Strona główna

Ford transit – jubileusz kultowego modelu 6 mln wyprodukowanych egzemplarzy na 45-lecie produkcji


Pobieranie 89.59 Kb.
Data18.06.2016
Rozmiar89.59 Kb.




Ford Transit – Kalendarium

FORD TRANSIT – JUBILEUSZ KULTOWEGO MODELU

6 MLN WYPRODUKOWANYCH EGZEMPLARZY

NA 45-LECIE PRODUKCJI
1965-2010 – Krótka historia, która układa się w długie pasmo sukcesów
KOLONIA, 30 kwietnia 2010 r. – W sierpniu bieżącego roku niezwykle popularny i niemal już kultowy Ford Transit będzie obchodził 45-lecie produkcji. Jednakże szacowny jubilat już teraz może rozpocząć świętowanie, gdyż właśnie osiągnął jeszcze jeden ważny etap w swojej historii: z taśmy montażowej zjechał 6-milionowy egzemplarz tego modelu. Z tej okazji zaplanowano specjalne uroczystości w zakładach, w których wytwarzany jest Ford Transit: w Kocaeli (Turcja), Southampton (Wielka Brytania), Nanchang (Chiny) oraz Hai Duong (Wietnam).
To kolejne z wielu imponujących osiągnięć, którymi Ford Transit może poszczycić się w swoim bogatym dorobku. Ford Transit wielokrotnie bił rekordy w wielu dziedzinach – przede wszystkim jest to najdłużej produkowany model w całej historii europejskiej filii Forda.
Ford Transit został pomyślany jako pierwszy autentycznie ogólnoeuropejski produkt Forda i zastąpił dwa zupełnie różne modele dostawcze produkowane wówczas w Wielkiej Brytanii i Niemczech. Ford Transit powstał zanim powołano do życia Ford of Europe, a sposób w jaki prowadzono prace projektowe zapowiadał powstanie w przyszłości wspólnej, jednorodnej organizacji grupującej różne filie Forda działające w Europie. A dziś Ford Transit jest kluczowym elementem globalnej strategii ONE Ford polegającej na prowadzeniu prac badawczych i projektowych oraz produkcji nowoczesnych samochodów z wykorzystaniem kapitału doświadczeń i bazy produkcyjnej Forda na całym świecie.
W ciągu 45 lat produkcji Ford Transit przeszedł ewolucję na nie notowaną gdzie indziej skalę: od praktycznego, solidnego lecz zarazem nieco ubogo wyposażonego a przez to niedrogiego środka transportu, aż po model, który zasługuje na miano jednego z najbardziej uniwersalnych i wyrafinowanych technicznie pojazdów użytkowych w całej historii motoryzacji w Europie. Dziś Ford Transit zaspokaja oczekiwania niezwykle szerokiej grupy klientów o daleko nieraz zróżnicowanych wymaganiach. Jednocześnie w całej swojej historii Ford Transit konsekwentnie wyznaczał coraz to nowe granice możliwości technicznych w segmencie lekkich i średnich samochodów dostawczych.

Przed 1965 r.

Przed 1965 rokiem Ford oferował na rynku europejskim samochody dostawcze, które pod względem koncepcji stanowiły poważny krok naprzód w porównaniu z dominującymi wówczas na rynku tradycyjnymi furgonetkami budowanymi na bazie samochodów osobowych. W tym czasie na poszczególnych rynkach europejskich Ford oferował dwie różne gamy samochodów dostawczych. Były to produkowane w Wielkiej Brytanii samochody marki „Thames” oraz dostawcze modele serii „FK” budowane w Niemczech.


Te nie spokrewnione ze sobą gamy modeli pochodziły z pierwszej połowy lat 1950 – niemiecka seria FK weszła na rynek w 1953 roku, zaś produkcję furgonów Thames rozpoczęto w 1954 roku. Obie konstrukcje charakteryzowały się funkcjonalnością i uniwersalnością zastosowań. Obie zyskały dużą popularność na swoich macierzystych rynkach – na przykład, w latach 1953 – 1965 wyprodukowano w Niemczech ponad 250 tys. sztuk dostawczych Fordów FK. Oba modele miały też swój wkład w przyspieszenie powojennego boomu gospodarczego w Europie.
Ciekawostką jest także to, że to właśnie niemiecki dostawczy model FK był pierwszym samochodem, dla którego wprowadzono nazwę „Transit”. Począwszy od 1960 roku ta linia samochodów dostawczych była sprzedawana pod marką Ford Taunus Transit.
Na początku lat sześćdziesiątych radykalnie zaczęły zmieniać się wymagania użytkowników samochodów dostawczych, którzy oczekiwali samochodów o znacznie lepszych parametrach eksploatacyjnych: o większej kubaturowo przestrzeni ładunkowej, większej ładowności, bardziej wszechstronnych i zdolnych rozwijać wyższe prędkości. Ponieważ modele rodziny Taunus Transit i Thames stanowiły rozwinięcie konstrukcyjne zwykłych samochodów osobowych, stało się jasne, że pełne zaspokojenie nowych wymagań rynku nie będzie możliwe przy zastosowaniu istniejących rozwiązań.
Innym szczególnie trudnym wyzwaniem w tamtym czasie była dla Forda produkcja niemieckiej rodziny aut dostawczych. Aby możliwe było zmieszczenie montażu Forda Taunsa Transit w już i tak przepełnionych i ciasnych zakładach w Kolonii, produkcję nadwozi realizowano poza zakładem, a do fabryki w Kolonii przychodziły niemal kompletne korpusy nadwozi. Produkcję nadwozi zlecono słynnej firmie karoseryjnej Drauz z siedzibą w odległym o 300 km od Kolonii Heilbronn. Było to rozwiązanie bardzo uciążliwe z logistycznego punktu widzenia: kadłuby nadwozi trzeba było transportować po Renie barkami, które przybijały do specjalnego nabrzeża rzecznego przy zakładach Forda w Kolonii.
Ford zdecydował, że nadszedł czas aby oba te bardzo różne od siebie modele wreszcie zastąpić zaprojektowaną od podstaw konstrukcją nowej generacji, która zaspokajałaby potrzeby wszystkich rynków europejskich i która mogłaby być produkowana równolegle w Wielkiej Brytanii i w Niemczech. Zadanie opracowania studium „wspólnego samochodu dostawczego” powierzono amerykańskiemu specjaliście od planowania rynkowego, Edowi Baumgartnerowi. Właśnie jego opracowanie dało początek programowi pod nazwą „Redcap”.
W skład prowadzonego przez Baumgartnera zespołu ds. planowania nowego produktu weszło wielu najbardziej znanych wtedy inżynierów i konstruktorów Forda. Byli wśród nich: Ron Mellor, który niedługo potem awansował na stanowisko głównego dyrektora technicznego, Terry Beckett, który później został prezesem Ford of Britain, czy Alex Trotman, przyszły prezes i dyrektor zarządzający globalnymi strukturami Ford Motor Company.
Wspomniany zespół planistów koordynował i nadzorował całokształt prac w ramach nowego programu, podejmując wszystkie kluczowe decyzje. Między innymi zadecydowano, że o ile szkielety i elementy poszycia nadwozia będą wspólne dla pojazdów produkowanych w Wielkiej Brytanii i Niemczech, to znaczna część większych i kosztowniejszych podzespołów będzie nadal dostarczana przez dotychczasowych kooperantów obu fabryk. Po prostu nie dysponowano na tyle dużymi środkami, by móc wdrożyć do produkcji model o całkowicie nowej konstrukcji.
Niezbyt fortunne doświadczenia, zarówno w Wielkiej Brytanii jak i w Niemczech, z pojazdami mającymi tzw. kabinę wagonową, z pionową ścianą przednią i silnikiem pod podłogą kabiny kierowcy, przekonały specjalistów planujących kształt przyszłego modelu, że powinien on mieć silnik wysunięty przed kabinę i schowany pod krótką maską. Obecność przegrody grodziowej pozwoli lepiej wyciszyć przedział silnika, zaś wysunięcie jednostki napędowej przed kabinę pozwoli uzyskać znacznie więcej miejsca we wnętrzu. Kryteria te zostały uwzględnione w szkicach i pierwszych rysunkach nowego modelu. Później posłużyły one stylistom z Ameryki do wykonania makiety z gliny, która powstała w amerykańskiej pracowni projektowej Forda.
Ukończoną makietę przewieziono do Wielkiej Brytanii, gdzie poddano ją dalszym przeróbkom stylistycznym. Między innymi polegały one na nadaniu sylwetce bardziej „europejskiego” wyglądu – przede wszystkim przez podniesienie i uwydatnienie reflektorów oraz nadanie kracie wlotu powietrza wyglądu bardziej typowego dla samochodów ciężarowych.
Na początku 1963 roku gotowy był już kształt zewnętrzny pojazdu, podliczono koszty, ustalono szczegóły technologii produkcji i całość przekazano zespołom konstruktorów i inżynierów, mających opracować stronę techniczną nowego samochodu. Głównym zaleceniem planistów produktu było takie zaprojektowanie gamy pojazdów, aby obejmowały one segment ładowności od 600 do 1750 kg i były odpowiednio solidne i wytrzymałe, a zarazem komfortowe, ekonomiczne, proste w obsłudze i tanie w eksploatacji.
Prace nad stroną techniczną samochodu były prowadzone w Wielkiej Brytanii. Główną rolę odgrywał zespół konstruktorów, który ulokował się w części dawnego głównego magazynu części zamiennych Ford of Britain, w miejscowości South Ockendon w hrabstwie Essex. Całe przedsięwzięcie realizowano bowiem, zanim powstało dzisiejsze Centrum Techniczne Forda w Dunton, w wielu różnych i nieraz odległych od siebie ośrodkach. Dla przykładu, w tamtych czasach dynamometryczne próby silników na hamowni, pod kierunkiem głównego konstruktora silników, Alana Watersa, wykonywano na terenie obiektu w miejscowości Rainham, który dziś już nie należy do Forda.
Do testów wytrzymałościowych i zmęczeniowych wykorzystywano tor prób Forda na lotnisku Boreham w Anglii. Niestety, tor nie pozwalał na prowadzenie prób wymagających długotrwałej jazdy z dużymi prędkościami, więc tego typu testy prowadzono na drogach publicznych. W ciągu kilku ostatnich miesięcy prób, na krótko przed wprowadzeniem w całej Wielkiej Brytanii ograniczenia prędkości do 70 mil/godz. (112 km/h), policja drogowa hrabstwa Essex zdążyła się przyzwyczaić do nocnych prób przeprowadzanych na pełnej prędkości. Patrole często zatrzymywały kierowców testowych, by ... zapytać, jak przebiegają próby!
1965

Niewiele brakowało, a Ford Transit na terenie Wielkiej Brytanii byłby sprzedawany jako Ford Serii „V”. Bieg wydarzeń zmieniła interwencja Billa Batty, który potem objął stanowisko prezesa Ford of Britain (a później otrzymał tytuł lordowski, jako Sir William Batty). Na kilka tygodni przed oficjalną premierą Bill Batty chciał zapoznać się z ówczesnym stanem prac nad nowym modelem. Przypadek sprawił, że do aprobaty w europejskiej centrali Forda, która w tamtym czasie mieściła się w Anglii, dostarczono mu wersję z kierownicą lewostronną, przygotowywaną na rynek niemiecki, noszącą używaną wcześniej na tamtym rynku nazwę „Transit”. Nazwa spodobała się i okazała się na tyle nośna, że na europejską premierę samochodu wybrano właśnie ją.


Pierwszy Ford Transit zjechał z taśmy montażowej fabryki samochodów ciężarowych Forda w Langley, w hrabstwie Berkshire pod Londynem, 9 sierpnia. Już wtedy był to samochód jak na owe czasy naszpikowany nowinkami technicznymi, takimi jak: tablica przyrządów kierowcy, z płytką drukowaną, blokada kolumny kierownicy (opcja), boczne drzwi załadunkowe i punkty mocowania pasów bezpieczeństwa. Wkrótce po premierze pojawiły się dalsze innowacje – tym razem były to reflektory halogenowe, opony bezdętkowe oraz lekkie resory jedno- lub dwupiórowe, w miejsce stosowanych dotąd znacznie cięższych konwencjonalnych resorów wielopiórowych.

Pierwszy Ford Transit był napędzany silnikiem benzynowym o pojemności 1,7 litra i mocy 74 KM, lub jednostką 2.0-litrową, rozwijającą moc 86 KM. Pierwszym silnikiem wysokoprężnym była jednostka Perkins 4/99 o mocy 44 KM.


Ford Transit od zawsze był propozycją obejmującą w zasadzie dwa modele mające wspólny przód i kabinę. W chwili premiery w 1965 roku zarówno wersja z krótkim rozstawem osi (SWB), w wewnętrznej nomenklaturze Forda oznaczana jako „LCX”, jak i jej większy brat, z przedłużonym rozstawem osi (LWB) i bliźniaczymi tylnymi kołami, noszący oznaczenie „LCY”, były produkowane w trzech wersjach różniących się ładownością. Samochody z krótkim rozstawem osi (2692 mm) były dostępne w wersjach o ładowności 610, 865 i 1120 kg. Odmiany cięższe, z dłuższym rozstawem osi 2997 mm, miały ładowność odpowiednio: 1272, 1527 oraz 1782 kg. Furgony z nadwoziem zamkniętym były oferowane z tradycyjnymi zatrzaskiwanymi drzwiami lub unoszoną klapą z tyłu, z normalnie otwieranymi lub odsuwanymi drzwiami kabiny kierowcy oraz w wersjach z bocznymi drzwiami załadunkowymi lub bez.
Podczas brytyjskiej premiery w październiku 1965 roku najtańsza odmiana Forda Transit – furgon z krótkim rozstawem osi o ładowności 610 kg, napędzany silnikiem benzynowym, kosztowała 542 funty. W tym samym czasie najdroższą w cenniku wersją Forda Transit był 15-miejscowy mikrobus Custom, za którego trzeba było zapłacić 997 funtów, plus 159 funtów podatku od zakupu.
1966

Niezawodność szybko staje się znakiem rozpoznawczym Forda Transit. Właśnie dlatego samochód ten często wybierają takie służby jak policja, pogotowie ratunkowe, straż pożarna, drogowa pomoc techniczna, czy firmy zajmujące się przewozem wartości, a więc użytkownicy, w przypadku których niedojechanie na czas do celu może oznaczać poważne konsekwencje. Sława Forda Transit rozchodzi się szybko i dociera w najodleglejsze zakątki naszego globu – zaledwie w kilka miesięcy po wejściu do sprzedaży, flota mikrobusów Ford Transit jest eksploatowana na jednych z najwyżej biegnących tras autobusowych świata, przemierzając peruwiańskie Andy na wysokościach przekraczających nawet 4000 m n.p.m.


Ford Transit szybko zyskuje popularność w świecie muzyki pop. Jego trwałość i niewysokie koszty sprawiają, że staje się ulubionym środkiem transportu początkujących muzyków i grup rockowych, przemierzających z koncertu na koncert całą Europę, często w nocy, w poszukiwaniu sławy i wielkich pieniędzy.

1968

W zakładach w Dagenham, położonych na wschodnich obrzeżach Londynu, rusza produkcja silników wysokoprężnych do Forda Transit. Tym samym zapoczątkowano trwający bez mała 37 lat okres produkcji w tych zakładach silników Diesel do Forda Transit.


1970

Profesor Reyner Banham, pisząc w 1970 roku na łamach prestiżowego magazynu „New Society”, zauważa: „Trzeba zakopać Forda Transit, by zachować go dla przyszłych pokoleń! A mówiąc poważnie – jeżeli za kilkaset lat archeolodzy i antropolodzy nadal będą budować obraz poszczególnych cywilizacji na podstawie wytwarzanych przez nie przedmiotów, naszą epokę powinni kojarzyć właśnie z Fordem Transit, pojemnym niczym wóz meblowy, i w niezwykły sposób będącym kwintesencją naszego dzisiejszego stylu życia”.


1971

Nadwozie Forda Transit otrzymuje niewielki odmładzający retusz, polegający na wprowadzeniu kraty wlotu powietrza bardziej przypominającej stosowane w samochodach osobowych. W tym samym roku, w poniedziałek wielkanocny, niesamowity Ford Transit „Supervan” wyjeżdża po raz pierwszy na tor wyścigowy Brands Hatch. Ta piekielna maszyna, zbudowana na podzespołach innego sportowego samochodu marzeń, Forda GT40, była napędzana 5,0-litrowym silnikiem V8, pozwalającym osiągać prędkość maksymalną 240 km/h.


1972

Ford wprowadza do produkcji swój pierwszy mały, wysokoobrotowy silnik wysokoprężny noszący nazwę „York”. Jednostka ta jest dostępna w dwóch wersjach: słabszej, o mocy 55 KM, wykorzystywanej w mniejszych odmianach z krótkim rozstawem osi, oraz mocniejszej, rozwijającej moc 62 KM, przeznaczonej do cięższych wersji Forda Transit z dłuższym rozstawem osi.

Londyńska Metropolitan Police rzuca nieco cienia na dobrą reputację Forda Transit, nazywając go „najbardziej poszukiwaną furgonetką w Wielkiej Brytanii”. Rzecznik Scotland Yardu zauważa, że „samochody marki Ford Transit są używane w 95% wszystkich napadów na banki”. Przy osiągach godnych samochodu osobowego i ładowności 1,75 tony, pozwalającej pomieścić całkiem sporo towaru, Ford Transit okazuje się być idealnym samochodem do ucieczki z łupem z miejsca napadu!”
Tymczasem na legendarnym torze wyścigowym Monza we Włoszech dwa Fordy Transit, napędzane silnikami wysokoprężnymi, podczas siedmiu dni i nocy jazdy non-stop ustanawiają trzy światowe rekordy jazdy długodystansowej. Są to: furgonetka z krótkim rozstawem osi i 12-miejscowy mikrobus. Furgonetka przejeżdża dystans 10 tysięcy kilometrów ze średnią prędkością 120 km/h, podczas gdy mikrobus osiąga dystans 16 tys. km, notując przeciętną prędkość 119 km/h.
1973

W wyniku nieustannych poszukiwań nowych możliwości zmniejszania kosztów eksploatacji ponoszonych przez użytkowników, Ford Transit jest pierwszym samochodem użytkowym, którego wszystkie wersje są wyposażone w opony radialne.


1974

Pojawia się zapowiedź tego co miało wkrótce nadejść i stać się normą: Ford wprowadza na rynek nową wersję Forda Transit o ładowności 1000 kg, opartą na nadwoziu furgon z długim rozstawem osi, lecz mającą pojedyncze koła tylnej osi.


1975

Nowy Ford Transit staje się od razu rozpoznawalny dzięki “czarnym akcentom dominującym w sylwetce pojazdu. Krata wlotu powietrza, zderzaki, obramowanie przedniej szyby i lusterka zewnętrzne są lakierowane na czarno.We wnętrzu kabiny pedały zostają przesunięte do przodu, zaś fotele nieco cofnięte, pozwalając na uzyskanie w ten sposób dodatkowych 100 mm przestrzeni na nogi.


Kolumna kierownicy zostaje nieco wydłużona dla uzyskania wygodniejszej pozycji za kierownicą. Znacznie ważniejsze z punktu komfortu prowadzenia jest jednak wprowadzenie w przednich kołach hamulców tarczowych ze wspomaganiem – od 1975 roku hamulce takie są montowane w wersjach z krótkim rozstawem osi, zaś rok później – w wersjach z długim rozstawem osi.
1976

Na rynku pojawia się nowy model 190, najcięższa jak dotąd wersja Forda Transit, dzięki której maksymalna dopuszczalna masa całkowita oferowanych odmian Forda Transit wzrasta do 3,5 tony. Jedną z nowości w gamie modeli na ten rok jest wprowadzenie we wszystkich wersjach hamulców tarczowych w przednich kołach.


Nowa wersja 190 otrzymuje tarczowe hamulce wentylowane, co jest zupełną nowością w segmencie samochodów dostawczych tej wielkości.
Ford Transit osiąga pierwszy ważny etap w swoje historii. Z taśmy montażowej zjechał milionowy egzemplarz.
1978

Pierwsza znacząca zmiana stylistyczna nadeszła wraz z wprowadzeniem na rynek nowej generacji modelu w marcu 1978 roku. Stosowana do tej pory nieco kanciasta maska ustępuje miejsca bardziej opływowemu i nieco wydłużonemu przedziałowi silnika, w którym swobodnie mieściły się zarówno silniki benzynowe, jak i coraz popularniejsze jednostki wysokoprężne. W tym samym czasie do produkcji wchodzą nowe, znacznie oszczędniejsze silniki benzynowe z wałkiem rozrządu w głowicy (OHC).


Wśród innych zmian należy wymienić wprowadzenie do oferty automatycznej skrzyni biegów C3 Forda oraz nową, wydajniejszą nagrzewnicę, współpracującą z przewodami grzejnymi, mającymi konstrukcję zbliżoną do przewodów stosowanych w samochodach osobowych.

1982

Kiedy oddziały brytyjskie lądują w Port Stanley na Falklandach, dwoma pierwszymi samochodami, które zjechały na ląd były dwa samochody-kantyny, zbudowane na bazie cywilnej wersji Forda Transit. Dzieje się tak bynajmniej nie dlatego, że chciano lądujących żołnierzy powitać na brzegu kubkiem gorącej herbaty. Powód był zupełnie inny – po spędzeniu kilku tygodni na odkrytych pokładach okrętów transportowych wiele pojazdów wojskowych po prostu odmówiło posłuszeństwa. Natomiast oba Fordy Transit bez najmniejszych trudności dały się uruchomić za pierwszym razem.


1983

W ramach programu prac konstrukcyjnych i prób badawczych nad nowym silnikiem wysokoprężnym 2.5 DI, grupa prototypowych 100 silników przechodzi długotrwałe testy eksploatacyjne w pojazdach normalnych użytkowników. Jednostki te są konstrukcjami opartymi na kadłubie popularnej 2,4-litrowej jednostki „York”, zmodyfikowanej przez dodanie bezpośredniego wtrysku paliwa. W układzie wtryskowym wykorzystano szeregową pompę wtryskową, nie zaś pompę rotacyjną, która w końcu znalazła się w wyposażeniu silników, które później trafiają do produkcji seryjnej.


1984

Do produkcji wchodzi rewolucyjny 2,5-litrowy silnik wysokoprężny z bezpośrednim wtryskiem paliwa (DI),w którym zastosowano rotacyjną pompę wtryskową. Dzięki nowym rozwiązaniom moc silnika wzrasta z 62 do 68 KM, przy jednoczesnym zmniejszeniu zużycia paliwa nawet o 24% w wersjach z krótkim rozstawem osi, i o 20% w odmianach z dłuższym rozstawem osi.


1985

25 lipca wyprodukowany zostaje 2-milionowy egzemplarz Forda Transit.

Czternaście lat po debiucie pierwszego Supervana, Ford prezentuje Supervana II. Ten egzemplarz został zbudowany na bazie innego wyścigowego Forda, modelu C100, także mającego za sobą start w słynnym 24-godzinnym wyścigu Le Mans. Źródłem napędu jest wyścigowy silnik V8 Cosworth DFY. Podczas prób na torze Silverstone Ford Supervan II osiąga prędkość 280 km/h.

Prezentacja pierwszych egzemplarzy Forda Transit o charakterystycznym „pochyłym przodzie” dla przedstawicieli brytyjskich mediów ma miejsce zimą pod koniec 1985 roku. Tor prób jest tego dnia niezwykle śliski. Zespół PR Forda długo deliberuje, czy słusznym posunięciem będzie odbywanie jazd próbnych w tak fatalnych warunkach w sytuacji gdy firma dysponuje tylko kilkoma ręcznie zmontowanymi prototypami.


Okazuje się jednak, że dziennikarze stają na wysokości zadania i prowadza auta niezwykle ostrożnie. Natomiast wypadek przydarza się jednemu z wyższych rangą dyrektorów Forda, który, pełniąc honory gospodarza, wpada w poślizg i mocno uszkadza jeden z „bezcennych” wtedy egzemplarzy nowego Forda Transit!
W październiku tego roku señor Juan Garcia, mieszkaniec hiszpańskiej Sewilli i dumny właściciel Forda Transit, nie zdołał uciec przed burzą śnieżną na jednej z górskich przełęczy na wysokości 3000 metrów n.p.m. Chcąc ratować życie, musi salwować się ucieczką, pozostawiając swojego Forda Transit na pastwę żywiołów. Sam właściciel z rodziną wychodzą z opresji bez szwanku, lecz samochód spoczywa pod 5-metrową warstwą śniegu, spod której nie udaje się wyciągnąć pojazdu. Lecz uparty señor Garcia w nowym roku wraca na miejsce zdarzenia …
1986

Wiosną, ponad sześć miesięcy po tym, jak jego Ford Transit zniknął pod warstwą śniegu, señor Garcia wraca w góry i odszukuje swój pojazd. Ze zdumieniem stwierdza, że nadwozie Forda Transit jest tylko nieznacznie uszkodzone. Zaskoczenie jest jeszcze większe, kiedy okazuje się, że pojazd udaje się uruchomić już za pierwszym razem. Bez dalszych ceregieli señor Garcia udaje się swoim samochodem bezpiecznie w drogę powrotną do domu!


W styczniu, ponad 20 lat od chwili premiery rynkowej modelu pierwszej generacji, do sprzedaży wchodzi zupełnie nowy Ford Transit.
Nowy Ford Transit o bardzo śmiałej stylistyce wyróżnia się „ pochyłym przodem” nadwozia. Nowy model ma najniższy w swojej klasie współczynnik oporu aerodynamicznego 0,37, który w tym czasie jest korzystniejszy nawet od wielu samochodów osobowych.

Nowy model jest tak dobry pod względem aerodynamicznym, że, pomimo zwiększenia pojemności przestrzeni ładunkowej o 11 do 13,5%, decydujący współczynnik Cx jest niższy o 11%, co z kolei przynosi oszczędności w zużyciu paliwa rzędu nawet 8%.


Nowy charakterystycznie opadający przód nie jest jedynie zabiegiem aerodynamicznym. Konstrukcja przedniej części nadwozia zostaje zaprojektowana w taki sposób, by w razie zderzenia poddawać się w ściśle zaprogramowany, progresywny sposób, zwiększając tym samym bezpieczeństwo osób we wnętrzu pojazdu. Nowa szeroka maska silnika daje także doskonały dostęp do przedziału silnika, ułatwiając wykonywanie czynności obsługowych.
Projektanci wyposażają kabinę w większe drzwi i niżej biegnące okna, dające wrażenie przestronności. Szersze i wyższe tylne drzwi dają jeszcze lepszy dostęp do przestrzeni ładunkowej. Poszerzenie bocznych drzwi załadunkowych sprawia, że można zmieścić w nich paletę towarową. Wśród innych modyfikacji warto wymienić: przednie zawieszenie ze zmodyfikowanymi kolumnami MacPhersona, zębatą przekładnię kierowniczą w wersjach z krótkim rozstawem osi, bezpośrednio wklejaną przednią szybę oraz skuteczniej zabezpieczone przed włamaniem zamki drzwi i stacyjkę.
1989

Produkcja niezwykle popularnego Forda Transit bije kolejny rekord. Ogółem z taśm montażowych zakładów w Southampton (Wielka Brytania), Genk (Belgia) i Azambuja (Portugalia) zjechało w tym roku 173 059 nowych pojazdów.


1991

Ford Transit dokonuje kolejnego przełomu, prezentując daleko idące zmiany w konstrukcji podłogowej części nadwozia. Zmiany te nie tylko pozwalają na usprawnienie procesu produkcji i tym samym jakości wykonania, ale również umożliwiają nowemu modelowi zwycięskie wyjście z próby zderzeniowej, polegającej na uderzeniu w barierę z prędkością 48 km/h. Wzmocniona konstrukcja podłogi umożliwia także bezpieczne zamontowanie 3-osobowej kanapy i utrzymanie w razie kolizji jadących w niej osób.

Dla spełnienia wymogów próby zderzeniowej wzmocnione zostają również: konstrukcja samego przodu nadwozia, punkty mocowania pasów, mocowania foteli oraz same fotele. Nowa konstrukcja nadwozia umożliwia wyposażenie nowej wersji SWB o ładowności 0,5-tony (Ford Transit 150) w 15-calowe obręcze kół.
Jeszcze większe zmiany zostają wprowadzone w wersjach z przedłużonym rozstawem osi. 15-calowe obręcze kół stają się standardem, zrezygnowano z bliźniaczych kół tylnej osi i zastosowano niezależne przednie zawieszenie oraz układ kierowniczy z przekładnią zębatą.
Węższe nadkola w tych modelach pozwalają na zwiększenie szerokości podłogi przedziału ładunkowego właśnie między nadkolami o 365 mm, do 1,376 mm. Zmienia się także wygląd tych modeli, między innymi w efekcie wydłużenia rozstawu osi o 550 mm, wymuszonego przez zmienione wartości nacisku na obie osie, spowodowanego przejściem na pojedyncze koła tylnej osi.
Nowy model roku 1991 zasługuje na uwagę także ze względu na wprowadzenie silnika z turbodoładowaniem. Jest to nowa wersja 2,5-litrowego silnika DI, która – jako pierwsza jednostka w samochodzie dostawczym – otrzymuje elektroniczny układ sterowania pracą silnika. Zmiany te przynoszą zwiększenie mocy silnika do 100 KM i umożliwiają spełnienie rygorystycznych norm czystości spalin. W ofercie pojawia się także nowy wysokoprężny silnik wolnossący 2.5 DI o mocy 80 KM, będący uzupełnieniem stosowanej wcześniej jednostki o mocy 70 KM.
1994

15 września z taśmy montażowej schodzi 3-milionowy Ford Transit. W tym samym miesiącu wprowadzona zostaje na rynek kolejna już, czwarta generacja Forda Transit.

Nowo wprowadzone modele są od razu rozpoznawalne dzięki charakterystycznej, owalnej kracie wlotu powietrza. Jest to także najbezpieczniejszy i najlepiej wyciszony

Ford Transit ze wszystkich produkowanych do tej pory modeli. Natężenie hałasu mierzonego na poziomie uszu jest niższe o 5dBA niż w poprzednim modelu, co stanowi kolosalny postęp – oznacza bowiem obniżenie poziomu hałasu prawie o 70%.

Wyciszenie kabiny zbliża się do poziomu osiąganego w samochodach osobowych, przy czym znacznie ograniczono także charakterystyczny dla silników dieslowskich „terkot” silnika.
Zdecydowanie udoskonalone zostaje zabezpieczenie przed kradzieżą wszystkich podwozi z kabiną i wszystkich wersji z nadwoziem typu furgon. Wprowadzono szereg skutecznych zabezpieczeń, takich jak: centralny zamek, alarm obwodowy, dwuetapowe ryglowanie zamków drzwi oraz elektroniczny immobilizer, który uniemożliwiał odjechanie pojazdem bez właściwego kluczyka w stacyjce.
Wprowadzenie trzypunktowego ramionowo-biodrowego pasa bezpieczeństwa dla siedzącej na środku trzeciej osoby w kabinie oraz dostępność poduszek powietrznych dla kierowcy i pasażera zdecydowanie poprawia bezpieczeństwo. Do standardowego wyposażenia wprowadzone zostają napinacze pasów przy obu zewnętrznych fotelach, a podwójne siedzenie pasażerskie otrzymuje ukryty w siedzisku specjalny profil zabezpieczający przed wysunięciem się spod pasów w razie zderzenia.
Pewnej dżdżystej nocy tego roku Ford Transit z krótkim rozstawem osi, wiozący 0,5-tonowy ładunek, i prowadzony przez znanego brytyjskiego dziennikarza Simona Harveya, wykonuje jedno okrążenie okalającą Londyn autostradą M25, która cieszy się niezbyt dobrą sławą ze względu na trudne warunki ruchu. Ford Transit osiągnął przeciętną prędkość 80,5 km/h i uzyskał przeciętne zużycie paliwa na poziomie 6,0 l/100 km. Eksperyment ten odbywa się pod patronatem i pod okiem Królewskiego Automobilklubu (RAC).
1995

Ford Supervan II przechodzi całkowitą metamorfozę. Nadwozie o zmienionym wyglądzie, jeden z najnowszych wyczynowych silników Forda używanych w wyścigach Grand Prix Formuły 1 i szereg innych przeróbek sprawiają, że Supervan III, podobnie jak jego dwaj poprzednicy staje się prawdziwą sensacją.

Od wiosny tego roku zwykłe pasy biodrowe montowane przy wszystkich tylnych siedzeniach 12- i 15-miejscowych mikrobusów Ford Transit zostają zastąpione trzypunktowymi pasami ramionowo-biodrowymi. Dla zwiększenia ich skuteczności wszystkie pasy otrzymują dodatkowe zaciskacze, kontrolujące wydatek taśmy pasa w razie zderzenia.
Zmienione wnętrze kabiny pozwala jeszcze bardziej podnieść komfort pracy kierowcy. We wnętrzu uwagę zwracają nowe tkaniny wykończeniowe w jaśniejszych i żywszych tonacjach, a także zmieniona deska rozdzielcza, z tablicą przyrządów w stylu Forda Mondeo, oraz nowy układ regulacji temperatury, wentylacji wnętrza i klimatyzacji.
1996

Swoją premierę ma mikrobus Ford Transit w wersji 17-miejscowej. W tym wykonaniu Ford Transit zapewnia bardzo wysoki komfort podróżowania oraz wysoki poziom bezpieczeństwa. O tym ostatnim decydują między innymi trzypunktowe bezwładnościowe pasy ramionowo-biodrowe przy wszystkich fotelach, przetestowane zgodnie z normą M1 dla pojazdów używanych w transporcie pasażerskim, a także wysokie oparcia foteli z tyłu z mocowanymi na stałe zagłówkami, standardowo montowane poduszki powietrzne dla kierowcy i pasażera siedzącego obok drzwi, a także standardowo montowany układ ABS.


1997

Rusza produkcja Forda Transit w montowni Forda w Hai Dong w Wietnamie.

Pierwszy egzemplarz Forda Transit zostaje wyprodukowany w Chinach. Produkcja rozpoczyna się w zakładach należących do spółki JMC w Nanchang, będącej spółką joint-venture chińskiej firmy Jiangling Motors Co., Ltd. i Forda.
1998

W ofercie wyposażenia pojawia się elektroniczny układ podziału siły hamowania (EBD) oraz układ kontroli trakcji, przeciwdziałający poślizgowi kół osi napędzanej podczas przyspieszania i ruszania z miejsca (TA). W wyposażeniu jest także udoskonalony immobilizer oraz skuteczniejsza blokada kolumny kierownicy.


Po raz pierwszy nabywca ma także do wyboru możliwość zamówienia niektórych wersji Forda Transit z ekologicznym napędem gazowym na propan butan (LPG).
Do wyposażenia wprowadzone zostaje również sprzęgło automatyczne Autoclutch. Wybieranie przełożeń odbywa się w normalny sposób i dźwignia zmiany biegów porusza się w sposób konwencjonalny. Samo sprzęgło dokonuje automatycznego wysprzęglenia w chwili przesunięcia dźwigni zmiany biegów, po czym włącza się na nowo w chwili, gdy odpowiednie czujniki sygnalizują, że wybieranie nowego biegu zostało zakończone. W sprzęgle Autoclutch klasyczny pedał sprzęgła wraz z cięgnem uruchamiającym został zastąpiony przez elektronicznie sterowany układ hydrauliczny, współdziałający z czujnikiem położenia pedału przyspieszenia.
2000

Na 35-lecie produkcji Forda Transit zakłady Forda w Genk w Belgii rozpoczynają wytwarzanie zupełnie nowego Forda Transit. Nowy model ma swoją światową premierę podczas Międzynarodowego Salonu Pojazdów Użytkowych RAI 2000 w Amsterdamie. To pierwszy model wśród samochodów dostawczych dostępny zarówno w wersjach z przednim jak i tylnym napędem, budowanych na tej samej platformie podwoziowej.


Liczba wyprodukowanych egzemplarzy Forda Transit przekroczyła 4 miliony!

Uwagę entuzjastów motoryzacji zwraca spektakularny „rajdowy” Ford World Rally Transit, zbudowany na bazie jednego z samochodów, który wcześniej służył do prezentacji prasowych. Jest on wyposażony w przednie owiewki wykonane z włókna węglowego, w tylny spojler, rajdowo wykończone wnętrze ze stalową klatką przeciwkapotażową, sportowe kubełkowe fotele z włókna węglowego, sportowe szelkowe pasy bezpieczeństwa, wewnętrzną automatyczną gaśnicę oraz pokładowe urządzenie Pi System 2 rejestrujące dane i parametry jazdy. Do napędu służy wzmocniona jednostka Duratorq DI o pojemności 2,4 litra. Dysponując mocą 165 KM i momentem 410 Nm, wyczynowy Ford World Rally Transit osiąga 100 km/h w czasie poniżej 8 sekund, zaś maksymalna prędkość wynosi 210 km/h. Pakiet wyposażenia

Forda Transit w wersji World Rally uzupełniają: zmieniony układ wydechowy, unowocześnione, wzmocnione hamulce oraz obniżone zawieszenie z kolumnami McPhersona. Spektakularny wygląd samochodu podkreśla lakier w kolorach zespołu rajdowego Ford Martini World Rally. Ten wyjątkowy egzemplarz do dziś znajduje się w posiadaniu Ford Heritage Collection.
2001

Nowa supernowoczesna automatyczna przekładnia sekwencyjna Durashift EST daje użytkownikowi Forda Transit przedsmak tego, jak wygląda operowanie biegami w bolidach Formuły 1. Obok trybu całkowicie automatycznego, przekładnia Durashift EST daje także możliwość ręcznej sekwencyjnej zmiany biegów za pomocą przycisków na kierownicy. Obok zalet przekładni automatycznej, takich jak wygoda i komfort prowadzenia, przekładnia Durashift EST zapewnia osiągi i niższe zużycie paliwa, typowe dla ręcznych skrzyń biegów.


Ford Transit został wybrany Samochodem Dostawczym Roku 2001 w międzynarodowym głosowaniu 20 dziennikarzy z różnych krajów Europy, specjalizujących się w tematyce transportu samochodowego. Był to zaledwie początek lawiny innych nagród i wyróżnień przyznanych nowemu Fordowi Transit we wszystkich krajach Europy.
Ford Transit zwycięża w prestiżowym „Arktycznym teście samochodów dostawczych” 2001, zorganizowanym za kołem podbiegunowym, w Laponii.
W Niemczech Ford Transit zostaje wybrany „Kurierskim Samochodem Dostawczym Roku 2001” w kategorii zarówno do 2,8 tony, jak i do 3,5 tony. Specjalne testy zostały przeprowadzone pod patronatem specjalistycznego czasopisma KEP-Spezial, zajmującego się tematyką aut dostawczych, oraz niemieckiej Federacji Importerów Samochodów Dostawczych (VDIK). W trakcie jazd próbnych kierowcy na co dzień pracujący przy dostawie przesyłek oraz szefowie firm flotowych testowali i oceniali wszystkie samochody dostawcze konkurujące w tych segmentach rynku.
2002

Ford Transit odzyskuje palmę pierwszeństwa w segmencie średnich samochodów dostawczych na rynku europejskim. W 2001 roku nowy Ford Transit znajduje 163.656 nabywców w całej Europie, co oznacza wzrost sprzedaży o ponad 5 tys. sztuk w porównaniu z poprzednim rekordowym rokiem 1998. Zaledwie w dwa lata po wprowadzeniu na rynek, Ford Transit z przednim napędem stanowi blisko 50% ogólnej sprzedaży tego modelu.


Międzynarodowy Salon Pojazdów Użytkowych w Amsterdamie jest okazją do premiery Forda Transit w wersji wielkopojemnej Jumbo, z bliźniaczymi kołami tylnej osi, mającej masę całkowitą 4,25 tony. Ford Transit Jumbo oferuje najlepsze jak dotąd połączenie bardzo dużej kubatury przestrzeni ładunkowej, dużej ładowności oraz najlepszych w tym, segmencie rynku zabezpieczeń przed włamaniem i kradzieżą pojazdu.
Obok wersji o masie 4,25 tony Ford prezentuje także zupełnie nowy model – Ford Transit Connect. To zupełnie nowy członek rodziny Forda Transit, samochód, który jeszcze bardziej umacnia pozycję Forda jako producenta wysokiej jakości niezawodnych pojazdów, wyróżniających się nowatorskimi rozwiązaniami. Ford Transit Connect oferuje najlepsze w swojej klasie połączenie dużej i uniwersalnej przestrzeni ładunkowej, wysokiego komfortu użytkowania i niskich kosztów eksploatacji.
Ford Transit po raz kolejny wygrywa także w konkursie na „Samochód Dostawczy Roku” w plebiscycie fachowego pisma What Van? i nadal kolekcjonuje kolejne wyróżnienia w różnych krajach Europy.
Ford Transit otrzymuje nowy silnik wysokoprężny Ford Duratorq TDCi z wtryskiem common rail i turbodoładowaniem, zapewniający lepsze osiągi i niższe zużycie paliwa, przy cichszej pracy i niższej toksyczności spalin. Nowa jednostka jest wyposażona w wysokociśnieniowy układ wtryskowy common rail drugiej generacji i na początku jest oferowana w wersji o pojemności 2,0 litrów i mocy 125 KM, jako opcja dla odmian Forda Transit z przednim napędem.
2003

Rodzina Forda Transit wzbogaca się o 2-tonową wersję z przednim napędem i nisko przebiegającą podłogą przedziału ładunkowego. Na początku wersje o obniżonej podłodze były oferowane wyłącznie w wersji o ładowności 1 tony. Nowa wersja o ładowności 2 ton czyni Forda Transit jeszcze atrakcyjniejszą propozycją dla szerszej grupy potencjalnych użytkowników .


Ford Transit Connect, mniejszy kuzyn „dorosłego” Forda Transit zdobywa międzynarodowy tytuł „Samochodu Dostawczego Roku 2003”. Ford Transit Connect zdobywa także krajowe nagrody i wyróżnienia w siedmiu różnych krajach, zaś Ford Transit ponownie zdobył uznanie jurorów plebiscytów w Wielkiej Brytanii i na Węgrzech.
Ford Transit ponownie jako pierwszy oferuje kolejną nowość w swoim segmencie – tym razem jest to układ ABS, który staje się elementem wyposażenia standardowego na niektórych rynkach europejskich.
2004

Produkcja Forda Transit zostaje przeniesiona z zakładu w Genk w Belgii do supernowoczesnej wytwórni w Kocaeli w Turcji. Od tej chwili wersje Forda Transit na rynek europejski są produkowane w Southampton na południu Anglii i w tureckim Kocaeli, zaś zakład w Genk realizuje inne zadania produkcyjne. Na terenie Turcji Ford Transit nie jest nowicjuszem, gdyż modele te były produkowane nad Bosforem od 1967 roku, przede wszystkim na rynek lokalny i na inne rynki pozaeuropejskie.


2005

Ford Transit Connect okazuje się zwycięzcą prestiżowego „Arktycznego testu samochodów dostawczych” 2005, zorganizowanego w Laponii.


Z taśmy montażowej zjeżdża 5-milionowy Ford Transit, zaś 9 sierpnia Ford Transit obchodzi swoje 40 urodziny.
2006

Premiera obecnej generacji Forda Transit. W porównaniu z poprzednio wytwarzanym modelem zmiany idą bardzo daleko: w nowym wnętrzu wprowadzono zmienione wzornictwo i zmienione wykończenia. Dźwignia zmiany biegów jest umieszczona na desce rozdzielczej. Nowy model charakteryzuje się wyższym komfortem i znacznie bogatszym wyposażeniem.


W wielu wersjach i odmianach dostępny jest elektroniczny układ stabilizacji toru jazdy (ESP). Oferowana jest także szersza gama bardziej dynamicznych i zarazem ekologicznych silników: nabywcy mogą wybierać spośród 6 silników Diesel i jednej jednostki benzynowej. Obok nich dostępne są specjalne wersje silników dostosowane do zasilania gazem propan-butan (LPG) i gazem ziemnym (CNG).
2007

Obok wielu nowości wprowadzonych w 2006 roku, Ford Transit wzbogaca się o wersję AWD z inteligentnym napędem na obie osie. Tym samym Ford Transit staje się pierwszym i na razie jedynym samochodem dostawczym, który w ramach tej samej platformy podwoziowej jest dostępny w wersjach z napędem na przednie koła, na tylne koła oraz z napędem na obie osie – to zupełny i prawdziwie imponujący przełom w tej kategorii pojazdów.


Elektroniczny układ stabilizacji toru jazdy (ESP) zostaje włączony do standardowego wyposażenia wszystkich wersji Forda Transit z przednim i tylnym napędem, napędzanych silnikiem Diesel Duratorq TDCi. Ford Transit pojawia się także w modnym sportowym wcieleniu – w ofercie od tego roku jest nowa wersja Forda Transit SportVan.
Rok 2007 nie jest dla Forda Transit wyłącznie rokiem innowacji technicznych, ale także rokiem kolejnych sukcesów i nagród. Wszystkie egzemplarze Forda Transit otrzymują specjalny znaczek upamiętniający zdobycie prestiżowego tytułu „Samochodu Dostawczego Roku 2007” (International Van of the Year 2007).
2008

W ofercie dla wersji Forda Transit z tylnym napędem pojawia się nowy silnik – nowa jednostka Diesel Duratorq TDCi o pojemności 3,2 litra, rozwijająca moc 200 KM i dysponująca maksymalnym momentem 470 Nm. Nowa wersja umożliwia szybkie i komfortowe przewożenie znacznie większych ładunków, gdyż nowa wersja ma dopuszczalną masę całkowita 4,6 tony.


2009

    Wraz z wprowadzeniem do produkcji Forda Transit ECOnetic, Ford zapoczątkowuje nowy standard w projektowaniu pojazdów umożliwiających bardziej ekologiczny transport towarów. Wersja ECOnetic jest oparta na furgonie Transit FT280 napędzanym 2,2-litrowym wysokoprężnym silnikiem Duratorq TDCi o mocy 115 KM i legitymuje się średnim zużyciem paliwa na poziomie zaledwie 7,2 l/100 km* oraz niskim współczynnikiem emisji CO2 wynoszącym 189 g/km. W wersji wyposażonej dodatkowo w filtr cząstek stałych ze specjalną powłoką katalityczną (cDPF), Ford Transit ECOnetic jest pierwszym samochodem użytkowym Forda, który spełnia rygorystyczną normę czystości spalin Euro 5.

    2010

Na krótko przed 45 rocznicą rozpoczęcia produkcji, która przypada w sierpniu tego roku, Ford Transit osiąga kolejny znaczący etap w swojej długiej historii. 30 kwietnia z taśmy produkcyjnej zjedzie 6-milionowy egzemplarz tego modelu. Z tej okazji odbędą się specjalne uroczystości w zakładach, w których wytwarzany jest Ford Transit: w Kocaeli (Turcja), Southampton (Wielka Brytania), Nanchang (Chiny) oraz Hai Duong (Wietnam) – rzeczywiście imponujący dorobek, którego końca na razie nie widać...
* * *
*Uwaga: Podane wartości zużycia paliwa uzyskano podczas pomiarów zgodnych z dyrektywą Unii Europejskiej EU 80/1268/EEC regulującą sposób pomiaru zużycia paliwa. Wartości te będą się nieco różnić od wyników uzyskiwanych podczas pomiarów w nieco innych cyklach pomiarowych stosowanych w innych częściach świata.

* * *
Informacje prasowe oraz zdjęcia wysokiej rozdzielczości dostępne są na stronie http://media.ford.com.

W celu uzyskania dodatkowych informacji prosimy o kontakt:


Monika Dobrolubow-Stefaniak

Ford Polska Sp. z o.o.

Tel. (22) 6086815

Communication&Public Affairs Ford Polska Sp. z o.o., tel. +48 22 6086815, fax +48 22 6086829



Internet: http://media.ford.com



©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość