Strona główna

Ewanielëjô wedle sw. Jana Piesniô ò Przedwiecznym Słowie (J 1, 1-14)


Pobieranie 47.35 Kb.
Data19.06.2016
Rozmiar47.35 Kb.
Ewanielëjô wedle sw. Jana

Piesniô ò Przedwiecznym Słowie (J 1, 1-14)
11 Na zôczątkù bëło Słowò,

a Słowò bëło ù Bòga

i Bògã bëło Słowò.

2 Òno bëło na zôczątkù ù Bòga.

3Przez Nie wszëtkò sã stało,

a bez Niegờ nick sã nie stało,

co je stớné.

4 W Nim bëło żëcé,

a żëcé bëło widã lëdzy,

5 a wid ò cemkù swiécy,

i cemk gò nie przemógł.

6 Béł człowiek pòsłóny òd Bòga.

Jan bëło jegò miono.

7 Nen przëszedł na swiôdczenié,

bë dôł dokôz ò widze,

żebë wszëtcë ùwierzëlë przez niegò.

8 Òn nie béł widã,

le żebë dôł dokôz ò widze.

9 Béł prôwdzëwi wid,

co òbswiecywô kòżdégò człowieka,

czej przëchôdô na swiat.

10 Bëło [Słowò] na swiece

i swiat sã przez Nie stôł,

le swiat Jegò nie pòznôł.

11 Przëszło do swòjich, le swòji Je nie przëjãlë,

12 a tim, co Je przëjãlë,

dało jima mòc, żebë sã stelë Bòżima dzecama,

Tima, co wierzą w Jegò miono,

13 co nié ze krëwi ani z łakòtë cała,

ani z wòle chłopa,

le z Bòga sã narodzëlë.

14 A Słowò stało sã całã,

i zamieszkało midzë nama.

I òbzérelë më Jegò chwałã,

chwałã, jaką Jednorodzony mô òd Òjca,

pôłny łasczi i prôwdë.


Ewanielëjô wedle sw. Mateùsza 1-2
Człowieczi pòchòdzënk Jezësa

1 1 Ksãga pòchòdzeniégò Jezësa Christusa, sëna Dawida, sëna Abrahama. 2 Abraham béł òjcã Izaaka, Izaak béł òjcã Jakùba, a Jakùb béł òjcã Judë ë jegò bratów. 3 Juda béł òjcã Faresa i Zarë, a jich matką bëła Tamar. Fares béł òjcã Ezrona, a Ezrón béł òjcã Arama. 4 Aram béł òjcã Aminadaba, Aminadab béł òjcã Naassona, a Naassón béł òjcã Salmóna. 5 Salomón béł òjcã Booza, a matką bëła Rachab. Booz béł òjcã Òbéda, a matką bëła Rut. Òbéd béł òjcã Jességò, 6 a Jessé béł òjcã króla Dawida. Dawid béł òjcã Salomóna, a matką na, co bëła Uriôszową. 7 Salomón béł òjcã Roboama, Roboam béł òjcã Abijôsza, a Abijôsz béł òjcã Asë. 8 Asa béł òjcã Jozafata, Jozafat béł òjcã Jorama, a Joram béł òjcã Ozëjôsza. 9 Ozëjôsz béł òjcã Joatama, Joatam béł òjcã Achaza, a Achôz béł òjcã Ezechijôsza. 10 Ezechijôsz béł òjcã Manassesa, Manasses béł òjcã Amòsa, a Amòs béł òjcã Jozëjôsza. 11 Jozëjôsz béł òjcã Jechónijôsza ë jegò bratów za babilońsczégò przesadzeniô. 12 Pò babilońsczim przesadzenim Jechónijôsz béł òjcã Salatiela, a Salatiel béł òjcã Zorobabela. 13 Zorobabel béł òjcã Abiuda, Abiud béł òjcã Eliakima, a Eliakim béł òjcã Azora. 14 Azór béł òjcã Sadoka, Sadok béł òjcã Achima, a Achim béł òjcã Eliuda. 15 Eliud béł òjcã Eleazara, Eleazór béł òjcã Mattana, a Mattón béł òjcã Jakùba. 16 Jakùb béł òjcã Józefa, slëbnégò Mariji, z jaczi sã narodzył Jezës, zwóny Christusã.

17 Tak tej wszëtczich pòkòleniów òd Abrahama do Dawida je szternôsce. Òd Dawida do babilońsczégò przesadzeniô je téż szternôsce pòkòleniów. Òd babilońsczégò przesadzeniô do Christusa szternôsce pòkòleniów.
/śpiew/

Narodzenié Jezësa

18 Tak bëło z narodzenim Jezësa Christusa: Czej Jegò matka pòslëbiła Józefa, wprzód, nigle sã zeszlë, òna nalazła sã w błogòsławionym stanie mòcą Dëcha Swiãtégò. 19 Józef, Ji slëbny, co béł człowiekã prawim i nie chcôł Ji wëstawic na wstid, zamiszlôł Jã krëjamkò òdprawic. 20 Czej òn so to ùdbôł, hewò aniół Pana ùkôzôł mù sã w spikù i rzekł: „Józefie, sënie Dawida, nie bòjë sã wzyc do se Mariji, twòji białczi, bò ze Swiãtégò Dëcha je w Nij, co sã ùrodzy. 21 Òna ùrodzy Sëna, a të dôsz mù miono Jezës, bò Òn wëbawi swój lud òd jegò grzéchów”. 22 A to wszëtkò sã stało, żebë sã zjiscëło słowò Pana wërzekłé przez proroka: 23 Hewò dzéwica pòcznie i ùrodzy Sëna. I nadadzą Mù miono Emmanuel, no znaczi Bóg z nama. 24 A czej Józef òdeckł ze spikù, zrobił tak, jak mù przëkôzôł aniół Pana i wzął swòjã białkã do se, 25 ale z niã nie żił, jaż ùrodzëła Sëna. I nadôł Mù miono Jezës.


Ùkłón mãdrzców

2 1 Czej Jezës sã ùrodzył w Betlejemie w Judeji za dni króla Heroda, hewò przëszlë do Jeruzalem mãdrzcowie z Pòrénkù. 2 I pitelë: „Dze je Nen narodzony król żëdowsczi?” Më jesmë ùzdrzelë Jegò gwiôzdã w Pòrénkù ë przëszlë Mù sã ùkłónic. 3 Czej to ùczuł król Herod, ùrzasł sã òn i całé Jeruzalem razã z nim. 4 Zebrôł òn wszëtczich arcëkapłanów ë ùczałëch lëdu i sã jich wëpëtiwôł, dze sã mô narodzëc Mesjôsz. 5 A òni mù òdrzeklë: „W Betlejemie judczim, bò tak je napisóné ù proroka: 6 Të Betlejem, zemio Judë, nie jes nijak nômiészé westrzód panowników Judë, bò z ce wińdze panownik, co mdze pasł mój lud, Izrael. 7 Tej Herod krëjamno przëwòłôł mãdrzców ë wëpitôł jich ùwôżno ò czas, w jaczim sã ùkôza na gwiôzda. 8 I pòsłôł jich do Betlejem ë rzekł: „Biéjta ë ùwôżno wëpëtiwôjta sã ò Dzeckò. A czej Je nańdzeta, dôjta mie znac, żebë i jô mógł jic i sã ùkłónic. 9 Czej òni wësłëchelë króla, rëszëlë dali. A hewò gwiôzda, chtërnã ùzdrzelë w Pòrénkù, szła przed nima, jaż doszła i stanãła nad môlã, dze bëło Dzeckò. 10 Czej ùzdrzelë gwiôzdã, barô sã ùceszëlë. 11 Weszlë do chëczë ë ùzdrzelë Dzeckò z Mariją, Jegò Matką. Ùpedlë na twôrz i Mù sã ùkłónilë. I òdemklë swòje skarbë ë òfiarowelë Mù darë: złoto, kadzëdło ë mirrã. 12 A czej w spikù dostelë nôkôz, żebë nie wracac do Heroda, jinszą drogą òdeszlë w swòje stronë.



Ùcékanié do Egiptu

13 Czej òni ùszlë, hewò aniół Pana ùkôzôł sã w spikù Józefòwi ë rzekł: „Wstani, wez Dzeckò ë Jegò Matkã ë ùcekôj do Egiptu. Òstani tam, jaż cë rzekã, bò Herod mdze szukôł Dzeckò, żebë Je zabic”. 14 A òn wstôł, wzął w nocë Dzeckò ë Jegò Matkã ë ùszedł do Egiptu. 15 A òstôł tam jaż do smiercë Heroda, żebë sã zjiscëło słowò Pana, rzekłé przez proroka: Z Egiptu jô jem wezwôł mòjégò Sëna.
Mòrdarztwò dzecy

16 A czej Herod sã westrzégł, że mãdrzcowie gò zmilëlë, barô sã rozgòrził ë wësłôł, żebë zabic wszëtczich knôpów niżi dwùch lat w Betlejem ë w jegò greńcach, wedle czasu, ò jaczim sã dowiedzôł òd mãdrzców. 17 Tej sã zjiscëło, co bëło rzekłé przez proroka Jeremijôsza: 18 Dôł sã czëc krzik w Rama, płacz ë wiôldżé narzékanié. Rachel òpłakiwô swòje dzecë ë nie chce bëc pòceszonô, bò jich ju ni ma.


Przińdzenié do Nazaretu

19 A czej Herod ùmarł, hewò aniół Pana ùkôzôł sã w spikù Józefòwi w Egipce 20 ë rzekł: „Wstani, wez Dzeckò i Jegò Matkã ë biéj do zemi Izraela, bò ti, co dulczëlë na żëcé Dzecka, są ju pòùmarłi. 21 A òn wstôł, wzął Dzeckò ë Jegò Matkã ë wszedł do zemi Izraela. 22 Le czej ùczuł, że w Judeji panëje Archelaos na môlu swòjegò òjca, Heroda, bòjôł sã tam jic. A czej dostôł w spikù nôkôz, ùszedł w stronë Galileji. 23 I przëszedł do miasta zwónégò Nazaret ë tam zamieszkôł, żebë sã zjiscëło słowò proroka: Bãdze nazwóny Nazarejczikã.


/śpiew/
Ewanielëjô wedle sw. Łukôsza 1-2
Wprowadzenié

1 1 Ju wiele lëdzy sã starało ùłożëc òpòwiôdanié o nëch sprawach, co sã midzë nama stałë, 2 tak jak je nama przekôzelë ti, co òd zôczątkù bëlë naòcznyma swiôdkama i słëgama słowa. 3 Jô téż so ùdbôł wszëtkò dokładno zbadac i òpisac cë jedno pò drëdżim, pòczestny Teófilu, 4 żëbë te sã mógł przekònac, że nôùka, jakô cë bëło ùdzelonô, bëła prôwdzëwô.


Jan Chrzcëcel

5 Za czasów króla Judeji, Heroda, béł niejaczi kapłón, z partu Abijôsza, mionã Zacharëjôsz. Miôł òn białkã z rodu Aaróna, a ji miono bëło Elżbiéta. 6 Bëlë òni sprawiedlëwi przed Bògã, pòstãpującë bëlno wedle wszëtczich przëkôzaniów ë przepisów Pana. 7 Ale òni ni mielë dzecka, bò Elżbiéta nie bëła rodnô. A bëlë òni òbòje pòdeszłi w latach. 8 Czedë òn wedle wëznaczonégò szëkù dlô jegò partu sprôwiôł kapłańską służbã przed Bògã, 9 jemù pòdług kapłańsczégò zwëkù przëpôdł kawel, żebë weńc do swiãtnicë Pana ë złożëc òfiarã kadzeniégò. 10 A całô rzeszô lëdu mòdlëła sã bùten w gòdzënie kadzeniégò. 11 Jemù sã tedë ùkôzôł aniół Pana, co stojôł pò prawi stronie wôłtôrza kadzeniégò. 12 Zacharëjôsz sã ùrzasł, czej gò ùzdrzôł, i strach pôdł na niegò. 13 A aniół rzekł do niegò: Nie bòjë sã, Zacharëjôszu, bò wësłëchónô je twòja mòdlëtwa: twòja białka, Elżbiéta, ùrodzy tobie sëna, a të nadôsz jemù miono Jan. 14 I bãdze òn dlô ce redoscą i ceszbą i wiele sã mdze ceszëc z jegò narodzeniégò. 15 Òn bãdze wiôldżi przed Panã; nie mdze pił wina i sycerë, i mdze napôłniony Swiãtim Dëchã ju w klinie swòji matczi. 16 I wiele z sënów Izraela zwrócy Panu, jich Bògù. 17 A òn sóm pùdze przed Nim w dëchù ë mòcë Elijôsza, żëbë zwrócëc serca òjców do dzecy, a nieùsłësznëch do rozëmù sprawiedlëwëch, bë przëszëkòwac Panu lud doskònałi. 18 I rzekł Zacharëjôsz do anioła: Jak jô to pòznajã? Jô doch jem stôri, a mòja białka je téż pòdeszłô w latach. 19 A aniół mù òdrzekł: „Jô jem Gabrijel, co stojã przed Bògã. I jô jem pòsłóny, żebë z tobą gadac i rzec cë nã redostną nowinã. 20 A hewò mdzesz niemi ë nie mdzesz mógł gadac jaż do dnia, w jaczim to sã zjiscy, bò të nie ùwierził w mòje słowa, co sã zjiscą w swòjim czasu. 21 A lud żdôł na Zacharëjôsza ë sã dzëwòwôł, że tak długò òstôwô w swiãtnicë. 22 A czej òn wëszedł bùten i ni mógł do nich gadac, tej zmiarkòwelë, że miôł widzenié w swiãtnicë. Òn dôwôł jima znaczi ë òstôł niemi. 23 A czedë sã wëpełniłë dni jegò kapłańsczi służbë, òn wrócył do se dodóm. 24 Pò nëch dniach jegò białka Elżbièta pòczãła i sã skriwa piãc miesący. I gôda: 25 „Tak mie Pan ùczënił w nëch dniach, czej wezdrzôł, żëbë zdjąc mòjã ùjmã ù lëdzy”.


Zwiastowanié Mariji

26 W szóstim miesącu béł pòsłóny òd Bóga aniół Gabrijel do miasta w Galileji zwónégò Nazaret, 27 do dzéwicë, slëbny chłopa mionã Józef z rodu Dawida. A dzéwicë miono bëło Marija. 28 I wszedł do Ni i rzekł: Reduj sã pôłnô łasczi, Pón z Tobą. 29 Na ne słowa òna sã zlãkła i rozmiszla, co bë miôł znaczëc nen pòzdrówk. 30 I rzekł do ni aniół: Nie bòjë sã, Marijo, bò [të] nalazła łaskã ù Bòga. 31 A hewò pòczniesz w sobie i ùrodzysz Sëna i nadôsz mù miono Jezës. 32 Òn bãdze wiôldżi i mdze zwóny Sënã Nôwëższégò, a Pón Bóg dô mù trón Jegò òjca Dawida. 33 I bãdze królowôł nad dodomã Jakùbòwim na wieczi, a Jegò królestwò nie mdze miało kùńca. 34 Marija rzekła do anioła: Jak to sã stónie, skòrno chłopa nie znajã? 35 I òdrzekł ji aniół: Dëch Swiãti zstąpi na ce i mòc Nôwëższégò ce zakrëje. Temù téż Swiãté, co sã narodzy, mdze zwóné Bóżim Sënã. 36 A hewò twòja krewnô, Elżbiéta, pòczãła sëna w swòji staroscë i je ju w szóstim miesącu na, co jã zwelë nierodną. 37 Bò dlô Bòga ni ma nick niemòżebnégò. 38 A Marija rzekła: Hewò jô służebnica Pana. Niech mie mdze pòdług Twòjegò słowa. Tej aniół òdszedł òd Ni.

/śpiew/

Nawiedzenié


39 W nëch dniach Marija szła chùtkò w górë do miasta Judeji. 40 I weszła do chëczë Zacharëjôsza i pòzdrowiła Elżbiétã. 41 Czej Elżbiéta ùczëła pòzdrowienié Mariji, dzecuszkò w ji klinie sã pòrëszëło, a Swiãti Dëch wëpełnił Elżbiétã. 42 Òna zawòła wiôldżim głosã i rzekła: „Błogòsławionô te jes midzë niastama i błogòsławiony je brzôd Twòjégò klina. 43 A jakùż to je, że matka mòjégò Pana przëszła do mie? 44 Hewò czej dôł sã czëc głos twòjégò pòzdrówkù w mòjich ùszach, dzecuszkò pòrëszëłô sã z redotë w mòjim klinie. 45 I błogòsławionô jes të, co ùwierzëła, że zjiscą sã słowa rzekłé do ce òd Pana”. 46 A Marija òdrzekła: 47 „Wielbi dësza mòja Pana i redëje sã dëch mój w Bògù, mòjim Zbôwcë, 48 bò wezdrzôł na ùniżenié swòji służebnicë, hewò òdnądka wszëtczé pòkòlenia bãdą mie błogòsławiłë, 49 bò wiôldżé sprawë uczënił mie Nen, co je mòcny i swiãté je Jegò miono, 50 a Jegò miłoserdzé z pòkòleniégò na pòkòlenié [dôwô tima] co sã Gò bòją. 51 Òn pòkôzôł mòc swòjégò remienia, znikwił mëslë serc tëch, co bëlë bùszni. 52 Zdrzucył mòcnëch z tronów, a wëwëższił pòkórnëch. 53 Głodnëch napełnił dobrama, a bògatëch òdesłôł z niczim. 54 Wspòmógł swòjégò słëgã Izraela, wspòminającë na swòje miłoserdzé, 55 jak przërzekł najim ojcóm – Abrahamòwi i jegò nastãpnikóm na wieczi. 56 Marija òstała z nią kòle trzech miesący i tej wrócëła do se dodóm.
Narodzenié Jana

57 Tej dlô Elżbiétë przëszedł czas rodzeniô i ùrodzëła sëna. 58 Czej ji sąsedzë i krewny sã dowiedzelë, że Pón béł tak wiôldżi w swòjim miłoserdzym dlô ni, ceszëlë sã raza z nią. 59 Czej ósmégò dnia sã zeszlë, żebë òbrzezac dzecuszkò, chcelë mù dac miono jegò òjca Zacharëjôsza. 60 Ale jegò matka sã òdezwa i rzekła: „Nié, jegò miono bãdze Jan”. 61 Òni ji òdrzeklë: „Ni ma niżódnégò twòjégò krewnégò, chtobë nosył taczé miono”. 62 Dôwelë téż znaczi jegò òjcu [bë wiedzec], jak òn bë chcôł gò nazwac. 63 Òn pòprosył ò tôblëczkã a napisôł: „Jan je jegò miono”. A wszëtcë sã dzëwòwelë. 64 Tedë òd razu sã òdemkła jegò mòwa, jãzëk mù sã rozdrzesził i mówił chwôlącë Bòga. 65 Wszëtczich jich sąsadów wzął strach. A w całi górsczi Judeji rozpòwiôdelë ò tim wszëtczim, co sã stało. 66 I wszëtcë, co to czëlë, brelë to sobie do serca i gôdelë: „Czim bãdze to dzeckò? Bò pò prôwdze rãka Pana bëła z nim”. 67 A jegò ojc, Zacharëjôsz, béł napełniony Dëchã Swiãtim i prorokòwôł gôdającë: 68 „Niech mdze błogòsławiony Pón, Bóg Izraela, bò nawiedzył i wëkùpił swój lud. 69 I pòdniósł róg swòjégò wëbawieniô, w rodze swòjégò słëdżi Dawida, 70 jak to zapòwiedzôł òd wiekù lëpama swòjich swiãtich proroków: 71 wëbawienié òd najich nieprzëjôcelów i z rãczi wszëtczich, co nas nienawidzą. 72 A żebë òkazac miłoserdzé najim òjcóm i wspòmniec na swòje swiãté przëmierzé, 73 na przësëgã, jaką dôł najémù òjcu Abrahamòwi, że dô nóm, 74 że bez lãkù, wëdzarti z rãczi najich nieprzëjôcelów, mdzemë Mù służëlë 75 w swiątoblëwòce i sprawiedlëwòce przed Nim przez wszëtczé naje dni. 76 A të, dzeckò, mdzesz nazwóné prorokã Nôwëższégò, bò pùdzesz rëchli przed Pana, żebë Mù przëszëkòwac drôdżi. 77 I dôsz pòznac lëdowi jegò zbawienié przez òdpùszczenié jich grzéchów 78 przez wiôldżé miłoserdzé najégò Bòga, z jaczim wezdrzi na nas Ten, co wschôdô z wiżawów, 79 żebë òbswiécëc nëch, co w smrokach i céni smiercë sedzą, żebë naje stopë sczerowac na drogã miru”. 80 A dzeckò rosło i sã wzmôcniwało dëchã. I żëło na pùstkach jaż do dnia ùkôzaniô sã Izraelowi.


Narodzenié Jezësa

2 1 W nëch dniach wëszedł dekret cesôrza Aùgùsta, żebë zrobic spis całi zemi. 2 Nen pierszi spis béł za Kwiriniusza, gùbernatora Syrëji. 3 Tak wszëtcë szlë, żebë sã dac zapisac, kòżdi do swòjégò miasta. 4 Szedł téż Józef z Galileji, z miasta Nazaret do Judeji, do Miasta Dawidowégò, zwónégò Betlejem, bò béł z domôctwa ë rodu Dawida, 5 żebë sã dac zapisac ze slëbną Mariją, co bëła w błogòsławionym stanie. 6 A czej ju tam bëlë, przëszedł na Marijã bòlewi czas 7 i ùrodzëła swòjégò pierwòrodnégò Sëna, òbwiła Gò pielëszkama ë złożëła Gò w kùmkù, bò nie bëło dla nich placu w gòscyńcu.


/śpiew/
Ùkłón pasturzów

8 W nym okòlim bëlë pasturzowie, co warelë w pòlu òb noc, żebë pilnowac swòjégò karna. 9 Aniół Pana stanął kòl nich, a chwała Pana zewsządka jich òwidnia tak, że sã baro ùrzaslë 10 A aniół rzekł do nich: Nie bòjëta sã! Hewò jô wama zwiastëjã wiôlgą redosc dlô całégò lëdu, 11 że dzysô w miesce Dawidowim sã wama ùrodzył Zbôwca, jaczim je Mesjôsz-Pón. 12 A to mdze dlô waji znakã: wa nańdzeta Dzecuszkò òbwité w pielëszczi, pòłożoné w kùmkù. 13 Narôz sã ùkôzało kòl anioła mòc niebiesczégò wòjska, co wësłôwia Bòga słowama: 14 Chwała Bògù na Wiżawach, a na zemi mir lëdzóm Jegò ùwidzeniô. 15 A czej aniołowie ùszlë òd nich do nieba, pasturze gôdelë jeden do drëdżégò: „Biéjmë do Betlejemù òbaczëc, co sã stało, co nama Pón dôł pòznac. 16 Tak chùtkò tam szlë i nalezlë Marijã, Józefa ë Dzecuszkò pòłożoné w kùmkù. 17 Czej Je ùzdrzelë, òpòwiedzelë, co jima bëło rzekłé o nym Dzecuszkù. 18 A wszëtcë, co to czëlë, dzëwòwelë sã temù, co jima pasturzowie gôdelë. 19 A Marija wszëtczé ne słowa zachòwiwa ë skłôda je w swòjim sercu. 20 Pasturzowie ùszlë nazôd, sławiącë ë wielbiącë Bòga za wszëtkò, co uczëlë i ùzdrzelë tak, jak jima bëło rzekłé.


Òbrzezanié

21 Czej minãło òsmë dni do Jegò òbrzezaniô, nadelë Mù miono Jezës tak, jak Je pòzwôł aniół, nigle sã pòczãło w klinie.


Òfiarowanié w swiãtnicë

22 A czej minãłë dnie jich òczëszczeniô, przënieslë Je wedle Prawa Móżeszowégò do Jeruzalemù, żebë Je òfiarowac Panu. 23 Bò tak je napisóné w Prawie Pana: Kòżdé pierwòrodné chłopsczégò ôrtu mdze pòswiãconé Panu. 24 I wedle Prawa mielë téż złożëc na òfiarã pôrkã sënogarlëców abò dwa młodé gòłąbczi.


Symeón i Anna

25 A hewò béł w Jeruzalemie człowiek mionã Symeón. Béł to człowiek prawi ë pòbòżny, co żdôł na pòcechã Izraela. A Dëch Swiãti béł nad nim. 26 I òbjawił mù Dëch Swiãti, że nie ùzdrzi smiercë przódë, jaż nie òbôczi Mesjôsza Pana. 27 Òn przëszedł do swiãtnicë Pana, czej starszi wnôszelë Dzecuszkò Jezës, bë z Nim pòstãpic wedle zwëkù Prawa. 28 Òn Je wzął w swòje remiona, błogòsławił Bòga i gôdôł: 29 „Terô dôj, Panie, òdéńc Twòjémù słëdze w ùbëtkù, wedle Twòjégò słowa. 30 Bò ùzdrzałë mòje òczë Twòje zbawienié, 31 jaczé Te przëszëkòwôł dlô wszëtczich lëdów: wid na òswiécenié nôrodów 32 ë na chwałã Twòjégò lëdu, Izraela”. 33 A Jegò òjc i matka sã dzëwòwelë temù, co bëło ò Nim rzekłé. 34 A Symeón jima pòbłogòsławił i rzekł do Mariji, Jegò matczi: „Hewò Ten je namieniony na ùpôdk i na pòdwignieniè wiele w Izraelu, na znak jaczémù sã mdą stôwielë procëm. 35 A Twòjã dëszã przebije miecz, żebë sã ùjawniłë mëslë wiele serców”. 36 Bëła tam téż proroczka Anna, córka Fanuela z pòkòleniégò Asera. Òna bëła ju w baro pózdnëch latach, a żëła blós sètmë lat ze slëbnym òd swòjégò panieństwa. 37 Ë òstała gdową. Miała ju òsmedzesąt szterë lata, a nie òdchôda ze swiãtnicë, bò òb noc i òb dzéń służëła Bògù w pòstach i mòdlëtwach. 38 Prawie ò ti gòdzënie òna przëszła i chwôlëła Bòga ë gôda ò Nim wszëtczim, co żdelë wëkùpieniô Jeruzalemù.


W Nazaret

39 Czej wszëtkò wëpełnilë wedle Prawa Pana, wrócëlë do swòjégò miasta Nazaret w Galileji. 40 A Dzeckò rosło ë nabiwało mòcë i wëpôłniwało sã mądroscą, a łaska Bòżô bëła nad Nim.




Jezës ze starszima w swiãtnicë
41 Jegò starszi co rokù chòdzëlë na Swiãto Paschë do Jeruzalemù. 42 A czej miôł dwanôsce lat, szlë tam pòdług zwëkù na no swiãto. 43 Czej sã skùńczëłë ne dnie i òni szlë nazôd, Jezës òstôł w Jeruzalemie, ò czim nie wiedzelë Jegò starszi. 44 Mëslelë, że je w gromadze, ùszlë dzéń drodżi i szukelë Gò westrzód jich krewnëch i znónëch. 45 A czej Gò nie nalezlë, szlë nazôd do Jeruzalemù i Gò szukelë. 46 A pò trzech dniach nalezlë Gò w swiãtnicë, jak sedzôł midzë ùczałima i jima sã przësłëchiwôł ë zadôwôł jima pitania. 47 Wszëtcë, co Gò słëchelë, dzëwòwelë sã Jegò rozëmòwi i òdpòwiescóm. 48 Czej Gò ùzdrzelë, zadzëwòwelë sã, a Jegò Matka rzekła do Niegò: „Sënie, czemù Të to nama zrobił? Hewò Twój òjc i jô z bólã jesmë Ce szukelë”. 49 A Òn jima rzekł: „Czemù wa mie szuka? Nie wiedza wa, że Jô móm òbòwiązk bëc w sprawach mòjégò Òjca?” 50 Ale òni nie rozmielë nëch słów, jaczé jima rzekł. 51 Tedë szedł z nima nazôd do Nazaretu i béł jima pòddóny. Jegò Matka chòwa wszëtczé ne Jegò słowa w swòjim sercu. 52 A Jezës rósł w mądroscë, w latach ë łasce ù Bòga i ù lëdzy.


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość