Strona główna

Forum: Patofizjologia schizofrenii: czy mamy jakieś solidne dowody naukowe interesujące dla klinicystów?


Pobieranie 53.04 Kb.
Data20.06.2016
Rozmiar53.04 Kb.
1
Forum

© wydanie polskie Instytut Psychiatrii i Neurologii



FORUM:

Patofizjologia schizofrenii: czy mamy jakieś solidne dowody naukowe interesujące dla klinicystów?

Pathophysiology of schizophrenia: do we have any solid evidence of interest to clinicians?

◦◦◦◦◦◦◦◦◦◦◦◦◦◦◦◦◦◦◦◦◦◦◦◦◦◦◦◦◦◦◦◦◦◦◦◦



Czy mamy jakieś solidne dowody naukowe dotyczące patofizjologii schizofrenii, przydatne klinicznie?

Do we have any solid evidence of clinical utility about the pathophysiology of schizophrenia?
STEPHEN M. LAWRIE, BAYANNE OLABI, JEREMY HALL, ANDREW M. McINTOSH

Division of Psychiatry, School of Molecular and Clinical Medicine, Royal Edinburgh Hospital, Morningside, Edinburgh EH10 5 HF, UK


STRESZCZENIE

Rozpoznanie schizofrenii, jak to przeważnie bywa w praktyce psychiatrycznej, opiera się głównie na wydobywaniu objawów odnoszących się do subiektywnych, chociaż zoperacjonalizowanych kryteriów. Taka diagnoza daje zatem pewne podstawy teoretyczne do postępowania leczniczego. Znacznie bardziej pożądane są jednak obiektywne testy diagnostyczne i terapeutyczne, pod warunkiem rzetelnego pomiaru i interpretacji. W ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat nastąpił zdecydowany postęp w rozumieniu schizofrenii, lecz nie przywiązywano szczególnej wagi do tego, jak można wykorzystać te informacje w praktyce klinicznej. Dokonujemy tu przeglądu potencjalnej użyteczności najmocniejszych i najlepiej replikowanych czynników ryzyka zachorowania na schizofrenię oraz jej przejawów, z zakresu epidemiologii, procesów poznawczych, biomarkerów we krwi, oraz neuroobrazowania. Szczególny nacisk kładziemy na czułość, swoistość i moc predyktywną wskaźników patofizjologicznych przy ustalaniu diagnozy, wczesnej diagnozy lub przy przewidywaniu odpowiedzi na leczenie w schizofrenii. Doszliśmy do wniosku, że szereg dostępnych obecnie mierników może zwiększać potencjał ścisłości procesu diagnozy klinicznej w schizofrenii. Sądzimy, że już pora, aby dokonać pełniejszej oceny tych i innych replikowanych w różnych badaniach odchyleń od nor my, jako potencjalnie obiektywnych wskaźników diagnostycznych i prognostycznych oraz prowadzić dalsze badania kliniczne, terapeutyczne i nozologiczne w tym kierunku.



SUMMARY

A diagnosis of schizophrenia, as in most of psychiatric practice, is made largely by eliciting symptoms with reference to subjective, albeit operationalized, criteria. This diagnosis then provides some rationale for management. Objective diagnostic and therapeutic tests are much more desirable, provided they are reliably measured and interpreted. Definite advances have been made in our understanding of schizophrenia in recent decades, but there has been little consideration of how this information could be used in clinical practice. We review here the potential utility of the strongest and best replicated risk factors for and manifestations of schizophrenia within clinical, epidemiological, cognitive, blood biomarker and neuroimaging domains. We place particular emphasis on the sensitivity, specificity and predictive power of pathophysiological indices for making a diagnosis, establishing an early diagnosis or predicting treatment response in schizophrenia. We conclude that a number of measures currently available have the potential to increase the rigour of clinical assessments in schizophrenia. We propose that the time has come to more fully evaluate these and other well replicated abnormalities as objective potential diagnostic and prognostic guides, and to steer future clinical, therapeutic and nosological research in this direction.


Słowa kluczowe: schizofrenia / etiologia / patofizjologia / diagnoza / wczesna diagnoza / odpowiedź na leczenie / moc prognostyczna / iloraz prawdopodobieństwa

Key words: schizophrenia / etiology / pathophysiology / diagnosis / early diagnosis / treatment response / predictive power / likelihood ratio

2
Praca oryginalna



Original paper

© Instytut Psychiatrii i Neurologii


Nasilenie ogólnych objawów psychopatologicznych, czynników motywacyjnych praz poczucia koherencji u chorych z rozpoznaniem anoreksji i bulimii psychicznej

Non-specific psychopathological symptoms, motivational factors and sense of coherence in patients with anorexia and bulimia nervosa

PAWEŁ SALA, WITOLD SIMON



Klinika Nerwic, Instytut Psychiatrii i Neurologii, Warszawa

STRESZCZENIE

Cel. Celem badania była analiza różnic pomiędzy osobami z anoreksją i bulimią psychiczną pod względem nasilenia nieswoistych ogólnych objawów psychopatologicznych, czynników motywacyjnych i poczucia koherencji, oraz określenie wzajemnych zależności tych zmiennych.

Metody. Zbadano 35 pacjentek z rozpoznaniem anoreksji psychicznej i 35 pacjentek z rozpoznaniem bulimii psychicznej (według kryteriów ICD-10). Grupę porównawczą stanowiło 35 osób z zaburzeniami nerwicowymi. Jako narzędzi do badań zastosowano polską adaptację kwestionariusza objawowego HSCL, Kwestionariusz Motywacji oraz Kwestionariusz Koherencji SOC-29. Pacjentki były badane na etapie kwalifikacji do leczenia oraz na etapie przyjęcia do szpitala.

Wyniki. Na etapie kwalifikacji pacjentki leczone z powodu anoreksji cechowały się większym natężeniem ogólnych objawów psychopatologicznych oraz większą motywacją do leczenia w porównaniu do chorych z bulimią psychiczną. Przy przyjęciu różnice były nieistotne statystycznie. Poczucie koherencji było obniżone.

Wnioski. U chorych z rozpoznaniem anoreksji psychicznej nieswoiste objawy psychopatologiczne mogą się wiązać z większą motywacją do leczenia. Natężenie poczucia koherencji nie różnicuje chorych z obu typami zaburzeń odżywiania.

SUMMARY

Objectives. The aim of the study was to compare patients with either anorexia or bulimia nervosa for differences in severity of non-specific psychopathological symptoms, motivational factors and sense of coherence levels, and to establish mutual relationships between these variables.

Methods. Two groups of 35 patients each, diagnosed with either anorexia nervosa or bulimia nervosa by the ICD-10 criteria, and a comparative group of 35 patients with neurotic disorders were examined using a number of questionnaires: the HSCL in a Polish adaptation for symptom assessment, a Motivation Questionnaire (KM), and the Orientation to Life (SOC-29) scale to measure sense of coherence. The participants were examined twice, at the time of qualification for inpatient treatment (T1), and on admission (T2).

Results. At T1 (qualification for treatment) patients with anorexia as compared to those with bulimia revealed more severe non-specific psychopathological symptoms and higher motivation to treatment. On admission (T2) the differences were no longer significant. In both groups sense of coherence was lower.

Conclusions. In patients with anorexia nervosa non-specific psychopathological symptoms may be associated with higher motivation to treatment. The level of sense of coherence did not differentiate between the two types of eating disorders.
Słowa kluczowe: anoreksja psychiczna / bulimia psychiczna / poczucie koherencji / motywacja do leczenia

Key words: anorexia nervosa / bulimia nervosa / sense of coherence / treatment motivation

3
Praca oryginalna



Original paper

© Instytut Psychiatrii i Neurologii



Zespół interdyscyplinarny – nowa jakość w opiece środowiskowej

Interdisciplinary team – a new quality in community mental health care

PAWEŁ BRONOWSKI, MARYLA SAWICKA



Instytut Psychologii Stosowanej, Akademia Pedagogiki Specjalnej, Warszawa

STRESZCZENIE

Cel. Podstawą skutecznie działającego systemu wsparcia środowiskowego jest zespół interdyscyplinarny. Podejmowane przez niego działania polegają zwykle na aktywizacji społecznej, uczeniu nowych umiejętności oraz wspieraniu w codziennym funkcjonowaniu. Środowiskowe systemy rehabilitacji i oparcia dla osób chorujących psychicznie bazują na licznym już dziś w skali kraju personelu niemedycznym. Mimo tego, że placówki te funkcjonują w Polsce od dłuższego czasu, niewiele wiemy o ich personelu. Celem prezentowanych badań była charakterystyka personelu placówek środowiskowych działających w 2 warszawskich dzielnicach Targówek i Białołęka, określenie głównych trudności, z jakimi się spotykają oraz zapotrzebowania na wsparcie.

Metoda. W badaniu wzięło udział 30 osób – pracowników środowiskowego systemu wsparcia społecznego. Podstawowym narzędziem badawczym była przygotowana specjalnie na potrzeby badania ankieta, dzięki której zebrano informacje na temat: specjalności terapeutycznej badanych, miejscu zatrudnienia, stażu pracy, zakresu obowiązków, zadowolenia z wykonywanej pracy, deklarowanych problemów zawodowych.

Wyniki. W przeprowadzonym badaniu najwięcej osób miało wykształcenie pedagogiczne, najmniej terapeuty zajęciowego. Podstawowy zakres obowiązków obejmował przede wszystkim aktywizację społeczną, terapię zajęciową oraz wsparcie w samodzielnym funkcjonowaniu. W najmniejszym stopniu dotyczył aktywizacji zawodowej, poszukiwania pracy oraz kontaktów z pracodawcami. Najważniejszymi zgłaszanym problemami w pracy zawodowej było agresywne zachowanie podopiecznych oraz trudności we współpracy z psychiatryczną służbą zdrowia.

Wnioski. W chwili obecnej opieka środowiskowa dla osób chorujących psychicznie w Polsce jest realizowana w znacznym stopniu przez niemedyczne zespoły niezwiązane bezpośrednio z psychiatrią, lecz wywodzące się z pomocy społecznej i organizacji pozarządowych. Można założyć, że będą one coraz liczniejsze, będą się rozwijać i nabierać znaczenia. Warto zastanowić się jak zapewnić im wsparcie i zbudować efektywne kanały komunikacji i współpracy z psychiatryczną służbą zdrowia. Dziś te dwa środowiska działają w znacznej separacji. Wyraźnie widoczna staje się też potrzeba stworzenia ogólnopolskiego programu szkoleniowego nakierowanego na wzmacnianie kwalifikacji niezbędnych do pracy z osobami chorymi psychicznie w środowisku.

SUMMARY

Background and objectives. The interdisciplinary team is the core of any efficiently functioning community support system. Activities of the team usually include social activation, training in new skills, and providing support in daily life. Community-based systems of rehabilitation and support for the mentally ill rely on non-medical staff, nowadays quite numerous throughout the country. Although these facilities have been functioning in Poland for a long time, little is known about their staff. The aim of this study was to characterize the staff of community care facilities in two residential districts of Warsaw (Targówek and Białołęka), with the emphasis on major difficulties encountered by staff members in their work and their need for support.

Method. Participants in the study were 30 staff members employed in community social support services. The main research tool, i.e. a questionnaire developed for the purposes of the study, allowed to collect data on the respondents’ therapeutic specialty, their place of employment and length of employment, job description, job satisfaction, and reported occupational problems.

Results. A majority of our respondents were university graduates of pedagogy, while the least numerous group were occupational therapists by training. Their basic responsibilities included social activation, occupational therapy, and providing support in self-dependent daily life. Occupational activation, job seeking and contacts with employers were the least often indicated tasks in the job description. Aggressive behaviors of the charges and difficulties in co-operation with the psychiatric care system were regarded as the most important occupational problems.

Conclusions. Community care to people with mental disorders is presently provided in Poland to a large extent by non-medical teams not linked directly to the psychiatric care system, but rather to that of social welfare and to non-governmental organizations. Such teams will probably develop, growing in numbers and importance. It seems worthwhile considering how to support them and how to develop effective lines of communication with the mental health care system. At present the two milieus work to a large degree separately. Moreover, there is an obvious need for a nationwide training program aimed at improvement of professional skills required in work with the mentally ill in the community.
Słowa kluczowe: wsparcie / zespół interdyscyplinarny / psychiatria środowiskowa

Key words: support / interdisciplinary team / community psychiatry

4

Praca oryginalna



Original paper

© Instytut Psychiatrii i Neurologii



Psychoedukacja dla osób chorujących na schizofrenię – wstępna analiza sposobów prowadzenia zajęć

Psychoeducation for patients with schizophrenia – a preliminary analysis of psychoeducational sessions methodology

MAŁGORZATA CHĄDZYŃSKA, JOANNA MEDER, KATARZYNA CHARZYŃSKA, ANNA DROŻDŻYŃSKA

Klinika Rehabilitacji Psychiatrycznej Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie

STRESZCZENIE

Cel badań. Celem pracy była analiza metod pracy i tematyki zajęć psychoedukacyjnych dla osób chorych na schizofrenię.

Metoda. Przeprowadzono jednorazowe badanie ankietowe wśród 16 terapeutów, na temat warunków i sposobów prowadzenia zajęć psychoedukacyjnych.

Wyniki. Wykazano brak silnego zróżnicowania w sposobach prowadzenia zajęć i zakresie ich treści. Najczęściej wymieniane tematy to: informacje o chorobie, wiadomości dotyczące farmakoterapii oraz kształtowanie umiejętności społecznych i radzenia sobie ze stresem. W pracy z rodzinami problemy terapeutów dotyczyły poczucia winy, braku akceptacji choroby, unikania tematyki choroby oraz trudności w odnalezieniu wspólnego języka z rodziną.

Wnioski. Psychoedukacja oprócz dostarczenia wiedzy na temat choroby powinna zawierać elementy technik terapeutycznych mające na celu minimalizowanie skutków choroby w codziennym życiu. Konieczna jest staranna kwalifikacja do grup uwzględniająca stan kliniczny i indywidualną postawę do choroby. W pracy z rodzinami należy uwzględniać indywidualne sposoby członków rodziny stosowane dla poradzenia sobie z obciążeniami związanymi z chorobą.
SUMMARY

Objectives. The aim of the study was to analyze methodology and topics of psychoeducational sessions for patients with schizophrenia.

Method. In this cross-sectional study 16 therapists responded to a questionnaire concerning the settings and methods they used in psychoeducational sessions.

Results. No significant differences between therapists were found regarding the techniques and contents of psychoeducational sessions. The most frequently reported topics included: providing information about the illness and its pharmacological treatment, as well as training in social skills and coping with stress. The problems encountered in family psychoeducation concerned the family members’ sense of guilt and inability to accept the illness, their avoiding talking about the illness, as well as the therapists’ difficulty in communicating with families.

Conclusions. Psychoeducation should not only provide information about the illness, but also include therapeutic techniques aimed at minimization of consequences of the illness in everyday life. Careful qualification to particular groups it is necessary, taking into account the patient’s clinical status and his/her attitude to the illness. In family psychoeducation family members’ individual ways of coping with the burden of the patient’s illness should be considered.
Słowa kluczowe: schizofrenia / psychoedukacja

Key words: schizophrenia / psychoeducation

5

Praca kazuistyczna



Case report

© Instytut Psychiatrii i Neurologii


Zastosowanie hemikraniektomii w masywnym udarze niedokrwiennym mózgu w obszarze tętnicy środkowej mózgu u pacjentów leczonych rekombinowanym tkankowym aktywatorem plazminogenu – opis 2 przypadków własnych

Decompressive hemicraniectomy for massive infarction in the middle cerebral artery area in patients treated with rt-PA – a report of two cases

MAŁGORZATA WISZNIEWSKA1, PIOTR WINKLER2, WOJCIECH BEUTH2, GRZEGORZ WALISZEK3, BARTOSZ WOŹNIAK3



  1. Oddział Neurologii, Szpital Specjalistyczny im. Stanisława Staszica, Piła

  2. Klinika Neurochirurgii, Uniwersytet im. Mikołaja Kopernika, Bydgoszcz

  3. Oddział Neurochirurgii, 2Szpital Specjalistyczny im. Stanisława Staszica, Piła



STRESZCZENIE

Cel. U 10-15% pacjentów z udarem niedokrwiennym (UN) z powodu niedrożności tętnicy środkowej mózgu (MCA) rozwija się złośliwy obrzęk mózgu powodujący wgłobienie. Śmiertelność u pacjentów leczonych zachowawczo sięga 80%. Wyniki randomizowanych, kontrolowanych badań pokazują, że przeżywalność pacjentów leczonych za pomocą hemikraniektomii jest wyższa, a stan funkcjonalny lepszy niż leczonych zachowawczo.

Przypadki. Autorzy przedstawiają dwóch mężczyzn: 46 oraz 53-letniego z masywnym UN z obszaru lewej MCA, którzy leczeni byli rt-PA dożylnie. U obu pacjentów rozwinął się złośliwy obrzęk mózgu. W obu przypadkach wykonano hemikraniektomię odbarczającą z dobrym efektem po miesiącu. Po 3 miesiącach stan jednego pacjenta był zadawalający (3 pkt. w skali mRs), drugi - zmarł nagle 40 dnia od udaru bez związku z hemikraniektomią.

Komentarz. W pracy prezentujemy wyniki badań na temat przydatności hemikraniektomii w leczeniu złośliwego obrzęku w UN. Pragniemy pokazać, że przy dobrej współpracy z neurochirurgiem hemikraniektomię w UN można również przeprowadzić w ośrodku nieakademickim.

SUMMARY

Background. Roughly 10-15 percent of ischemic strokes in the area of the middle cerebral artery (MCA) are classified as malignant due to the development of malignant cerebral oedema. In patients with this syndrome receiving only pharmacological treatment the death rate amounts to 80%. The results of randomized controlled trials show clear benefits from decompressive hemicraniectomy, i.e. improved survival rates and better functional outcomes as compared to these attained in conservative medical treatment.

Case reports. The authors present two male patients aged 46 and 53, with malignant MCA infarct managed with rt-PA. Decompressive hemicraniectomy was performed with a favourable early 30-day outcome in both patients. The beneficial outcome of hemicraniectomy was observed at a 3-month follow-up in one patient (his health status was satisfactory, score 3 on the mRs scale). The other patient died suddenly 40 days from stroke, for reasons unrelated to hemicraniectomy.

Commentary. The paper presents a review of the research literature on usefulness of hemicraniectomy in the treatment of malignant cerebral edema in the course of MCA infarction. The authors wanted to share their modest experience, suggesting that hemicraniectomy can be performed in a non-academic center as well, provided that good cooperation with a neurosurgeon is established.
Słowa kluczowe: udar niedokrwienny / masywny zawał mózgu z zakresu tętnicy środkowej mózgu / złośliwy obrzęk mózgu / leczenie trombolityczne / hemikraniektomia odbarczająca

Key words: ischemic stroke / malignant MCA infarction / thrombolytic therapy / malignant cerebral oedema / decompressive hemicraniectomy

6
Praca kazuistyczna



Case report

© Instytut Psychiatrii i Neurologii


Wpływ systemu rodzinnego na proces diagnostyczny pacjentki z chorobą afektywną dwubiegunową

Impact of the family system on the diagnostic process in a patient with bipolar affective disorder

KRZYSZTOF KRYSTA, BARTŁOMIEJ JANAS, EWA GRUDZIŃSKA, AGNIESZKA SKRZYPULEC, SEWERYN SEGIET, JACEK PRZYBYŁO

Klinika Psychiatrii i Psychoterapii, Śląski Uniwersytet Medyczny, Katowice

STRESZCZENIE

Cel. Analiza wpływu systemu rodzinnego na rozpoznanie i terapię pacjentki z chorobą afektywną dwubiegunową (ChAD).

Przypadek. 32-letnia pacjentka cierpiąca z powodu ChAD, pięciokrotnie hospitalizowana psychiatrycznie, jest leczona farmakologicznie oraz bierze udział w psychoterapii grupowej i indywidualnej. Pozostaje pod wpływem systemu rodzinnego opartego na współuzależnieniu, który wykształcił u niej cechy osobowości zależnej i jest silnie związany z nawrotami choroby o nietypowym przebiegu, z występowaniem stanów mieszanych. W terapii pacjentki najwłaściwsze okazało się połączenie farmakoterapii z psychoterapią dostosowaną do jej wyjątkowych potrzeb.

Komentarz. Opisany przypadek wskazuje na podstawowe znaczenie indywidualnego podejścia do pacjenta i potrzebę stworzenia elastycznych wytycznych diagnostycznych, uwzględniających stany pośrednie.
SUMMARY

Objective. An analysis of the family system influence on the diagnosis and therapy of a female patient with bipolar affective disorder.

Case report. The 32-year-old woman suffering from bipolar affective disorder, with a history of five previous psychiatric hospitalizations, receives pharmacotherapy and participates in group and individual psychotherapy sessions. Remaining under the influence of her family system based on co-dependence she has developed the dependent personality traits. There is a strong association between the family system influence and relapses of her bipolar disorder with atypical course and occurrence of mixed states. In the management of the patient a combination of pharmacological treatment with psychotherapy tailored to meet her exceptional needs turned out to be most effective.

Commentary. The reported case confirms the importance of individually tailored therapeutic approach and the need for developing flexible diagnostic guidelines that would provide for intermediate conditions.
Słowa kluczowe: choroba afektywna dwubiegunowa / system rodzinny / depresja

Key words: bipolar affective disorder / family system / depression

7
Praca kazuistyczna



Case report

© Instytut Psychiatrii i Neurologii


Przewlekłe zaburzenia lękowe po przebyciu ostrej niealergicznej reakcji na penicylinę

Chronic anxiety disorders after acute non-allergic reaction to penicillin

KRZYSZTOF KRYSTA, ANNA PALIGA, JOANNA LESZCZYŃSKA, IZABELA OBERDA



Klinika Psychiatrii i Psychoterapii, Śląski Uniwersytet Medyczny, Katowice

STRESZCZENIE

Cel. Opisano przypadek pacjenta, u którego po podaniu penicyliny wystąpiła ostra niealergiczna reakcja.

Przypadek. Głównymi symptomami były: duszność, ucisk w klatce piersiowej, kołatanie serca i silne uczucie lęku przed śmiercią. Objawy te pojawiły się w ciągu kilkunastu sekund od iniekcji leku i ustąpiły po ok. 15 minutach. Incydent ten był początkiem przewlekłych zaburzeń lękowych z objawami somatycznymi przypominającymi pierwszą reakcję na penicylinę.

Komentarz. Zawsze należy uwzględnić możliwość wystąpienia trwałych następstw ostrej reakcji na leki, które mogą poważnie zaburzyć stan psychosomatyczny pacjenta i wpływać na jakość życia.

SUMMARY

Objective. A case of acute non-allergic reaction following penicillin administration is described.

Case report. The major symptoms included dyspnoea, chest constriction, palpitations, and strong fear of death. The symptoms developed within less than 20 seconds from the injection and disappeared after about 15 minutes. The incident initiated a long-term anxiety disorder accompanied by somatic symptoms resembling the primary reaction to penicillin.

Commentary. A possibility of long-term sequelae of an acute reaction to medication should always be taken into account. Such side effects may severely impair the patient’s psychosomatic condition and affect his/her quality of life.
Słowa kluczowe: niealergiczna reakcja na penicylinę / zaburzenia lękowe

Key words: non-allergic reaction to penicillin / anxiety disorder




©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość