Strona główna

Dyrektywa rady z dnia 21 grudnia 1989 r zmieniająca po raz ósmy dyrektywę 76/769/ewg w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych I administracyjnych


Pobieranie 49.32 Kb.
Data19.06.2016
Rozmiar49.32 Kb.
DYREKTYWA RADY
z dnia 21 grudnia 1989 r.
zmieniająca po raz ósmy dyrektywę 76/769/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do ograniczeń we wprowadzaniu do obrotu i stosowaniu niektórych substancji i preparatów niebezpiecznych
(89/677/EWG)

RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,


uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,
uwzględniając wniosek Komisji1,
we współpracy z Parlamentem Europejskim2,
uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno - Społecznego3,
a także mając na uwadze, co następuje:
do dnia 31 grudnia 1992 roku muszą zostać podjęte działania na rzecz stopniowego tworzenia rynku wewnętrznego; rynek wewnętrzny obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, na którym jest zapewniony swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału;
pomimo zakazu wprowadzania do obrotu niektórych przedmiotów ozdobnych przeznaczonych do wytwarzania efektów świetlnych, w skład których wchodzą szklane pojemniki zawierające niebezpieczne ciecze w znaczeniu dyrektywy 67/548/EWG4, ostatnio zmienionej dyrektywą 86/431/EWG5, przedmioty stwarzające takie same zagrożenia, są nadal wprowadzane do obrotu w charakterze wykorzystywanych w grach przeznaczonych dla jednej lub większej liczby uczestników, czasami posiadające funkcję ozdobną;
powinna zostać skontrolowana zawartość (0,01% masy - 100 ppm) PCB/PCT w preparatach, w tym odpadów olejowych; w dyrektywie Rady 87/101/EWG z dnia 22 grudnia 1986 r. zmieniającej dyrektywę 75/439/EWG w sprawie usuwania odpadów olejowych6, ustalono, że zawartość ta wynosi 0,005% masy;
benzen (Nr CAS 71-34-2) jest substancją toksyczną, która prawdopodobnie wpływa na centralny układ nerwowy i krwiotwórczy powodując raka, a zwłaszcza białaczkę; substancja ta jest sklasyfikowana jako czynnik rakotwórczy kategorii I w dyrektywie 67/548/EWG; konwencja 136 MOP (Miedzynarodowej Organizacji Pracy) i zalecenie 144 MOP ustanwiają przepisy w sprawie ochrony przed zagrożeniami jakie stwarza benzen;
2-aminonaftalen (Nr CAS 91-59-8), 4-nitrodwufenyl (Nr CAS 92-93-3), 4-aminodwufenyl (Nr CAS 92-67-1) i benzydyna (Nr CAS 92-87-5) mogą powodować raka w szczególności raka układu moczowego; substancje te są sklasyfikowane w dyrektywie 67/548/EWG jako czynniki rakotwórcze kategorii I; chociaż we Wspólnocie są one obecnie produkowane tylko w ilościach minimalnych, podlegających nadzorowi i są przeznaczone wyłącznie do badań, to jednak mogą występować w postaci zanieczyszczeń w innych substancjach lub preparatach;
niezależnie od szczególnych środków stosowanych wyłącznie w celu ochrony miejsc pracy, ustalenie maksymalnego dopuszczalnego stężenia oraz wprowadzenie ograniczeń dotyczących stosowania tych substancji samych lub jako składników preparatów, powinno pomóc w zapobieganiu zachorowaniom pracowników na raka oraz zwiększyć ochronę konsumentów;
związki ołowiu w ogólności, w szczególności jego sole, które są łatwo rozpuszczalne w sokach żołądkowych, są niebezpieczne dla zdrowia; związki tego typu są nadal sporadycznie używane jako pigmenty w niektórych farbach dekoracyjnych; ich użycie w takich przypadkach powinno zostać uregulowane; konwencja 13 MOP reguluje stosowanie bieli ołowiowej do malowania;
niektóre preparaty stosowane jako powłoki ochronne zabezpieczające przed zanieczyszczeniem, nakładane na kadłuby statku i/lub urządzenia podwodne, mają szkodliwy wpływ na żywe organizmy wodne ze względu na zawarte w nich niektóre związki chemiczne, w szczególności związki arsenu, rtęci i cyny; w celu lepszej ochrony środowiska, używanie takich związków w preparatach tego typu powinno zostać uregulowane;
nie tylko di-µ-okso-di-n-butylocynohydroksyboran (C8H19BO3Sn, Nr CAS 75113-37-0), ale również produkty jego rozkładu lub degradacji są substancjami niebezpiecznymi dla człowieka i środowiska, w szczególności dla środowiska wodnego; używanie tych substancji powinno zostać uregulowane;
przyjęte już przez niektóre Państwa Członkowskie ograniczenia stosowania lub wprowadzania do obrotu powyższych substancji lub preparatów zawierających je, mają bezpośredni wpływ na tworzenie i funkcjonowanie rynku wewnętrznego; konieczne jest zatem zbliżenie przepisów prawa Państw Członkowskich w tej dziedzinie, a następnie zmiana załącznika I do dyrektywy 76/769/EWG1 ostatnio zmienionej dyrektywą 85/610/EWG2;

____________



1 Dz.U. nr L 262 z 27.9.1976, str. 201.

2 Dz.U. nr L 375 z 31.12.1985, str. 1.
obecne prawodawstwo wspólnotowe, dotyczące ewentualnego przyjęcia przez Państwa Członkowskie ostrzejszych ograniczeń użytkowania danych substancji i preparatów w miejscu pracy, nie podlega niniejszej dyrektywie,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:
Artykuł 1
W załączniku I do dyrektywy 76/769/EWG wprowadza się następujące zmiany:
1. w pkt. 1 lewej kolumny „0,01 %” występujące w tiret trzecie zastępuje się cyframi „0,005 %”;
2. pkt 3 otrzymuje brzmienie:


„3. Substancje płynne lub preparaty uważane za niebezpieczne zgodnie z definicją art. 2 ust. 2 i kryteriami zawartymi w załączniku VI, część II.D do dyrektywy Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i oznakowania substancji niebezpiecznych1, ostatnio zmienionej dyrektywą 86/431 /EWG2.

_____________



1 Dz.U. nr 196 z 16.8.1967, str. 1.

2 Dz.U. nr L 247 z 1.9.1986, str. 1.”;


Nie mogą być wykorzystywane w:
— przedmiotach ozdobnych przeznaczonych do wytwarzania efektów świetlnych lub barwnych za pomocą zróżnicowanych faz, np. w ozdobnych lampach i popielniczkach,
— sztuczkach i żartach,
— grach przeznaczonych dla jednej lub większej liczby uczestników, lub przedmiotów, które mają zostać użyte jako takie, nawet w celach ozdobnych.

3. w pkt. 5 (benzen) w prawej kolumnie dodaje się, co następuje:


„Nie mogą być stosowane w stężeniach równym lub większym niż 0,1 % masowo, w substancjach lub preparatach wprowadzanych na rynek.
Niniejszego przepisu nie stosuje się w odniesieniu do:
a) paliw silnikowych objętych dyrektywą 85/210/EWG;
b) substancji i preparatów przeznaczonych do stosowania w procesach przemysłowych nieumożliwiająch emisji benzenu w ilościach przekraczających te, które ustanowiono w obowiązującym ustawodawstwie;
c) odpadów objętych dyrektywami 75/442/EWG1 i 78/319/EWG2.
______________

1 Dz.U. nr L 194 z 25.7.1975, str. 39.

2 Dz.U. nr L 84 z 31.3.1978, str. 43.”;
4. dodaje się punkty w brzmieniu:


„13. 2-naftyloamina

Nr CAS 91-59-8

i jej sole


Nie mogą być stosowane w stężeniach równych lub większych niż 0,1% masowo, w substancjach lub preparatach wprowadzanych na rynek.


14. Benzydyna

Nr CAS 92-87-5

i jej sole


Jednakże przepis te nie ma zastosowania do odpadów zawierających jedną lub więcej z tych substancji i objętych dyrektywami 75/442/EWG i 78/319/EWG.


15. 4-nitrobifenyl

Nr CAS No 92-93-3






16. 4-aminobifenyl

Nr CAS 92-67-1

i jego sole


Takie substancje i preparaty nie mogą być sprzedawane jako ogólnie dostępne. Bez uszczerbku dla stosowania innych przepisów wspólnotowych dotyczących klasyfikacji, pakowania i etykietowania niebezpiecznych substancji i preparatów, opakowanie takich preparatów powinno być oznaczone w sposób czytelny i nieusuwalny, jak następuje:
„Wyłącznie dla użytkowników zawodowych.”





17. Węglany ołowiu:
— obojętny węglan bezwodny

PBCO3

Nr CAS 598-63-0
— bis(węglan) diwodorotlenek triołowiu

2 Pb CO3 Pb(OH)2

Nr CAS 1319-46-6


Nie wolno stosować jako substancji i składników preparatów przeznaczonych do stosowania jako farby, z wyjątkiem prac odtworzeniowych i konserwatorskich w odniesieniu do dzieł sztuki i budowli historycznych oraz w ich wnętrzach, jeżeli Państwa Członkowskie zechcą zezwolić na to na swoim terytorium zgodnie z przepisami 13. Konwencji MOP w sprawie stosowania bieli ołowianej w farbach.

18. Siarczany ołowiu

PBSO4(1:1)

Nr CAS 7446-14-2

Pbx SO4



Nr CAS 15739-80-7

Nie wolno stosować jako substancji i składników preparatów przeznaczonych do stosowania jako farby, z wyjątkiem prac odtworzeniowych i konserwatorskich w odniesieniu do dzieł sztuki i budowli historycznych oraz w ich wnętrzach, jeżeli Państwa Członkowskie zechcą zezwolić na to na swoim terytorium zgodnie z przepisami 13. Konwencji MOP w sprawie stosowania bieli ołowianej w farbach.


19. Związki rtęci

Nie wolno stosować jako substancji i składników preparatów przeznaczonych do stosowania:
a) w celu zapobiegania porastaniu przez mikroorganizmy, rośliny lub zwierzęta:
— kadłubów statków,
— klatek, pływaków, sieci i wszelkich innych urządzeń lub wyposażenia stosowanego do hodowli ryb lub skorupiaków,
— żadnego całkowicie lub częściowo zanurzonego urządzenia lub wyposażenia;
b) do impregnowania drewna;
c) do impregnowania wysoko odpornych przemysłowych wyrobów włókienniczych i przędzy przeznaczonej do ich wytwarzania;
d) do zabiegów w odniesieniu do wód przemysłowych, niezależnie od ich zastosowania.


20. Związki arsenu

1. Nie wolno stosować jako substancji i składników preparatów przeznaczonych do stosowania:
a) w celu zapobiegania porastaniu przez mikroorganizmy, rośliny lub zwierzęta:
— kadłubów statków,
— klatek, pływaków, sieci i wszelkich innych urządzeń lub wyposażenia stosowanego do hodowli ryb lub skorupiaków,
— żadnego całkowicie lub częściowo zanurzonego urządzenia lub wyposażenia;
b) w impregnowaniu drewna.
W przypadku tym zakaz nie dotyczy roztworów soli nieorganicznych MCA (miedziowych - chromowych - arsenowych) wykorzystywanych w instalacjach przemysłowych stosujących zabiegi próżniowe lub pod ciśnieniem do impregnacji drewna.
Państwa Członkowskie mogą dodatkowo zezwolić na swoim terytorium na stosowanie preparatów DFA (dinitrofenolowych - fluorkowych - arsenowych) do konserwacji na miejscu drewnianych słupów już tam pozostających i służących do podpierania kabli napowietrznych. Preparaty takie muszą być używane przez zawodowców stosujących techniki próżniowe lub ciśnieniowe.
2. Nie wolno stosować jako substancje i składniki preparatów przeznaczonych do użycia w obróbce wód przemysłowych, niezależnie od ich zastosowania.


21. Związki cynoorganiczne

1. Nie wolno stosować jako substancje i składniki preparatów przeznaczonych do używania dla zapobiegania porastaniu przez mikroorganizmy, rośliny lub zwierzęta:
a) kadłubów statków o całkowitej długości, według definicji ISO 8666, mniejszej niż 25 metrów;
b) klatek, pływaków, sieci i wszelkich innych urządzeń lub wyposażenia stosowanego do hodowli ryb lub skorupiaków;
c) żadnego całkowicie lub częściowo zanurzonego urządzenia lub wyposażenia.
Takie substancje i preparaty:
— mogą być wprowadzane na rynek jedynie w opakowaniach o objętości równej lub większej niż 20 litrów,
— nie mogą być sprzedawane jako ogólnie dostępne, a tylko dla użytkowników zawodowych.
Bez uszczerbku dla stosowania innych przepisów wspólnotowych dotyczących klasyfikacji, pakowania i etykietowania niebezpiecznych substancji i preparatów, opakowanie takich preparatów powinno być oznaczone w sposób czytelny i nieusuwalny, jak następuje:
„Nie używać na statkach o całkowitej długości mniejszej niż 25 metrów lub w odniesieniu do jakichkolwiek urządzeń lub sprzętu stosowanych do hodowli ryb lub skorupiaków.”
„Wyłącznie dla użytkowników zawodowych.”
2. Nie wolno stosować jako substancje i składniki preparatów przeznaczonych do użycia w obróbce wód przemysłowych, niezależnie od ich zastosowania.


22. di-µ-okso-di-n-butylocynohydroksyboran

(C8H19BO3Sn,

Nr CAS 75113-37-0)

(DBB)


Są zakazane w stężeniu równym lub większym niż 0,1 % w substancjach i składnikach preparatów wprowadzanych do obrotu. Jednakże przepis ten nie ma zastosowania do tych substancji (DBB) lub preparatów je zawierających, jeżeli są one przeznaczone wyłącznie do przerobu na produkty gotowe, w których substancja ta nie będzie już miała stężenia równego lub większego niż 0,1 %.'


Artykuł 2
1. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy najpóźniej w terminie 18 miesięcy od jej przyjęcia i niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.
2. Państwa Członkowskie przekażą Komisji, nie później niż 18 miesięcy po przyjęciu niniejszej dyrektywy, teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych w dziedzinach objętych niniejszą dyrektywą.
Artykuł 3
Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 21 grudnia 1989 r.




W imieniu Rady
E. CRESSON
Przewodniczący



1 Dz.U. nr C 43 z 16.2.1988, str. 9.

2 Dz.U. nr 96 z 17.4.1989, str. 190, oraz Dz.U. nr C 256 z 9.10.1989, str. 70.

3 Dz.U. nr C 175 z 4.7.1988, str. 10, oraz Dz.U. nr C 337 z 31.12.1987, str. 7.

4 Dz.U. nr 196 z 16.8.1967, str. 1.

5 Dz.U. nr L 247 z 1.9.1986, str. 1.

6 Dz.U. nr L 42 z 12.2.1987, str. 43.


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość