Strona główna

Dokument z posiedzenia A6-0475/2008


Pobieranie 54.46 Kb.
Data20.06.2016
Rozmiar54.46 Kb.


PARLAMENT EUROPEJSKI

2004



2009

Dokument z posiedzenia

A6-0475/2008

{04/12/2008}4.12.2008

SPRAWOZDANIE

w sprawie perspektyw rozwijania dialogu obywatelskiego w ramach Traktatu z Lizbony

(2008/2067(INI))

{AFCO}Komisja Spraw Konstytucyjnych,

Sprawozdawczyni: Genowefa Grabowska

PR_INI

SPIS TREŚCI

Strona


PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO 2

UZASADNIENIE 5

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI 7


PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie perspektyw rozwijania dialogu obywatelskiego w ramach traktatu lizbońskiego



(2008/2067(INI))

Parlament Europejski,

– uwzględniając Traktat z Lizbony zmieniający Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, podpisany w dniu 13 grudnia 2007 r. w Lizbonie1,

– uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską,

– uwzględniając rezolucję z dnia 20 lutego 2008 r. w sprawie Traktatu z Lizbony2,

– uwzględniając wiele przyjętych w bieżącej kadencji rezolucji, które odwołują się do społeczeństwa obywatelskiego,

– uwzględniając zorganizowane przez Parlament Europejski warsztaty z udziałem przedstawicieli organizacji społeczeństwa obywatelskiego, które odbyły się w dniu 3 czerwca 2008 r.,

– uwzględniając art. 45 Regulaminu,

– uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Konstytucyjnych (A6-0475/2008),

A. mając na uwadze, że demokratyczna i bliska obywatelom Unia Europejska wymaga ścisłej współpracy instytucji unijnych i państw członkowskich ze społeczeństwem obywatelskim na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym,

B. mając na uwadze, że otwartość instytucji unijnych, władz krajowych, regionalnych i lokalnych na dialog i współpracę z obywatelami i organizacjami społeczeństwa obywatelskiego jest warunkiem podstawowym ich zaangażowania w proces stanowienia prawa i sprawowania władzy na wszystkich szczeblach,

C. mając na uwadze, że Traktat z Lizbony wzmacnia prawa obywateli UE wobec Unii poprzez ułatwienie im i stowarzyszeniom reprezentatywnym dla społeczeństwa obywatelskiego udziału w debatach nad „Europą obywateli”,

D. mając na uwadze, że aktualne przepisy, również wprowadzone Traktatem z Lizbony, tworzą niezbędne ramy prawne dla rozwoju dialogu obywatelskiego na poziomie europejskim; mając wszelako na uwadze, że praktyka ich stosowania nie zawsze jest zadowalająca,

E. mając na uwadze, że społeczeństwo obywatelskie w 27 państwach członkowskich znajduje się na różnych poziomach rozwoju, w różnym stopniu korzysta z demokracji partycypacyjnej, z możliwości udziału w procesie tworzenia prawa oraz w dialogu z władzami krajowymi, regionalnymi i lokalnymi,

F. mając na uwadze, że pojęcie „społeczeństwo obywatelskie” odnosi się do licznych organizacji pozarządowych i organizacji non-profit założonych przez obywateli z ich własnej woli, które są obecne w przestrzeni publicznej, wyrażają interesy, idee i ideologie swoich członków lub innych osób, oparte na względach etycznych, kulturalnych, politycznych, naukowych, religijnych lub charytatywnych,

G. mając na uwadze, że kwestia określenia poziomu reprezentatywności organizacji społeczeństwa obywatelskiego budzi wiele wątpliwości, a także że aktywność i efektywność w promowaniu określonych poglądów przez niektóre organizacje nie zawsze idzie w parze z ich reprezentatywnością,

H. mając na uwadze istniejące rozbieżności w podejściu do dialogu społecznego przez poszczególne instytucje Unii Europejskiej,

1. docenia wkład, jaki Unia Europejska wnosi w rozwój dialogu obywatelskiego, zarówno na poziomie europejskim, jak i na poziomach krajowym, regionalnym i lokalnym w państwach członkowskich;

2. podkreśla, że społeczeństwo obywatelskie Europy odgrywa znaczącą rolę w europejskim procesie integracji, przedstawiając instytucjom europejskim stanowiska i żądania obywateli Unii; wskazuje na znaczenie fachowej wiedzy, jaką społeczeństwo obywatelskie udostępnia instytucjom, oraz podkreśla wagę i znaczenie funkcji informacyjnych i popularyzujących dialog obywatelski, zwłaszcza w zakresie promowania i propagowania działań i zamierzeń Unii Europejskiej, w budowaniu sieci współpracy europejskiej oraz wzmacnianiu wśród społeczeństwa obywatelskiego tożsamości i identyfikacji europejskiej;

3. podkreśla, iż jeśli Unia Europejska chce osiągnąć swoje cele i zamierzenia polityczne, to potrzebuje szerszej debaty publicznej, efektywniejszego dialogu obywatelskiego i większej świadomości politycznej;

4. podkreśla swoje szczególne przywiązanie do dialogu obywatelskiego oraz wagę nadaną temu dialogowi przez Traktat z Lizbony, który przyznał mu rangę nadrzędnej zasady wiążącej wszystkie strefy działalności Unii Europejskiej;

5. z zadowoleniem przyjmuje wzmocnienie demokracji przedstawicielskiej i demokracji uczestniczącej, wynikające z wprowadzenia do Traktatu z Lizbony tzw. „inicjatywy obywatelskiej”, dopuszczającej wezwanie Komisji Europejskiej przez milion obywateli z kilku państw członkowskich do przedstawienia wniosku legislacyjnego;

6. wzywa instytucje Unii Europejskiej, a także władze krajowe, regionalne i lokalne państw członkowskich, do jak najpełniejszego wykorzystania istniejących ram prawnych oraz katalogu dobrych praktyk dla rozwoju dialogu z obywatelami oraz organizacjami społeczeństwa obywatelskiego; w szczególności uważa, że biura informacji PE w każdym państwie członkowskim powinny odgrywać aktywną rolę w promowaniu i organizacji forów, a także zarządzaniu tymi forami, które odbywają się przynajmniej raz w roku z udziałem Parlamentu i przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego w danym państwie członkowskim, oraz podkreśla znaczenie udziału w tych forach posłów do PE zarówno z kraju organizacji forum, jak i z innych państw członkowskich;

7. wzywa instytucje Unii Europejskiej do włączenia w dialog obywatelski wszystkich zainteresowanych przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego; kluczowy w tym kontekście jest głos młodych obywateli Europy, którzy będą kreślili kształt i odpowiadali za „Unię Europejską jutra”;

8. wzywa instytucje Unii Europejskiej do zapewnienia, aby wszyscy obywatele UE, w tym: kobiety i mężczyźni oraz ludzie starzy i młodzi, pochodzący ze wsi i z miasta - mieli szansę na aktywne, wolne od dyskryminacji i oparte na równych prawach zaangażowanie w dialog obywatelski, a zwłaszcza żeby przedstawiciele mniejszości językowych mogli wypowiadać się na takich forach w swoich językach ojczystych. Funkcjonowanie Unii Europejskiej w tym zakresie powinno sprzyjać urzeczywistnieniu idei równości kobiet i mężczyzn oraz stanowić przykład jej propagowania zarówno w państwach członkowskich, jak i poza UE;

9. wzywa instytucje Unii Europejskiej do ustanowienia w drodze porozumienia międzyinstytucjonalnego wiążących wytycznych dotyczących powoływania przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego, metod organizowania konsultacji i ich finansowania, zgodnego z „Ogólnymi zasadami i minimalnymi standardami konsultacji z zainteresowanymi stronami”1; wskazuje, że w tym celu wszystkie instytucje UE powinny prowadzić i aktualizować rejestry wszystkich odpowiednich organizacji pozarządowych, niezależnie od tego czy działają w państwach członkowskich, czy też skupiają się na instytucjach unijnych;

10. wzywa instytucje Unii Europejskiej do uczynienia dialogu obywatelskiego przekrojowym zadaniem wszystkich dyrekcji generalnych Komisji, wszystkich roboczych grup doradczych w Radzie Ministrów i wszystkich komisji Parlamentu Europejskiego, w sposób przejrzysty i przy zachowaniu pełnej równowagi pomiędzy sektorami publicznym i prywatnym;

11. wzywa instytucje Unii Europejskiej, aby dla zapewnienia lepszej komunikacji, przepływu informacji i koordynacji ich działań w zakresie konsultacji ze społeczeństwem, podjęły bliższą współpracę na rzecz budowania europejskiego dialogu obywatelskiego i promowania aktywnej postawy europejskiej wśród obywateli UE; stwierdza, że w związku z tym bardzo pożądane byłyby regularne spotkania przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego i komisarzy w ramach forów odbywających się w państwach członkowskich jako sposób zmniejszenia postrzeganego rozdźwięku między UE i obywatelami Europy;

12. wzywa Radę Unii Europejskiej do ułatwienia i uproszczenia dostępu do jej prac, co jest postrzegane jako warunek sine qua non dla nawiązania prawdziwego dialogu ze społeczeństwem obywatelskim;

13. podkreśla znaczenie rozwoju europejskiej polityki komunikacyjnej w zakresie dostarczania nowych narzędzi i sposobów komunikowania się z obywatelami UE (z zastosowaniem Internetu, użyciem e-technologii oraz nowoczesnych technik audiowizualnych);

14. apeluje o kontynuowanie dotychczasowych, już sprawdzonych unijnych inicjatyw, które zmierzają do zwiększenia udziału społeczeństwa obywatelskiego w procesie integracji europejskiej, takich jak: Europe by Satelite, Agora Obywatelska, tematyczne fora obywatelskie (np. Your Europe), debaty internetowe itp;

15. podkreśla znaczenie profesjonalnych badań europejskiej opinii publicznej pod kątem zidentyfikowania i zrozumienia potrzeb i oczekiwań obywateli UE w odniesieniu do funkcjonowania Unii; wzywa instytucje UE i społeczeństwo obywatelskie w państwach członkowskich, żeby we wzajemnych stosunkach i dyskusjach miały te oczekiwania na uwadze;

16. wzywa władze krajowe, regionalne i lokalne państw członkowskich do wspierania dialogu obywatelskiego, w szczególności w tych krajach i regionach oraz w tych dziedzinach, gdzie nie jest on jeszcze w pełni rozwinięty lub wystarczająco wdrożony; ponadto nalega na te organy, żeby aktywnie wspierały rozwój wzajemnych stosunków regionalnych społeczeństwa obywatelskiego w państwach członkowskich oraz inicjatywy transgraniczne; uważa, że należałoby również rozważyć powoływanie zespołów w państwach członkowskich jako sposób wspierania wymiany pomysłów i doświadczeń w UE;

17. apeluje do przedstawicieli społeczeństwa europejskiego o aktywne włączanie się w dialog obywatelski oraz w opracowywanie programów i europejskich strategii politycznych, co pozwoli wpływać na procesy decyzyjne;

18. zachęca obywateli UE do szerszego udziału w debatach i dyskusjach europejskich, a także do uczestnictwa w nadchodzących wyborach do Parlamentu Europejskiego;

19. biorąc pod uwagę, iż prowadzenie dialogu z obywatelami na wszystkich szczeblach: europejskim, krajowym, regionalnym i lokalnym wymaga odpowiednich środków finansowych, zwraca się do podmiotów zainteresowanych i odpowiedzialnych za jego organizację o zapewnienie stosownego wsparcia finansowego;

20. podkreśla, że poza dialogiem ze społeczeństwem obywatelskim potrzebny jest również otwarty, przejrzysty i systematyczny dialog prowadzony przez Unię z Kościołami i wspólnotami wyznaniowymi, zgodnie z postanowieniami traktatu lizbońskiego;

21. zaleca instytucjom unijnym, żeby wspólnie udostępniały informacje o reprezentatywności i dziedzinach działalności organizacji społeczeństwa obywatelskiego w Europie, np. poprzez publiczną i przyjazną użytkownikom bazę danych;

22. zwraca się do Komisji, żeby przedstawiła nowy wniosek dotyczący stowarzyszeń europejskich, żeby europejskie organizacje społeczeństwa obywatelskiego miały oparcie we wspólnej podstawie prawnej;

23. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji parlamentom państw członkowskich, Radzie, Komisji oraz Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu i Komitetowi Regionów.

UZASADNIENIE

Nie tworzymy Unii dla państw i rządów, tworzymy ją dla obywateli”

Jean Monnet

„Nic o nas, bez nas” – tego oczekują od unijnych instytucji Obywatele Unii Europejskiej. Kolejne rozszerzenia Unii Europejskiej sprawiają, że zwiększa się nie tylko liczba państw członkowskich, ale i liczba obywateli poddanych unijnym regulacjom. I chociaż Unia jest projektem podlegającym systematycznym zmianom i transformacjom, to niestety komunikacja pomiędzy nią a obywatelami za tymi zmianami nie nadąża. Powstała widoczna luka komunikacyjna, której wyrazem było zarówno francuskie i holenderskie „nie” dla Konstytucji dla Europy, jak i irlandzkie „nie” dla Traktatu z Lizbony. Ta luka wydaje się zmniejszać dzięki inicjatywom i projektom podejmowanym przez instytucje unijne. Te działania pokazują, że świadomy wpływ na rozwój demokracji uczestniczącej – odnoszącej się do spraw europejskich na poziomie lokalnym, regionalnym, krajowym i ponadnarodowym – jest możliwy.

Od lat dziewięćdziesiątych XX w. instytucje europejskie powoli, ale systematycznie otwierają się na obywateli, coraz wyraźniej uznają rolę społeczeństwa obywatelskiego i coraz częściej zasięgają jego opinii. Dialog prowadzony między instytucjami europejskimi a organizacjami pozarządowymi wkomponował się w szeroki wachlarz unijnych polityk i został nazwany dialogiem obywatelskim.

Jednakże w dziedzinie komunikacji, a zwłaszcza dialogu obywatelskiego, UE ma jeszcze sporo do nadrobienia. To oczywiste, że nie można budować projektu europejskiego bez obywateli, co więcej - komunikacja z nimi jest niezbędna dla prawidłowego funkcjonowania demokracji. I odwrotnie, zainteresowanie Europą i poparcie obywateli dla UE można budować jedynie dzięki pełnej informacji, żywej, otwartej debacie oraz aktywnemu włączeniu obywateli w sprawy europejskie, zgodnie z zasadą, iż: „Każdy obywatel ma prawo uczestniczyć w życiu demokratycznym Unii. Decyzje są podejmowane w sposób jak najbardziej otwarty i zbliżony do obywatela” (Artykuł 10,Traktatu UE).

Głównym celem tego sprawozdania jest podkreślenie ogromnej roli i znaczenia dialogu obywatelskiego w Unii Europejskiej, zwłaszcza w kontekście Traktatu Lizbońskiego, wskazanie na jego nowe formy i możliwości oraz na konieczność opracowania jasnych i przejrzystych zasad prowadzenia tego dialogu na forum europejskim.

Traktat lizboński przyznał dialogowi obywatelskiemu rangę zasady nadrzędnej, która wiąże niemal wszystkie unijne polityki i wszystkie sfery działalności UE (Tytuł II "Postanowienia o zasadach demokratycznych" Traktatu o Unii Europejskiej, w szczególności Artykuł 11). Nie można jednak dyskutować o dialogu obywatelskim bez zaangażowania społeczeństwa obywatelskiego. Sprawozdawczyni w czerwcu 2008 roku zorganizowała w PE seminarium poświęcone perspektywie rozwoju dialogu obywatelskiego po wejściu w życie Traktatu Lizbońskiego. Seminarium, z szerokim udziałem przedstawicieli społeczeństwa obywatelskiego zakończyło się pełnym sukcesem, a jego interesujące konkluzje posłużyły między innymi do opracowania tego sprawozdania.

Ani w prawie, ani w praktyce Unii Europejskiej nie ma jednolitej i powszechnie stosowanej definicji dialogu obywatelskiego. Poza kilkoma dokumentami Komisji Europejskiej nt. konsultacji i polityki komunikacyjnej w UE1, nie znajdziemy reguł określających jego strukturę, ramy, czy metody prowadzenia. Zrozumienie, czym jest dialog obywatelski, utrudnia dodatkowo zróżnicowane podejście do niego ze strony unijnych instytucji. Istnieją np. poważne zastrzeżenia, co do reprezentatywności zapraszanych do dialogu organizacji pozarządowych, hermetycznego dla obywateli UE funkcjonowania Rady, czy do zbyt dużej swobody (szczególnie po stronie Komisji Europejskiej) w sposobie jego prowadzenia.

Według sprawozdawczyni, istotne znaczenie ma więc zdefiniowanie (lub opisanie) samego pojęcia dialogu obywatelskiego na poziomie UE oraz sformułowanie reguł określających reprezentatywność uczestników dialogu ze strony społeczeństwa obywatelskiego.



Zasada reprezentatywności społeczeństwa obywatelskiego powinna być realizowana poprzez wskazanie jako partnerów w dialogu takich organizacji, z którymi obywatele się identyfikują i które w najlepszy, tzn. najpełniejszy i najbardziej kompetentny sposób, reprezentują ich interesy. Sukces dialogu obywatelskiego będzie zależał właśnie od reprezentatywności, czyli od zaangażowania wszystkich kluczowych partnerów (podmiotów) zainteresowanych tematyką prowadzonego dialogu (tj. instytucji unijnych; władz krajowych, regionalnych i lokalnych państw członkowskich; europejskich partii politycznych; organizacji pozarządowych oraz innych reprezentantów społeczeństwa obywatelskiego).

Dialog obywatelski ma, z natury rzeczy, charakter dwustronny i wzajemny. Nie wystarczy zatem obywateli wyłącznie informować o działalności Unii, trzeba także znaleźć czas, aby wysłuchać ich zdania. Należy też dać im pewność, że ich poglądy i wyrażone obawy zostaną potraktowane poważnie i wzięte pod uwagę przez instytucje europejskie. Zasada wzajemności wymaga, aby o uczestnicy otrzymywali informację zwrotną, czyli byli powiadamiani o dalszym losie wysuniętych w trakcie dialogu postulatów. Czy nie na tym powinno polegać zwiększanie wpływu partnerów społecznych na decyzje podejmowane w UE?

Ponadto, przy wyborze partnerów istotna jest także równowaga między sektorem prywatnym a publicznym oraz równe traktowanie przedstawicieli organizacji społecznych oraz ekspertów.

Zasada przejrzystości (transparentność). Przy wyborze (zapraszaniu) uczestników dialogu, instytucje europejskie powinny kierować się możliwie najdalej posuniętą przejrzystością. Aby zrealizować ten postulat sprawozdawczyni proponuje m.in. systematyczną publikację listy organizacji, które włączyły się w konsultacje, przedstawiły swój punkt widzenia i swoje sugestie. Uruchomienie konsultacji (dialogu) powinno po stronie unijnej skutkować wyznaczeniem osoby odpowiedzialnej za kontakt z przedstawicielami organizacji społeczeństwa obywatelskiego.

Z drugiej strony, przy decyzjach wynikających z unijnych polityk, organizacje pozarządowe (europejskie i narodowe) powinny jasno i przejrzyście wskazywać, kogo i czyj interes reprezentują. To pozwoli oddzielić lobbystów od autentycznych reprezentantów społeczeństwa obywatelskiego.



Zasady prowadzenia dialogu obywatelskiego

Należy tutaj przywołać komunikat KE nt. wzmocnionej kultury konsultacji i dialogu (2002), który określa główne zasady prowadzenia przez Komisję konsultacji społecznych. Podkreśla, że konsultacjami powinny zostać objęte wszystkie zainteresowane grupy docelowe, należy przekazać im informacje niezbędne do wyrażenia opinii o konsultowanym dokumencie, czy projekcie a także, że konsultowani powinni zawsze otrzymać potwierdzenie, czy ich opinia dotarła do pytającego. Te zasady skupiają się przede wszystkim na jakości procesu konsultacji i dialogu, nie precyzują jednak ich ram i procedur. Dlatego Sprawozdawczymi oczekuje, że Komisja Europejska przeprowadzi ich weryfikację oraz dostosuje je do współczesnych potrzeb tak, aby mogłyby się stać zasadami wspólnymi dla wszystkich instytucji.

Najistotniejszą rolę we wspieraniu i rozwoju dialogu obywatelskiego, a zwłaszcza włączaniu do niego obywateli, mają bez wątpienia władze krajowe, regionalne i lokalne. Obywatele powinni być konsultowani na tych trzech poziomach, a ich opinie, zwłaszcza gdy dotyczą spraw europejskich, powinny być przekazywane instytucjom europejskim. Dlatego sprawozdawczyni proponuje, aby zobowiązać władze krajowe, regionalne i lokalne do popularyzacji i jak najczęstszego odwoływania się do metody dialogu obywatelskiego. Stając się uczestnikami tego dialogu, obywatele UE poznają praktyczne działanie demokracji partycypacyjnej i będą mieli autentyczną możliwość wykorzystania przysługujących im uprawnień.

W kontekście wejścia w życie Traktatu Lizbońskiego należy szczególnie podkreślić tzw. inicjatywę obywatelską „1 miliona podpisów” pod kierowanym do Komisji wnioskiem legislacyjnym. To dzięki tej inicjatywie wszystkie podmioty demokratycznego życia UE (obywatele i organizacje pozarządowe) będą mogły wyraźnie formułować i oficjalnie prezentować swoje oczekiwania wobec Unii.

Mając na uwadze poprawę efektywności dialogu obywatelskiego, sprawozdawczyni pragnie także zwrócić uwagę na następujące kwestie:

1. Otwartość Rady Unii Europejskiej - zwiększenie i uproszczenie dostępu do dokumentów Rady, co postrzegane jest jako kluczowe dla nawiązania dobrego dialogu ze społeczeństwem obywatelskim. Ponadto, informacja o pracach poszczególnych grup roboczych powinna być bardziej dostępna dla Parlamentu Europejskiego i społeczeństwa obywatelskiego.

2. Usprawnienie i zacieśnienie współpracy pomiędzy instytucjami UE w zakresie konsultacji ze społeczeństwem obywatelskim. W szczególności powinna powstać wspólna platforma współpracy pomiędzy Parlamentem Europejskim, a Komisją Europejską, przy udziale Europejskiego Komitetu Ekonomiczno - Społecznego i Komitetu Regionów.

3. Uruchamianie nowych kanałów, metod i możliwości porozumiewania się z obywatelami, a także - rozwijanie współpracy z mediami. Należy poszukiwać i aktywnie wykorzystywać nowe technologie w tworzeniu kanałów informacyjnych, w tym - technologie cyfrowe, Internet. Jeśli chodzi o media, to sprawozdawczyni pragnie odnotować znaczny postęp w tej kwestii, na który składa się m.in. uruchomienie kanału Europe by Satellite.

Aby przewidzieć i zrozumieć reakcje europejskiej opinii publicznej (która ma niezwykle złożony charakter, gdyż odzwierciedla perspektywy krajowe oraz opcje polityczne) należy także rozwijać mechanizmy (np. europejskie think-tanki) pozwalające na badanie europejskich oczekiwań i reprezentowanych przez Europejczyków trendów.

4. Kwestie finansowania. Autentyczny dialog z obywatelami wymaga zaangażowania odpowiednich środków. Sprawozdawczyni zwraca w tym kontekście uwagę na przyjęte rozporządzenie UE w sprawie partii politycznych i fundacji, które stanowi wynik pierwszej fazy planu D i ma odgrywać ważną rolę w angażowaniu obywateli w stały, prawdziwy i merytoryczny dialog.

W szczególności w trakcie kampanii wyborczej do Parlamentu Europejskiego 2009 należy zwracać uwagę na kwestie europejskie. Obywatele UE muszą być przekonani, że udział w wyborach zapewni im (poprzez wybranych przedstawicieli) znaczący wpływ na decyzje podejmowane na szczeblu europejskim, a zwłaszcza na te decyzje, które rzutują na ich codzienne życie. Obywatele muszą także nabrać przekonania, a nawet – mieć pewność, że w sprawach, które ich dotyczą instytucje europejskie nie podejmą żadnej decyzji bez skonsultowanie się z nimi, czyli bez dialogu obywatelskiego. Dlatego nie ma wątpliwości, że europejskie środki przeznaczone na wybory 2009 będą znakomitą inwestycją w rozwój demokracji uczestniczącej.

W zależności od kontekstu krajowego (zwłaszcza narodowych tradycji, doświadczeń i zdolności organizacyjnych), każde, nawet ograniczone wsparcie finansowe dla działających na poziomie krajowym organizacji pozarządowych, może znacząco wzmocnić mechanizmy dialogu obywatelskiego.

Sprawozdawczyni pragnie na koniec zachęcić do udzielenia szerokiego wsparcia tym inicjatywom w zakresie dialogu obywatelskiego, które odniosły sukces i dobrze się osadziły w europejskim krajobrazie (np. Agora, jako forum łączące obywateli z Parlamentem Europejskim), a także zaapelować o podejmowanie nowych wspólnych, międzyinstytucjonalnych działań i projektów w ramach europejskiej polityki komunikacyjnej.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI



Data przyjęcia

2.12.2008










Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:



10

1

0



Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Jim Allister, Richard Corbett, Andrew Duff, Maria da Assunção Esteves, Anneli Jäätteenmäki, Aurelio Juri, Íñigo Méndez de Vigo, Johannes Voggenhuber, Andrzej Wielowieyski

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Georgios Papastamkos, Jacek Protasiewicz, György Schöpflin



1 Dz.U. C 306 z 17.12.2007, s. 1.

2 Teksty przyjęte, P6_TA(2008)0055

1 Zobacz komunikat Komisji z dnia 11 grudnia 2002 r. pt. „W kierunku lepszej kultury konsultacji i dialogu – Zasady ogólne i minimalne standardy na potrzeby konsultacji Komisji z zainteresowanymi stronami” (COM(2002)0704).

1 Zob: Dokumenty Komisji Europejskiej: Biała Księga w sprawie europejskiej polityki komunikacyjnej COM(2006) 0035; Plan D dla demokracji, dialogu i debaty(COM(2005) 0494; Plan działania w celu poprawy przekazywania przez Komisję informacji o Europie) (SEC(2005) 0985); Wniosek dotyczący decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej na lata 2007-2013 program "Obywatele dla Europy", służący promowaniu aktywnego obywatelstwa europejskiego COM(2005) 0116; komunikat Komisji Europejskiej „W kierunku lepszej kultury konsultacji i dialogu – Zasady ogólne i minimalne standardy na potrzeby konsultacji Komisji z zainteresowanymi stronami”, COM(2002) 0704 końcowy; Zob: Biała Księga w sprawie zarządzania (White Paper on Governance, 2001).

RR\757242PL.doc


PE411.919v01-00

PL PL


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość