Strona główna

Andrzej Szymański Lekarz domowy naturalny Zasady leczenia


Strona1/12
Data17.06.2016
Rozmiar1 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   12
Andrzej Szymański

Lekarz domowy naturalny Zasady leczenia

PWZN

"Print 6"



Lublin 1995

Adaptacja na podstawie

książki pod tym samym

tytułem.


Do Czytelnika

Oddajemy do rąk Państwa książkę

związaną z ideami samoleczenia i

samopomocy medycznej. Wszystkie opisane

w niej metody leczenia były

przedmiotem szczególnej troski autora i

zostały przez niego zweryfikowane.

Mimo tego książka ta nie jest

podręcznikiem, jest poradnikiem i

przewodnikiem po medycynie naturalnej.

W przypadku jakichkolwiek

wątpliwości Czytelnik proszony jest o

zasięgnięcie porady doświadczonego

specjalisty. Zwłaszcza w stanach

mogących stanowić zagrożenie dla życia

nie


należy się nigdy wahać z wezwaniem

lekarza. Autor i wydawca nie mogą brać i nie biorą na siebie odpowiedzialności

za skutki wynikające ze stosowania

przez Czytelnika leków i metod

przedstawionych w poniższej książce.

+

Leczenie wodą



(hydroterapia)

W medycynie naturalnej leczenie wodą

praktykuje się od pradawnych czasów.

Dzisiaj uznaje się powszechnie, że woda

nie tylko wzmacnia i hartuje

organizm, ale również pomaga w leczeniu

pewnych chorób. Oczywiście pod

warunkiem, że zabiegi hydropatyczne

będą przeprowadzone prawidłowo, z

uwzględnieniem stanu zdrowia (a także

wieku i płci) chorego oraz

właściwości wody, związanych przede

wszystkim z jej temperaturą.

Praktykuje się następujące zabiegi

hydropatyczne:

- kąpiele,

- kąpiele parowe,

- zabiegi napotne (zawijania i

wygrzewania),

- kompresy,

- zabiegi oczyszczające (lewatywy i

naturalne środki oczyszczające).

Ich skuteczność jest duża.

Najogólniej mówiąc, wzmacniają one

funkcjonowanie wszystkich narządów.

Głównie jednak powodują przepływ krwi

do naczyń krwionośnych skóry i dobrze

działają na układ nerwowy; na

przykład w czasie zabiegów

krótkotrwałych gorąca i zimna woda

działa

pobudzająco, dłuższe zaś -w ciepłej i



chłodnej wodzie - przynoszą

uspokojenie. Mają też niebagatelny

wpływ na pracę serca; na przykład

kąpiele zimne przyczyniają się do

spowolnienia tętna i obniżenia

ciśnienia

krwi, a gorące przyśpieszają tętno i

podwyższają ciśnienie. Ponadto zabiegi

te poprawiają przemianę materii; między

innymi zwiększają wydzielanie

moczu. Dodajmy, że lecznicze

właściwości ma także regularne picie

przegotowanej wody (efekty tego są

widoczne w chorobach nerwów, serca,

nerek, wątroby, żołądka, a także w

zaparciach) oraz lewatywy

przeczyszczające.

Przy różnego rodzaju niedomaganiach

wskazane jest przeprowadzanie

zabiegów hydropatycznych w cyklach od

6_7 dni do 2_3 tygodni. Podobnie w

przypadku osób zdrowych, które poddają

się im, by wzmocnić swój organizm.

Kąpiele


Kąpiel całego ciała nazywamy

całkowitą, jego części natomiast -

kąpielą

częściową. Do przeprowadzenia obu

najbardziej nadaje się wanna, lecz z

braku jej możemy użyć każdego, byle

odpowiedniego rozmiarami naczynia.

W zależności od ciepłoty wody

rozróżnia się kąpiele: gorące - 38_42

stopni C, nawet do 45 stopni ciepłe -

30_38 stopni C; chłodne - 20_30

stopni C; zimne - do 20 stopni C.

Temperaturę wody mierzy się zawsze

termometrem wodnym, nie ręką.

Kąpiele gorące trzeba odbywać w

pomieszczeniu o temperaturze 25 stopni

C.

Kąpieli chłodnych i zimnych nie wolno



przyjmować, kiedy jest nam zimno, a

więc przy niedostatecznej ciepłocie

ciała - musimy się najpierw rozgrzać.

Jeżeli zamierzamy wziąć kąpiel

całkowitą powinniśmy doprowadzić całe

ciało


do wyrównanej temperatury; osiągniemy

to przez nacieranie czoła, piersi i

karku ręcznikiem zamoczonym w zimnej

wodzie. Osobom ciężko chorym zaleca

się zamiast nacierań wykonanie kilku

nie męczących ćwiczeń gimnastycznych.

Jest bardzo pożądane, aby lżej chorzy

poruszali podczas kąpieli kończynami

lub masowali je, co wzmacnia działanie

wody. Osobom chorym i niesprawnym

należy w kąpieli pomagać.

Każda kąpiel gorąca lub ciepła

powinna się kończyć polewaniem,

natryskiem

lub nacieraniem zimną wodą o

temperaturze 5_1O stopni C (w przypadku

dorosłych osłabionych chorobą i dzieci

- nie mniej niż 1O stopni C). Kąpiel

chłodną, całkowitą lub częściową,

należy zakończyć polaniem nóg i bioder

zimną wodą.

Po każdej kąpieli trzeba się dobrze

wysuszyć. Najlepiej energicznie

wytrzeć ciało suchym ręcznikiem. Jeżeli

chory ma podwyższoną temperaturę,

wówczas kładziemy go do łóżka i tam

osuszamy ręcznikiem, aż się rozgrzeje.

Podczas każdej kąpieli powstaje

parowanie i dlatego po jej zakończeniu

musimy dobrze przewietrzyć łazienkę czy

inne pomieszczenie przeznaczone na

zabiegi hydropatyczne. Musimy również

pamiętać o wcześniejszym

przewietrzeniu pokoju osoby chorej.

Zapewnimy jej przez to lepsze

dotlenienie, bo po kąpieli oddech

chorego jest głębszy.

Kąpiele całkowite

Każdą kąpiel całkowitą przyjmujemy na

pusty żołądek. Od razu, ale powoli

zanurzamy się w wodzie aż po szyję.

Początkowo może to wywołać niemiłe

odczucie, ale mija ono szybko i zabieg

sprawia nam przyjemność.

Ciepła kąpiel całkowita (30_38 stopni

C) jest pomocna w przypadku

bezsenności, nerwicy serca, pobudzenia

nerwowego; powinna trwać wtedy 10_25

minut, a w razie potrzeby można ją

powtórzyć po ośmiu godzinach. Długie

ciepłe kąpiele są przydatne również w

leczeniu kamicy nerkowej,

przyśpieszają bowiem wydalanie

zatrzymanego moczu. Trzecia właściwość

tych

kąpieli to łagodzenie skutków



nadmiernego opalania się na słońcu.

Z gorących kąpieli całkowitych (38_42

stopni C) mogą korzystać wyłącznie

dorośli, i to tylko ci, którzy mają

zdrowe nerwy i serce. Zabieg może trwać

najwyżej 10 minut. Przed wejściem do

wanny nacieramy twarz i głowę ciepłą

wodą, a podczas kąpieli trzymamy na

głowie ciepły kompres. Na zakończenie

polewamy się chłodną wodą - chorzy i

osłabieni o 5 stopni C zimniejszą od

tej, w której się kąpali, zdrowi zaś

zimniejszą o 1O stopni C. Po wyjściu z

wanny należy dobrze się osuszyć, ubrać

i iść na spacer, by odetchnąć

świeżym powietrzem, albo też nie

wycierać się, włożyć płaszcz kąpielowy,

położyć się do łóżka, ciepło okryć i

wypocić.

Gorące kąpiele dobrze rozgrzewają

organizm, wywołują poty i dlatego

szczególnie skutkują w przypadku tak

zwanych zimnych stóp, przeziębieniu i

innych podobnych dolegliwościach.

Wskazane są też w leczeniu wszystkich

rodzajów skurczów i kolek, piasku i

kamieni w nerkach oraz kamieni

pęcherzyka żółciowego; pomagają w

leczeniu chronicznego zatrucia ołowiem,

chorób skóry, newralgii i rwy

kulszowej. Nie należy ich natomiast

stosować

w chorobach serca oraz w przypadku

miażdżycy tętnic, uderzeń krwi do głowy

i w nadciśnieniu. Trzeba uważać, by po

gorącej kąpieli nie zaziębić się.

Praktyka uczy, że po takim zabiegu

człowiek robi się senny i natychmiast

kładzie się do łóżka.

Kąpiele częściowe

Napełniamy wannę do połowy

(temperatura w zależności od rodzaju

kąpieli),

chory siada w niej z podciągniętymi

nogami; woda sięga mu mniej więcej do

pępka. Piersi i plecy chorego polewamy

wodą i nacieramy go energicznie

szorstkim ręcznikiem lub takąż myjką.

Jednocześnie on sam rozciera sobie

nogi, brzuch i biodra. Gorąca lub

ciepła kąpiel działa przeciwbólowo w

przypadku kamieni nerkowych i kamieni w

woreczku żółciowym, w skurczach

macicy i bolesnych menstruacjach.

Pod koniec kąpieli należy dolać

zimnej wody, by obniżyć temperaturę do

około 1O stopni C, i natychmiast polać

chorego. Taka kąpiel trwa od 3 do 5

minut.

Kąpiel ze szczotkowaniem ciała



Napełniamy wannę do połowy

(temperatura wody 32_36 stopni C),

siadamy w

wannie z wyprostowanymi nogami.

Wydezynfekowaną wcześniej miękką

szczotką

szorujemy najpierw nogi, następnie

biodra, brzuch, tułów, ręce, aż do

głowy

jeżeli nie możemy skorzystać z wanny,



zabieg wykonujemy mokrą szczotką). Po

zakończeniu kąpieli - zwykle trwa 10

minut - wkładamy na mokre ciało

płaszcz kąpielowy i kładziemy się do

łóżka ciepło się okrywając. Podczas

pierwszego zabiegu skóra może być

nieodporna, należy więc delikatnie

operować szczotką; podczas następnych

kąpieli nacisk szczotki można

zwiększyć.

Kąpiel z użyciem szczotki hartuje

organizm, pod jej wpływem ciało

rozgrzewa się i jędrnieje. Wszystko to

sprawia, że takie kąpiele zaleca się

w przypadku fizycznego przemęczenia i

wyczerpania, złego krążenia ("zimne

stopy"), niektórych chorób czy

zwiotczałości skóry, a także jako pomoc

w

leczeniu nerwic, złej przemiany



materii, kamicy nerkowej i żółciowej

oraz


chronicznych nieżytów dróg oddechowych.

Kąpiel brzucha

Do kąpieli tej najlepiej służy

specjalna wanna do nasiadówek, ale może

być też zwyczajna wanna lub duże, dość

szerokie naczynie, w którym zmieści

się 20_30 litrów wody.

Siadamy w wannie w rozkroku, tak by

uda opierały się o jej brzegi, a

zanurzona była tylko dolna część ciała

do pępka. Następnie prawą dłonią

wykonujemy okrężne ruchy (zawsze z lewa

na prawo) po brzuchu, leciutko

uciskając palcami okolicę splotu

słonecznego. Masaż doskonale wpływa na

unerwienie brzucha, obieg krwi oraz

pracę narządów jamy brzusznej, w tym

układu trawiennego. Czas trwania

kąpieli: latem 10_20 minut, zimą 10_15

minut; dla osób osłabionych długą

chorobą 3_5 minut. Pomieszczenie, w

którym przeprowadzamy zabieg, musi być

dobrze ogrzane, szczególnie zimą.

Kąpiele brzucha, zwłaszcza

chłodniejsze, są bardzo pomocne w

takich


przypadkach chorobowych, jak zastój

krwi w narządach jamy brzusznej,

zaparcia, guzy krwawnicze, dolegliwości

jelita grubego, opuszczenie

narządów jamy brzusznej (na przykład u

kobiet wieloródek). Pamiętać należy,

że kąpiel odbywamy na pół godziny przed

jedzeniem lub 2_3 godziny po

jedzeniu. Przed zabiegiem osoby zdrowe

powinny rozgrzać się gimnastyką na

świeżym powietrzu lub w ostateczności

przy otwartym oknie, niesprawne zaś,

wycieńczone i chore mogą gimnastykować

się w łóżku. Jest również wskazane,

by kąpiel poprzedziło suche nacieranie

miękką szczotką całego ciała, a

jeśli to możliwe - należy zastosować

delikatny masaż albo rozgrzać chorego

termoforem lub butelką z gorącą wodą.

Po kąpieli można odpocząć w łóżku,

jeśli ma się na to ochotę. Szczególnie

trzeba zwrócić uwagę na samopoczucie

chorego. Jeśli jest mu zimno,

powinniśmy położyć go do łóżka, okryć

ciepło, a nawet włożyć pod okrycie

termofor lub butelki z gorącą wodą.

Zabiegi rozgrzewające są niezbędne

przed kąpielą wieczorną i po niej, gdyż

przyczyniają się do spokojnego snu

chorego.


Jeśli idzie o temperaturę kąpieli

brzucha, stosujemy następujące zasady:

w przypadku osób chorych, wycieńczonych

lub anemicznych kąpiel zaczynamy od

temperatury 36 stopni C, a po upływie

dwóch, trzech dni obniżamy ją

codziennie o 0,5 stopni C, aż do 25

stopni C. To samo dotyczy chorych

dzieci od lat dwóch do dziesięciu.

Pierwsza kąpiel osób zahartowanych

powinna mieć temperaturę 27 stopni C, a

następne coraz niższą - codziennie

obniżamy ją o 1 stopień C, aż do 20

stopni dla mężczyzn i do 26 stopni C

dla kobiet (zimą jednak najwyżej do 25

stopni C dla mężczyzn, a do 27

stopni C dla kobiet).

Jeśli poddajemy się tym zabiegom

przez dłuższy czas, musimy zrobić

przerwę raz w tygodniu. Zdarza się dość

często, że po kilku dniach kuracji

osoby palące zaczynają odczuwać wstręt

do tytoniu. Jej kontynuowanie może

więc doprowadzić do całkowitego

zaprzestania palenia.

Kąpieli brzucha powinny się

wystrzegać kobiety w czasie

menstruacji.

Zamiast kąpieli można używać ciepłej

wody (35 stopni C) do obmywania kilka

razy dziennie organów płciowych.

W przypadku osób ciężko chorych lub

osłabionych chorobą, które nie mogą

przeprowadzać kąpieli brzucha, stosuje

się wilgotne nacierania. Każdego

ranka przez jedną, najwyżej dwie minuty

naciera się plecy chorego, leżącego

w łóżku, chłodną wodą (20_25 stopni C).

Po zabiegu okrywa się go ciepło;

kiedy się rozgrzeje, można zdjąć

dodatkowy koc.

Kąpiel nóg do kolan

Stosujemy trzy rodzaje takich

kąpieli: gorącą, ciepłą i zimną.

Kąpiel gorąca (38_45 stopni C)

powinna trwać 10_20 minut. Zabieg

przeprowadzony wieczorem, przed

położeniem się spać, zapewnia spokojny

sen.

Działa leczniczo w takich przypadkach,



jak podwyższone ciśnienie, ataki

astmatyczne, nerwowe bóle głowy, bóle

głowy spowodowane miażdżycą naczyń

mózgowych, nieżyt oskrzeli, ból w

uszach. Dobrze jest dodać do kąpieli

garść soli, dwie garście drzewnego

popiołu i nieco startej na proszek

gorczycy.

Kąpiel ciepła (30_38 stopni C) może

trwać do pół godziny. Działa

orzeźwiająco przy różnego rodzaju

wyczerpaniach.

Kąpiel zimna (15_20 stopni C) trwa od

pół minuty do 3 minut. Podczas

zabiegu należy energicznie nacierać

ręką obie nogi. Wywołane tym

podrażnienie zakończeń nerwowych w

nogach wzmaga ruch robaczkowy jelit, co

sprzyja usunięciu zaparć.

Ponieważ kąpiel pobudza obieg krwi w

nogach, jest dobrym środkiem

przeciwko "zimnym stopom".

Kąpiel nóg zajmuje ważne miejsce w

leczeniu wodą, gdyż zakończenia

nerwowe, zlokalizowane w kończynach,

powiązane są z całym organizmem.

Rodzice, którzy pragną mieć zdrowe

dzieci, powinni przyzwyczajać je do

kąpania każdego wieczoru nóg w ciepłej

wodzie (30_38 stopni C) i dopiero

potem kłaść je spać.

Kąpiel rąk

Kąpiel gorąca (38_45 stopni C),

trwająca 10_20 minut, jest wybornym

środkiem uspokajającym w przypadku

astmy, bólów w okolicy serca i w

niektórych chorobach płucnych. Odciąga

ona krew z płuc i mózgu, a tym samym

ułatwia pracę tych narządów. Będzie

skuteczniejsza, gdy dodamy do wody

garść soli, garść popiołu drzewnego i

szczyptę drobno potłuczonej czarnej

gorczycy.

Krótkotrwałe zimne kąpiele rąk są

popularnym i sprawdzonym środkiem przy

nerwowym kołataniu serca, duszności i

nerwowym bólu głowy. Czas trwania

takich zabiegów nie powinien

przekraczać 2 minut.

Kąpiel oczu

Praktykowane są dwa rodzaje takich

kąpieli: chłodna i ciepła.

Kąpiel chłodna (27_30 stopni C)

działa bardzo dobrze zarówno na oczy

zdrowe, jak i chore. Wzmacnia i

odświeża narząd wzroku, jest skuteczna

w

przypadkach dolegliwości chronicznych,



a zwłaszcza bólów i stanów zapalnych

oczu. Po zanurzeniu twarzy w wodzie

kilkakrotnie otwieramy i zamykamy oczy.

Zabieg należy powtarzać kilka razy

dziennie.

Kąpiel ciepła (33_36 stopni C) polega

na tym, że po zanurzeniu twarzy w

wodzie otwieramy oczy na 15 sekund,

następnie podnosimy głowę i za chwilę

powtarzamy zabieg. Na koniec poddajemy

oczy kąpieli chłodnej albo

przemywamy je chłodną wodą. Do ciepłej

wody można dodać ćwierć łyżeczki

potłuczonych nasion kopru lub wywar ze

świetlika lekarskiego. Taką kąpiel

należy stosować kilka razy dziennie.

Wpływa ona korzystnie na wszelkie

stany zapalne oczu.

Kąpiele oczu są niewskazane dla osób

cierpiących na uderzenia krwi do

głowy.

Kąpiel nosa



Do takiej kąpieli potrzebne jest

naczynie z wygiętym dziobkiem. Wlewamy

do niego ciepłą (35_37 stopni C), lekko

osoloną wodę (na szklankę wody

ćwierć łyżeczki soli), a następnie

wkładamy delikatnie dziobek do jednego

nozdrza, jednocześnie odchylając głowę

do tyłu. Część strumienia wody

przepłynie przez drogi nosowe, a potem

tą samą drogą wypłynie na zewnątrz,

część zaś dostanie się do gardła i

wypłynie przez usta. Temu samemu

zabiegowi poddajemy drugie nozdrze. Aby

kąpiel była skuteczna, należy ją

przeprowadzać dwa razy dziennie przez

dłuższy czas. Działa ona leczniczo na

polipy, chroniczny katar, skrzywienie

przegrody nosowej i zaczerwienienie

nosa.

Kąpiel podbródka



Kąpiel ta polega na zanurzeniu brody

w naczyniu z gorącą wodą (40_45

stopni C) na 10_20 minut; powinien ją

poprzedzać kompres położony na

brzuch. Taka kąpiel pomaga w przypadku

tak zwanego założonego nosa,

chronicznego kataru, a także ropnego

zapalenia migdałków.

Kąpiel dolnej szczęki

Zabieg ten przeprowadza się dwa razy

dziennie przez 10_15 minut w takim

samym naczyniu jak kąpiel podbródka i w

równie gorącej wodzie. Pożądany

jest także identyczny kompres na

brzuch. Jest to bardzo skuteczny środek

przeciwko ropnemu zapaleniu migdałków,

bólowi zębów i w przypadku

chwiejących się zębów (paradontoza).

Kąpiel (płukanie) ust

Usta płuczemy zawsze ciepłą wodą

(30_32 stopni C). Ma to dodatni wpływ

na


biel zębów i wzmacnia je.

Uwaga! Gorąca lub zimna woda może

uszkodzić emalię zębów.

Przemywania

Przemywanie oczu

Myjemy twarz wodą z mydłem, po czym

watą zmoczoną w ciepłym (30_38 stopni

C) naparze ze świetlika lekarskiego

przecieramy górną część twarzy w

kierunku od nosa do skroni. W tymże

naparze zanurzamy drugi kawałek czystej

waty i wyciskamy z niej napar nad

otwartym okiem - najpierw jednym, potem

drugim. Należy oczywiście pamiętać o

dokładnym umyciu rąk. Można też

inaczej przeprowadzić ten zabieg: napar

wlewamy do kieliszka - najlepiej

niskiego i szerokiego do pełna, powiekę

przykładamy do płynu i kilkakrotnie

mrugamy, aż oko zostanie przemyte.

Możemy też użyć zakraplacza, którym

wpuszczamy do oczu po kilka kropli

naparu.

Taki zabieg łagodzi zmęczenie oczu, a



także stany zapalne.

Przemywanie pochwy

Do przemywania pochwy służy irygator.

Wieszamy go na ścianie na wysokości

1_1,5 metra, by woda spływała

swobodnie. Po wypuszczeniu powietrza z

rurki

łączącej irygator z kaniulą wlewamy do



niego 1_1,5 litra ciepłej wody

zmieszanej z pół szklanki naparu z

kwiatu nagietka. Temperatura wody z

naparem nie powinna przekraczać 37

stopni C. Zewnętrzne części płciowe

myjemy wodą z mydłem. Kładziemy się na

łóżko, podkładając pod pośladki

poduszkę, wsuwamy kaniulę do pochwy i

otwieramy kranik. Kiedy z irygatora

wypłynie już cała woda, zamykamy kurek

i wyjmujemy kaniulę z pochwy.

Przemywanie pochwy jest wskazane w

różnych stanach zapalnych kobiecych

narządów płciowych.

Kąpiele o zmiennej temperaturze

Mogą to być kąpiele zarówno

całkowite, jak i częściowe, z tym że

całkowite stosuje się o wiele rzadziej.

Zabieg polega na przemiennym

zanurzaniu ciała lub jego części w

wodzie o różnej temperaturze -

rozpoczynamy od kąpieli gorącej, a

kończymy zimną. Ważne, aby woda była

maksymalnie gorąca i maksymalnie zimna.

Dobrze jest więc przygotować sobie

dwa naczynia, postawić je obok siebie i

korzystać z nich na przemian. Po

zakończeniu kąpieli wycieramy się do

sucha i ubieramy. Jeżeli jest nam

chłodno, wykonujemy kilka ćwiczeń

gimnastycznych.

Kąpiel o zmiennej temperaturze dobrze

wpływa na obieg krwi, jest rodzajem

gimnastyki dla naczyń krwionośnych, a

także wzmacnia centralny układ

nerwowy. Oddziałuje silnie na cały

organizm, można ją więc zalecać ludziom

zdrowym, a chorym - tylko jeśli

uzyskają zgodę lekarza. Powinny jej

unikać


kobiety na trzy, cztery dni przed

menstruacją.

Kąpiel zmienna nóg

Jest to najczęściej praktykowana

kąpiel zmienna. Do jej przeprowadzenia

potrzebne są dwa dostatecznie szerokie

i głębokie naczynia (najlepiej

wiadra). Jedno napełniamy wodą bardzo

gorącą (42_45 stopni C), drugie

bardzo zimną (5_1O stopni C).

Rozpoczynamy od kąpieli gorącej, a po

20_30


sekundach zanurzamy nogi w zimnej

wodzie na 5_15 sekund, i tak na zmianę.

Kąpiel powtarzamy pięciokrotnie i

zawsze kończymy na wodzie zimnej. Jeśli

zabieg przeprowadzimy prawidłowo, nogi

mocno się zaczerwienią. Osuszamy je

ręcznikiem i wkładamy grube skarpety

(najlepiej z owczej wełny) oraz ciepłe

pantofle.

Takie kąpiele są zalecane przy

"zimnych stopach", migrenach,

bezsenności,

szumie w uszach. Należy je stosować

przez dłuższy czas, do kilku miesięcy,

a wówczas ich skuteczność będzie trwała.

Kąpiel zmienna rąk

Przeprowadzamy ją tak jak kąpiel

zmienną nóg, a stosujemy w przypadku

"zimnych rąk", tak zwanej martwej

kostki na stawach palców rąk, migreny i

szumu w uszach oraz w celu pobudzenia

krążenia krwi.

Kąpiel zmienna twarzy

Twarz (oczy zamknięte) zanurzamy w

naczyniu z czystą, gorącą (40 stopni

C) wodą, a po 10 sekundach - w naczyniu

z zimną (20 stopni C) wodą na 1

  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   12


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość