Strona główna

Fipresci na mff w Toronto 2002


Pobieranie 34.42 Kb.
Data20.06.2016
Rozmiar34.42 Kb.


SPInka prezentuje
laureata nagrody FIPRESCI na MFF w Toronto 2002
zrealizowany w poetyce Dogmy film Susanne Bier
OTWARTE SERCA

( OPEN HEARTS )



Produkcja: Dania 2002

Czas trwania: 113 min.

Premiera: Filmostrada IV.

Pierwszy Polski Objazdowy Festiwal Filmowy



Spis treści

Krótko o filmie 2

Kalendarium filmów Dogmy 3

Prasa o filmie 3

Gdy życie ma własną wolę. Suzanne Bier o filmie 4

Styl Dogmy a dramatyzm 6

Aktorzy. Filmografie 7

Twórcy. Filmografie 8

Krótko o filmie


Film otrzymał Nagrodę FIPRESCI na MFF w Toronto 2002.
„Otwarte serca” to zrealizowana w poetyce Dogmy opowieść o czworgu ludzi i ich nagłym i zaskakującym spotkaniu z kruchością życia i siłą miłości. Cecilie i Joachim są młodzi i zakochani. Planują małżeństwo. Przed nimi jeszcze całe życie. Jednak zdarza się wypadek, po którym już nic nigdy nie będzie takie jak przedtem...Zmiany czekają jednak nie tylko dla Cecilie i Joachima, lecz także małżeństwo Marie oraz Nielsa. Oboje w średnim wieku, wychowują troje dzieci. Ich związek zostaje wystawione na ciężką próbę, gdy Niels zakochuje się w Cecilie. Pytanie brzmi: czy Niels i Cecilie są gotowi rzucić wszystko, zerwać z dotychczasowym życiem w imię nowej miłości?
Kalendarium filmów Dogmy
DUŃSKIE FILMY DOGMY:

1998 UROCZYSTOŚĆ

IDIOCI

1999 MIFUNE



2000 KRÓL ŻYJE

WŁOSKI DLA POCZĄTKUJĄCYCH

2001 TRULY HUMAN

EN KÆRLIGHEDSHISTORIE

2002 OTWARTE SERCA

Prasa o filmie


„Bier wykorzystała swobodę i spontaniczność, jaką dają zasady Dogmy wystrzegając się snobistycznej arogancji tego ruchu wobec filmów z głównego nurtu”.

Ella Taylor, L.A. Weekly


„Połączenie ostrego rysunku postaci, przemyślanej konstrukcji i subtelnego aktorstwa sprawia, że jest to obraz wyjątkowy, który nie tylko się ogląda, ale i czuje”.

Brent Kimon, Entertainment Today


„Celny i doskonale napisany”.

Nev Pierce, BBC1 Films


„Mocny scenariusz i gra aktorska, połączone ze spartańskimi restrykcjami Dogmy – efekt piorunujący”.

Brian Mckay, Efilmcritic.com


„Bez oświetlenia na planie Bier podejmuje się oświetlenia od wewnątrz swoich postaci i doskonale się spisuje”.

Kim Williamson, Boxoffice Magazine


„Oparcie na surowym, niskobudżetowym realizmie manifestu Dogmy sprawia, że emocje odkrywane przez Bier i jej obsadę nabierają intensywności i mocnego charakteru”.

Kevin Thomas, Los Angeles Times


„Szczerość przemawiająca przez pozbawioną sentymentalizmu grę aktorów, poszukujący prawdy scenariusz Andersa Thomasa Jensena i właściwe użycie filmowania z ręki w stylu Dogmy 95 - dodatkowo ożywiają ten i tak dobry film.”

Lisa Schwarzbaum, Entertainment Weekly


„W momencie, kiedy kreatywna siła Dogmy zaczynała słabnąć, pojawiła się Bier z upragnionym materiałem filmowym i tchnął nowe życie w ten surowy styl.”

Michael Rechtshaffen, Hollywood Reporter


„Film, w którym postaci przekazują szczere emocje, a który unika moralizowania czy nieprzekonujących wyjaśnień”.

Robert K. Elder, Chicago Tribune


„Otwarte serca”, jak wszystkie dobre melodramaty z uporem każe swoim bohaterom przedzierać się przez fabułę w zupełnej niewiedzy”.

Ty Burr, Boston Globe


„Intensywny dramat, który ostatecznie zdaje się mieć bardziej na uwadze skuteczny przekaz filmowy niż manifest Dogmy”.

TV Guide’s movie guide

Gdy życie ma własną wolę. Suzanne Bier o filmie
Co się dzieje, gdy tragedia przytrafia się całkowicie normalnej rodzinie? Jak reagują? Co robią, by żyć dalej? Są to główne pytania, jakie duńska reżyser Susanne Bier zadaje i na które próbuje odpowiedzieć w swoim nowym filmie Otwarte serca, który powstał w oparciu o zasady Dogmy. Do pracy nad swoim, siódmym już, filmem Bier udało się zaprosić solidny zespól fachowców. Anders Thomas Jensen, który ma w dorobku scenariusze do filmu Dogmy Sørena Kragh-Jacobsena Mifunes sidste sang (“Mifune”, 1999), filmu Dogme Kristiana Levringa Król żyje (2000) oraz własnego Blinkende Lygter (“Błyskające światła”, 2000) - napisał scenariusz wraz z Susanne Bier. W obsadzie znaleźli się najlepsi duńscy aktorzy i aktorki: Nikolaj Lie Kaas, Paprika Steen, Mads Mikkelsen, Birthe Neuman i Sonja Richter, dla której był to debiut.
Susanne Bier o filmie:
Ciężki cios

“Tak jest, gdy przeznaczenie przewraca życie do góry nogami w mgnieniu oka. Młoda para oczekuje ślubu, gdy przytrafia im się wypadek samochodowy. Jak zareagują?

Motyw ulotności życia zawsze bardzo mnie interesował, a od 11 września wydaje się absorbować cały zachodni świat. Mieliśmy tego świadomość przez cały czas kręcenia filmu. Wydaje ci się, że twoim największym problemem jest zrobienie dziś zakupów, a tu nagle twoja narzeczona zostaje potrącona przez samochód. To jest jak nóż w serce życia, na dobre i złe. ‘Zło’ to wypadek sam w sobie, a ‘dobro’ to, co się dzieje potem: twoje spotęgowane pragnienie i wola, by wciąż cieszyć się tym, co masz.

Myślę, że to jest współczesny problem: podstawy, na których zbudowaliśmy nasze życie są dużo bardziej kruche, niż nam się wydaje. Tak więc jesteśmy okrutnie wstrząśnięci, gdy okazuje się, że życie ma własną wolę. Aspekt współczesny to nasza naiwna wiara, iż nad wszystkim można panować. W rezultacie jesteśmy zupełnie nieprzygotowani, gdy wydarzy się coś niespodziewanego. Tragedie nie są już tak nieodzowną częścią życia, jak kiedyś, więc nie pojmujemy jak tragiczne wypadki mogą się przytrafić w naszym życiu. Ten brak rozumienia nie jest tragedią samą w sobie. Jego konsekwencją jest fakt, że jesteśmy zadziwiająco nieporadni, gdy przydarzy nam się jakaś tragedia”.


Humor i żal

W swoich poprzednich filmach Susanne Bier koncentrowała się na humorze. Jej dwa ostatnie dzieła to sielskie komedi. Mimo tego, że (lub ponieważ) film Otwarte serca opowiada o tragedii, humor odgrywa istotną rolę.

“Humor jest sposobem na uwolnienie umysłu od żalu. Nie wydaję mi się, by nas od niego oddalał. Wręcz przeciwnie, humor może być bardzo stosownym sposobem ustosunkowania się do tragedii. Nikolaj Lie Kaas, grający młodego człowieka, który ulega wypadkowi, stosuje humor by opisać swe tragiczne położenie. Powiedziałabym, że dobra komedia jest zawsze poważna. Jest to, po prostu, najlepszy sposób na przekazanie bolesnych prawd. W tym miejscu, pojawia się aspekt mojego filmu, potwierdzony przez życie: chwasty znajdą sposób, by przebić się przez asfalt, niezależnie od wszystkiego.

Ludzie pokazani w moim filmie mają jakąś wewnętrzną, dramatyczną siłę. Jest ona tak ogromna, że nawet straszne rzeczy, które im się przytrafiają, nie są w stanie złamać woli bohaterów. Humor jest bardzo istotny w tym procesie. Wydaję mi się, że właśnie to chciałam przekazać swoim filmem.”

Styl Dogmy a dramatyzm
Film „Otwarte serca” powstał w oparciu o zasady Dogmy.

„Wielką przewagą pracy w stylu Dogmy jest fantastyczna wolność, jaką się ma w odniesieniu do aktorów, gdy nie trzeba ustawiać światła. Aktorzy mogą się poruszać nie zwracając uwagi na oświetlenie. Choć jest to czasami irytujące, gdy nie można dostrzec ich oczu, tak jak by to było w przypadku zastosowania porządnego oświetlenia.

Podobało mi się robienie filmu w stylu Dogmy. Moim jedynym zastrzeżeniem jest fakt, że zasada dotycząca dźwięku burzy całą istotę takiego filmu.

Dźwięk musi być nagrywany jednocześnie z obrazem, a to czyni zapisywanie go tak kłopotliwym, że staję się to czynnikiem wręcz ograniczającym, kłócącym się z ideą wolności, zawartą w samej koncepcji.”

Manifest stylu Dogme był pokazem estetycznie ograniczonych filmów, lecz wydają się one prezentować określone podejście estetyczne – rodzaj “anty-estetyki” bliski filmom dokumentalnym - uważa Susanne Bier.

“ Nie można narzucić rzeczywistości estetyki. Musisz kręcić na ulicy i zaakceptować to, że wygląda ona tak, jak wygląda. To hamuje cię przed stawianiem estetyki ponad fabułą i bohaterami. Pomimo faktu, że pozornie zasady Dogmy są anty-estetyczne, ich estetyka powoduje, że mniej lub bardziej przypominają filmy dokumentalne.”

Styl dokumentalny łączy się w Otwartych sercach z aspektem dramatycznym, co jeszcze dodaje wyjątkowości temu filmowi. Akcja rozciąga się na okres pięciu lub sześciu tygodni, w których życie głównych bohaterów z powodu wypadku samochodowego przewraca się do góry nogami. Połączenie elementów estetyki filmów dokumentalnych i budowy fabuły konwencjonalnych filmów dramatycznych nadaje Otwartym sercom zupełnie wyjątkowy charakter.

„W Otwartych sercach nie pokazujemy zewnętrznych skutków dramatu. Mogliśmy wypełnić film błyskającymi światłami i karetkami, ale to nas nie interesowało. Chcieliśmy opisać wewnętrzne skutki tego, co się stało.

Główne założenie filmu można wyrazić następująco: stawiamy tym ludziom ścianę na drodze ich życia. Co się stanie, gdy w nią uderzą? Jest to wysoce dramatyczny materiał. Co się stanie, gdy kierunek, w którym zmierzało twoje życie, nagle zostanie zablokowany?

Dlatego film Otwarte serca różni się od dokumentu - jest niewiarygodnie dramatyczny. Różni się też od tego, jak konwencjonalne filmy pokazują dramatyczne wydarzenia przez to, że nie ukazują ich w sposób efektowny – mówiąc dosłownie. Tak, jak mówię, nie ma tu błyskających świateł i karetek!”

Aktorzy. Filmografie
Sonja Richter (Cecilie)

Urodziła się w 1974 r. Ukończyła studia w szkole dramatycznej Odense Teater. „Otwarte serca” to jej debiut filmowy. Richter ma za sobą występy na deskach teatru m. in. Odense Teater, Place Theatre w Londynie, Dramatiska Teatern og Det Kongelige Teater w Malmø


Mads Mikkelsen (Niels)

Urodził się w 1965 r. Był stałym członkiem grupy Dr. Dante - wystąpił m.in. w przedstawieniach “Kunst” i ”Romeo & Julia” (reż. Lars Kaalund), “Paradis” (reż. Nikolaj Cederholm) oraz ”Fiaskospiralen” reż. Søren Fauli.


Nikolaj Lie Kaas

Urodził się w 1973r. Ukończył Statens Teaterskole.Występował na deskach Det Kongelige Teater m in. w: “Det’en skam hun er en mær” (’Tis a Pity She’s a Shrew), “Kajen mod vest”, ”Nederdrægtighedens Historie”, “Kærlighedens Kværulanter”, “Den Vægelsindede”, ”Peer Gynt”, “Udvidelse by Kampzonen”. På Mungo Park w “Dengse og Mørket” oraz w Café Teatrem.

Dla telewizji Nikolaj Lie Kaas zagrał w “Taxa”, “Edderkoppen”, “De Udvalgte” i ”Rejseholdet” (Unit One).

W 2002 r. Nikolaj zdobył Årets Reumert dla Najlepszego Aktora Pierwszoplanowego za “Per Gynt” w Det Kgl. Teater.


Papryka Stegn (Marie)

Urodziła się w 1964 r. Ukończyła Odense Teaterskole. Wystąpiła w Det Kongelige Teater w: “Liv x 3”, “Skyld og Skyld”, “Den Vægelsindede”, ”Kærlighedens Kværulanter”, “Carmen”, “Nero”, “Fyrtårnet”, “Skybrud”. Z Dr. Dante wystąpiła w “Kunst”, “Snart kommer Tiden” i “Længe Siden”.

Pracowała też w Bådteatret i Kaleidoskop.


Twórcy. Filmografie


Susanne Bier (reżyser)
Urodzona w 1960 r. Susanne Bier studiowała w the Bezalet Academy of Arts & Design w Jerozolimie i była słuchaczką architektury w Londynie, zanim zapisała się na kurs reżyserski Duńskiej Szkole Filmowej. Jej film dyplomowy “De Saliges Ø” (1987) zdobył pierwszą nagrodę na monachijskim festiwalu szkół filmowych i był rozpowszechniany przez Channel Four.

Od tamtego czasu w jej dorobku znalazły się nagrodzone filmy fabularne: “Freud Flytter Hjemmefra” (Freud Leaving Home, 1990), “Det Bli’r i Familien” (Family Matters 1993), “Pensionat Oscar” (Like it was never before, 1995), “Sekten” (Credo, 1997), a ostatnio “Den Eneste Ene” (The One and Only, 1999), który zdobył wiele duńskich nagród filmowych.

Jej ostatni film fabularny “Hånden på Hjertet” (Once in a Lifetime), z Heleną Bergström, miał premierę 25 grudnia 2000 r.

Susanne Bier robi także filmy krótkometrażowe, teledyski i reklamówki.


Vibeke Windelov (producent)
Producentka filmów Lars von Triera “Królestwo II”, “Przełamując fale” oraz “Idioci”, Vibeke Windeløv rozpoczęła karirę w 1975 r.
Windeløv wyprodukowała:

Bille Augusta “In My Life”, Gabriel Axela “Christian”, Jorgena Letha “Haiti Express”, “Notes of Love” i Susanne Bier “Family Matters” (1993). Ostatnio wyprodukowała film Kristiana Levringa “The King is Alive” (Dogma 4) i zdobywcę Złotej Palmy na festiwalu w Cannes w 2000 r. pt. ”Tańcząc w ciemnościach” (reż. Lars von Trier). Najnowsze filmy to: ”Dogville”, reż. Lars von Trier i ”Otwarte serca” (reż. Susanne Bier).


Jest członkiem zarządu Europejskiej Akademii Filmowej. Vibeke Windeløv była jednym

z założycieli firm produkcyjnych Liberator we Francji i Pain Unlimited w Niemczech.







©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość