Strona główna

Educ-v-016 10. posiedzenie komisji 28 września 2011 r


Pobieranie 48.33 Kb.
Data19.06.2016
Rozmiar48.33 Kb.




EDUC-V-016

10. posiedzenie komisji
28 września 2011 r.



Rue Belliard/Belliardstraat 101 — 1040 Bruxelles/Brussel — BELGIQUE/BELGIË —

tel. +32 22822211 — faks +32 22822325 — internet: http://www.cor.europa.eu


PL



DOKUMENT ROBOCZY
Komisji Edukacji, Młodzieży, Kultury i Badań Naukowych


„PRZYSZŁOŚĆ EUROPEJSKIEJ STOLICY KULTURY”



_____________
Sprawozdawca: Anton ROMBOUTS (NL/PPE)

Burmistrz miasta 's-Hertogenbosch



_____________






Dokument referencyjny


I. ZALECENIA POLITYCZNE
KOMITET REGIONÓW
Kontekst ogólny

1.Z zadowoleniem przyjmuje fakt, że Komisja pracuje nad nowymi ramami prawnymi europejskiej stolicy kultury (ESK) i że zorganizowała w latach 2010–2011 konsultacje on-line i publiczną dyskusję. Powtarza swą prośbę o aktywne zaangażowanie Komitetu w prowadzone debaty, zawartą w opinii w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej decyzję 1419/1999/WE ustanawiającą działanie Wspólnoty na rzecz obchodów „Europejskiej Stolicy Kultury” w latach 2005–20191.




2.Podkreśla znaczenie kontynuacji programu ESK po roku 2020.




3.Przyznaje, że ESK jest cenną inicjatywą, która podkreśla bogactwo, różnorodność i wspólne aspekty kultury europejskiej, zauważając, że w okresie szybkiego wzrostu w Unii Europejskiej program ten w szczególny sposób przyczynił się do pojawienia się jednolitej społeczności europejskiej.




4.Wskazuje na to, że ze względu na rosnący prestiż tego tytułu kultura zajęła ważne miejsce w rządowych programach państw członkowskich, regionów i miast. Ponadto inwestowanie w kulturę, sport i edukację w istotny sposób przyczynia się do zapewnienia dobrobytu, spójności społecznej i bezpieczeństwa w miastach i regionach, a także na poziomie krajowym i europejskim.




5.Uważa, że dobry system edukacji, charakteryzujący się niskim wskaźnikiem przedwczesnego kończenia nauki, stanowi najlepszy środek zapobiegania bezrobociu. Wskazuje na fakt, że angażowanie młodzieży w sport jest najlepszym środkiem walki z nudą i wandalizmem, a umożliwianie młodzieży udziału w różnych wydarzeniach kulturalnych poszerza jej horyzonty i pomaga przezwyciężać własne uprzedzenia i obawy przed tym, co obce i nieznane, przyczyniając się tym samym do dialogu międzykulturowego.




6.Ponownie wyraża przekonanie, że dialog międzykulturowy w połączeniu ze spójnością społeczną i terytorialną może pomóc we wpajaniu podstawowych wartości życia prywatnego, społecznego i obywatelskiego, takich jak solidarność, odpowiedzialność, tolerancja, szacunek, tradycyjne wartości, dążenie do postępu społecznego i zrozumienie dla różnorodności społecznej i kulturowej. Może również ułatwiać komunikację między jednostkami i grupami z różnych kultur i ich współistnienie zgodnie z zasadą solidarności2.




7.Przyznaje, że program ESK ma szerokie oddziaływanie gospodarcze, społeczne i kulturalne. Tytuł „Europejska Stolica Kultury” nadaje silny impuls środowisku kreatywnemu, które samo w sobie odgrywa istotną rolę gospodarczą w Europie oraz działa jako gospodarcza siła napędowa wobec innych sektorów.




8.Zauważa, że w miastach, które uzyskały tytuł ESK, znacznie wzmocnił się sektor kultury i trwale wzrósł udział, zwłaszcza młodzieży, w wydarzeniach kulturalnych (zob. przykłady w załączniku).




9.Podkreśla, że władze lokalne i regionalne mają najlepsze rozeznanie w realiach i sytuacji miast kandydujących do tytułu Europejskiej Stolicy Kultury i noszących ten tytuł oraz, że są najlepiej predestynowane do tego, by pomóc w tworzeniu i realizacji programu ESK przy pełnym poszanowaniu zasady pomocniczości. Ponadto w większości państw członkowskich władze lokalne i regionalne są bezpośrednio odpowiedzialne za dobrą organizację i prowadzenie imprez kulturalnych, a zatem dysponują bogatą wiedzą i doświadczeniem, które mogą pomóc w wypracowaniu innowacyjnego i kreatywnego podejścia.



Zalecenia
A. KONTYNUACJA I INTENSYFIKACJA PROGRAMU „EUROPEJSKA STOLICA KULTURY”

10.Zauważa, że niedawne zmiany polityczne, takie jak upadek komunizmu i rozszerzenie Unii Europejskiej, wprowadziły Europę w nową fazę. Pisarz Amin Maalouf stwierdza, że Europie potrzebne jest pozytywne przedefiniowanie (kulturowych) granic i że tożsamość europejską muszą wypełnić nowe treści. Maalouf opowiada się za szerszą definicją dobrobytu, zamianą obecnego obsesyjnego przywiązania do konsumpcji materialnej na nową koncepcję dobrobytu, który zależy od „konsumpcji kulturalnej”. Europejczycy powinni zdaniem Maaloufa nauczyć się szukać zadowolenia w dążeniu do wiedzy, czerpać przyjemność z muzyki i nauki języków. Europa mogłaby wyznaczać nowe trendy w przechodzeniu od konsumpcji materialnej do konsumpcji kulturalnej.




11.Sugeruje, że program ESK może przyczynić się do budowania Europy jutra. Należy przyjrzeć się takim trendom, jak nacjonalizm, indywidualizm i konsumpcjonizm oraz rozkład tkanki społecznej. Globalizacja, większa mobilność i otwarcie granic rozszerzają nasze spojrzenie na świat. Europejczycy również są „obywatelami świata”, ale jednocześnie potrzebna jest ochrona i zachowanie własnej, lokalnej kultury. Europa powinna móc umożliwiać rozkwit lokalnej kultury równocześnie z rozwojem integrującej tożsamości europejskiej. Kluczowe znaczenie dla wspierania europejskiej konkurencyjności, która pomoże wzmacniać spójność terytorialną, ma innowacyjność przemysłowa, społeczna i środowiskowa.




12.Uznaje, że program ESK okazał się skuteczny w tworzeniu programów pobudzających do włączenia i dialogu międzykulturowego oraz zauważa, że wiele wcześniejszych wydarzeń związanych z ESK odbyło się w miastach borykających się z problemami związanymi ze spójnością społeczną i integracją.




13.Ponownie wyraża przekonanie, że sektor kultury odgrywa znaczącą rolę w realizacji celów strategii „Europa 2020”. Wskazuje na ogromne możliwości rozwoju gospodarczego wielu regionów, jakie daje turystyka kulturalna. Ostrzega jednak przed jednostronnym podkreślaniem w tym kontekście czysto gospodarczego znaczenia kultury. Równie ważne jest znaczenie, jakie kultura ma w kontekście tworzenia korzystnego, dynamicznego otoczenia będącego warunkiem wstępnym rozwoju.3




14.Popiera pomysł, by instrument ESK istniał również po roku 2020 i proponuje jego rozszerzenie aby umożliwić większą koncentrację na poszukiwaniach i odkrywaniu wielowymiarowej tożsamości kulturowej Europejczyków. W tym celu treść programu powinna stać się bardziej otwarta na inne, pozaeuropejskie kultury i partnerów, aby jeszcze skuteczniej podkreślić wartość i bogactwo kultur europejskich.



B. KONTEKST WIELOLETNI

15.Zauważa, że w ciągu 25 lat ESK przeszedł ewolucję od letniego festiwalu do całorocznej imprezy kulturalnej, obejmującej znaczące elementy rozwoju kulturalnego, społecznego i gospodarczego. Niektóre miasta rozszerzyły zakres programu ESK, tak aby obejmował on kilka lat przed i po imprezie. Takie podejście okazało się niezwykle skuteczne w zachęcaniu miejscowej ludności do udziału w imprezach podczas roku ESK, w pobudzaniu do rozwoju kulturalnego i udziału w życiu kulturalnym oraz w budowaniu międzynarodowej świadomości i współpracy.




16.Powtarza, że perspektywa wieloletnia przyniosła oczekiwane rezultaty, ponieważ pomaga w konsolidacji korzyści, jakie czerpie miasto i region, oraz wzmacnia nowe (europejskie) powiązania, które pojawiają się w związku z tytułem ESK. Pomaga również zadbać o to, by zwłaszcza w czasach trudności finansowych, inwestycje w kulturę pozostały na dłużej obecne w politycznych programach. Obecne kryterium „miasto i obywatele” wymaga tego, by wydarzenia miały charakter zrównoważony i włączały się w długookresowy rozwój społeczny i kulturalny. Niemniej jednak większość ESK w dalszym ciągu koncentruje się na organizowaniu imprez kulturalnych w ciągu roku.




17.Ponownie wyraża przekonanie, że miasta powinny wykorzystywać tę okazję jako element długookresowej strategii rozwoju w celu propagowania bardziej zrównoważonego podejścia do rozwoju kulturalnego i zwiększania znaczenia i dziedzictwa miast ESK, jak stwierdzono w opinii w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej decyzję 1419/1999/WE ustanawiającą działanie Wspólnoty na rzecz obchodów „Europejskiej Stolicy Kultury” w latach 2007–20194.




18.Stwierdza, że tytuł ESK przyznawany jest na konkretny rok. Przypomina o znaczeniu umieszczania działań w kontekście wieloletnim i włączania ich do długookresowej polityki w aspekcie rozwoju kulturalnego, gospodarczego, społecznego i związanym z planowaniem przestrzennym.



C. WSPÓLNE ZGŁASZANIE KANDYDATUR KILKU MIAST

19.Stwierdza, że program ESK zmienił się również pod względem typu miast i regionów, które w nim uczestniczą. W pierwszej fazie państwa członkowskie zgłaszały do niego z reguły stolice i inne większe miasta. Później, z czasem tytuł ten coraz częściej przyznawany był mniejszym miastom („miastom drugorzędnym” lub regionalnym ośrodkom kultury). Zmniejszające się rozmiary miast zgłaszanych do tytułu oznaczają konieczność większego zaangażowania otaczającego je regionu. Komitet zauważa, że zmiany te zostały uznane poprzez włączenie do programu ESK wymiaru regionalnego w 2007 r. Podkreśla zatem walory płynące z zachęcania do regionalnego podejścia do tytułu ESK.




20.Wskazuje na istotną rolę sieci powiązań w nowoczesnej gospodarce: miasta i regiony coraz ściślej ze sobą współpracują w kwestiach strategicznych, po to by zyskać oszczędności wynikające ze skali i zasięgu oraz przenikanie wiedzy, a także skoordynować planowanie w zakresie infrastruktury. Wzywa do ścisłego zaangażowania władz lokalnych i regionalnych w przygotowywanie ram prawnych i programów finansowania.




21.Przypomina o znaczeniu europejskiego wymiaru tego wydarzenia5. Zgadza się z tym, że program ESK ma na celu propagowanie europejskiej współpracy, podkreślenie bogactwa kultury europejskiej oraz zaangażowanie i mobilizację obywateli. Powtarza, że rozszerzenie tej idei na regionalne grona miast pozwoliłoby na propagowanie tego celu i zagwarantowanie, że pozytywne skutki dałyby się odczuć w (szerszym) kontekście regionalnym.




22.Ponownie stwierdza, że Komisja Europejska powinna bacznie obserwować, analizować i wspierać najnowsze wydarzenia w kontekście programu ESK. Przypomina, że przy opracowywaniu swoich programów Komisja Europejska powinna uwzględniać znaczący potencjał kulturowy, jaki partnerstwa miast i regionów stanowią dla całego społeczeństwa, oraz wykorzystywać nowe trendy jakościowe6.




23.Podkreśla, że w przyszłości należałoby umożliwić zgłaszanie się grupom miast z danego regionu.

24.Wzywa do rozważenia możliwości przyjmowania zgłoszeń od „grup funkcjonalnych” (np. miast ufortyfikowanych lub portów), czy też tematycznych zespołów miast (np. opartych na danym motywie przewodnim lub postaci historycznej). Takie formy współpracy mogłyby się również przyczynić do transgranicznej współpracy w Europie i przemieszczania dzieł sztuki, produktów i pracy.



D. ZACHĘCANIE DO UDZIAŁU W PRESELEKCJI

25.Przyznaje, że ESK jest jednym z najbardziej udanych programów UE, jako że daje niezrównaną okazję miastu noszącemu ten tytuł i otaczającemu go regionowi na kulturalny, społeczny i gospodarczy „skok naprzód” i dokonanie w ciągu kilku lat takich przemian, które normalnie trwają całe pokolenie.




26.Uznaje problemy, z jakimi borykają się państwa członkowskie i system europejskiego jury, wynikające z konieczności rozpatrywania coraz większej liczby zgłoszeń, rosnących kosztów zgłaszania ofert i kwestii organizacyjnych związanych z konkursem.




27.Zachęca do szerokiego zgłaszania się kandydatów, bez względu na to, czy po roku 2020 konkurs odbywać się będzie rotacyjnie w poszczególnych państwach członkowskich, czy też będzie organizowany w inny sposób.




28.Podkreśla, że Komisja Europejska powinna kłaść większy nacisk na zwiększenie świadomości opinii publicznej na temat tytułu. Obecnie miasta kandydujące same muszą wyjaśniać cele tytułu ESK swoim obywatelom i szukać wsparcia opinii publicznej dla swojej kandydatury. Zniechęca to niektórych potencjalnych kandydatów do udziału w procesie selekcyjnym.




29.Wzywa Komisję Europejską do udostępnienia środków na fazę przygotowawczą. Można by tego dokonać za pomocą wsparcia finansowego, lecz również, i przede wszystkim, poprzez informacje mające na celu podnoszenie świadomości i podkreślanie prestiżu posiadania tego tytułu w miastach i regionach.




30.Wskazuje, że pożądana jest solidniejsza struktura konkursu. Sugeruje możliwość jego zorganizowania w taki sposób, by miasta wspólnie wnosiły wkład w rozwój kultury na poziomie krajowym lub regionalnym. Działania zaplanowane w ramach kandydatury można byłoby tak zaprojektować, by pokazywać, w jaki sposób poszczególne miasta lub regiony przyczynią się do realizacji celów krajowej polityki kulturalnej. Mogłyby one również obejmować zobowiązanie wszystkich miast do prowadzenia tej działalności w latach poprzedzających rok posiadania tytułu ESK (niezależnie od tego, kto go ostatecznie otrzyma). Bardziej przejrzyste zasady konkursu mogłyby ułatwić łagodzenie napięć między miastami i regionami i wspierać udział kandydatów w realizacji szerszych programów krajowych i unijnych. Przyczyniłoby się to zasadniczo do wzbudzenia zdrowego ducha „konkurencji na rzecz współpracy”.

31.Potwierdza, że przedstawiciel KR-u w komisji selekcyjnej musi w dalszym ciągu być jednym z wybieranych członków, jak to praktykowano dotychczas, i w celu ułatwienia wewnętrznej koordynacji proponuje, aby przedstawiciel ten był mianowany na dwa lata, a nie na trzy. Zwraca się o to, by Komisja wzięła pod uwagę rolę Komitetu Regionów w komisji monitorującej, której zadaniem mogłoby być odgrywanie aktywnej roli w zabieganiu o osiągnięcie synergii między programami kulturalnymi wytypowanych miast w fazie przygotowywania tych programów7.




32.Popiera sposób, w jaki przyznawany jest obecnie tytuł ESK (od 2007 r.), zauważając, że doświadczenia ostatnich lat pokazują, iż samo zgłoszenie do procedury selekcyjnej przynosi pozytywne skutki kandydującym miastom w postaci korzystnych przemian gospodarczych i wizerunkowych. Ubieganie się o ten tytuł skutkuje również nowymi (międzynarodowymi) sieciami powiązań i lepszą współpracą między partnerami w regionie.



II. PROCEDURA


Tytuł

Przyszłość europejskiej stolicy kultury

Dokument źródłowy

Opinia z inicjatywy własnej

Podstawa prawna




Tryb postępowania




Data wniosku Rady / Data pisma Komisji




Data decyzji Prezydium

10 maja 2011 r.

Komisja odpowiedzialna

Komisja Edukacji, Młodzieży, Kultury i Badań Naukowych

Sprawozdawca

Anton ROMBOUTS (NL/PPE)

Analiza

29 lipca 2011 r.

Posiedzenie komisji




Data przyjęcia przez komisję




Wynik głosowania komisji




Data przyjęcia na sesji plenarnej




Wcześniejsze opinie Komitetu

Zielona księga w sprawie uwalniania potencjału przedsiębiorstw z branży kultury i branży twórczej8

Rola władz lokalnych i regionalnych w przyszłej polityce ochrony środowiska9

Wniosek dotyczący decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie znaku dziedzictwa europejskiego10

Polityka integracji a dialog międzykulturowy: rola władz lokalnych i regionalnych11

Europejska agenda kultury w dobie globalizacji świata12

Wniosek dotyczący decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej działanie Wspólnoty na rzecz obchodów „Europejskiej Stolicy Kultury” w latach 2007–201913

Wniosek dotyczący decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej program Kultura 2007 (2007–2013)14

Wniosek dotyczący decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniającej decyzję 1419/1999/WE ustanawiającą działanie Wspólnoty na rzecz obchodów „Europejskiej Stolicy Kultury” w latach 2005–201915

Program Kultura 200016

_____________



1CdR 393/2003 fin.

2CdR 251/2008 fin.

3CdR 172/2007 fin.

4CdR 251/2005 fin.

5CdR 393/2003 fin.

6CdR 172/2007 fin.

7CdR 251/2005 fin.

8CdR 181/2010 fin.

9CdR 164/2010 fin.

10CdR 105/2010 fin.

11CdR 251/2008 fin.

12CdR 172/2007 fin; Dz.U. 53 z 26.2.2008, s. 25–28.

13CdR 251/2005 fin.

14CdR 259/2004 fin; Dz.U. 164 z 5.7.2005, s. 65–75.

15CdR 393/2003 fin.

16CdR 227/98 fin; Dz.U. 164 z 22.2.1999, s. 68.

CdR 191/2011 EN – MST(KK)/mw


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość