Strona główna

Eddie the eagle


Pobieranie 105.66 Kb.
Data20.06.2016
Rozmiar105.66 Kb.
EDDIE ZWANY ORŁEM

EDDIE THE EAGLE
Michael “Eddie the Eagle” Edwards

TARON EGERTON

Bronson Peary

HUGH JACKMAN

Warren Sharp

CHRISTOPHER WALKEN

Janette Edwards

JO HARTLEY

Terry Edwards

KEITH ALLEN

Eddie Edwards (lat 10)

TOM COSTELLO

Eddie Edwards (lat 15)

JACK COSTELLO

Eddie Edwards

TARON EGERTON

Dustin Target

TIM MCINNERNY

Matti Nykanen

EDVIN ENDRE

Erik Moberg

MADS PETTERSEN

Lars Holbin

MARC BENJAMIN

Petra

IRIS BERBEN



Bronson Peary

HUGH JACKMAN

Zach

DANIEL INGS



Komentator BBC

JIM BROADBENT

Appleby

GRAHAM FLETCHER-COOK



Carrie

ANIA SOWINSKI

Kostiumy

ANNIE HARDINGE


Muzyka

MATTHEW MARGESON


Montaż

MARTIN WALSH


Scenografia

MIKE GUNN


Zdjęcia

GEORGE RICHMOND


Produkcja wykonawcza

STEPHEN MARKS

CLAUDIA VAUGHN

PIERRE LAGRANGE

PETER MORTON

ZYGI KAMASA


Produkcja

MATTHEW VAUGHN

ADAM BOHLING

DAVID REID

RUPERT MACONICK

VALERIE VAN GALDER


Na podstawie historii życia Eddie’ego Edwardsa
Nowela filmowa SIMON KELTON

Scenariusz

SEAN MACAULAY oraz SIMON KELTON
Reżyseria

DEXTER FLETCHER


Produkcja: MATTHEW VAUGHN, TWENTIETH CENTURY FOX we współpracy z

MARV przy udziale STUDIO BABELSBERG oraz SAVILLE PRODUCTIONS, 2016


Barwny

Czas projekcji: 106 min.




O FILMIE
Inspirowany prawdziwą historią „Eddie zwany Orłem” to wzruszająca opowieść, której bohaterem jest Michael „Eddie” Edwards - niezwykły, pełen odwagi brytyjski skoczek narciarski, który nawet będąc napiętnowanym przez cały kraj, nie przestał wierzyć w siebie. W asyście zbuntowanego i charyzmatycznego trenera (w tej roli Hugh Jackman), Eddie stawia czoła odgórnym zakazom i swoim niesamowitym wyczynem na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w Calgary w 1988 roku przechodzi do historii i zdobywa serca fanów sportu na całym świecie. Producenci postanowili powierzyć główną rolę Taronowi Egertonowi, uznając, że idealnie pasuje do roli uroczego słabeusza o niezłomnej naturze i woli walki.

Historia Eddiego to ta z gatunku inspirujących i poruszających. Mimo że nigdy nie był sportowo uzdolniony, całe życie poświęcił osiągnięciu jednego celu: pragnął zostać Olimpijczykiem. Po licznych próbach w wielu dyscyplinach, ostatecznie wybrał narciarstwo alpejskie. Jednak pechowy brak kwalifikacji do drużyny narodowej na zimowe igrzyska w 1984 zdecydował o zmianie dyscypliny na skoki.

I tu pojawiły się problemy: Brytyjczycy nigdy wcześniej nie mieli swojego reprezentanta w tej kategorii.

Sam Eddie, który nigdy wcześniej nie próbował swoich sił w skokach, ważył sporo więcej niż reszta trenujących od dziecka zawodników i nie mógł liczyć na wsparcie finansowe. Braki treningowe szły w parze z jego fatalnym wzorkiem. To z kolei oznaczało, że zmuszony będzie podchodzić do skoków w okularach, stwarzając niebezpieczeństwo przegapienia momentu wybicia z progu.

Jednak jego niezłomny duch nie dawał za wygraną. Pożyczając i żebrząc o sprzęt, został jedynym brytyjskim uczestnikiem Mistrzostw Świata w 1987 roku, gdzie zajęte przez niego 55 miejsce kwalifikowało do udziału w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w kanadyjskim Calgary rok później.

To tam talent Eddiego wystrzelił - dosłownie i w przenośni. Mimo zajęcia ostatniej lokaty w obydwu seriach skoków – kolejno 70 i 90 metrów – z miejsca stał się pupilkiem mediów (tabloidy jednogłośnie nadały mu przydomek „Orzeł”) i kimś w rodzaju ludowego herosa, słynącego ze swojego niekonwencjonalnego stylu, wyglądu i zapału. Zrobienie filmu o życiu tego nietuzinkowego bohatera było kwestią czasu.


ORZEŁ GOTOWY DO LOTU
Zajęło to jednak prawie 30 lat. Był koniec 2014 roku, kiedy Matthew Vaughn, („Kingsman; Tajne Służby”, „X-Men: Pierwsza Klasa”. „Przekładaniec”), na wieczorny seans z rodziną wybrał „Reggae na lodzie” - komedię o jamajskiej drużynie bobslejowej, która wychodzi naprzeciw wszelkim trudnościom i stara się wystartować w zimowej olimpiadzie w Calgary w 1988 roku.

„Dzieciaki były zachwycone, a ja pomyślałem, że to wielka szkoda, że już nikt nie robi takich filmów. Chciałem zrealizować obrazek, po obejrzeniu którego ludzie wychodziliby z kina zainspirowani. No i chciałem stworzyć film, który mógłbym pokazać moim dzieciakom!- mówi reżyser.

Dziwnym trafem, na tej samej olimpiadzie, podczas której swoją zabawną historię tworzyła grupa jamajskich bobsleistów, startował również niezwykły Eddie „Orzeł” Edwards i to właśnie on zaintrygował Vaughna. Piętnaście lat wcześniej Vaughn i jego reżyserski partner Guy Ritchie otrzymali scenariusz i propozycję nakręcenia filmu z Orłem w roli głównej. Pomysł nie został sfinalizowany, ale Vaughn stwierdził, że jest w tej historii coś niezwykłego. „Uznałem że jest ujmująca i warta pokazania. Scenariusz trafiał w różne ręce, ale nic z tego nie wychodziło.” wyjaśnia producent i dodaje: „Przejrzałem go po raz kolejny, powiedziałem, że chcę kupić i trzy miesiące później ruszyły zdjęcia”.

Vaughn natychmiast skompletował swoją drużynę marzeń i szybko podjął decyzję o przekazaniu reżyserii w ręce swojego starego przyjaciela Dextera Fletchera („Typowe kino familijne, to dla mnie całkowicie nieznane doświadczenie!”). Fletcher zagrał w „Porachunkach” (pierwszym filmie produkowanym przez Vaughna) i od tamtej pory pozostawali w stałym kontakcie, w międzyczasie stając się również reżyserami. Debiut Fletchera, „Wild Bill”, spotkał się z uznaniem Vaughna: „«Wild Bill» był świetny. Dexter ma dobre serce i potrafi zadbać o ludzi”.

W przeciwieństwie do Vaughna, który doskonale pamiętał wyczyny Edwardsa z Calgary, Fletcher nie posiadał zbyt wielu wspomnień z tamtego okresu: „Miałem dwadzieścia kilka lat, on [Eddie] nie był „cool”, a wszystko wtedy musiało być „cool”. Niemniej, był pod wrażeniem kiedy Edwards wystąpił w reality show „Splash”, którego uczestnicy skaczą do wody. „Stwierdziłem, że Eddie ma fantastyczne podejście. Miał 45 lat, iście olimpijską odwagę i determinację. Niczego się nie bał.”

Kiedy Vaughn zadzwonił do niego z propozycją, Fletcher był gotów pomóc orłowi wzbić się w niebiosa. „To była znakomita okazja by pracować z Matthew w roli producenta, ale jest też coś naprawdę interesującego w samej historii. I nie tylko to, co wydaje nam się, że wszyscy o niej wiedzą” - wyjaśnia i dodaje: „No i wtedy Matthew powiedział mi, że dostałem tę robotę. Statek opuszczał port, a ja byłem na pokładzie!”.

Fletcher i Vaughn chcieli skupić uwagę przede wszystkim na drodze Eddiego do chwały. „Historia opowiada głównie o tym, co i jakim kosztem osiągnął.” - podkreśla Fletcher.

Edwards był osamotniony w swoich popisach. Powszechnie odrzucany przez środowisko skoczków, trenował w samotności lub z pojawiającymi się na chwilę przypadkowymi trenerami. Jednak na potrzeby filmu, Vaughn i Fletcher chcieli stworzyć postać, która towarzyszyłaby Eddiemu podczas każdego kroku tej podróży. „Potrzebny był ktoś, z kim moglibyśmy się identyfikować. Uczestnik wydarzeń pozwalający widzowi poczuć się, jakby tam byli.” - mówi Fletcher i dodaje: „Postrzegamy Eddiego trochę jako szaleńca, ale jednocześnie dajemy się zarazić jego entuzjazmem”.

I tu pojawia się Bronson Peary - pijący i palący na umór były amerykański skoczek, który początkowo niechętnie bierze Eddiego pod swoje skrzydła. To rola stworzona dla gwiazdy. Jedna z zalet sukcesu, który odniósł Matthew Vaughn to łatwość w docieraniu do prawdziwych gwiazd, a taką niewątpliwie jest Hugh Jackman.



„Zadzwoniłem do niego, po czym wysłałem mu scenariusz.” - mówi Vaughn i dodaje: „Pamiętał „Orła” Eddiego. Powiedział mi, że jako dzieciak skakał z dachu swojego domu w Australii, udając skoczka narciarskiego. Był zachwycony tym pomysłem. Nigdy wcześniej nie brał udziału w czymś podobnym.”

Jackman potwierdza, że kiedy dorastał, rzeczywiście był wielkim fanem Eddiego – co było kolejnym potwierdzeniem z jak szerokim odbiorem spotkały się wyczyny Brytyjczyka. „Był legendą, chodzącym wcieleniem tego, że wszystko jest możliwe. Jego wybór był szaleństwem, a udział w turnieju skoków graniczył z samobójstwem. Jasne, że ja też chciałem być Olimpijczykiem jako dzieciak, ale nie pomyślałbym, że można posunąć się tak daleko!”

Jackman był również poruszony szansą wcielenia się w rolę Peary’ego - zniszczonej i cynicznej duszy, wyrzuconej z amerykańskiej kadry narodowej u szczytu swojej kariery. Jego przyjaźń z Eddiem rozpoczyna proces długofalowej przemiany Peary’ego.

Zaciętość Eddiego intryguje Bronsona. Lubi tego dzieciaka. Myśli, że jest szurnięty, ale czuje z nim jakąś więź. Obaj są wyrzutkami odsuniętymi przez świat i to droga ku odkupieniu dla każdego z nich. Dzięki tej przyjaźni, Bronson ponownie odzyskuje wiarę w siebie.” - dodaje Jackman.

Ważny wątek stanowi relacja Peary'ego z byłym trenerem, Warrenem Sharpem, który przed laty usunął go z drużyny narodowej. Sharp ciągle odgrywa znaczącą rolę w życiu Peary’ego, co widać między innymi w pełnej napięcia scenie, gdy spotykają się po latach. Wybór aktora grającego Sharpa sprawił Vaughnowi i Fletcherowi nie lada kłopot. „To musiał być ktoś, kto współgrałby z Hugh Jackmanem.” - mówi Fletcher i dodaje: „Taki właśnie jest Christopher Walken. Od momentu wejścia na plan, był niesamowity. To, jak gra, jest bardzo charakterystyczne, ale jest potężne i poruszające, i jednocześnie dodaje postaci granej przez Hugh pełnego wymiaru”.

Jackman był zachwycony pracą z tak utytułowanym aktorem. „Szczerze, nawet nie musieliśmy grać!” - śmieje się i dodaje: „Scenariusz opisuje jedną ze scen: «Ojciec chrzestny sportu wchodzi do pokoju i wszyscy zamierają w bezruchu.» No i mniej więcej to miało miejsce. Christopher Walken właśnie tak działa na ludzi. Jest najbardziej wyluzowanym i zrelaksowanym typem, od pierwszej do ostatniej sceny. Prawdziwy mistrz.”

Vaughn i Fletcher mieli już odtwórców ról Bronsona Peary i Warrena Sharpa. Pozostał im najważniejszy element układanki: sam Orzeł.
POLOWANIE NA ORŁA
Jak się okazało, poszukiwania Eddiego nie trwały długo, ponieważ Vaughn uświadomił sobie, że idealny kandydat jest na wyciągnięcie ręki. Właśnie dopieszczał swój ostatni film „Kingsman: Tajne Słuzby”, z udziałem Colina Firtha, Samuela L. Jacksona, Michaela Cainea, Marka Stronga i młodziutkiego, debiutującego Walijczyka, Tarona Egertona, który wcielił się w rolę głównego bohatera – Eggsy’ego.

„Wiedziałem, że Eggsy nie był dla niego przełomową rolą.” - mówi Vaughn i dodaje: „Eggsy nie pasował do Tarona. Powiedziałem mu, że kolejnym występem musi zaskoczyć widzów. Nie miałem cienia wątpliwości, że Taron znakomicie odda postać Eddiego.”

Egertona nie było jeszcze na świecie, kiedy Edwards szybował w Calgary, ale młody aktor postanowił wykorzystać swoją szansę. Wystarczyło jedno przesłuchanie z Jackmanem w Nowym Jorku, nim został oficjalnie zaangażowany do roli tuż przed Bożym Narodzeniem 2014 roku. Podkreślił, że nie ma zamiaru parodiować Eddiego: „Bohater może być zabawny, może zaliczać wpadki, ale trzeba go obdarzyć sercem i duszą, by być autentycznym i wiarygodnym”.



„Chciałem wywołać emocje.” - mówi Vaughn i dodaje: „To jest to, czym jestem najbardziej podekscytowany. Widzowie przestaną widzieć w Eddiem klauna, a zaczną dostrzegać bohatera.”

Podczas przygotowań do roli Egerton spotkał się z prawdziwym Eddiem, dzięki czemu zdobył sporo istotnych informacji. „To bardzo rozsądny i uprzejmy, poukładany człowiek. Skoncentrowany, pełen optymizmu i czegoś co rzeczywiście można określić jako heroizm.” - mówi aktor.

Subtelna peruczka, znak firmowy Edwardsa - grube okulary, lekka nadwaga, cheltenchamski akcent, a z biegiem czasu, charakterystyczne wąsy, pomogły Egertonowi lepiej wejść w postać. „Jednocześnie musiałem stwarzać wrażenie niewinnego. Postać Hugh miała wieść gwiazdorski prym, co mi pozwalało na bycie nieco ekscentrycznym.” - wyjaśnia aktor.

Nie obeszło się bez treningów narciarskich, podczas których młody aktor przyuczał się zarówno do pozycji najazdowej (pierwsza pozycja jaką przyjmuje skoczek na stoku), wyjścia z progu i „Telemarku”, który pozwala skoczkowi na bezpieczne lądowanie z jedną nogą wysuniętą do przodu. „Zaliczyłem około piętnastu godzin.” - śmieje się aktor i dodaje: ”Byłem nieco poddenerwowany w trakcie. To jest hardkor. Dopiero gdy próbujesz swoich sił, dociera do ciebie, jakie to niebezpieczne.”

Bez wątpienia – skoki narciarskie to niezwykle niebezpieczny sport. „Nie skoczyłbym 90-ciu metrów.” - śmieje się Egerton i wyjaśnia: „Powinieneś skakać codziennie, od czwartego roku życia, tylko po to, by umieć bezpiecznie wylądować. Dlatego Eddie cały czas robił sobie krzywdę.” Jackman, który nie unikał scen kaskaderskich, był również przerażony wizją 90-ciometrowego skoku wymagającego mistrzowskiego poziomu skupienia już na starcie, nie mówiąc o lądowaniu.

Miałem zagrać scenę, w której siadam na belce, na samym szczycie skoczni. Podczepiono mi specjalną linkę, która zabezpieczała mnie przed śmiertelnym upadkiem” - wspomina Jackman i dodaje: „Nawet wtedy byłem przerażony! Kiedy pomyślisz, że Eddie zrobił to na Olimpiadzie, prawie bez przygotowania, dochodzisz do wniosku, że facet miał sporo odwagi.”

Prawdopodobnie najlepsze podsumowanie pada z ust Vaughna: „Ktokolwiek wymyślił ten sport, miał nierówno pod sufitem. Nie istnieje żaden logiczny powód, by to robić.”

By dokładnie zobrazować rutynę treningową Edwardsa, jego dalekie skoki w Calgary, Fletcher i odpowiedzialny za zdjęcia George Richmond zmuszeni zostali do znalezienie bezpiecznego sposobu na wielokrotne powtarzanie scen o takim charakterze. „W filmie jest około trzynastu skoków, a zawsze wygląda to tak samo – gość wchodzi gdzieś wysoko, skacze, potem ląduje” - wyjaśnia Fletcher. „Musieliśmy znaleźć mnóstwo nowych sposobów by to pokazać, bo dodatkowo na planie wszystko było bardziej płaskie, albo zredukowane przynajmniej do połowy swojej rzeczywistej wysokości.”

Innym problemem, na jaki natknęła się ekipa na planie w Niemczech i Austrii był zadziwiający brak śniegu. „Kręciliśmy wiosną i w samej końcówce łagodnej zimy” - mówi Fletcher. „Było jedno ujęcie, gdy Taron wchodzi na szczyt 70-cio metrowej skoczni, spogląda w dół, a tam nie ma ani grama śniegu! Musieliśmy go transportować ciężarówką z wyższych partii gór, i rozsypywać na stoku.”

Innym rozwiązaniem było umiejętne użycie kamer CG przytwierdzonych do kasku skoczka, które miały wzmocnić wrażenie prędkości na zjeździe oraz specjalne konstrukcje zbudowane ze platform wokół 70-cio i 90-cio metrowych skoczni. Po jakimś czasie zezwolono Fletcherowi, Richmondowi i drugiemu reżyserowi, legendarnemu Vikowi Armstrongowi na ujęcia z kamerą poruszającą się i lecącą za skoczkiem, by oddać rzeczywistą prędkość kiedy ten leci w nieznane. „George i ja staraliśmy się być kreatywni” - dodaje Fletcher. „Odkryliśmy sposoby na ujęcia z ciekawego kąta, i sposoby na wierne ukazanie wysokości i niebezpieczeństwa towarzyszącego skokom. Należało dobrać odpowiednich ludzi, którzy pomogli zabrać to na wyższy poziom.”


ORZEŁ WYLĄDOWAŁ
Niestety, wygląda na to, że nikomu nie uda się powtórzyć osiągnięć Eddiego. Wymogi kwalifikacyjne dotyczące skoków narciarskich zostały niemal natychmiast zmienione przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski. Eddie nigdy więcej nie zakwalifikował się do turnieju, niemniej został wybrany do niesienia pochodni olimpijskiej w ramach Igrzysk w Vancouver w 2010 roku.

Powstał jednak ten film upamiętniający niezachwianą wiarę Edwardsa. „Jest bohaterem. Ryzykował życiem każdy skok. To kawał piekielnej odwagi. Słowo „nie” nie istnieje w moim słowniku, i nie istniało również w jego. To bardziej niż pewne. Podziwiam Eddiego.” - mówi Vaughn.

Obraz kończy się słynnymi słowami, które wypowiedział Baron Pierre de Coubertin, czyli pomysłodawca nowożytnych igrzysk. „Najważniejszą rzeczą w Igrzyskach Olimpijskich nie jest triumf, lecz sam udział, a istotą życia nie jest zwyciężać lecz umiejętność toczenia rycerskiego boju.” To pięknie wyjaśnia, dlaczego Vaughn i Fletcher chcieli opowiedzieć tę historię, i uczyć ducha walki tego nietypowego bohatera. Może i Eddie Orzeł Edwards nie zdobywał olimpijskich medali, ale jego przykład może być inspiracją dla wielu. Jak mówi Vaughn, „Ten film pokazuje, że nie ważne z jak wielkim problemem się borykasz, jesteś w stanie go rozwiązać. Serce, determinacja i upór przynoszą efekty.”
O OBSADZIE
TARON EGERTON (Michael “Eddie zwany Orłem” Edwards) to absolwent Royal Academy of Dramatic Arts w Londynie. Na swoim koncie ma główną rolę w hicie“Kingsman: Tajne Służby” Michaela Vaughna. Za rolę Eggsy'ego został wyróżniony jako najlepszy męski debiutant na Empire Awards.

W roku ubiegłym można było zobaczyć go u boku Toma Hardy’ego w biograficznym obrazie „Legenda” o braciach Kray oraz w ukazującym życie Very Brittain „Testamencie młodości”. Za kreację Edwarda Brittaina został nominowany w kategorii wschodząca gwiazda podczas BFI Film Festival w Londynie.

Pierwszą rolę zagrał na deskach National Theatre w „The Last Of The Haussmans”. Następnie pojawił się jako Dennis „Asbo” Severs w wyprodukowanym przez Sky dobrze przyjętym serialu „The Smoke”. Trafił na listę „Stars of Tomorrow” magazynu filmowego Screen International oraz 50-ciu najlepiej ubranych Brytyjczyków roku 2015 i 2016 w magazynie GQ.

Razem z Matthew McConaugheyem użyczył głosu w animowanym musicalu ‘Sting”, który trafi na ekrany w tym roku. W chwili obecnej pracuje z Anselem Elgortem na planie „Billionaires Boys Club”, a kolejnym krokiem będzie wyczekiwana kontynuacja „Kingsmana”. Trafił na listę „30 under 30” Forbes’a oraz otrzymał nominację do nagrody BAFTA EE w kategorii wschodząca gwiazda.


HUGH JACKMAN (Bronson Peary) to nominowany do Oskara i Złotych Globów zdobywca Tony Award, który od lat zachwyca widzów zarówno rolami filmowymi jak i teatralnymi. Od nagradzanej na Broadwayu kreacji Petera Allena, piosenkarza i kompozytora z lat 70-tych, po wyposażonego w ostrza z adamantium Wolverine’a w serii „X-Men”, Jackman udowodnił, że jest jednym z najbardziej wszechstronnych aktorów naszych czasów.

Jego przełomową rolą okazał się Wolverine w filmie „X-Men”. Po udziale w tym filmie wystąpił w kolejnych, uznanych odsłonach tj. „X2” i „X-Men: Ostatni Bastion”. Następnie zagrał tytułową postać w „X-Men: Geneza: Wolverine”, prequelu tej popularnej serii, który w samych Stanach Zjednoczonych w premierowy weekend otwarcia zarobił 85 milionów dolarów. Widzowie po raz kolejny chętnie wybrali się, by zobaczyć Jackmana jako filmowego Wolverine’a, co przyniosło 400 milionów dolarów z projekcji na całym świecie. W 2014, Jackman i ekipa X-Men’ów ponownie połączyli siły na potrzeby „X-Men: Przyszłość, która nadejdzie”.


Swoją pierwszą nominację do Oskara za najlepszą rolę pierwszoplanową otrzymał za udział w „Les Miserables: Nędznicy” Toma Hoopera, popularnym musicalu na podstawie powieści Victora Hugo o tym samym tytule. Rola protagonisty Jeana Valjeana przyniosła mu nominację do Złotego Globu za najlepszego aktora w komedii/musicalu, jak również nominację od Screen Actors Guild, zarówno w kategorii najlepszy zespół jak i najlepsza męska rola pierwszoplanowa, oraz nominację do nagrody BAFTA (British Academy of Film and Television Awards).

W 2009 roku Jackman poprowadził ceremonię rozdania Oskarów, otrzymując za ten występ nagrodę Emmy. Nie był to jednak jego debiut w takim charakterze, ponieważ przez 3 lata z rzędu prowadził galę Tony Awards, otrzymującEmmy za 2004 rok i nominację do niej za rolę gospodarza ceremonii w 2005 roku.

Mieliśmy okazję oglądać go również w takich filmach jak „Labirynt”, „Giganci ze stali” Shawna Levy’ego, „Australia” Baza Luhrmanna, „Prestiż” Christophera Nolana, „Źródło” Darrena Aronofsky’ego, „Scoop – Gorący Temat” Woody’ego Allena, „Uwiedziony”, „Serce nie sługa”, „Kod dostępu”, „Van Helsing” czy „Kate i Leopold”, za który otrzymał nominację do Złotego Globu w 2002 roku. Użyczał również swojego głosu w filmach animowanych tj. „Happy Feet: Tupot małych stóp”, ‘Wpuszczony w kanał” czy „Strażnicy marzeń”.

Na Broadwayu Jackman zbierał pochlebne recenzje za rolę w „The Man in the River.” W 2011 wywołał na Great White Way poruszenie swoim show „Hugh Jackman – Back on Broadway”. Wspierana przez osiemnastoosobową orkiestrę rewia, która zdążyła wcześniej pojawić się na deskach San Francisco i Toronto, łączyła w sobie broadway’owskie hity z wybranymi przez niego standardami. Wkład i oddanie Jackmana dla Broadwayu zostało docenione w 2012 roku podczas rozdania Tony Awards, gdzie otrzymał specjalną nagrodę za dotychczasowe osiągnięcia.

W 2009 roku, widzowie mogli podziwiać go w broadwayowskim ”A Steady Rain” Keitha Huffa, gdzie zagrał razem z Danielem Craigiem. Za odwzorowanie postaci Peter’a Allen’a, piosenkarza i kompozytora z lat 70-tych w „The Boy From Oz” Jackman nagrodzony został w 2004 roku wyróżnieniem Tony Awards za najlepszego musicalowego aktora. W sukurs z wyróżnieniami poszły Drama Desk, Drama League, Outer Critics Circle oraz Theatre World Awards.

Ponadto brał udział w spektaklu „Karuzela” w Carnegie Hall, w Oklahomie, w Teatrze Narodowym w Londynie (nagroda Olivier’a), na Sunset Boulevard, otrzymując prestiżową australijską nagrodę „MO”, oraz w “Piękna i Bestia”, za co otrzymał nominację do “MO”.

Początki jego kariery to niezależne kino australijskie, filmy „Paperback Hero” i „Erskineville Kings” (nagroda dla najlepszego aktora od Australian Film Critics’ Circle oraz nominacja w tej kategorii od Australian Film Institute). W 1999 roku został okrzyknięty Austraijską Gwiazdą Roku na Australian Movie Convention.

CHRISTOPHER WALKEN (Warren Sharp) zdobywca Oskara i nagrody New York Film Critic's Circle Award za role w “Łowcy jeleni”. Nominowany do Oskara i nagrodzony przez BAFTA i SAG za kreację w “Złap mnie jeśli potrafisz”. Dodatkowo, w 2010 roku, został nominowany do Tony Award i Drama Desk Award za rolę w „A Behanding in Spokane”.

Zagrał również w produkcjach „Annie Hall”, ‘Pennies From Heaven”, ‘Martwa strefa”, „W swoim kręgu”, ‘Biloxi Blues”, „Król Nowego Jorku”, „Człowiek w ogniu”, „Człowiek roku”, ‘Polowanie na druhny”, „Lakier do włosów”, ‘Prawdziwy romans”, „Pulp Fiction”, „Powrót Batmana”, „Siedmiu psychopatów” czy „Późny kwartet”.

Wśród ról teatralnych wyróżnić należy „The Lion In Winter” (nagroda Clarence’a Derwent’a), „The Seagull” (nagroda Obie), „The Rose Tattoo” (Theatre World Award), „The Dead” na podstawie James’a Joyce’a, „The Seagull” (na NY Shakespeare Festival). Walken wziął również udział w videklipie „Weapon of choice” Spike’a Jonze’a.

Wystąpił w wyreżyserowanym przez Clinta Eastwooda filmie „Jersey Boys”, a u boku Amber Heard i Oliviera Platta w „When I Live My Life Again”, w „The Family Fang” z Jasonem Batemanem i Nicole Kidman, a także jako Kapitan Hak w produkowanym przez NBC „Peter Pan Live”. Ostatnio można było zobaczyć go wraz z Kevinem Spaceyem i Jennifer Garner w filmie Barry’ego Sonnenfelda „Nine Lives”

KEITH ALLEN (Terry Edwards) to uznany aktor, muzyk, satyryk i twórca filmowy, z karierą sięgającą 35 lat wstecz i obejmującą film, teatr oraz telewizję.

Allen pojawiał się w niektórych z najbardziej zapadających w pamięci filmów ostatnich dwóch dekad, wliczając „24 Hour Party People” Michaela Winterbottoma, „Kafka” Stevena Soderbergha, oraz dwa filmy Danny’ego Boyle’a – „Trainspotting” i „Płytki grób”. Ostatni film z jego udziałem to „Hector” z 2015 roku.

Allen pochwalić się może również bogatą kariera telewizyjną, z wartymi odnotowania rolami, wliczając rolę Szeryfa Nottingham w popularnej, pokazywanej od kilku sezonów na BBC 1 adaptacji „Robin Hooda”.


Na małym ekranie można było go oglądać jako Tony'ego Whitmana w „Bodies” na BBC, D.I. Hale'a w „The Body Farm” czy Danny'ego Dixona w „The Runaway” kanału Sky. W 2015 roku można go było zobaczyć w ‘My Mad Fat Diary” jako Victora oraz w „We’re Doomed! The Story of Dad’s Army.

Swój reżyserski debiut Allen zaliczył trzema epizodami słynnego „The Comic Strip Presents” dla Channel 4, do których napisał scenariusz i wziął udział jako aktor. Lista dalszych produkcji, przy których brał udział zawiera dokumentalne „Glastonbury” (2002), zainspirowane najpopularniejszym brytyjskim festiwalem muzycznym, „You’re Fayed” (2005), „Tourette de France” (2007), „Keith Allen Will Burn in Hell” (2007) and „Keith Meets Keith” (2009).

Jego kariera teatralna jest równie bogata. Wśród kreacji można wyróżnić dwukrotny udział w sztukach Harolda Printera, jako Lambert w „Celebration” i jako Mr. Sands w „Room”. Obydwie zostały wystawione w Nowym Jorku podczas Lincoln Center Festival w 2001 roku. W chwili obecnej bierze udział w „The Homecoming”, również Harold’a Printer’a, jako Sam, u boku Gemma’y Chan, Ron’a Cook’a, Gary’ego Kemp’a, John’a Macmilla’a i John’a Simm’a.
JIM BROADBENT (komentator) zdobywca Oskara, nagród BAFTA, Emmy i Złotych Globów, aktor teatralny, filmowy i telewizyjny, najbardziej znany ze swoich ról w filmach „Iris” (za którą zdobył Oskara i Złoty Glob w kategorii najlepsza rola drugoplanowa, „Moulin Rouge” (nagroda BAFTA za rolę drugoplanową w 2001 roku) i w kultowej serii „Harry Potter”.

Ostatnią nominację do nagrody BAFTA otrzymał za występ u boku Maryl Streep w „Żelaznej Damie” (w reżyserii Phyllida Lloyda w 2011 roku). Aktywnie bierze udział w pokaźnej liczbie projektów o zróżnicowanym charakterze, wliczając kontrowersyjną adaptację „Filth” Irvin’a Welsh’a, romantyczne ‘Le Weekend” Rogera Michella (za które otrzymał nominację do British Independent Film Award dla najlepszego aktora), i „The Harry Hill Movie”, w którym wciela się w trójręką sprzątaczkę.

Wśród wcześniejszych udziałów wymienić można świąteczną komedię „Get Santa” i dobrze przyjętego przez krytyków „Paddingtona” w reżyserii Paula Kinga, na podstawie dobrze znanych, przede wszystkim dzieciom, książek Michaela Bonda. Najnowszym film z jego udziałem to nominowany do Oskara dramat „Brooklyn” Johna Crownleya, adaptowanym przez Nicka Hornby’ego na podstawie powieści Colma Toibina. Nadchodzące filmy z jego udziałem to „Bridget Jones’s Baby” czy „Tarzan: Legenda” w reżyserii Davida Yatesa. Od czasu swojego debiutu filmowego w 1978 roku, Broadbent pojawił się w niezliczonej ilości cenionych i święcących triumfy filmów, utrzymując stałą współpracę z Mikiem Leigh („Życie jest słodkie”, „Topsy-Turvy”, „Vera Drake” i „Kolejny rok”) pokazując pełnie swego aktorskiego kunsztu w filmach tak różnych jak „Gra pozorów” (w reżyserii Neil’a Nolan’a, 1992), „Strzały na Broadwayu” (Woody Allen, 1994), „O mały głos” (Mark Herman, 1998), „Pamiętniki Bridget Jones” (Sharon Maguire, 2001), „Hot Fuzz – Ostre Psy” (Edgar Wright, 2007); „Przeklęta liga” (Tom Hooper, 2009) czy „Atlas Chmur” (Tom Tykwer, Andy Wachowski, Lana Wachowski, 2012).

Nagrodą za wieloletnią pracę w telewizji była nie tylko Royal Television Award i nominacja do BAFTA za główną rolę w „Any Human Hearth” (oparta na powieści Williama Boylea o tym samym tytule), bo już wcześniej doceniono go za grę w „Longford” Toma Hoopera nagradzając wyróżnieniem BAFTA i Złotym Globem, a za rolę w ‘The Street” otrzymał nagrodę Emmy.

Również udział w „The Gathering Room” przyniósł mu Złoty Glob i nominację do Emmy. Warto również wspomnieć o „Birth of a Nation – Tales out of School” (Mike Newell, 1983); “Czarne żmija” (John Lloyd, 1983); “Tylko głupcy i konie”; “Victoria Wood: As Seen on TV”; “The Young Visiters” (David Yates, 2003); “Einstein i Eddington” (Philip Martin, 2008); “Exile” (John Alexander, 2011); “The Great Train Robbery” (James Strong, 2013). Niebawem pojawi się w “London Spy”, nowej produkcji BBC America a razem z nim zagrać mają Ben Whishaw i Charlotte Rampling.

Jako absolwent the London Academy of Music and Dramatic Art, Broadbant pojawia się również często na deskach teatrów, zwłaszcza Royal National Theatre i the Royal Shakespeare Company. Zobaczyć go można w tak znaczących produkcjach jak “Our Friends in the North” (Peter Flannery, RSC Pit), “A Place with Pigs” (Athol Fugard, The National), “A Flea In Her Ear” (Georges Feydeau, Old Vic), “Habeas Corpus” (Alan Bennett) “The Donmar, and The Pillowman” (Martin McDonagh, The National).

Przez wiele lat był członkiem trupy komediowej Patrick’a Barlow’a w The National Theatre of Brent a w 2005 “Theatre of Blood” w The National, w reżyserii Phelima McDermotta.
TIM MCINNERNY (Dustin Target) ma na swoim koncie role w takich produkcjach telewizyjnych jak „Czarna Żmija 1-4”, ‘Furia”, „A Very British Coup”, „Proch, zdrada i spisek”, “Treason and Plot,” „Linia piękna” i „Nałożnica diabła”. Najnowsze produkcje z jego udziałem to ‘Strikeback”, „Outlander” oraz “Sherlock: The Abominable Bride”. Wkrótce pojawi się w produkcji ITV/Sony – serialu “Houdini I Doyle” oraz “Grze o Tron”. Pierwszym filmem McInnerny’ego był “Wetherby” z 1985 roku. Od tamtej pory pojawił się m.in. w „Eric The Viking”, ‘Ryszard III”, „102 Dalmatyńczyki”, „Elfy z ogrodu czarów”, „Notting Hill”, „Nowe szaty cesarza”, „Casanova”, „Redukcja”, „Czarna śmierć” i „Automata”. Ostatnia jego rola to postać Oliver’a Mace’a w „Spooks: The Greater God”. W 2016 ukażą się dwa obrazy z jego udziałem – „Race” i „The Hippopotamus”.

Jego dorobek teatralny to role począwszy od Andrew Maya w „Pravda” u boku Anthony Hopkinsa, Frank-n-Furter’a w „The Rocky Horror Show” i Dr. Prentice’a w „What the Butler Saw” wystawianych na West Endzie, po Mercutio w „Romeo i Julia” (The RSC) oraz Iago w „Otello” w Sheakspeare’s Globe. Ostatnia kreacja McInnerny’ego to Urgentino w „Scenes From An Execution” w The National Theatre.


JO HARTLEY (Janette Edwards) urodziła się w Manchesterze, pojawiała się najlepszych i najbardziej uznanych brytyjskich produkcjach zarówno filmowych jak i telewizyjnych. Swoją bogatą w barwne role karierę rozpoczęła u Shane’a Meadowsa w ciemnym, niespokojnym i naszpikowanym emocjami „Dead Man’s Shoes” z Paddy Considine i Tobym Kebbelem.

Tuż po tym nadeszły znaczące role, wliczając „Moving On”, gdzie pojawiła się u boku takich tuzów jak John Simm, Dervla Kirwan, Joanne Froggatt czy Joe Dempsie, czy Julie Waters w „The Jury”, Damian Lewis i Vicky McClure w „Stolen”, czy w niewątpliwym hicie Channel 4 „The Mimic”, w reżyserii Kierona Hawkesa,gdzie towarzyszył jej Terry Mynott.

Wielu kojarzy ją przede wszystkim ze znakomicie przyjętym i wielokrotnie nagradzanym „This is England” - projektem, który od 2007 stał się sercem brytyjskich ekranów (“This Is England 86, “This Is England 88” iThis Is England 90.”). Grana przez nią postać matki Tomo, Cynth, to sympatyczna bohaterka, która zmuszona jest stawiać czoła przeciwnościom losu. Pojawia się również w serialu komediowym Channel 4 „Not Safe for Work” z Zawe Ashton i Sachą Dhawan.

W tym roku zobaczymy ją jeszcze w nowym dziele Ricky Gervaisa ‘Life on the Road”, gdzie ekipa filmowa podąża za znanym z „The Office” Davidem Brentem, który tym razem wciela się w gwiazdę rocka podczas trasy koncertowej.


O TWÓRCACH
DEXTER FLETCHER (reżyseria) to twórca, który podczas kariery trwającej 40 lat, stworzył wiele obrazów, zarówno telewizyjnych jak filmowych. Przełomem w jego aktorskich próbach w dzieciństwie stał się udział w „Bugsy Malone” obok Jodie Foster i Scotta Baio. Jako dziecko Fletcher pojawiał się regularnie w brytyjskich produkcjach z początku lat 80-tych, wliczając ‘The Long Good Friday”, „The Elephant Man” i „The Beauty”. W wieku 16 lat został najmłodszym członkiem Royal Shakespeare Company.

W 1985 roku, w wieku lat 19, powierzono mu rolę Neda Dobba w “Rewolucji”, gdzie jego ojca zagrał Al Pacino. Odkąd jako 23-latek wystąpił w brytyjskim serialu „Press Gang”, zaczął się pojawiać w filmach gangsterskich – na przykład w „Porachunkach” i „Przekładańcu”. Za udział w „Kompanii Braci” i serialu historycznym BBC One „The Virgin Queen” otrzymał Złote Globy.

W 2011 zaliczył swój reżyserski debiut z dobrze przyjętym „Wild Bill”, za który otrzymał nominację do BAFTA Award za debiut. Następnie zabrał się za reżyserię szkockiego musicalu „Sunshine on Leith” - spektakl stworzony do muzyki The Proclaimers, odniósł sukces zarówno artystyczny jak i komercyjny.

SEAN MACAULAY (scenariusz) dorastał w Londynie i pracował jako dziennikarz, zanim zdecydował zając się pisaniem scenariuszy. W latach 1999 – 2007 pisywał jako krytyk filmowy dla „The Times”, „Punch”, „The Daily Telegraph”, „The Mail on Sunday”, „The Guardian”, „The Sun”. “Daily Beast” i “British GQ”.

Pełnił rolę specjalnego konsultanta podczas prac nad “Hitchcockiem”, z udziałem Anthony’ego Hopkinsa i Hellen Mirren, oraz konsultanta kreatywnego przy „Anvil! The Story of Anvil!”.


SIMON KELTON (scenariusz) magister w zakresie literatury angielskiej uniwersytetów w Oxfordzie i Stanford, oraz szkoły filmowej UCLA, gdzie odebrał wykształcenie w zakresie pisania scenariuszy. Zdobywca stypendium BAFTA Los Angeles Scholarship, nagrody Samuel Goldwyn Award, Harmony Gold Award of Excellence oraz finalista prestiżowego Disney Fellowship.

Ponad 30 scenariuszy, które od tamtej pory napisał Kelton trafiły do takich reżyserów jak Ash Brannon, Andy Fickman, John Stevenson, Kirk Jones, Simon Wells czy Nigel Cole. Użyczał również głosu do takich filmów jak „Ekspres polarny”, „Beowulf” i „A Christmas”. W ubiegłym roku został producentem wykonawczym „Metanoia” Jeff’a Lowe’a, wielokrotnie nagradzanego dokumentu o wspinaczce (otrzymał wyróżnienia w Kendal, Banff, Boulder, Vancouver, Trento czy Sheffield).

Jako nagradzany członek Society of American Travel Writers pisze dla “Telegraph”, “Daily Mail”, “Time”, “Harpers and Queen”, i “Fall Line” . Jego przygody obejmują wszystko od snowboardingu i nadania nazw czterem głównym stokom Alaski, pływanie z różowymi delfinami w Amazonce, po granie w piłkę nożną na wznoszącym się na 15, 500 stóp lodowcu w Afganistanie I czytanie z dłoni Dalai Lamy w Indiach.

Kelton jest autorem dwóch książek - „The Rich Bastard's Guide to Los Angele” i ‘The Crush Guide to New York”. Pierwsza z nich została książką miesiąca w magazynach “Maxim” i “FHM” oraz trafiła na listę 25 rzeczy polecanych przez magazyn „GQ”, pokazywano ją w Channel 7 Eyewitness News, CBS, BBC, Channel 4 i telewizji ZDF oraz w „Evening Standard”, „Daily Mail”, „Sunday Telegraph” i licznych publikacjach. Natomiast „The Crush Guide …” był obszernym przewodnikiem po życiu nocnym Nowego Jorku we wczesnych okresie rozwoju mediów społecznościowych, opisującym każdy nowojorski bar i restaurację, a powstał na zamówienie Metthew Freuda i Elizabeth Murdoch z Oxygen Media.

Kelton pracuje aktualnie dla Trademark w Wielkiej Brytanii i dla Broken Road w Stanach Zjednoczonych.

MATTHEW VAUGHN (produkcja) to jeden z głównych brytyjskich twórców filmowych, który wyprodukował, napisał i wyreżyserował imponującą liczbę filmów. Karierę rozpoczynał wraz z Guyem Ritchie przy „Porachunkach” i świetnie odebranym „Przekręcie” ze znakomitą rolą Brada Pitta.

Jego spółka produkcyjna, MARV, pozwoliła zadebiutować mu w roli reżysera ‘Przekładańca” z Danielem Craigiem. Następnie nakręcił „Gwiezdny pył” z Robertem De Niro i Michelle Pfeiffer, napisany wraz Jane Goldman. W 2009 wyprodukował „Herry’ego Browna” z Michaelem Cainem, w 2010 „Dług” z Helen Mirren i Samem Worthingtonem, oraz napisał, wyreżyserował i wyprodukował „Kick-Ass”. 2011 to „X-Men: Pierwsza Klasa” a 2012 przyniósł „Kick-Ass 2”.

Dwa lata później Vaughn współpracował przy powstawaniu hitu, jakim okazał się „Kingsman: Tajne Służby”. Ogłoszono już kontynuację w postaci „Kingsman 2” a Vaughn nakręci w 2016 ekranizację powieści szpiegowskiej „I Am Pilgrim”.
ADAM BOHLING (produkcja) wyprodukował, wraz z Davidem Reidem, reżyserski debiut Matthew Vaughn’a „Przekładaniec”, a następnie„Kick-Ass”. W tandemie z Reidem wyprodukował nominowany do nagrody BAFTA bollywoodzki hit „Rang De Basanti”, „Mr Lonely”, debiut reżyserski Nicka Morana „Telstar”, „Kick-Ass 2” i przebojowy „Kingsman: Tajne Służby” Vaughna.
DAVID REID (produkcja) na koncie ma produkowane wraz z Adamem Bohlingiem “Przekładaniec” (debiut Vaughna) oraz “Kick-Ass”. Razem z Bohlingiem, produkował nominowany do nagrody BAFTA bollywoodzki „Rang De Basanti”, „Mr Lonely”, debiut reżyserski Nicka Morana „Telstar”, „Kick-Ass 2” i przebojowy „Kingsman: Tajne Służby” Vaughna.
RUPERT MACONICK (produkcja) ma na koncie wieloletnią współpracę z wieloma znaczącymi dokumentalistami i reżyserami kinowymi.

W 1994 założył Saville Productions, które rozpoczęło współpracę z najbardziej prominentnymi i nagradzanymi twórcami, takimi jak ja Martin Campbell („Casino Royale”), Fernando Meirelles (“Miasto Boga”), Stephen Daldry (‘”Lektor”), James McTeigue (“V jak Vendetta”), Gavin O’Connor (“Wojownik”), Barry Levinson (“Rain Man”), Bryan Singer (“Podejrzani”), Spike Lee (“Plan Doskonały”), Paul Haggis (“Miasto gniewu”), Wim Wenders (“Paris Texas”), Morgan Neville (“O krok od sławy”), i Werner Herzog („Jaskinia zapomnianych snów”).

Wyprodukował spot Global World Cup dla firmy Adidas w reżyserii Fernando Meirelles’a („Miasto Boga”). Na koncie ma również internetowy i PR’owy hit w postaci 35-minutowego „From One Second to the Next”, które Werner Herzog nakręcił dla AT&T. Film pokazano w ponad 40,000 szkół i koledżów.

Inne warte uwagi projekty to „Bending the Light” Michaela Apteda (seria „The Up”), poruszająca temat sztuki fotografii, i opowiadana obiektywami fotografów.

Obecnie bierze udział przy produkcji kilku filmów dokumentalnych i programów telewizyjnych a jego ostatnie dokonania to ‘Lo and Behold”, „Reveries of the Connected World, pełnometrażowy dokument Herzoga, który premierę miał na festiwalu Sundance w styczniu 2016 roku.
VALERIE VAN GALDER (produkcja) zajmowała się marketingiem sieci Hard Rock Cafe, jest współzałożycielką zarówno Fox Searchlight Pictures oraz Sony Screen Gems, piastowała stanowisko President of Marketing w Sony Pictures. Van Galder zajmowała się marketingiem niezliczonej ilości filmów (m.in. Goło I wesoło”, “Kod Da Vinci”, ‘Spider-Man 3”, “Supersamiec”, “Talledega Nights”, “Przekręt”, “Casino Royale”, “Quantum of Solace”, ‘Przeklęci bracia”, “Boski chillout”, “W pogoni za szczęściem”, ‘Adaptacja”, „Bliżej”, „Duża ryba”). Była również prezesem Tri Star Pictures, zajmując się promocją i marketingiem m.in. „Biegając z nożyczkami”, „Przeczucie” oraz “Silent Hill”.

Van Galder dołączyła do New Regency Productions w 2012 roku i stała się kluczowym członkiem ekipy marketingowej nagrodzonego Oskarem „Zniewolony. 12 Years a Slave”.

Razem z Matthew Vaughnem, zajmie się produkcją ekranizacji popularnej serii dla dorosłych autorstwa Tonya’i Hurley - „Ghostgirl”.

Zaangażowana w sprawy zdrowia psychicznego, Van Galdar prowadzi Depressed Cake Shop, kampanię społeczną w trosce o tych z psychicznymi zaburzeniami. Wchodzi również w skład Board of Directors w St. Joseph Center w Venice, w Kalifornii, oraz A Sense of Home w Los Angeles.


ZYGI KAMASA (produkcja wykonawcza) jest prezesem Lionsgate UK, jednego z niezależnych dystrybutorów, wiodących prym na brytyjskim rynku. Zygi rozpoczynał karierę filmową w 1993 roku jako założycie i dyrektor spółki produkcyjnej Scorpio Productions, w Pinewood Studios.

W 1998 został współzałożycielem niezależnej komórki dystrybucyjnej Redbus Film, która w październiku 2005 roku została wykupiona przez Lionsgate Entertainment.

Od Redbus po Lionsgate UK, Zygi nadzorował inwestycje, produkcję i dystrybucję ponad 350 filmów, a wśród nich ponad 150-ciu tytułów z UK Top Ten Box Office w tym głównie hity kasowe jak “Niezniszczalni 1 i 2”, „Igrzyska śmierci” oraz kontynuację „Igrzyska śmierci: W pierścieniu ognia”, „Igrzyska śmierci: Kosogłos 1 i 2”, oscarowy , „Hurt Locker” Kathryn Bigelow, „Olimp w ogniu”, „Dom w głębi lasu” czy „Magic Mike” Stevena Soderbergha.

W ciągu ostatnich trzech lat Zygi uczynił inwestowanie w brytyjskie projekty główną częścią swojej strategii, poczynając od „Połów szczęścia w Jemenie” Lasse Hallstroma, przez ‘Wielkie nadzieje” , oparty na dziele Irvine’a Welsha „Brud” z Jamesem McAvoy’em czy „Dom Hemingway” - adaptację autobiografii Erika Lomaxa.

W katalogu Lionsgate na 2016 znajdują się: „Duma i uprzedzenie, i zombie”, „Londyn w ogniu” oraz „La La Land” z Ryanem Goslingiem i Emmą Stone.
GEORGE RICHMOND (zdjęcia) karierę rozpoczynał w 1990 roku pracując przy filmach w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych, jako asystent kamerzysty. Przez kolejne siedem lat wspinał się po szczeblach by ostatecznie wylądować jako główny kamerzysta w „Rough Riders” (1997).

Następnie pracował przy filmach: „Legalna blondynka” (2000), „Aleksander” (2004), „Ludzkie dzieci” (2005), „Złoty kompas” (2006), „Tajne przez poufne” (2007), „007 Quantum of Solace”(2008), „Starcie tytanów”(2009), „Czas wojny” (2010), „Safe House” (2011), „Łowca i Królowa Śniegu” (2011).

Richmond kręcił również reklamy dla znanych marek i rynkowych gigantów, wliczając Jaguar, Adidas, Yohji Yamamoto, Marks & Spencer, Aldi, Guinness, Carlsberg i Johnny Walker.

Za pracę kamerzysty w reklamie Johnny Walkera został nagrodzony BTA Craft Award dla najlepszego operatora w 2009 roku. W 2012 Richmond otrzymał nagrodę SOC Lifetime Achievement Award za zdjęcia do filmu “Ludzkie dzieci”.

W 2008 roku został zaangażowany do pracy operatorskiej przy „The Hide” (2008), za co otrzymał wyróżnienie za najlepsze zdjęcia na Monaco and Syracuse Film Festivals. Otworzyło mu to furtkę do takich produkcji jak “Wild Bill” (2011), “Blood” (2012), “Sunshine on Leith” (2012), “Kingsman: Tajne Służby” (2013) oraz “Unlocked” (2014).
MIKE GUNN (scenografia) pracuje przy produkcjach filmowych i telewizyjnych oraz reklamach.

Od 1990 roku i ukończenia Newcastle College of Art and Design, piastował różne stanowiska w Art Department zanim zajął się scenografią.

Gunn pracował przy szerokiej gamie filmów, wliczając „Brud” (2013), „Sunshine on Leiht” (2013), „Africa United” (2010) i „Przypadek wcielony” (2005). „Sand Castle” z Nicholasem Houltem i Henrym Cavilem, to jego ostatni film.

W telewizji pracował przy cenionych “Cambridge Spies” (2003), “God On Trial” (2008), “Robin Hood” (2006), “Bletchley Circle” (2012), “Shetland” (2014), “Our Zoo” (2014) czy “Black Work “(2015).

Pochwalić się może podwójną nominacją do nagrody BAFTA oraz samą nagrodą za „Nocne zakupy” (2001). Zdobył też Złotą Strzałę za scenografię komercyjną w reklamie Robinsons, za stworzenie miniaturowego wnętrza domku dla ptaków.
MARTIN WALSH (montaż) ma na koncie pracę przy ponad 30 filmach od 1985 roku. Walsh zaczynał w Wielkiej Brytanii zanim dotarł do wielkich hollywoodzkich projektów pokroju „V jak Vendetta”, „Starcie tytanów” czy „Chicago”, otrzymując Oskara, nagrodę ACE Eddie Award i nominację od BAFTA.

Dodać należy udział przy: “Pamiętniki Bridget Jones”, „Tylko Sinatra”, ‘Iris”, „Thunderbirds”, „Książe Persji: Piaski Czasu”, „Gniew tytanów”, „Jack Ryan: Teoria chaosu” i „Kopciuszek”.

Niebawem ukaże się oczekiwany „Wonder Woman”, w którym Welsh ma również swój udział.
MATTHEW MARGESON (muzyka) amerykański kompozytor, który pracował przy wielu znakomitych filmach, serialach i grach video. Swoje multiinstrumentalne talenty rozwijał od dziecka, co pozwoliło mu w przyszłości profesjonalnie zająć się komponowaniem.

W 2010, Margeson stworzył muzykę do „Skyline” dla Universal Studios, za co otrzymał nominację do BSOSPIRIT Revelation Composer Award podczas Úbeda Film Music Festival.

Komponował również muzykę do Universal Studio Tram Tour oraz Warner Bros. Backlot Tour, do programów telewizyjnych i gier video, wliczając “Mogło być gorzej” dla HBO oraz “All-Star Battle Royale” i “Knack.” dla platformy Sony Playstation.

W ciągu ostatnich 10 lat stworzył muzykę do takich filmów jak „Transformers: Zemsta upadłych” (2009), „X Men: Pierwsza klasa” (2011), „Ralph Demolka” (2012),”Kapitan Phillips” (2013), „Tajemnice lasu” (2014), „Kick-Ass” i „Kick-Ass 2” Matthew Vaughna (2013), „Kingsman: Tajne Służby” (2015), „Łowcy zombie” (2015).

Obecnie pracuje nad muzyką do filmu „Osobliwy dom Pani Peregrine” Tima Burtona, którego premiera przewidziana jest na 2016 rok.
ANNIE HERDINGE (kostiumy) weteranka brytyjskiego kina i telewizji.

Pracowała na planie „Hot Fuzz – Ostre Psy”, „Wysyp żywych trupów”, „Gazu mięczaku, gazu” oraz uwielbianych w Wielkiej Brytanii serialach i show komediowych, wliczając „Spaced”, „Księgarnia Black Books”, „Technicy-magicy”, oraz „The Mighty Boosh”.

Otrzymała trzy nagrody Royal Society Awards za wkład w serial „Mała Brytania”.

Hardinge ukończyła właśnie pracę na planie „Hippopotamus”, opartego na powieści Stephen’a Fry i zaangażowana jest w „The A Word” kanału BBC One.


ANDREW BUCKLEY (wybór i zabezpieczenie lokalizacji) piastuje stanowisko speca od lokalizacji przy wielu brytyjskich filmach i reklamach z najwyższej półki.

Od 1987 do 2010 Buckley służył w jednostce militarnej Royal Marines Commando. Dopiero w 2009 roku zainteresował się pracą w telewizji i reklamie, uczestnicząc przy takich produkcjach jak „James Bond” czy „Carte Blanche”.

Jego kariera przebiegała od roli skauta, do oficjalnego stanowiska location menagera przy dużych projektach reklamowych i filmowych.

Pierwszy znaczący film, przy którym pracował, to „Czas bohaterów”, gdzie odpowiedzialny był za pomoc w dobieraniu lokalizacji. Następnie pracował na planie „Żelaznej Damy”, „X-Men: Pierwsza Klasa”, „World War Z”, „Kick-Ass 2” oraz „Kingsman: Tajne Służby”.

Na koncie ma również reklamy dla Google (2012), Paddy Powers (2012) i Dove Chocolate (2014).

Nadchodzący projekt, w którym bierze udział to „Deep Water” z Colin’em Firth’em i Rachel Weisz.


NADIA STACEY (charakteryzacja) zaczynała od udziału w szkoleniu organizowanym przez przez Yorkshire Television. Pierwsza szansa filmowa pojawiła się dzięki zdobywczyni Oscara, Lisie Westcott, która zabrała Stacey na plan „Miss Potter”. Na przestrzeni lat zdobyła doświadczenie w stylizacji, makijażu i perukarstwie, pracując w teatrze, balecie, operze, telewizji i filmie.

Po raz pierwszy pojawiła się w napisach końcowych reżyserowanego przez Paddy Considine „Tyrannosaur”. Film otrzymał liczne nagrody, m.in. BIFA za najelspzy niezależny film i BAFTA w kategorii Outstanding British Debut oraz nagrodę za najlepszy brytyjski film od Evening Standard.

Na London Film Festival w 2012 roku pokazano trzy filmy, przy których brała udział; „Good Vibrations”, czarną komedię „Sightseers” oraz „Spike Island”. W telewizji pracowała na planie reżyserowanego przez Briana Welsha, pięcioodcinkowego serialu „Mayday” produkowanego przez studio Kudos i BBC, przy nominowanym do BAFTA „The Fear” w reżyserii Michaela Samuelsa oraz dla BBC przy serialu o tematyce zombie „In The Flesh”. Ten ostatni przyniósł Stacey nominację do RTS North-West za stylizację i make-up. Serial był również nominowany do nagrody RTS Award oraz zdobył wyróżnienie BAFTA w kategoriach Mini-Series oraz Best Writer.

Pracowała przy osadzonym w latach 80-tych i nagrodzonym BAFTA „Dumni i wściekli” (Matthew Warchus), przy przedstawiającym realia lat 60-tych serialu „Breathless” oraz dwóch sezonach „The Suspicions of Mr. Whicher” z Paddy Cansidine.



W tym roku odpowiedzialna była za stylizację do „She Who Brings Gifts” z Glenn Close w reżyserii Colma McCarthy’ego. Obecnie pracuje przy „The Sense of an Ending”, z Jimem Broadbentem w reżysereii Ritesha Batry. Następnie dołączy do ekipy filmowej Horrible Histories, by zająć się pracą na planie “Bill”, pod okiem Richarda Bracewella dla Cowboy Films.


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość