Strona główna

Gdzie jest Nemo, premiera 21 listopada


Pobieranie 68.86 Kb.
Data18.06.2016
Rozmiar68.86 Kb.

Gdzie jest Nemo, premiera 21 listopada



Reżyseria: Andrew Stanton, Lee Unkrich
Scenariusz: Andrew Stanton, Bob Peterson, David Reynolds według pomysłu Andrew Stantona
Zdjęcia: Sharon Calahan, Jeremy Lasky
Muzyka: Thomas Newman
Montaż: David Ian Salter
Scenografia: Ralph Eggleston
Główny reżyser techniczny: Oren Jacob
Główny specjalista ds. animacji: Dylan Brown
Reżyserzy animacji: Alan Barillaro, Mark Walsh
Producent: Graham Walters

Producenci wykonawczy: John Lasseter



Produkcja: Pixar Animation Studios dla Walt Disney Pictures
Tytuł oryginalny: Finding Nemo
Dystrybucja: Forum Film Poland
Premiera polska: 21.11.2003 r.
Premiera światowa: 30.05.2003 r.
Czas: 100 minut
Dozwolony od lat: bez ograniczeń wieku
W wersji polskiej udział wzięli:

Krzysztof Globisz jako Marlin (w wersji oryginalnej głosu użyczył Albert Brooks)
Joanna Trzepiecińska jako Dory (w wersji oryginalnej głosu użyczyła Ellen DeGeneres)
Kajetan Lewandowski jako Nemo (w wersji oryginalnej głosu użyczył Alexander Gould)
Paweł Wawrzecki jako Nigel (w wersji oryginalnej głosu użyczył Geoffrey Rush)
Olaf Lubaszenko jako Idol (w wersji oryginalnej głosu użyczył Willem Dafoe)
Sławomir Orzechowski jako Rozdym (w wersji oryginalnej głosu użyczył Brad Garrett)
Agnieszka Matysiak jako Malina (w wersji oryginalnej głosu użyczyła Allison Janney)
Stefan Każuro jako Gurgle (w wersji oryginalnej głosu użyczył Austin Pendleton)
Piotr Zelt jako Żółtek (w wersji oryginalnej głosu użyczył Stephen Root)
Agnieszka Kunikowska jako Deb (w wersji oryginalnej głosu użyczyła Vicki Lewis)
Jarosław Boberek jako Jacques (w wersji oryginalnej głosu użyczył Joe Ranft)
Mirosław Baka jako Luzak (w wersji oryginalnej głosu użyczył Andrew Stanton)
Grażyna Wolszczak jako Coral (w wersji oryginalnej głosu użyczyła Elizabeth Perkins)
Monika Błachnio jako Junior (w wersji oryginalnej głosu użyczyła Nicholas Bird)

Oraz:
Rudi Schuberth jako Ray



Jan Frycz jako Żarło

Tomasz Sapryk jako Młot

Andrzej Fedorowicz jako Tępy

Jan Kulczycki jako Dentysta

Zosia Jaworowska jako Darla

Krzysztof Królak jako Tad

Katarzyna Czarnota jako Perła

Marek Molak jako Szeldon

Sylwester Maciejewski jako Szef ławicy
Ponadto wystąpili:
Krzysztof Banaszyk

Jacek Bończyk

Piotr Brzostyński

Tomasz Grochoczyński

Arkadiusz Jakubik

Artur Kaczmarski

Jacek Kawalec

Marek Klimczuk

Elżbieta Kopocińska-Bednarek

Marysia Łobodzińska

Marek Robaczewski

Elżnieta Skolimowska

Jonasz Tołopiło

Joanna Wizmur

Krzysztof Zakrzewski

Mirosław Zbrojewicz
Reżyseria: Joanna Wizmur

Dialogi polskie: Elżbieta Łopatniukowa



Katarzyna Bratkowska
Opracowanie i udźwiękowienie wersji polskiej: Start International Polska

Dźwięk i montaż: Janusz Tokarzewski

Kierownik produkcji: Paweł Araszkiewicz

Opieka artystyczna: Mariusz Arno Jaworowski


Produkcja polskiej wersji językowej:

Disney Character Voices Iinternational, Inc.

Podmorska historia

Wielka Rafa Koralowa. Tu mieszkają m.in. kolorowe rybki zwane błazenkami (Amphiprion ocellaris). „Gdzie jest Nemo” rozpoczyna się sceną równie wstrząsającą, jak śmierć matki małego jelonka Bambi. Drapieżna ryba pożera żonę Marlina – Coral i prawie wszystkie jajeczka ikry, z których lada dzień wykluć się miały młode błazenki.

Mały Nemo, jedyny ocalały synek Marlina, staje się sensem jego życia. Gdy jednak nadopiekuńczy ojciec wysyła Nemo do szkoły, zdarza się kolejne nieszczęście: mały błazenek zostaje wyłowiony z oceanu przez nurka i trafia do akwarium w gabinecie dentystycznym w Sydney.

Marlin, choć cierpi na lęk przed otwartym oceanem, wyrusza synkowi na ratunek. Towarzyszy mu wielka zapominalska Dory.

Para przyjaciół pokonuje w trakcie swej podwodnej odysei wiele niebezpieczeństw. Spotyka m.in. trójkę rekinów, które bezskutecznie próbują stać się wegetarianami. „Ryba to przyjaciel, a nie jedzenie” – to ich codzienne zaklęcie.

Wodny świat wypełniają najróżniejsze barwne postacie – wśród nich przywódca ryb z australijskiego akwarium, prawdziwy twardziel, zwany Idolem. Nawet bohaterowie epizodów zapadają na długo w pamięć – choćby pelikan Nigel, czy żółw o imieniu Luzak.

„Gdzie jest Nemo” jest mieszanką gatunków – od komedii, przez dziecięcy film przygodowy, po moralitet o sile przyjaźni i dorastaniu do ojcostwa. Film został z entuzjazmem przyjęty w USA, tak przez publiczność, jak i przez krytykę. Jest czytelny zarówno dla dzieci, jak i dorosłych, dzięki nienatrętnej dydaktyce i licznym aluzjom do wielu filmowych przebojów.

Disney i Pixar

Skąd bierze się wielka przepaść, która dzieli produkcje Walt Disney Pictures i Pixar Animation Studios od pozostałych filmów animowanych ostatnich lat? „Toy Story”, czy „Potwory i spółka” to nie tylko ujmujące i ponadczasowe historie dla małych i dużych widzów, ale także zapierające dech w piersiach animacje komputerowe i zaskakująca wyobraźnia autorów. Nowoczesna technika, żywe i wyraziste charaktery bohaterów, humor, który trafia do odbiorców w każdym wieku i najwybitniejsi aktorzy, użyczający głosu animowanym postaciom – wszystko to tworzy niepowtarzalną mieszankę kina familijnego, komediowego i przygodowego. W „Gdzie jest Nemo” zwraca uwagę dowcipne wykorzystanie klasycznych tematów muzycznych, między innymi tematu przewodniego z „Psychozy”, autorstwa Bernarda Hermanna, i słynnego utworu „Dziewczyna z Ipanemy” Carlosa Jobima. A stylową piosenkę „Beyond the Sea” wykonuje Robbie Williams.



Wytwórnia Disneya od lat przywiązuje też niezwykłą wagę do dubbingu. Liczą się nie tylko znane nazwiska, ale przede wszystkim barwa głosu, która ma wzmacniać i eksponować cechy charakterystyczne każdej z animowanych postaci. Castingi trwają miesiącami i startują w nich największe gwiazdy. Wiedzą bowiem, że „role” w filmach animowanych mogą przynieść im co najmniej taką popularność, jak w fabularnych. W „Gdzie jest Nemo” wystąpili aktorzy tej klasy, co Geoffrey Rush, Albert Brooks i Willem Dafoe, zaś w polskiej wersji językowej – m.in. Krzysztof Globisz, Jan Frycz, Olaf Lubaszenko i Joanna Trzepiecińska.
Film, podobnie jak inne produkcje Pixar Studios, zrealizowany został w całości techniką komputerową. Wyreżyserowali go Andrew Stanton i Lee Unkrich. Stanton jest współtwórcą wielu sukcesów Pixara – był współscenarzystą takich przebojów, jak „Toy Story” czy „Potwory i spółka”. Także w przypadku „Gdzie jest Nemo” jest głównym autorem scenariusza. Jego głos towarzyszy postaci Crusha (Luzaka).
W samym filmie jego twórcy pozostawili wiele znaków, czy też śladów swojej obecności np. wiele łodzi w porcie w Sydney nosi imiona pracowników firmy Pixar: David Salter, Jerome Ranft, Peter Sohn. Łódź o imieniu „For the Birds” nazwana tak została na cześć oscarowej animacji Pixara. Inna łódź nosi imię „Man V” – tak samo nazywa się software użyty do zrobienia tego filmu. Jeszcze więcej sygnałów dla wtajemniczonych znalazło się w scenach, dziejących się w gabinecie stomatologicznym. Telefon komórkowy, znajdujący się nad fotelem dentystycznym, pochodzi z filmu „Potwory i spółka”, a pocztówka na tylnej ścianie głosi: ”Pozdrowienia z Emeryville!” (to w tym mieście znajduje się firma Pixar). Koło okna, przez które wlatuje Nigel, wisi zdjęcie dentysty, odbierającego nagrodę „Złotego zęba”. Nawiązuje ono do zdjęcia Ralpha Eggelstona, odbierającego Oscara za „For the Birds”. W poczekalni na stole leży książka „M for Monsters” („Potwory i spółka”). Pływający z rurką Mike Wazowski z „Potworów i spółki” pojawia się obok końcowych napisów. Widać też wtedy Buzza Lightyeara, bohatera dwóch nadchodzących filmów Pixara. Syrenka na rufie zatopionego statku pochodzi z krótkometrażowego „Knick-knacka”. Komiks, który czyta chłopiec w poczekalni dentysty, jest związany z nowym filmem Pixara „The Incredibles”.
Studio Pixar to nowoczesne techniki animacji, a Wytwórnia Disneya to tradycja i doświadczenie w najlepszym tych słów znaczeniu. Razem stały się prawdziwą potęgą w dziedzinie filmu animowanego – nic dziwnego, że spotkały się już po raz piąty.


Odwieczna love story
Jestem ojcem pięciu synów i historia opowiedziana przez nas w „Gdzie jest Nemo” jest dla mnie całkowicie zrozumiała i poruszająca. Przypomina ona moje własne emocje, które przeżywałem, kiedy któreś z moich dzieci pierwszy raz szło do szkoły” – mówił John Lasseter, producent wykonawczy, wiceprzewodniczący firmy Pixar i reżyser, między innymi obu części „Toy Story”. Tłumaczył, że celem twórców filmu było wzbudzenie wzruszeń doskonale znanych widowni, ale bez popadania w sentymentalizm. Prawda psychologiczna miała precyzyjnie połączyć się z elementami komediowymi. Fantazyjny podwodny świat nie powinien zdominować uwagi widza. Potrzebny był zatem niezwykle precyzyjny scenariusz.
Andrew Stanton jest zdania, że najlepsze teksty powstają na podstawie własnych doświadczeń. Już w 1992 roku, po wizycie w wielkim „rybim zoo” – Marine World, zaczął myśleć o stworzeniu filmu rozgrywającego się w podwodnej scenerii. Ale geneza utworu sięga jeszcze dalej, do dzieciństwa twórcy, kiedy to nadspodziewanie chętnie odwiedzał on dentystę, by obserwować tam ryby w wielkim akwarium. „Myślałem sobie wtedy: one muszą bardzo tęsknić do życia w oceanie. Straciły przecież swój dom. Co by było, gdyby spróbowały uciec i do niego powrócić?”. Jednak najważniejszym impulsem do powstania filmu były przeżycia Stantona związane z ojcostwem. Gdy jego syn miał pięć lat, Stanton bardzo wiele pracował i poświęcał chłopcu zdecydowanie zbyt mało czasu. Gdy wreszcie udało mu się z nim pójść na spacer po parku, zamiast powiedzieć mu o swojej tęsknocie, powstrzymał się, powtarzając sobie w myślach, że lepiej nie poruszać tej sprawy. Potem miał bolesne wrażenie, że zmarnował cenną szansę.

Stanton półżartem przyznaje, że w zespole Pixara od lat uchodzi za czołowego cynika. Dzieje się tak, ponieważ podczas wielu „burz mózgów”, organizowanych w związku z dyskusjami na temat nowych projektów, zwalczał, a nawet wyśmiewał wszelkie, jego zdaniem, łzawe scenariuszowe pomysły. Sam twierdzi, że uczucia są dla niego bardzo ważne, ale właśnie dlatego nie można ich przedstawiać infantylnie i stereotypowo. Widownia, zwłaszcza młoda, natychmiast wyczuje fałsz.

Najtrudniejszy wybór, jaki stoi przed tobą jako ojcem to to, czy być przede wszystkim ojcem właśnie, czy przyjacielem i kumplem. Musisz wybrać jedno z dwojga” – tak powiedział Stantonowi jego własny ojciec. Właśnie wokół tego dylematu, który trudno ostatecznie rozwiązać, Stanton postanowił zbudować scenariusz filmu. „To po prostu odwieczna historia miłości ojca i syna i ich odwiecznych konfliktów” – wyjaśniał reżyser. Był on też zdania, że morska sceneria to nie tylko oczywiste walory widowiskowe, ale także celna metafora życia pełnego zaskoczeń, niebezpieczeństw i bogactwa doznań.

Ryby, wszędzie widzę ryby


Twórcy filmu, a zwłaszcza animatorzy, szukali natchnienia w wielu źródłach i miejscach. Oczywiście – co jest już tradycją Pixara – uważnie obejrzeli na nowo klasyczne Disneyowskie produkcje, tym razem zawierające sceny podwodne – „Pinokio”, „Miecz dla króla”, czy „Małą syrenkę”. Ale największym źródłem natchnienia okazał się inny film – „Bambi”, a to z tego względu, że utwór ten odznacza się w portretowaniu ruchu zwierząt i ich zachowań wyjątkowo naturalistyczną precyzją. Według twórców z Pixara, był to niezbędny warunek, by postaci rzeczywiście ożyły. Dlatego też odwiedzano wielkie parki wodne i akwaria w Kalifornii (Monterey) i na Hawajach, aby podpatrywać ryby w ich naturalnym otoczeniu. Korzystano też wielokrotnie z naukowych rozpraw ichtiologicznych.

Kierujący pracami zespołu animatorów Dylan Brown wspominał: „Postawiliśmy sobie jasny cel. Nasze ryby muszą wyglądać jak najbardziej naturalnie, zwłaszcza jeśli idzie o ekspresję ich twarzy. Nie chcieliśmy uzyskać groteskowego efektu, jak w słynnym skeczu Monty Pythona”.


Ogólną zasadą stało się zatem połączenie podpatrzonej rybiej ekspresji, zwłaszcza urody ruchu, z silną indywidualizacją filmowych bohaterów. Rejestrowano sposób pływania różnych gatunków ryb na wideo, a potem uważnie studiowano. Aby lepiej wypróbować poszczególne pomysły, powołano specjalny zespół, który budował mechaniczne modele ryb.

Nieocenioną pomocą służył profesor Adam Summers z katedry Ekologii i Ewolucji z University of California w Irvine. Summers był zaskoczony dociekliwością filmowców. Przekonał się, że udało im się (z jego pomocą) pokonać wielką trudność: oddać specyfikę ruchu różnych gatunków ryb pod wodą. W dotychczasowych filmach animowanych był on, jego zdaniem, przesadnie uproszczony i często przypominał lot ptaków. Tym razem nie popełniono tego błędu.

W jednej z kluczowych scen, aby wypełnić sieć w finałowych ujęciach filmu, trzeba było stworzyć całą ławicę 1000 oddzielnie animowanych rybek. We wszystkich innych scenach ryby mrugają, poruszają skrzelami, pływają różnymi technikami – szybciej i wolniej, energicznie albo spokojnie. Każdy gatunek porusza się w wodzie inaczej, zgodnie ze swoim kształtem, rozmiarem i rodzajem płetw.

Ocean i rafa

Wielkim wyzwaniem było naturalne oddanie wyglądu oceanu i rafy koralowej. „Spytajcie każdego filmowca, co jest najtrudniejsze do sfilmowania. Odpowie: woda, zwłaszcza morska. Wiąże się to zwłaszcza z trudnością oddania zmienności refleksów świetlnych” – mówił reżyser. I znowu filmowcy studiowali uważnie filmy „nawodne” i „podwodne”, ze szczególnym uwzględnieniem dzieł Jeana Jacquesa Cousteau, niezrównanego badacza morskich głębin, a także dokumenty zrealizowane w cyklach „National Geographic” i „Błękitna planeta”. Sięgnięto także do klasycznych fabuł, takich jak „Szczęki”, „Głębia”, czy „Sztorm stulecia”. Twórcy „Gdzie jest Nemo” zauważyli, że w przypadku fabuł obrazy oceanu zmierzały ku efektownemu uproszczeniu, a nawet karykaturze. Wiązało się to z ograniczeniami technicznymi, ale i z przyzwyczajeniami widowni. Stanton nie chciał ich lekceważyć, ale podobnie jak i w przypadku rybich bohaterów, dążył do swoiście pojętego realizmu.

Na największe odstępstwa pozwolono sobie w obrazie rafy koralowej. Przez ponad rok studiowano jej wygląd, ale ostatecznie zdecydowano się na śmiałą stylizację. Początkowo przypomina ona pełen barw zakątek, jak ze snu. W miarę rozwoju akcji staje się mniej barwna i efektowna, zbliżona do realistycznego obrazu, co wiąże się z przemianami zachodzącymi u bohaterów.


Światło, kolor i muzyka




Według Lassetera, kluczowymi elementami filmu, które silnie działają na wrażliwość widza, są światło, barwa i muzyka. Rybki powinny budzić sympatię widzów, ale chciano się ustrzec zbytniego antropomorfizmu, nadawania im przesadnie ludzkich cech. Dlatego ważne było ich właściwe oświetlenie, niejako podkreślające ich charakter. Podzielono je na trzy kategorie: gumowe, welwetowe i metaliczne.


Styl zdjęć nawiązywał do Technicoloru z lat 40. oraz – znowu – do klasycznego „Bambi”, który cieszy się niezwykłą estymą u filmowców jako „najbardziej impresjonistyczny” film Disneya.

Zadaniem Thomasa Newmana było natomiast stworzenie wyrazistego odrębnego tematu muzycznego, towarzyszącego każdemu z ważniejszych bohaterów. Początkowo chciano wykorzystać także wiele autentycznych dźwięków spod wody, ale uznano je za zbyt mało efektowne. Zostały one na nowo nagrane w studiu, w bardziej atrakcyjnej wersji.



Nemo to gwiazda

Budżet „Gdzie jest Nemo” wyniósł 94 miliony dolarów. W ciągu pierwszego weekendu film zarobił w USA 73 mln dol., a do tej pory ponad 340 mln dol. Animacja Disneya będzie walczyć o miano największego przeboju tego roku. Obecnie znajduje się na czele rocznego zestawienia, z bezpieczną przewagą nad konkurencją. W letnim sezonie wszystkie filmy Disneya zarobiły w sumie 828 milionów dolarów (jest to aż 22 proc. rynku).

Na stronach Amazon.com znaleźć można listę chętnych do zakupu płyt DVD z „Gdzie jest Nemo”, choć ukażą się one dopiero w listopadzie. Dzieci opanowała „Nemomania” porównywalna z tym, co całkiem niedawno nazywaliśmy w Polsce „Pokemonomanią”. Nemo jest wszędzie: na koszulkach, dziecięcej pościeli, w książeczkach, w formie pluszowych maskotek, nadmuchiwanych zabawek, puzzli i – co zważywszy na fabułę filmu może wydać się kontrowersyjne – jako scenografia do akwariów. Wypuszczono już też serię gier z Nemo w roli głównej. W Internecie znaleźć można ankietę pod hasłem „Którą jesteś rybką?”, badającą zgodność charakteru ankietowanego z charakterami filmowych bohaterów.

Nemo jest prawdziwą gwiazdą i wyrusza na podbój polskiej widowni.



Twórcy filmu:



Andrew Stanton (reżyser, scenarzysta, głos Crusha)

Urodził się w Rockport, Massachusetts. Studiował animację na California Institute of Arts, gdzie zrealizował dwa krótkie metraże: „A Story” i „Somwhere in the Arctic”. Potem pracował w wytwórni Billa Kroyera, Kroyer Films, w Los Angeles. Napisał scenariusz dla klasyka amerykańskiej animacji Ralpha Bakshiego „Mighty Mouse, The New Adventures” (1987). Jest związany ze studiem Pixar niemal od początku jego istnienia. Pracował lub współpracował jako scenarzysta przy wszystkich pełnometrażowych projektach tej wytwórni.


Ważniejsze filmy (jako reżyser):

1987 – A Story, 1998 – Dawno temu w trawie (A Bug’s Life, współreżyseria), 2003 – Gdzie jest Nemo (Finding Nemo)


Lee Unkrich (współreżyser)

Urodził się 8.08.1967 w Cleveland, Ohio. Ukończył wydział filmu University of Southern California. Podczas studiów zrealizował kilka nagrodzonych krótkometrażówek. Do zespołu Pixara przyłączył się w 1994 roku, po kilku latach pracy w telewizji. W Pixarze pracował głównie jako montażysta (m.in. obie części „Toy Story”).


Ważniejsze filmy (jako reżyser):

1991 – Silk Stalkings (Serial TV, odc. Communuty Service), 1999 – Toy Story 2 (współreżyser), 2001 – Potwory i spółka (Monsters, Inc., współreżyser), 2003 – Gdzie jest Nemo (Finding Nemo, współreżyser)


Thomas Newman (kompozytor)

Urodził się w 1955 roku. Jest synem słynnego hollywoodzkiego kompozytora i kierownika orkiestry Alfreda Newmana, przez ponad trzydzieści lat odpowiedzialnego za opracowania muzyczne filmów wytwórni Foxa. Jego wujowie, Lionel i Emil, także komponowali muzykę filmową, podobnie jak brat, David. Natomiast Kuzyn Thomasa, Randy, to ceniony piosenkarz, kompozytor, aranżer i autor tekstów. On także wielokrotnie pracował dla filmu (m.in. „Ragtime” – 1981, Avalon – 1990). Po studiach muzycznych w Yale, Thomas Newman pracował na Broadwayu i grał na instrumentach klawiszowych w wielu grupach. Od 1983 zajął się komponowaniem muzyki filmowej z licznymi sukcesami (pięć nominacji do Oscara).


Najważniejsze filmy:

1985 – Desperately Seeking Susan (wideo, TVP : Rozpaczliwie szukam Susan), 1987 – The Lost Boys (wideo, TVP: Straceni chłopcy), Less Than Zero (wideo, TVP: Mniej niż zero), Smażone zielone pomidory (Fried Green Tomatoes), 1992 – Gracz (The Player), Zapach kobiety (Scent of the Woman), 1994 – Skazani na Shawshank (The Shawshank Redemption), 1996 – Skandalista Larry Flynt (The People Vs. Larry Flynt), 1998 – Zaklinacz koni (The Horse Whisperer), 1999 – American Beauty, Zielona mila (The Green Mile), 2000 - Erin Brockovich, 2001 - In the Bedroom, 2002 – Biały oleander (White Oleander), Droga do Zatracenia (Road to Perdition), 2003 – Gdzie jest Nemo (Finding Nemo)


Marlin
Albert Brooks

Aktor, reżyser i scenarzysta. Urodził się 22.07.1947 roku w Los Angeles. Jest synem znanego komika Harry’ego Einsteina, znanego nigdyś pod pseudonimem „Pakyakarkus”. Studiował dramat w Carnegie Mellon University, w 1968 roku rozpoczął karierę w telewizji. Popularność przyniosły mu występy w programach „Dean Martin Presents the Goldiggers” i „Saturday Night Live”.Od 1976 roku z licznymi sukcesami, także jako reżyser, działa w kinie. Nagrał dwie płyty ze swoimi estradowymi występami: „Comedy Minus One” i „A Star is Bought”.


Ważniejsze filmy:

1976 – Taksówkarz (Taxi Driver), 1979 – Real Life (także reżyser i współscenarzysta), 1987 - Telepasja (Broadcast News), 1991 – Defending Your Life (wideo: Broniąc życia, także reżyser i scenarzysta), 1994 – I’ll Do Anything, 1996 – Mother (także reżyser), 1998 – Co z oczu, to z serca (Out of Sight), 1999 – The Muse (wideo, TVP: Muza, także reżyser i scenarzysta), 2003 – Teściowie (The In-Laws), Gdzie jest Nemo (Finding Nemo, tylko głos)

W wersji polskiej:

Krzysztof Globisz

Urodził się w Siemianowicach Śląskich w 1957 roku. Stworzył wiele wybitnych kreacji teatralnych, zwłaszcza na deskach krakowskiego Starego Teatru, szczególnie w adaptacjach Dostojewskiego oraz w inscenizacji „Życie jest snem” Calderona. W zeszłym roku na FPFF w Gdyni zdobył nagrodę za najlepszą rolę męską w filmie „Anioł w Krakowie”.


Ważniejsze filmy:

1982 – Danton, 1988 – Krótki film o zabijaniu, 1992 – Wszystko co najważniejsze, 1996 – Pułkownik Kwiatkowski, 1999 – Pan Tadeusz, 2000 – To ja, złodziej, Weiser, 2001 – Przedwiośnie, 2002 – Pas de Deux, Anioł w Krakowie, 2003 – Superprodukcja, Pornografia, Gdzie jest Nemo (tylko głos)


Dory
Ellen DeGeneres

Urodziła się 26.01.1958 roku. Aktorka, scenarzystka i producentka. Karierę rozpoczynała jako komik estradowy w rodzinnym Nowym Orleanie. Już w latach 80. zdobyła mocną pozycję w telewizji. Za zarejestrowany na wideo swój występ estradowy zdobyła nagrodę Showtimes dla „najzabawniejszej osoby Ameryki” i podbiła publiczność występami m.in. w „The Tonight Show” i w licznych programach i serialach telewizyjnych. Jest autorką bestsellerowej książki „My Point... And I Do Have One” (1995) i płyty CD z występami komediowymi „Taste This” (1997). W 1997 roku ujawniła publicznie swój homoseksualizm, co jednak, wbrew oczekiwaniom, nie załamało jej kariery. Przez 3 i pół roku była związana z inną aktorką – Anne Heche. Jest znaną aktywistką ruchu gejów i lesbijek.


Ważniejsze filmy:

1989 – Open House (serial TV), 1992 – Laurie Hill (serial TV), 1993 – Coneheads (wideo: Stożkogłowi), 1994 – Ellen (serial TV), 1996 – Mr. Wrong, 1998 – Doktor Dolittle (Doctor Dolittle, tylko głos), 1999 – Ed Tv, Goodbye Lover (wideo: Żegnaj , kochanku), The Love Letter, Reaching Normal, 2000 – If These Walls Could Talk 2 (film TV, wideo: Gdyby ściany mogły mówić 2), 2001 – On the Edge (TV), The Ellen Show (serial TV), 2003 – Gdzie jest Nemo (Finding Nemo, tylko głos)


W wersji polskiej:

Joanna Trzepiecińska

Urodziła się 7 września 1965 roku w Tomaszowie Mazowieckim. W 1988 roku ukończyła PWST w Warszawie. Lauratka nagrody czytelników miesięcznika „Film ” – Złota Kaczka (za rok 1991). Aktorka Teatru Studio. Ostatnio popularność przyniósł jej udział w serialach „Plebania” i „Rodzina zastępcza”.


Ważniejsze filmy:

1988 – Dotknięci, 1989 – Sztuka kochania, Stan strachu, 1990 – Kanalia, W środku Europy, 1991 – Nad rzeką, której nie ma, 1993 – Balanga, 1995 – Prowokator, 2003 – Gdzie jest Nemo (tylko głos)



NEMO
Alexander Gould

Urodził się 4.05.1994 roku. Występy rozpoczął w wieku dwóch lat. Z racji licznych zawodowych zajęć nie chodził do szkoły, a nauki pobierał w domu. Zagrał w odcinkach wielu popularnych seriali telewizyjnych, m.in. „Siódme niebo” (1996, 7th Heaven), „Ally McBeal”(1997), „Freaks and Geeks” (1999) „Zwariowany świat Malcolma” (2000, Malcolm in the Middle), „Family Law” (1999), „Even Stevens” (2000), „Boomtown” (2002). Wraz z rodzicami i siostrami, Emmą i Kelly, mieszka w Los Angeles.


Pierwsze filmy:

2000 – Mexico City (TV), 2001 – The Day The World Ended, 2002 – They, 2002 – Wheelmen, 2003 – Gdzie jest Nemo (Finding Nemo, tylko głos)


W wersji polskiej:

Kajetan Lewandowski

Urodził się 9 grudnia 1992 r. Mieszka  w Warszawie, z rodzicami i z braćmi, Beniaminem i Bernardem, oraz z czarną labradorką Beką.  

Od czterech lat uczy się śpiewu w chórze Alla Polacca, pod kierunkiem Sabiny Włodarskiej. Można go usłyszeć m.in. w operze dla dzieci „Pan Marimba”.

Od 2000 r. należy do zespołu Teatru „Zamiast”, działającego w Ośrodku Działań Artystycznych Dorożkarnia. Wystąpił w spektaklach: „Skrzydełka”, „Muzyczna Huśtawka”, „Kabaret Młodszych Panów”. Aktualnie Teatr „Zamiast”  pracuje nad przedstawieniem "Iwona, księżniczka Burgunda”.

Dwa lata temu Kajetan rozpoczął  współpracę ze studiami dubbingowymi: Sonica i Start International. Użyczył głosu postaciom w filmach: „Śnięty Mikołaj II”, „Małolaty u taty”, „Król Lew – Hakuna matata” i „Gdzie jest Nemo”.  

Zagrał w kilku odcinkach programu dla dzieci „Do góry nogami” w TVP 1.  Od ubiegłego roku szkolnego pracuje z ekipą Teleranka. Sporadycznie również w Teatrze Polskiego Radia.  

 

IDOL
Willem Dafoe

Urodził się 22.07.1955 roku w Appleton, stan Winconsin. Związany był z eksperymentalnym Theatre X z Milwaukee. Największe sukcesy odnosił na scenie, występując z nowojorskim teatrem Wooster Group, w którym gra od ponad trzydziestu lat, w tym często w przedstawieniach żony (od 1977 roku), Elizabeth LeCompte. W świecie filmu wielkie uznanie i nominację do Oscara przyniosła mu rola sierżanta Eliasa w „Plutonie” Olivera Stone’a, a także występy u Martina Scorsese („Ostatnie kuszenie Chrystusa”) i Davida Lyncha („Dzikość serca”).


Ważniejsze filmy:

1985 – Żyć i umrzeć w Los Angeles (To Live and Die in L.A.), 1986 – Pluton (Platoon), 1988 – The Last Temptation of Christ (Canal +, DVD: Ostatnie kuszenie Chrystusa), 1989 – Misssipi w ogniu (Mississipi Burning), 1990 – Dzikość serca (Wild at Heart), 1994 – Stan zagrożenia (Clear and Present Danger), 1996 – Angielski pacjent (The English Patient), 2001 – Boże skrawki (Edges of the Lord), 2002 – Spiderman (Spider–Man), 2003 – Pewnego razu w Meksyku: Desperado 2 (Once Upon a Time in Mexico), Gdzie jest Nemo (Finding Nemo, tylko głos)


W wersji polskiej:

Olaf Lubaszenko

(właść. Olaf Linde–Lubaszenko). Aktor, reżyser, producent. Urodził się 6.12.1968 roku we Wrocławiu. Jest synem aktorki Asi Łamtiuginy i Edwarda Linde–Lubaszenko. Studiował socjologię na Uniwersytecie Warszawskim oraz na ATK. W 1982 zadebiutował doskonale przyjętą główną rolą w serialu „Życie Kamila Kuranta”. Podobnie oceniono jego występ w telewizyjnych „Trzech młynach” (1984), według prozy Jarosława Iwaszkiewicza. Był asystentem Krzysztofa Kieślowskiego przy pięciu częściach „Dekalogu” i stworzył kolejną wybitną kreację w „Krótkim filmie o miłości” (1988). W tym samym roku zdobył Złotą Kaczkę – nagrodę przyznawaną przez czytelników miesięcznika „Film”. Wielką popularność przyniosły mu występy w filmach Władysława Pasikowskiego. Za rolę w „Zabić Sekala” przyznano mu nagrodę aktorską na MFFF w Karlovych Varach, Czeskiego Lwa – nagrodę Czeskiej Akademii Sztuki Filmowej i Telewizyjnej, a także nagrodę Polskiego Orła (1999). Wyreżyserował filmy rozrywkowe: „Chłopaki nie płaczą” (2000), „Poranek Kojota” (2001) oraz „E = mc2” (2002).




Ważniejsze filmy:

1986 – Sonata Marymoncka, 1987 – Tabu, 1988 – Krótki film o miłości, 1990 – Kroll, 1992 – Psy, 1992 – Kraj świata, 1996 – Poznań 1956, 1997 – Kiler, Zabić Sekala, Sztos (także reżyseria), 1998 – Demony wojny wg Goyi, 1999 – Egoiści, 2002 – Tam i z powrotem, 2003 – Gdzie jest Nemo (tylko głos)


Nigel
Geoffrey Rush

Wybitny aktor australijski, z powodzeniem grający w filmach amerykańskich. Specjalista od ról wewnętrznie skomplikowanych, niejednoznacznych moralnie postaci. Urodził się w Toowoomba, w Queensland 6.07.1951 roku. W rodzinnym kraju stworzył serię doskonałych ról teatralnych w repertuarze klasycznym, m.in. w „Królu Lirze” i „Hamlecie” Williama Szekspira, „Czekając na Godota” Samuela Becketta (u boku Mela Gibsona) czy „Wujaszku Wani” Antoniego Czechowa. Międzynarodowe uznanie przyniosła mu rola zmagającego się z własną psychiką pianisty Davida Helfgotta w „Blasku”, która przyniosła mu między innymi nagrody Oscara, Złotego Globu i Brytyjskiej Akademii Filmowej. Zdobył nominacje do Oscara za występy w „Zakochanym Szekspirze” i „Zatrutym piórze”. Ostatnio odniósł sukces błyskotliwym pastiszowym popisem w roli „czarnego charakteru” – kapitana Barbossy w „Piratach z Karaibów”.


Ważniejsze filmy:

1996 – Children of the Revolution (Canal +, TVP: Dzieci rewolucji), Blask (Shine), 1998 – A Little Bit of Soul (wideo, TVP: Rąbek duszy), Elizabeth, Zakochany Szekspir (Shakespeare In Love), 2000 – Zatrute pióro (Quills), 2001 – Krawiec z Panamy (Tailor of Panama), 2002 – Frida, 2003 – Piraci z karaibów. Kłatwa Czarnej Perły (Pirates of the Carribean. The Curse of the Black Pearl), Gdzie jest Nemo (Finding Nemo, tylko głos)


W polskiej wersji:

Paweł Wawrzecki

Urodził się 12.02.1950 roku w Warszawie. Tu ukończył PWST w 1975 roku. Przez wiele lat związany z Teatrem Kwadrat. Występował także na deskach Teatru Współczesnego, Teatru na Woli oraz Teatru Narodowego. Jego wielki komediowy talent został doceniony zwłaszcza dzięki występom w telewizyjnym Kabareciku Olgi Lipińskiej. Wielką popularność przyniosły mu role w serialach, zwłaszcza w „Złotopolskich” (1997–2003, postać Wieśka Gabriela) oraz „Graczykach” (1999–2001) i w serialu „Graczykowie, czyli Buła i spóła” (2001–2002). W 2002 roku zdobył nagrodę dla najlepszego aktora komediowego na III Festiwalu Dobrego Humoru w Trójmieście. W latach 90. zagrał też wiele ról w Teatrze Telewizji (m.in. w sztukach „Komedia amerykańska”, „Kociokwik”, „Ciemno”).


Ważniejsze filmy:

1975 – Mazepa, 1977 – Akcja pod Arsenałem, 1978 – Spirala, 1980 – Miś, 1984 – Kobieta w kapeluszu, 1991 – V.I.P., 1995 – Matki, żony, kochanki (serial TV), Drzewa, 1997 – Kiler, 1999 – Zakochani, 2001–2003 – Szpital na perypetiach (serial TV), 2003 – Gdzie jest Nemo (tylko głos)




Głosy prasy:

To ogromna przyjemność także dla dorosłych. Jest tu wiele dowcipów, których dzieci nie zrozumieją. A kompleksowa analiza neuroz Marlina - Brooksa budzi zachwyt.

Roger Ebert, Chicago Sun – Times

Film pełen wielkiej mądrości i piękna.

Philip French, The Observer

Niezwykły, ekscytujący i nieskończenie pomysłowy.

Nev Pierce, BBC Films
Gdyby bohaterowie nie byli rybami, w dodatku tak pysznie komicznymi, cała opowiedziana tu historia mogłaby się stać diabelnie bolesna.(...) Andrew Stanton przekonuje, że cuda wydają się łatwe.

Peter Travers, Roling Stone
Nawiązując do starej tradycji filmów Disneya, Stanton rzadko pozwala akcji uspokajać się i zwalniać. Jest to film o pogoni i ucieczce, ze stale narastającym tempem, rozegrany w cudownej podwodnej scenerii.(...) Ale najważniejsze jest to, że przenosimy się do innego świata. Jesteś pod wodą i możesz oddychać pełną piersią.

Jeffrey M. Anderson, San Francisco Examiner






©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość