdrowiu dziecka w przyszłości, gdyż na wielki wpływ na

usunięcie starego kału z jelit, pozostałego tam od czasu, gdy znajdowało

się ono jeszcze w łonie matki. Matczyne mleko jest w tym przypadku

zbawiennym lekarstwem, gdyż powoduje rozmiękczenie i wydalenie kału.

Powszechną praktyką stosowaną w szpitalach położniczych jest pouczanie

młodych matek, aby rezygnowały z pierwszego karmienia, gdyż powoduje ono

rozwolnienie. Jest to rada biorąca się z nieznajomości rzeczy. Jeżeli

pierwszym pokarmem dziecka nie będzie mleko matki, dziecku grożą w

przyszłości ciągłe kłopoty z żołądkiem. Tutaj celowo korzystam z okazji,

aby pomówić trochę szerzej o mleku i jego mitycznej roli w żywieniu dzieci;

chodzi oczywiście o mleko krowie. Wbrew powszechnemu przekonaniu mleko nie

jest wcale idealnym pokarmem dla człowieka. Istnieje wiele sygnałów

świadczących o tym, że duże spożycie mleka i jego przetworów może być

niebezpieczne. Szczegóły na ten temat zawarte są w rozlicznych publikacjach

Departamentu Rolnictwa USA. To prawda, że ludzie piją mleko od zaranie

istnienia gatunku, lecz to, co dzisiaj nosi miano mleka, ma niewiele

wspólnego z tym, co znali i pili nasi praojcowie. Dzisiejsze mleko jest

  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   18


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość