Strona główna

Charakterystyka produktu leczniczego nazwa produktu leczniczego alendronatum Farmacom


Pobieranie 71.76 Kb.
Data18.06.2016
Rozmiar71.76 Kb.
CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO
Alendronatum Farmacom, 70 mg, tabletki

2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY
Każda tabletka zawiera 70 mg kwasu alendronowego (Acidum alendronicum) (w postaci sodu alendronianu trójwodnego).
Substancje pomocnicze:

Każda tabletka zawiera 142,64 mg laktozy jednowodnej.


Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA
Tabletka.

Biała lub prawie biała, owalna tabletka, z wytłoczeniem „AN 70” po jednej stronie i logo Arrow po drugiej stronie tabletki.



4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE


    1. Wskazania do stosowania

Leczenie osteoporozy u kobiet po menopauzie.

Alendronian zmniejsza ryzyko złamań kręgów i szyjki kości udowej.
4.2 Dawkowanie i sposób podawania
Wyłącznie do stosowania doustnego.

Zalecana dawka wynosi 70 mg jeden raz na tydzień.


W celu zapewnienia odpowiedniego wchłaniania alendronianu

Tabletki Alendronatum Farmacom należy stosować na czczo, rano bezpośrednio po wstaniu z łóżka, popijając tylko zwykłą wodą, co najmniej 30 minut przed przyjęciem pierwszego posiłku, napoju lub innego leku. Inne napoje (w tym woda mineralna), pokarm lub niektóre leki mogą prawdopodobnie zmniejszyć wchłanianie alendronianu (patrz punkt 4.5).


W celu ułatwienia przemieszczenia się produktu leczniczego do żołądka oraz zmniejszenia ryzyka miejscowego podrażnienia przełyku i wystąpienia działań niepożądanych (patrz punkt 4.4)

  • Tabletki Alendronatum Farmacom należy połykać wyłącznie rano, bezpośrednio po wstaniu z łóżka, popijając pełną szklanką wody (nie mniej niż 200 ml lub 7 uncji).

  • Tabletki Alendronatum Farmacom należy połykać w całości. Tabletek nie należy rozgryzać, żuć ani dopuszczać do ich rozpuszczenia w ustach, ze względu na ryzyko wystąpienia owrzodzeń błony śluzowej jamy ustnej i gardła.

  • Pacjenci nie powinni kłaść się aż do przyjęcia pierwszego posiłku danego dnia, który należy spożyć nie wcześniej niż po 30 minutach od połknięcia tabletki.

  • Pacjenci nie powinni się kłaść przez co najmniej 30 minut po zastosowaniu produktu leczniczego Alendronatum Farmacom.

  • Tabletek Alendronatum Farmacom nie należy przyjmować przed położeniem się spać ani przed rannym wstaniem z łóżka

  • Pacjenci powinni otrzymywać uzupełniające preparaty wapnia oraz witaminy D jeśli ich zawartość w diecie jest niewystarczająca.


Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku

W badaniach klinicznych nie stwierdzono różnic dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa stosowania alendronianu związanych z wiekiem. Nie ma więc konieczności zmiany dawkowania alendronianu u pacjentów w podeszłym wieku.


Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek

Nie ma konieczności dostosowania dawkowania u pacjentów, u których wskaźnik przesączania kłębuszkowego (ang. GFR) jest większy niż 35 ml/min. Ze względu na brak danych klinicznych, nie zaleca się stosowania alendronianu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, u których wskaźnik GFR jest mniejszy niż 35 ml/min.


Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby

Nie jest konieczne dostosowanie dawkowania.


Stosowanie u dzieci i młodzieży

Alendronian był zbadany w małej grupie pacjentów z kostnieniem niedoskonałym poniżej 18 lat. Wyniki są niewystarczające na potwierdzenie stosowania leku u dzieci.



Produkt leczniczy Alendronatum Farmacom nie był badany w leczeniu osteoporozy wywołanej stosowaniem glikokortykosteroidów.


    1. Przeciwwskazania




  • Zaburzenia w obrębie przełyku oraz inne czynniki opóźniające opróżnianie przełyku, takie jak zwężenia przełyku lub achalazja.

  • Niemożność utrzymania pozycji stojącej lub wyprostowanej pozycji siedzącej przez co najmniej 30 minut.

  • Nadwrażliwość na alendronian, inne bisfosfoniany lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych.

  • Hipokalcemia.

Patrz także punkt 4.4.
4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
Alendronian może powodować miejscowe podrażnienie błony śluzowej górnego odcinka przewodu pokarmowego. Ze względu na ryzyko zaostrzenia choroby podstawowej, należy zachować ostrożność podając alendronian pacjentom z czynnymi chorobami górnego odcinka przewodu pokarmowego, takimi jak trudności w połykaniu, choroba przełyku, zapalenie błony śluzowej żołądka i (lub) dwunastnicy lub choroba wrzodowa żołądka i (lub) dwunastnicy a także pacjentom, którzy niedawno (w ciągu ostatniego roku) przebyli ciężkie choroby przewodu pokarmowego takie jak choroba wrzodowa żołądka, czynne krwawienie z przewodu pokarmowego lub przeszli zabieg chirurgiczny w obrębie górnego odcinka przewodu pokarmowego, z wyjątkiem plastyki odźwiernika (patrz punkt 4.3).
U pacjentów leczonych alendronianem donoszono o występowaniu objawów niepożądanych dotyczących przełyku (niekiedy ciężkich i wymagających leczenia szpitalnego), takich jak zapalenie błony śluzowej przełyku, owrzodzenia i nadżerki przełyku, rzadko prowadzące do zwężenia przełyku. Lekarz powinien zwracać szczególną uwagę na jakiekolwiek objawy przedmiotowe i podmiotowe możliwych zmian w przełyku. Pacjentów należy poinformować o konieczności przerwania leczenia alendronianem i zgłoszenia się do lekarza, w przypadku wystąpienia objawów podrażnienia przełyku takich jak dysfagia, ból podczas połykania lub ból zamostkowy, wystąpienie lub nasilenia się zgagi.
Ryzyko wystąpienia ciężkich objawów niepożądanych dotyczących przełyku wydaje się być większe u pacjentów, którzy nie przestrzegają zasad prawidłowego przyjmowania alendronianu i (lub) kontynuują stosowanie produktu leczniczego mimo wystąpienia objawów podrażnienia przełyku. Ważne, aby przedstawić pacjentowi w zrozumiały dla niego sposób wszystkie zalecenia dotyczące stosowania produktu leczniczego (patrz punkt 4.2). Pacjenta należy poinformować, że ryzyko wystąpienia zaburzeń w obrębie przełyku może być większe w przypadku nie przestrzegania podanych zaleceń.
W szeroko zakrojonych badaniach klinicznych nie obserwowano zwiększonego ryzyka występowania choroby wrzodowej żołądka i (lub) dwunastnicy, jednak po wprowadzeniu do obrotu produktu leczniczego referencyjnego odnotowano przypadki choroby wrzodowej żołądka i (lub) dwunastnicy, niekiedy o ciężkim przebiegu z powikłaniami. Nie można wykluczyć związku przyczynowego (patrz punkt 4.8).
Pacjenta należy poinformować, że w przypadku pominięcia dawki produktu leczniczego Alendronatum Farmacom, powinien przyjąć tabletkę rano następnego dnia po tym, jak przypomni sobie o konieczności przyjęcia leku. Pacjenci nie powinni przyjmować dwóch tabletek w tym samym dniu, lecz powinni powrócić do ustalonego schematu dawkowania jednej tabletki raz na tydzień, w ustalonym wcześniej terminie.
Nie zaleca się stosowania alendronianu u pacjentek z zaburzeniami czynności nerek, u których wskaźnik filtracji kłębuszkowej – GFR (klirens kreatyniny) jest mniejszy niż 35 ml/min (patrz punkt 4.2).
Należy rozważyć inne przyczyny osteoporozy poza niedoborem estrogenów i procesem starzenia się.
Przed rozpoczęciem leczenia alendronianem należy wyrównać zmniejszone stężenie wapnia we krwi - hipokalcemię (patrz punkt 4.3 ). Należy również skutecznie leczyć inne zaburzenia gospodarki mineralnej (takie jak niedobór witaminy D i niedoczynność przytarczyc) przed rozpoczęciem stosowania alendronianu. U pacjentów z tymi zaburzeniami podczas leczenia alendronianem, należy monitorować stężenie wapnia w surowicy oraz objawy hipokalcemii.
Ze względu na pozytywny wpływ alendronianu na zwiększenie mineralizacji kości, może wystąpić zmniejszenie stężenia wapnia i fosforanów w surowicy. Zmiany te są zazwyczaj niewielkie i bezobjawowe. Jednakże rzadko opisywano objawową hipokalcemię, niekiedy o ciężkim przebiegu, występującą często u pacjentów z czynnikami predysponującymi (np. z niedoczynnością przytarczyc, niedoborem witaminy D oraz zaburzeniami wchłaniania wapnia). Dlatego szczególnie ważne jest zapewnienie odpowiedniej podaży wapnia i witaminy D pacjentom stosującym glikokortykosteroidy.
Tabletki Alendronatum Farmacom zawierają laktozę. Produktu leczniczego nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.
Donoszono o przypadkach martwicy kości żuchwy, związanych zazwyczaj z ekstrakcją zęba

i (lub) miejscowym zakażeniem (w tym zapaleniem kości i szpiku) u pacjentów z nowotworem, którzy poddawani byli intensywnemu leczeniu, w tym dożylnie podawanymi bisfosfonianami. Wielu z tych pacjentów otrzymywało także chemioterapię i kortykosteroidy. O przypadkach martwicy kości żuchwy donoszono również w przypadku pacjentów z osteoporozą leczonych doustnymi bisfosfonianami.


Przed rozpoczęciem leczenia bisfosfonianami należy rozważyć przeprowadzenie badania stomatologicznego z zastosowaniem odpowiedniego leczenia zapobiegawczego u pacjentów ze współistniejącymi czynnikami ryzyka (np. nowotwór, chemioterapia, radioterapia, terapia kortykosteroidami, nieodpowiednia higiena jamy ustnej, choroby przyzębia, palenie papierosów).
Tacy pacjenci powinni w trakcie leczenia produktem leczniczym Alendronatum Farmacom unikać, o ile to możliwe, inwazyjnych zabiegów stomatologicznych. U pacjentów, u których rozwinęła się martwica kości żuchwy podczas leczenia bisfosfonianami, zabieg stomatologiczny może pogorszyć objawy. Pacjenci wymagający leczenia stomatologicznego – nie są dostępne dane wskazujące na to, aby przerwanie leczenia bisfosfonianami zmniejszało ryzyko martwicy kości żuchwy.
Kliniczna ocena lekarza prowadzącego powinna stanowić podstawę ustalenia sposobu leczenia konkretnego pacjenta w oparciu o ocenę stosunku korzyści do ryzyka.
Bóle kości, stawów i (lub) mięśni obserwowano u pacjentów przyjmujących bisfosfoniany.

Po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu objawy te rzadko były ciężkie i (lub) powodujące

niesprawność pacjenta (patrz punkt 4.8). Pierwsze objawy mogą pojawić się w pierwszym dniu

leczenia i (lub) po wielu miesiącach od rozpoczęcia leczenia. U większości pacjentów objawy ustąpiły

po przerwaniu leczenia. Nawrót objawów wystąpił po ponownym przyjęciu tego samego produktu

leczniczego lub po zastosowaniu innego bisfosfosfonianu.


Złamania z przeciążenia

Zgłaszano występowanie złamań z przeciążenia (znanych także jako złamania z niewydolności) części

bliższej trzonu kości udowej u pacjentów długotrwale leczonych kwasem alendronowym

(w większości przypadków czas do wystąpienia zdarzenia wynosił od 18 miesięcy do 10 lat).

Złamania te występowały po niewielkim urazie lub bez urazu, a niektórzy pacjenci odczuwali ból uda,

któremu często towarzyszyły objawy złamania z przeciążenia w badaniach obrazowych na wiele

miesięcy przed ujawnieniem się pełnego złamania kości udowej. Złamania często występowały

obustronnie; dlatego należy ocenić kość udową drugiej kończyny u leczonych bisfosfonianami

pacjentów, którzy doznali złamania trzonu kości udowej. Zgłaszano również przypadki słabego

gojenia się tych złamań. Zaleca się odstawienie bisfosfonianów u pacjentów ze złamaniami

z przeciążenia do czasu przeprowadzenia oceny stanu pacjenta, w oparciu o indywidualną ocenę

stosunku korzyści do ryzyka.


Pacjenci powinni być poinstruowani, że jeżeli zapomną zażyć dawki Alendronatum Farmacom, powinni zażyć jedną tabletkę rano, po przypomnieniu sobie tego faktu.

Nie powinni stosować dwóch tabletek tego samego dnia, ale powrócić do stosowania jednej tabletki jeden raz w tygodniu, jak ustalono wcześniej.


4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
Prawdopodobne jest, że jednocześnie z alendronianem przyjmowane pokarmy i napoje (w tym woda mineralna), preparaty wapnia, leki zobojętniające sok żołądkowy i inne leki stosowane doustnie mogą zaburzać wchłanianie alendronianu. Dlatego po zażyciu alendronianu pacjenci powinni odczekać co najmniej 30 minut przed przyjęciem innego leku doustnego (patrz punkt 4.2).
Nie należy spodziewać się klinicznie znaczących interakcji z innymi lekami. Podczas badań klinicznych kilka pacjentek otrzymywało estrogen (dopochwowo, przezskórnie lub doustnie) jednocześnie z alendronianem. Nie stwierdzono żadnych działań niepożądanych związanych z leczeniem skojarzonym.
Ponieważ stosowanie NLPZ związane jest z podrażnieniem błony śluzowej przewodu pokarmowego, należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania z alendronianem.
Nie przeprowadzono swoistych badań dotyczących interakcji, ale w badaniach klinicznych w których podawano alendronian jednocześnie z wieloma często przepisywanymi lekami, nie obserwowano niekorzystnych klinicznie interakcji.
4.6 Ciąża i laktacja
Stosowanie w okresie ciąży

Brak wystarczających danych klinicznych dotyczących stosowania alendronianu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały wpływ dużych dawek alendronianu na proces tworzenia kości płodu. Alendronian podawany ciężarnym samicom szczura spowodował utrudnienia podczas porodu związane z hipokalcemią (patrz punkt 5.3). Z uwagi na wskazania, nie należy stosować alendronianu w okresie ciąży.


Stosowanie w okresie laktacji

Nie wiadomo, czy alendronian jest wydzielany z mlekiem kobiet karmiących. Z uwagi na rodzaj wskazań, alendronianu nie należy stosować u kobiet karmiących piersią.


4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność, prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługę urządzeń mechanicznych w ruchu. Jednakże niektóre działania niepożądane wywołane przez Alendronatum Farmacom mogą wpływać na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Indywidualna reakcja pacjenta na Alendronatum Farmacom może być różna (patrz punkt 4.8).
4.8 Działania niepożądane
W badaniu trwającym jeden rok, z udziałem kobiet w okresie pomenopauzalnym, z osteoporozą stwierdzono podobny całkowity profil bezpieczeństwa dla tabletek alendronianu stosowanych raz w tygodniu (n=519) i alendronianu stosowanego w dawce 10 mg raz na dobę (n=370).
W dwóch, trwających 3 lata, identycznie zaplanowanych badaniach prowadzonych z udziałem kobiet po menopauzie (alendronian 10 mg: n=196; placebo: n=397), ogólny profil bezpieczeństwa stosowania alendronianu w dawce 10 mg na dobę i placebo był podobny.
Poniżej wymienione działania niepożądane zostały zgłoszone przez badaczy jako możliwe, prawdopodobne lub na pewno związane z przyjmowaniem produktu leczniczego i wystąpiły u  1% pacjentów którejkolwiek grupy badanej w badaniu trwającym 1 rok lub u  1% pacjentów leczonych alendronianem w dawce 10 mg/dobę oraz z częstością występowania większą niż u pacjentów otrzymujących placebo w trzyletnich badaniach.





Badania trwające 1 rok

Badania trwające trzy lata

Alendronian raz na tydzień (n=519)

%

Alendronian

10 mg/dobę

(n=370)

%

Alendronian 10 mg/dobę

(n=196)

%

Placebo

(n=397)

%

Zaburzenia żołądka i jelit

Bóle brzucha

Dyspepsja (niestrawność)

Zarzucanie kwaśnej treści do przełyku

Nudności

Wzdęcia brzucha

Zaparcia

Biegunki


Dysfagia

Oddawanie gazów

Zapalenie błony śluzowej żołądka

Choroba wrzodowa żołądka

Owrzodzenie przełyku

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe

Bóle mięśniowo-szkieletowe

(Kości, mięśni lub stawów)

Kurcze mięśni



Zaburzenia układu nerwowego

Ból głowy



3,7


2,7

1,9


1,9

1,0


0,8

0,6


0,4

0,4
0,2

0,0

0,0
2,9


0,2
0,4

3,0


2,2

2,4


2,4

1,4


1,6

0,5


0,5

1,6
1,1

1,1

0,0
3,2


1,1
0,3

6,6


3,6

2,0


3,6

1,0


3,1

3,1


1,0

2,6
0,5

0,0

1,5
4,1


0,0
2,6

4,8


3,5

4,3


4,0

0,8


1,8

1,8


0,0

0,5
1,3

0,0

0,0
2,5


1,0
1,5

Następujące działania niepożądane odnotowano w badaniach klinicznych i (lub) w badaniach po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu.


Zaburzenia układu nerwowego:

Często (≥1/100, <1/10): Ból głowy
Zaburzenia oka:

Rzadko(≥1/10 000, <1/1000): Zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie twardówki, zapalenie nadtwardówki.
Zaburzenia żołądka i jelit:

Często (≥1/100,<1/10): Bóle brzucha, niestrawność, zaparcie, biegunka, wzdęcia brzucha, owrzodzenie przełyku*, trudności w połykaniu*, oddawanie gazów, zarzucanie kwaśnej treści żołądkowej do przełyku.

Niezbyt często (≥1/1000,<1/100): Nudności, wymioty, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie przełyku*, nadżerki w przełyku*, smoliste stolce.

Rzadko (≥1/10000,<1/1000): Zwężenie przełyku*, owrzodzenie błony śluzowej jamy ustnej i gardła*, perforacje, owrzodzenie i krwawienia z górnego odcinka przewodu pokarmowego, nie można wykluczyć związku przyczynowego z zastosowaniem produktu leczniczego.
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej:

Niezbyt często (≥1/1000, <1/100): Wysypka, świąd, rumień

Rzadko (≥1/10 000, <1/1000): Wysypka z nadwrażliwością na światło, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, łysienie



Bardzo rzadko (1/10 000): Pojedyncze przypadki ciężkich reakcji skórnych, w tym zespołu Stevensa-Johnsona i martwica toksyczno - rozpływna naskórka.
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, tkanki łącznej i kości:

Często (≥1/100, <1/10): Bóle mięśniowo-szkieletowe (kości, mięśni i stawów)

Rzadko (≥1/10 000, <1/1000): Odnotowano przypadki martwicy kości żuchwy u pacjentów leczonych bisfosfonianami. Głównie dotyczy to pacjentów z nowotworem, ale także pacjentów leczonych na osteoporozę.

Martwica kości żuchwy związana jest głównie z ekstrakcją zęba i (lub) miejscowym zakażeniem (w tym zapaleniem kości i szpiku). Rozpoznanie choroby nowotworowej, chemioterapia, radioterapia, terapia kortykosteroidowa i niewłaściwa higiena jamy ustnej są także uważane za czynniki ryzyka (patrz punkt 4.4); silne bóle mięśniowo-szkieletowe (kości, mięśni lub stawów) (patrz punkt 4.4).



Nieznana częstotliwość: złamania z przeciążenia części bliższej trzonu kości udowej (patrz punkt 4.4)
Metabolizm i zaburzenia odżywiania:

Rzadko (≥1/10 000,<1/1000): Objawowa hipokalcemia występująca na ogół u pacjentów predysponowanych (patrz punkt 4.4).


Zaburzenia układu odpornościowego:

Rzadko (1/10,000, <1/1000): reakcje nadwrażliwości, w tym pokrzywka i obrzęk naczynioruchowy.


* Patrz punkt 4.4 oraz punkt 4.2.
Po wprowadzeniu leku do obrotu następujące działania niepożądane występowały z nieznaną częstością:

Zaburzenia układu nerwowego: zawroty głowy, zmiany w odczuwaniu smaku

Zaburzenia ucha i błędnika: zawroty głowy pochodzenia błędnikowego.

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, tkanki łącznej i kości: obrzęk stawów, złamania z przeciążenia części bliższej trzonu kości udowej (patrz punkt 4.4).


Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: zmęczenie, obrzęk obwodowy
Wyniki badań laboratoryjnych: W badaniach klinicznych obserwowano bezobjawowe, niewielkie i przemijające zmniejszenie stężenia wapnia i fosforanów w surowicy krwi odpowiednio u około 18% i 10% pacjentów przyjmujących alendronian w dawce 10 mg na dobę w porównaniu do odpowiednio 12% i 3% pacjentów przyjmujących placebo. Jednak częstość występowania zmniejszenia stężenia wapnia w surowicy do wartości < 2,0 mmol/l oraz zmniejszenia stężenia fosforanów w surowicy do wartości  0,65 mmol/l była podobna w obu grupach.
4.9. Przedawkowanie
Po doustnym zażyciu zbyt dużej dawki alendronianu może wystąpić hipokalcemia, hipofosfatemia i objawy niepożądane dotyczące górnego odcinka przewodu pokarmowego, takie jak niestrawność, zgaga, zapalenie przełyku, zapalenie błony śluzowej żołądka lub choroba wrzodowa żołądka.

Brak szczegółowych danych dotyczących przypadków przedawkowania alendronianu. W celu związania wolnego alendronianu należy podać mleko lub leki zobojętniające. Ze względu na ryzyko podrażnienia przełyku nie należy wywoływać wymiotów, a pacjent powinien pozostawać w pozycji pionowej.



5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE


    1. Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: Leki wpływające na budowę kości lub mineralizację, bisfosfoniany.

Kod ATC: M05BA04

Substancja czynna produktu leczniczego Alendronatum Farmacom, alendronian sodu trójwodny, jest bisfosfonianem, który hamuje osteoklastyczną resorpcję kości, nie wpływając bezpośrednio na proces ich tworzenia. Badania przedkliniczne wskazują na preferencyjne wiązanie alendronianu w miejscach aktywnej resorpcji tkanki kostnej. Produkt leczniczy hamuje aktywność osteoklastów, ale nie wpływa bezpośrednio na proces ich tworzenia. Podczas leczenia alendronianem powstaje prawidłowa tkanka kostna.



Leczenie osteoporozy pomenopauzalnej
Osteoporoza jest definiowana jako choroba, w której wskaźnik gęstości mineralnej kości (ang. Bone Mineral Density, BMD) w kręgosłupie lub w szyjce kości udowej wynosi 2,5 odchylenia standardowego poniżej średniej wartości przyjętej dla populacji osób młodych lub, gdy wystąpiły wcześniej złamania z powodu łamliwości kości, niezależnie od wskaźnika gęstości mineralnej kości.
Równoważność terapeutyczną alendronianu stosowanego jeden raz na tydzień (n=519) i alendronianu w dawce 10 mg jeden raz na dobę (n=370) wykazano w badaniu wieloośrodkowym trwającym jeden rok, w którym uczestniczyły kobiety w okresie pomenopauzalnym z osteoporozą. Średnie zwiększenie wartości BMD kręgosłupa w odcinku lędźwiowym w porównaniu z wartościami początkowymi po roku obserwacji wynosiło 5,1% (przedział ufności: 95%: 4,8 - 5,4%) w grupie przyjmującej dawkę 70 mg raz na tydzień oraz 5,4% (95% przedział ufności: 5,0 - 5,8%) w grupie przyjmującej 10 mg na dobę. Średnie zwiększenie wartości BMD w grupie otrzymującej 70 mg raz na tydzień i 10 mg raz na dobę wyniosło odpowiednio 2,3% i 2,9% w szyjce kości udowej oraz odpowiednio 2,9 % i 3,1 % w całej okolicy stawu biodrowego. W obu grupach leczonych zwiększenie gęstości kości w innych strukturach kośćca było podobne.
Wpływ alendronianu na BMD i częstość występowania złamań u kobiet po menopauzie analizowano w dwóch wstępnych badaniach skuteczności o identycznym schemacie (n=994) oraz w badaniu FIT ang. Fracture Intervention Trial (n=6459).
We wstępnych badaniach skuteczności po zastosowaniu alendronianu w dawce 10 mg na dobę w porównaniu z placebo zwiększenie wartości BMD po trzech latach wyniosło 8,8%, 5,9% i 7,8% odpowiednio kręgosłupa, szyjki kości udowej i krętarza. Całkowity wskaźnik stopnia gęstości mineralnej kości (BMD) również uległ zwiększeniu. W grupie pacjentek leczonych alendronianem, odsetek pacjentek z co najmniej jednym złamaniem kręgów zmniejszył się o 48% (alendronian 3,2% w porównaniu z placebo 6,2%). W dwuletnim okresie przedłużenia tych badań, wartość wskaźnika BMD dla kręgosłupa i krętarza nadal zwiększała się. Ponadto wartość BMD dla szyjki kości udowej i całego kośćca utrzymywała się na tym samym poziomie.
Badanie FIT składało się z dwóch prób klinicznych z grupą kontrolną placebo, w których alendronian podawano codziennie (w dawce 5 mg na dobę przez dwa lata i 10 mg na dobę przez kolejny rok lub dwa lata).

  • FIT 1: Trzyletnie badanie z udziałem 2027 pacjentek, u których stwierdzono co najmniej jedno złamanie (kompresyjne) kręgu przed rozpoczęciem badania. W badaniu tym alendronian podawany codziennie zmniejszał częstość występowania jednego lub więcej nowych złamań kręgów o 47% (alendronian 7,9% w porównaniu do placebo 15,0%). Ponadto, stwierdzono statystycznie znamienne zmniejszenie występowania złamań szyjki kości udowej (1,1% w porównaniu do 2,2%, zmniejszenie o 51%).

  • FIT 2: Czteroletnie badanie z udziałem 4432 pacjentek z małą masą kostną, ale bez wcześniejszych złamań kręgów. W tym badaniu analiza wyników w podgrupie kobiet z osteoporozą (37% kobiet spełniało kryteria osteoporozy podane wyżej) wykazała statystycznie znamienną różnicę częstości występowania złamań szyjki kości udowej (alendronian 1,0% w porównaniu z placebo 2,2%, redukcja o 56%) oraz w częstości występowania jednego lub więcej nowych złamań kręgów (2,9 % w porównaniu do 5,8%, redukcja o 50%).


5.2. Właściwości farmakokinetyczne
Wchłanianie

W porównaniu z dawką referencyjną dożylną średnia dostępność biologiczna alendronianu u kobiet po podaniu doustnym dawek od 5 do 70 mg, po całonocnej przerwie w posiłkach, na 2 godziny przed standardowym śniadaniem wynosiła 0,64%. Dostępność biologiczna ulegała zmniejszeniu średnio do 0,46% i 0,39%, gdy alendronian podawano odpowiednio na godzinę lub pół godziny przed standardowym śniadaniem. W badaniach dotyczących leczenia osteoporozy, alendronian okazał się skuteczny, gdy podawano go na co najmniej 30 minut przed pierwszym posiłkiem lub napojem danego dnia. Dostępność biologiczna była bliska zeru, niezależnie od tego, czy alendronian podawano jednocześnie ze standardowym śniadaniem czy do dwóch godzin po nim. Podawanie alendronianu jednocześnie z kawą lub sokiem pomarańczowym powodowało zmniejszenie jego dostępności biologicznej o około 60%. U osób zdrowych, doustna dawka prednizolonu (20 mg trzy razy na dobę przez pięć dni) nie spowodowała klinicznie istotnych zmian dostępności biologicznej alendronianu podawanego doustnie (średnie zwiększenie wahało się od 20% do 44%).


Dystrybucja

Badania na szczurach wykazują, że alendronian po podaniu dożylnym w dawce 1 mg/kg mc. początkowo przenika do tkanek miękkich, a następnie szybko do kości lub jest wydalany w moczu. Średnia objętość dystrybucji w stanie równowagi, z wyjątkiem tkanki kostnej, wynosi u ludzi co najmniej 28 litrów. Stężenia produktu leczniczego w osoczu po doustnym podaniu dawek terapeutycznych są zbyt małe, aby można je było wykazać za pomocą metod analitycznych

(< 5 ng/ml). Wiązanie z białkami osocza u ludzi wynosi około 78%.
Metabolizm

Brak dowodów na to, że alendronian jest metabolizowany u zwierząt lub u ludzi.


Wydalanie

Po dożylnym podaniu pojedynczej dawki alendronianu znakowanej izotopem węgla [14C], w ciągu 72 godzin około 50% dawki izotopu wydalane jest w moczu, natomiast w kale stwierdza się niewielką radioaktywność lub całkowity jej brak. Po podaniu pojedynczej dawki dożylnej 10 mg, klirens nerkowy alendronianu wynosił 71 ml/min, a klirens ustrojowy nie przekraczał 200 ml/min. Stężenia w osoczu zmniejszyły się o ponad 95% w ciągu 6 godzin po podaniu dożylnym. Szacuje się, że okres półtrwania w fazie końcowej eliminacji u ludzi wynosi ponad 10 lat, co odzwierciedla uwalnianie alendronianu z kośćca.

U szczurów alendronian nie był wydalany za pośrednictwem układów transportowych kwasów ani zasad w nerkach i na tej podstawie przypuszcza się, że produkt leczniczy nie powinien zaburzać podobnej drogi wydalania innych leków z organizmu człowieka.
Farmakokinetyka w różnych grupach pacjentów

Badania przedkliniczne wykazały, że alendronian, który nie został zmagazynowany w tkance kostnej, jest szybko wydalany w moczu. U zwierząt nie stwierdzono wysycenia wychwytu alendronianu przez tkankę kostną po długotrwałym podawaniu dożylnie dawek w wysokości do 35 mg/kg. Chociaż brak dostępnych danych klinicznych, można jednak przypuszczać, że podobnie jak u zwierząt, wydalanie alendronianu przez nerki może być zmniejszone u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek. Z tego względu u chorych w tej grupie można oczekiwać nieco większego nagromadzenia alendronianu w tkance kostnej (patrz punkt 4.2).




    1. Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne, uwzględniające wyniki konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących toksyczności ogólnej, genotoksyczności i potencjalnego działania rakotwórczego nie wykazały występowania szczególnego zagrożenia dla człowieka. Badania na samicach szczura wykazały, że podawanie alendronianu w okresie ciąży powoduje zaburzenia przebiegu porodu związanego z hipokalcemią. W badaniach na szczurach otrzymujących duże dawki alendronianu stwierdzono zwiększoną częstość występowania nieprawidłowego wytwarzania tkanki kostnej u płodów. Znaczenie tych danych dla ludzi nie jest znane.

6. DANE FARMACEUTYCZNE
6.1 Wykaz substancji pomocniczych
Celuloza mikrokrystaliczna

Laktoza jednowodna

Kroskarmeloza sodowa

Magnezu stearynian


6.2 Niezgodności farmaceutyczne
Nie dotyczy.
6.3 Okres ważności
3 lata
6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania
Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C.
6.5 Rodzaj i zawartość opakowania
Tabletki są dostępne w trójwarstwowych blistrach (PVC/PE/PVDC/Aluminium) zawierających 2, 4, 8, 12 i 40 tabletek.
Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.
6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania
Bez szczególnych wymagań.

7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
Farmacom Sp. z o.o.

ul. Mogilska 80



31-546 Kraków

8. NUMER(-Y) POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
Pozwolenie MZ nr 12723

9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA
27.02.2007

10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO





©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość