Strona główna

Delphi firmy Borland International


Pobieranie 352.91 Kb.
Strona1/12
Data20.06.2016
Rozmiar352.91 Kb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   12

1. Wstęp.

Wstęp


Bazą jest środowisko programowania Delphi firmy Borland International1, bazującego na języku Object Pascal. Wersja darmowa Delphi 7 Personal jest łatwo osiągalna w sieci.

Po uruchomieniu aplikacji wybrać z menu File\New\Other.. Console Application (tworzenie nowej aplikacji). Pojawi się okienko, w którym będziemy pisać kod programu.



program nazwa; //nagłówek
{$APPTYPE CONSOLE}
uses SysUtils;
blok deklaracyjny (definicje)
begin
część wykonawcza (instrukcje do wykonania)
end.
Uwaga: nie usuwać wierszy oznaczonych kolorem czerwonym.

2. Składowe języka - deklaracje i definicje - instrukcja przypisania

2.1. Struktura blokowa programu i podprogramów


Rysunek 2.1 przedstawia schemat struktury bloku głównego programu.

Rys.2.1 Struktura programu źródłowego w języku Turbo Pascal

Nagłówek programu jest opcjonalny (czyli nieobowiązkowy) i składa się z:

- słowa kluczowego program i identyfikatora programu (nazwy) o długości do 255 znaków,

- opcjonalnych parametrów programu w nawiasie - nazw plików wejścia i wyjścia (standardowo Input oraz Output).

W sekcji deklaracji opisujemy elementy używane przez program (deklaracje i definicje). Istotna jest ich kolejność, np. wcześniej musi wystąpić definicja typu, a potem deklaracja zmiennej tego typu.

W sekcji instrukcji występują kolejne akcje jakie ma wykonać program.

Instrukcje wykonywane są kolejno od pierwszej do ostatniej, pod warunkiem, że charakter instrukcji nie stanowi inaczej (np. iteracje, skoki, przekazanie wykonania do podprogramu itp.)

UWAGI:



  • BEGIN to początek, a END to koniec sekcji instrukcji,

  • kropka kończy tekst programu źródłowego, teksty po kropce są ignorowane,

  • DEKLARACJE, DEFINICJE i INSTRUKCJE są oddzielane średnikami.

2.2. Alfabet języka


Na alfabet języka składają się:

  • duże i małe litery alfabetu łacińskiego (rozróżnialne tylko dla stałych teks­towych)

  • cyfry 0 do 9

  • jednoznakowe symbole specjalne:

+ - * / = < > [ ] . ,

: ; ( ) { } ^ # $ @

  • dwuznakowe symbole specjalne:

< > < = > = := . .

Podstawowe słowa kluczowe języka to:



AND

DOWNTO

IF

PROCEDURE

TYPE

ARRAY

ELSE

IN

PROGRAM

UNTIL

BEGIN

END

LABEL

RECORD

USES

CASE

FILE

MOD

REPEAT

VAR

CONST

FOR

NOT

SET

WHILE

DIV

FUNCTION

OF

THEN

WITH

DO

GOTO

OR

TO




Słowa kluczowe w języku Pascal można pisać małymi bądź dużymi literami.

2.3. Identyfikatory (nazwy)


Identyfikatory własne nadaje użytkownik dla programu, elementów przechowujących dane (zmiennych i stałych), typów, podprogramów, modułów. Identyfikatory to nazwy złożone z ciągu znaków.

Identyfikatory standardowe (zastrzeżone):

  • typów danych - boolean, char, integer, real, string i inne,

  • stałych (literałów) - false, true, maxint,

  • funkcji - abs, sin, cos, sqr, sqrt, exp i inne,

  • procedur - read, readln, reset, rewrite, write, writeln i inne,

  • plików - input, output.

Zasady tworzenia identyfikatorów (nazw) własnych:

  • nazwa to ciąg znaków (liter, cyfr, znaku podkreślenia _ ),

  • nie wolno używać spacji wewnątrz nazwy,

  • pierwszym znakiem musi być litera,

  • długość identyfikatora do 255 znaków,

  • małe i duże litery nie są rozróżniane.

Przykłady prawidłowych identyfikatorów:

A C5 pom2 suma wynik e22 delta dzien_p IDENT1 ident1

To_jest_dlugi_identyfikator_lecz_poprawny

UWAGI:


  • IDENT1 i ident1 są identyfikatorami tego samego elementu,

  • można przedefiniować identyfikatory standardowe, lecz wtedy tracą one swo­je znaczenie i nabierają nowego, nadanego przez użytkownika, np. możemy wprowadzić zmienną o nazwie sin lecz wówczas tracimy możliwość używania funkcji sinus.

  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   12


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość