Strona główna

Funkcje krwinek: Krwinki białe (leukocyty)


Pobieranie 53.38 Kb.
Data20.06.2016
Rozmiar53.38 Kb.
Funkcje krwinek:

Krwinki białe (leukocyty):

- Norma to od 4–10tys/mm3 krwi.

- Klasyfikuje się na podstawie budowy (jądra) i obecności lub braku ziarnistości:

a) granulocyty – zawierają ziarnistości w cytoplazmie; jądro komórkowe podzielone jest na płaty; powstają w szpiku kostnym

b) limfocyty – brak ziarnistości; jądro duże; powstają w węzłach chłonnych, w grudkach chłonnych przewodu pokarmowego oraz w szpiku kostnym

c) monocyty – jądro nerkowatego kształtu; mogą stanowić część układu siateczkowo-śródbłonkowego; pochodzą z czerwonego szpiku.



Granulocyty:

- obojętnochłonne – neutrofile

- kwasochłonne – eozynofile

- zasadochłonne – bazofile

Rozróżnia się je na podstawie ilości płatów jądra oraz zabarwienia ziarnistości.

Granulocyty obojętnochłonne:

- 63% leukocytów

- Jądro zbudowane z 1-5 płatów. Im starszy tym więcej płatów.

- Ma zdolność do:

*fagocytozy – pochłanianie i enzymatyczny rozkład komórek, resztek tkanek i bakterii

*chemotaksji – zdolność poruszania się ruchem pełzakowatym do np. martwych komórek

*diapedezy – przenikanie przez nieuszkodzone ściany naczyń krwionośnych do tkanek

- We krwi żyją ok. 12h

- W tkankach żyją do 3 dni.

- Stanowią pierwszą linię obrony organizmu, ponieważ są odpowiedzialne za niesfoistą (wrodzoną) odporność komórkową.



Granulocyty kwasochłonne:

- ok. 3% leukocytów

- jądro posiada 2-3 płaty.

- Ich liczba wzrasta w stanach alergicznych (np. astma oskrzelowa), gdy w tkankach uwalnia się histamina.

- inaktywują substancje wywołujące odczyn zapalny

Granulocyty zasadochłonne:

- od 0,5 do 1% leukocytów

- jądro posiada 2-3 płaty.

- w ziarnistościach znajduje się: heparyna (hamuje krzepnięcie krwi) i histamina (udział w reakcjach alergicznych).



Limfocyty:

- stanowią 23-30% leukocytów

- jądro kom. duże, kuliste i wypełnia całą komórkę.

- od pełnionych funkcji dzielimy na:

a) limfocyty T (grasiczozależne) (70% - limfocytów):

*pomocnicze TH

*cytotoksyczne TC

b) limfocyty B (szpikozależne) (15% - limfocytów)

c) limfocyty NK (naturalni niszczyciele) (15% - limfocytów)

Monocyty:

- 6% krwinek białych

- jądro nerkowate

- ulegają podziałom – biorą udział w tworzeniu ziarniny (tkanki bliznowatej) w czasie gojenia się ran

- z granulocytami obojętnochłonnymi uczestniczą w wytwarzaniu wrodzonej odporności niesfoistej (dzięki fagocytozie) (makrofagi)

- z limfocytami uczestniczą w wytwarzaniu nabytej odporności swoistej (odpowiedzi immunologicznej)

- wytwarzają interferon (białko, które hamuje rozwój wirusów)
Trombocyty:

- 150-400tys/mm3 krwi

- żyją ok. 10 dni

- brak jądra

- biorą udział w krzepnięciu krwi

- mają zdolność do agregacji, czyli tworzenia agregatów płytkowych oraz adhezji czyli przylegania do uszkodzonej ściany naczynia.


Erytrocyty:

- u kobiet: 4-4,5mln/mm3 krwi. U mężczyzn: 4,5-5,5mln/mm3 krwi.

- 95% składników morfotycznych

- brak jądra komórkowego

- dwustronnie wklęsłe

- średnica ok. 7µm (normocyt). Mniejsze to mikrocyty. Większe to makrocyty.

- 57% erytrocytu stanowi H2O; 34% hemoglobina; 9% otoczka krwinki

- żyją ok. 120 dni

- rozpadają się w śledzionie

- powstają w czerwonym szpiku kostnym



Poikilocytoza – występowanie erytrocytów o różnych kształtach we krwi.

Anizocytoza – zjawisko występowania erytrocytów o różnej wielkości

Agregacja – łączenie się krwinek czerwonych w „rulony”

Aglutynacja – zlepianie się krwinek czerwonych

Funkcje:

- oddechowa

- regulacja kwasowo-zasadowa (buforowanie krwi)

- transport O­2 z pęcherzyków płucnych. Przystosowania do tej funkcji:

* duża powierzchnia wnikania O2

* hemoglobina

* komórka może nietrwale zmieniać swój kształt by przeciskać się przez naczynia włosowate

* nie zużywa O2 dla siebie

- transport CO2 dzięki:

* posiadaniu enzymu anhydrazy węglanowej

* hemoglobina

Budowa hemoglobiny:

- 4% hem – związek organiczny niebiałkowy

- 96% globina – białko

Globina zbudowana jest zawsze z 4 łańcuchów peptydowych, które pod względem budowy chemicznej stanowią dwie identyczne pary.



Hem – ma budowę pierścienia. Z 4 pierścieni pirolowych połączonych grupami metinowymi. W środku znajduje się dwuwartościowy atom żelaza.


Funkcja hemoglobiny:

- transport tlenu – powstaje oksyhemoglobina. To proces utlenowania. O2 przyłącza się do hemu.

- transport CO2 – powstaje karboaminohemoglobina. CO2 przyłącza się do łańcuchów peptydowych.

- buforowanie krwi – regulacja kwasowo-zasadowa



Stopień wysycenia O2 zależy od:

- ciśnienia parcjalnego O2 (lepsze wysycenie, gdy wysokie ciśnienie)

- ciśnienia parcjalnego CO2 (lepsze wysycenie, gdy niskie ciśnienie)

- temperatury (lepsze wysycenie, gdy niska)

- pH (lepsze wysycenie w wyższym)

Pochodne hemoglobiny:

- oksyhemoglobina – HbO2

- karboaminohemoglobina – HbCO2

- karboksyhemoglobina – HbCO

- methemoglobina – MetHb – powstaje w wyniku utlenienia Fe2+ do Fe3+

Zmiany podczas wysiłków


  1. Zmiany objętości osocza podczas wysiłków:



  1. Krótkotrwałych

W ciągu pierwszych 10-15 min wysiłku V osocza zmniejsza się o 10-15% następnie nie ulega większym zmianom. Im większa intensywność wysiłku tym większe zmniejszenie V osocza. Przyczyną tego jest głównie wzrost ciśnienia hydrostatycznego krwi w naczyniach włosowatych i jego przewaga nad ciśnieniem onkotycznym białek osocza. W wyniku tego następuje przesunięcie części wody z osocza do przestrzeni pozanaczyniowych.

  1. Długotrwałych

Podczas nich (ponad 2h) może występować rozcieńczenie krwi (hemodilucja). Jest ono wynikiem przejścia części płynu pozanaczyniowego do naczyń krwionośnych. Możliwe ponieważ:

  • Obniża się ciśnienie hydrostatyczne krwi

  • Błona naczyń włosowatych jest bardziej przepuszczalna dla białek

  • Zwiększony dopływ białek z chłonnego układu do naczyń krwionośnych

  • Wzrost ciśnienia onkotycznego osocza



  1. Zmiany w układzie erytrocytalnym

Podczas wysiłku ogólna masa erytrocytów nie zmienia się, ponieważ człowiek nie posiada żadnych magazynów erytrocytów, które mogłyby się uruchomić. Po krótko i średniotrwałych wysiłkach obserwuje się:

- zwiększenie liczby krwinek czerwonych w jednostce objętości krwi (poliglobulia)

- wzrost stężenia hemoglobiny

- wzrost liczby hematokrytowej



Przyczyny:

- przesunięcie części wody do środowiska pozanaczyniowego -> zagęszczenie i zwiększenie lepkości krwi.



Wysiłki długotrwałe:

- Najczęściej zmniejszenie liczby erytrocytów,

- Zmniejszenie stężenia hemoglobiny i liczby hematokrytowej

Przyczyny:

- wzrost objętości osocza (rozcięczenie krwi)

- hemoliza wewnątrznaczyniowa:

* czynniki mechaniczne

* kwasica metaboliczna

* hipoglikemia

* wzrost temp. wewnętrznej

Wysiłki w warunkach wysokogórskich wywołują ostre niedotlenienie (hipoksja). Wpływa to na zwiększenie aktywności erytropoetyny poprzez zwiększenie liczby k. okołokłębkowych nerek skąd powstaje.

Erytropoetyna:

- zapoczątkowuje syntezę globiny i hemu

- przyśpiesza dojrzewanie erytroblastów i zwiększa się liczba erytrocytów

- zwiększenie transportu tlenu



  1. Zmiany w obrazie i liczbie krwinek białych – leukocytoza miogenna

Występuje w fazach:

  1. Faza limfocytarna – Podczas wysiłków umiarkowanych. Wzrost ilości limfocytów do 55% i spadek granulocytów obojętnochłonnych. Ogólna ilość leukocytów nie zmienia się.

  2. Faza neutrofilia – Dla wysiłków średnich i dużych. Zwiększenie ilości obojętnochłonnych do 78%. Zmniejszenie limfocytów poniżej wartości spoczynkowej. Pojawiają się kwasochłonne. Ogólna liczba leukocytów nie zmienia się lub wzrasta.

  3. Faza intoksykacyjna

Typ regeneracyjny (nasilenie fazy II – obojętnochłonne do 90%)

Typ degeneracyjny – spadek ogólnej ilości krwinek białych (leukopenia). Przy przetrenowaniu.



Przyczyny leukocytozy miogennej:

- w wyniku zwiększonego przepływu krwi, który wypłukuje leukocyty ze śledziony, wątroby, szpiku kostnego i węzłów chłonnych

- przez oderwanie krwinek, które w warunkach spoczynkowych przylegały do ściany naczynia krwionośnego.


  1. Kwas mlekowy

Z mięśni dyfunduje do krwi. Tempo dyfuzji jest mniejsze niż tempo powstawania w k. mięśniowych. Największe stężenie tego kwasu we krwi obserwuje się 3-5min po zakończeniu wysiłku. W spoczynku stężenie powinno wynosić 0,4-1,6mmol/l. Po wysiłku najczęściej 10-13.

Powstaje w wyniku glikolizy.



  1. Zmiany w wyniku wysiłku krótkotrwałego:

Początkowo stężenie wzrasta proporcjonalnie do wysiłku, ale nieznacznie aż do osiągnięcia intensywności:

30-40%VO2max dla ludzi o małej wydolności

40-60% o średniej

60-70% o dużej

Po przekroczeniu tego obciążenia następuje gwałtowny wzrost stężenia spowodowany wzrostem tempa glikolizy. To obciążenie podczas wysiłku o wzrastającej intensywności nazywa się progiem mleczanowym.


  1. Przy wysiłkach długotrwałych

- przy małej intensywności w początkowym okresie (10-30min) stężenie mleczanu wzrasta, natomiast później obniża się. Jest to wynikiem hamowania glikolizy przez wolne kwasy tłuszczowe utleniane w k. mięśniowych.

  1. Przy wysiłkach statycznych

W czasie ich trwania nie obserwuje się zmian stężenia mleczanu we krwi. Dopiero po ich zakończeniu. Jest to spowodowane utrudnionym odpływem krwi z mięśni.

Wzrost stężenia kwasu mlekowego we krwi jest przyczyną:

- rozwoju kwasicy metabolicznej typu mleczanowego

- wzrost stężenia jonów wodorowych we krwi

- obniżenie pH do 6,8-6,9

- zmniejszenie zawartości zasad buforujących

- zwiększa się niedobór zasad

- obniżenie pCO2 w krwi tętniczej

Teoria ślizgowa skurczu mięśniowego:

W wyniku depolaryzacji błony postsynaptycznej powstaje pobudzenie (potencjał czynnościowy). To pobudzenie rozchodzi się wzdłuż włókna mięśniowego oraz wnika do wnętrza komórki wzdłuż kanalików poprzecznych T. Następnie z pęcherzyków końcowych siateczki sarkoplazmatycznej zostają uwolnione jony Ca2+. Wzrost stężenia Ca2+ w sarkoplaźmie zapoczątkowuje aktywację układów kurczliwych i skurcz włókien mięśniowych. Jest to sprzężenie elektro-mechaniczne.

Jony Ca2+ łączą się z podjednostką C troponiny i zmniejsza się jej powinowactwo do aktyny. Następuje zmiana przestrzenna układu troponina-tropomiozyna i zostają odsłonięte miejsca aktywne na aktynie. Do tych miejsc aktywnych przyłączają się główki miozyny i powstają mostki poprzeczne. W tym samym czasie główka miozyny zaczyna działać jak enzym powodując rozpad ATP i uwalnia się energia potrzebna do skurczu.

Główki miozyny i mostki poprzeczne ulegają zmianom konformacyjnym czyli natychmiast po nachyleniu główki miozyny ulega ona oderwaniu od centrum aktynowego; powraca do pierwotnego położenia i przyłącza się do następnego miejsca aktywnego na aktynie, położonego coraz bliżej błony poprzecznej Z. W wyniku tego następuje przesuwanie się, czyli ślizganie głowy miozyny wzdłuż filamentu aktynowego i wsuwanie się nici aktyny do wnętrza sarkomeru.

Cechą charakterystyczną tej teorii jest to, że ani nici aktyny, ani nici miozyny nie ulegają skróceniu, a jedynie zmieniają położenie względem siebie. W obrazie mikroskopowym mięśnia w stanie skurczu, obserwuje się skrócenie odcinków izotropowych bez zmiany długości odcinków anizotropowych z jednoczesnym zanikiem prążka H.
Energetyka skurczu mięśniowego
Bezpośrednim źródłem energii do skurczu jest ATP.


Zasoby ATP w komórce mięśniowej są bardzo małe (4-5mmol/kg wilgotnej masy mięśni)

Ta ilość ATP wystarczy na 2-3s pracy = kilka skurczy.

Dlatego ATP musi być stale odbudowywane z ADP w wyniku fosforylacji.

Część tych procesów zachodzi w cytoplazmie komórki mięśniowej i nie wymaga tlenu (proces anaerobowy); część przebiega w mitochondriach z udziałem tlenu (proces aerobowy).


Procesy beztlenowej resyntezy ATP:

W mięśniach jest drugi wysokoenergetyczny związek: fosfokreatyna [PCr]. Występuje ona w stężeniu 20-25mmol/kg wilgotnej masy mięśni. Reakcja rozpadu stymulowana jest przez wzrost stężenia ADP i jonów H+ w cytoplazmie i zachodzi przy udziale enzymu kinazy keratynowej [CK].



Ilość energii z tej reakcji wystarcza na 10-15s wysiłku. Jest to proces beztlenowy, niemleczanowy lub inaczej: fosfogenowy.


Glikoliza:

Rozkład węglowodanów do kwasu pirogronowego. Substratem jest glikogen mięśniowy lub glukoza z krwi. Gdy substratem jest glikogen to czysty zysk energetyczny z rozpadu 1cząsteczki glikogenu wynosi 3cząsteczki ATP. Gdy substratem jest glukoza to zysk wynosi 2cząsteczki ATP.




Glikoliza:



Proces beztlenowy, mleczanowy.


Reakcja miokinazowa:

AMP – adenozyno mono fosforan; aktywator wielu procesów biochemicznych np. glikolizy i glikogenolizy.



Glikogenoliza - rozkład glikogenu do glukozy
Procesy tlenowej resyntezy ATP:

Część cząsteczek ADP dyfunduje do mitochondriów, gdzie w wyniku fosforylacji oksydacyjnej następuje odbudowa ATP. Substratami energetycznymi są: węglowodany (glikogen/glukoza), wolne kwasy tłuszczowe i aminokwasy.




Rodzaje skurczów mięśniowych
Podział ze względu na częstotliwość pobudzeń:

  1. Skurcz pojedynczy:

Powstaje gdy mięsień będzie drażniony bodźcami rzadszymi niż cały czas skurczu tego mięśnia. Wyróżniamy trzy okresy w zapisie tego skurczu:

- okres utajonego pobudzenia – czas od momentu zadziałania bodźca do wystąpienia reakcji; w tym okresie mięsień jest niepobudliwy (refrakcja bezwzględna)

- faza skurczu (wzrastającego napięcia)

- faza rozkurczu



  1. Skurcz tężcowy:

Powstaje gdy mięsień drażniony jest serią bodźców, w której przerwa między bodźcami jest krótsza niż cały czas skurczu.

Wyróżniamy:

- skurcz niezupełny – powstaje gdy kolejne bodźce drażnią mięsień w odstępach krótszych niż okres skurczu i rozkurczu, ale dłuższych niż jego połowa. Jest to najczęściej występujący rodzaj skurczu.

- skurcz zupełny – powstaje gdy kolejne bodźce drażnią mięsień w odstępach krótszych niż trwa jego faza skurczu. (Czyli: mięsień jest drażniony permanentnie, w skurczu permanentnym i trwa tak aż do zmęczenia mięśnia.)


Podział skurczów ze względu na rodzaj wykonywanej pracy:

  1. Skurcz izometryczny – długość mięśnia nie ulega zmianie, ale wzrasta jego napięcie (przyczepy mięśniowe nie zbliżają się do siebie). Nie wywołuje ruchu w stawie. Dominuje w wysiłku statycznym.

  2. Skurcz izotoniczny – napięcie mięśnia stałe, ale długość ulega zmianie powodując ruch w stawie. Dominuje w pracy dynamicznej.

  3. Skurcz auksotoniczny (mieszany) – w początkowej fazie zwiększa się napięcie mięśnia; po zrównoważeniu siły działającej na przyczepy, a skierowanej przeciwnie do kierunku ruchu, następuje skracanie się mięśnia.

Mechanika oddychania

Wewnętrzna powierzchnia klatki piersiowej pokryta jest opłucną ścienną, a powierzchnia płuc opłucną płucną.

Między nimi znajduje się jama opłucnej wypełniona niewielką ilością płynu surowiczego, który:

- zwilża zwrócone ku sobie powierzchnie opłucnych

- umożliwia ślizganie się tych powierzchni względem siebie

- dzięki siłom spójności (kohezji) zapobiega oderwaniu się opłucnych

W wyniku tego płuca ściśle przylegają do klatki piersiowej i podążają za jej ruchami.

W wyniku skurczu mięśni wdechowych objętość klatki piersiowej zwiększa się, to powoduje obniżenie ciśnienia w jamie opłucnej o 5-8mmHg poniżej ciśnienia atmosferycznego. Powiększa się objętość pęcherzyków płucnych i zmniejsza się ciśnienie o 1,5-2mmHg poniżej ciśnienia atmosferycznego. Powstaje różnica ciśnień pomiędzy powietrzem pęcherzykowym a atmosferycznym. Gdy ta różnica osiągnie wartość pozwalającą na pokonanie oporu dróg oddechowych dla przepływającego powietrza – następuje wdech.

Mięśnie wdechowe rozkurczają się. Objętość klatki piersiowej ulega zmniejszeniu. Ciśnienie w jamie opłucnej wzrasta, ale nadal jest niższe od ciśnienia atmosferycznego o 2-3mmHg. W pęcherzykach płucnych ciśnienie wzrasta o 1,5-2mmHg powyżej ciśnienia atmosferycznego. Powstaje gradient (różnica) ciśnień i gdy osiągnie on wartość pozwalającą na pokonanie oporu dróg oddechowych – następuje wydech.
Klasyfikacja wysiłków

Podział ze względu na rodzaj skurczu mięśniowego:


  1. Statyczne – skurcz izometryczny; zahamowanie swobodnego przepływu krwi; zakwaszenie k. mięśniowych. Szybki rozwój zmęczenia.

  2. Dynamiczne – skurcz izotoniczny; dobre warunki krążenia krwi; opóźnione występowanie objawów zmęczenia.

Podział ze względu na wielkość grup mięśniowych zaangażowanych:

  1. Lokalne – mniej niż 30% ogólnej masy mięśniowej zaangażowanej

  2. Ogólne – powyżej 30% -||-. Np. praca obu kończyn dolnych.

Podział ze względu na proces energetyczny zachodzący w mięśniach:

  1. Beztlenowe – substrat energetyczny: fosfokreatyna i glikogen mięśniowy

  2. Tlenowe – substraty: węglowodany i wolne kwasy tłuszczowe

  3. Mieszane

Klasyfikacja wysiłków dynamicznych w zależności od intensywności:

  1. Maksymalny – aktualny pobór tlenu = indywidualna wartość max poboru tlenu.

  2. Supramaksymalny – zapotrzebowanie org. na O2 jest większe od indywidualnej wartości max poboru tlenu.

  3. Submaksymalny – aktualny pobór tlenu jest mniejszy od indywidualnej wartości max poboru tlenu.

  • Lekkie – aktualny pobór tlenu poniżej 20% VO2max

  • Średnie – 20-50%

  • Ciężkie – 50-75%

  • Bardzo Ciężkie - >75%

Miarą obciążenia względnego jest stosunek aktualnie pobieranego O2 podczas pracy do max poboru O2 wyrażony w % (%VO2max)

Klasyfikacja wysiłków statycznych w zależności od intensywności:

  • Lekkie – użycie siły < 15% MVC (maksymalnej siły skurczu)

  • Średnie – 15-30%

  • Ciężkie – 30-50%

  • Bardzo ciężkie >50%

Miarą obciążenia względnego jest stosunek aktualnie rozwijanej siły do max siły skurczu danej gr. mięśniowej wyrażony w %.

Ocena wydolności na podstawie progu przemian beztlenowych

Próg przemian beztlenowych to obciążenie submaksymalne przy wysiłku o wzrastającej intensywności przy którym zaczynają dominować procesy beztlenowe w metabolizmie mięśni (wzrost stężenia mleczanu). Ocenia efektywność przemian tlenowych ustroju.



Możemy wyrażać w jednostkach:

-mocy


-poboru tlenu przez organizm

-HR


-%VO2max

Metody wyznaczania PPB:

Stosuje się wysiłek o wzrastającej intensywności przy którym mierzymy wyżej wymienione parametry.


  1. Inwazyjne metody – na podstawie pobranej krwi (zmiany stężenia kwasu mlekowego)

  2. Nieinwazyjne – na podstawie zmian parametrów układu oddechowego lub HR

Ad 1. Na podstawie zmian stężenia kwasu mlekowego (próg mleczanowy):

  1. Badanie przy wysiłku o wzrastającej intensywności

  2. Pod koniec każdego obciążenia pobiera się krew i oznacza się stężenia kwasu mlekowego

  3. Próg mleczanowy na podstawie gwałtownego przyśpieszenia akumulacji mleczanu we krwi.

Wydolność – oznacza zdolność do ciężkich lub długotrwałych wysiłków fizycznych wykonywanych z udziałem dużych gr. mięśniowych bez szybko narastającego zmęczenia i warunkujących jego rozwój zmian w środowisku wew. organizmu. Jest to zdolność do kontynuowania wysiłku.

Ocena wydolności na podstawie pułapu tlenowego

Maksymalne zużycie tlenu – pułap tlenowy – VO2max

Jest to max ilość tlenu pobranego przez organizm na minutę podczas max wysiłku fiz.

Wyrażamy w ml/kg/min:



  • U ludzi zdrowych 20-85ml/kg/min

  • U chorych <20

VO2max jest mniejsze u kobiet o 20-30%. Przyczyny:

  • Mniejsze rozmiary serca

  • Mniejsza zawartość hemoglobiny we krwi.

VO2max zmniejsza się z wiekiem:

Lata VO2max[ml/kg/min]

10-19 47-56

20-29 43-53

30-39 39-48

Ocena wydolności na podstawie VO2max:

u osób zdrowych nietrenujących:

20-29 słaba

30-39 średnia

>40 dobra

U trenujących:

>60 dobra

Metody wyznaczania VOmax:



  1. Bezpośrednia:

Polega na określeniu poboru tlenu podczas maksymalnego wysiłku fizycznego. Jest to wysiłek o wzrastającej intensywności. Wielkość pierwszego obciążenia i tempo jego wzrastania dobiera się indywidualnie, ale nie może trwać dłużej niż 15min. Z ostatniej minuty każdego obciążenia pobiera się powietrze. Otrzymuje się wentylację minutową. Z wydychanego powietrza wylicza się deficyt O2 w %.

Kryterium osiągnięcia VO2max jest to, że wielkość pobranego O2 nie ulega już zmianie mimo wzrostu obciążenia.



  1. Pośrednia:

Opiera się na fakcie występowania liniowej zależności między HR a obciążeniem wysiłkowym i pobieraniem tlenu przez organizm w zakresie obciążeń submaksymalnych. Np. test Astrand—Ryhming i Margarii.

Układ termoregulacji



Skład:

  1. Termoreceptory i termo detektory

Termoreceptory obwodowe dzielimy na zimna (liczniejsze) i ciepła, znajdują się głównie w skórze

  1. Ośrodek termoregulacji w podwzgórzu

  2. Efektory termoregulacji:

  1. Fizycznej – układ krążenia i gruczoły potowe

  2. Chemicznej – mięśnie szkieletowe, biała i brunatna tk. Tłuszczowa, wątroba


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość