Strona główna

Geofrafia ekonomiczna


Pobieranie 198.4 Kb.
Strona1/6
Data18.06.2016
Rozmiar198.4 Kb.
  1   2   3   4   5   6

GEOFRAFIA EKONOMICZNA



FAKTOGRAFIA – konkretne, jednostkowe dane statystyczne, zjawiska gospodarcze przeniesione na liczby.
PRAWIDŁOWOŚĆ ROZWOJU GOSPODARCZEGO – w przestrzeni analiza przyczyn ich terytorialnego rozmieszczenia, uwarunkowań i konsekwencji nierównomierności rozwoju gospodarczego poszczególnych krajów i regionów.
Jak gospodarka jest zróżnicowana w przestrzeni i jakie są przyczyny jej aktualnej struktury przestrzennej?

Jakie są relacje zjawiska gospodarczych w przestrzeni do środowiska przyrodniczego?


Analizujemy zachowania człowieka podejmującego określone decyzje gospodarcze.

KIERUNKI GEOGRAFII EKONOMICZNEJ


  • regionalny (historyczny) w przeszłości był ważny. Zmierzał do uogólnienia zmiennego charakteru powierzchni ziemi. Uogólnienie w celu wydzielenia jednostek terytorialnych – regionów. Potem poddawano je opisowi. Przy wydzieleniu regionów stosowano kryterium jednorodności obszaru z punktu widzenia cech uznawanych za ważne. Kryterium spójności obszaru.

  • ekologiczny – badanie wzajemnego oddziaływania środowiska przyrodniczego i społecznego.

  • przestrzenny – głównymi problemami badawczymi tego kierunku są przestrzenne struktury i procesy różnorodnych zjawisk społeczno – gospodarczych, ich rozmieszczenie, organizacja i oddziaływanie w przestrzeni.

Społeczeństwo wybiera lokalizację dla działalności gospodarczej, buduje infrastrukturę techniczną


i ekonomiczną. Rozwija sieć osadniczą i użytkuje ziemię w różnych formach.


SYSTEM, STRUKTURA, PROCES

Co to jest system – to zbiór elementów i zbiór relacji zachodzących między tymi elementami. Systemy mogą mieć różną strukturę i skalę.

Mogą składać się z obiektów kosmicznych, komórek, fabryk, domów, miast, regionów a także równań matematycznych. Skalę systemu określa stopień złożoności a nie jego wielkość fizyczna.

Podejście systemowe do procesów i zjawisk w przestrzeni polega na ujmowaniu obiektów i zdarzeń (elementów systemu)



  1. jako części większej całości

  2. w roli jaką te obiekty i zdarzenia spełniają w procesach rozwojowych


STRUKTURA – układ klas wielkości danego zjawiska (gałęziowa, zatrudnienia, gospodarki narodowej)


SYSTEMY GOSPODARKI NARODOWEJ

DZIAŁY


rolnictwo przemysł usługi


Możemy także wyjąć jeden dział i zrobić strukturę gałęziową przemysłu i znowu możemy określić procentowe udziały.
GOSPODARKA NARODOWA – 3 działy (rolnictwo, przemysł, usługi)
Jaka jest struktura tych trzech działów ?

Wśród wielu elementów związanych z dynamicznie rozwijającym się procesem współczesnych społeczeństw tworzących globalną wioskę, szczególne znaczenie przypada ustaleniu optymalnych relacji społeczno – gospodarczych, potrzebami a możliwościami ich zaspokojenia. Określenie tych relacji nie jest możliwe bez identyfikacji głównych elementów systemu człowiek i jego środowisko.




ŚRODOWISKO – 3 PODRTAWOWE ELEMENTY





  1. PODMIOT ŚRODOWISKA

  • Istota żywa, wtedy mamy środowisko biotyczne – ożywione

  • Pasmo górskie, dolina rzeki – środowisko abiotyczne




  1. PODMIOT ŚRODOWISKA – czynniki otaczające podmiot

  2. Zbiór relacji i oddziaływań, występujących między podmiotem a przedmiotami środowiska.

Mówiąc o środowisku musimy odpowiedzieć na dwa pytania:


Czyje jest to środowisko ? (pytamy o podmiot)

Może być geograficzne, społeczne, kulturowe, ekonomiczne.


Jakie jest to środowisko ?
MODEL ŚRODOWISKA





Środowisko można traktować jako określony podsystem przyrodniczy, społeczny lub ekonomiczny. Z punktu widzenia teorii ekonomii dane środowisko można również jako specyficzny zasób. Stąd w przypadku podniesienia nakładów na reprodukcję danego środowiska, jego elementy należy traktować jako czynnik produkcji, co przesądza o ich uznaniu jako kategorię ekonomiczną.

PRZYKŁADY TYPOWYCH ŚRODOWISK



PRZYRODNICZE – ogół czynników biotycznych i abiotycznych stworzonych przez przyrodę (najczęściej mamy do czynienia ze środowiskiem przyrodniczym przekształconym przez człowieka) np. lasy (drzewa jednorodne gatunkowo).

NATURALNE – przyrodnicze o pierwotnym charakterze (parki narodowe, puszcza kampinoska, itd.).

GEOGRAFICZNE – tworzą elementy środowiska przyrodniczego + elementy ahtropogeniczne.

SPOŁECZNE – całokształt struktury społeczno – ekonomicznej, danej zbiorowości + jej kultura duchowa.
ANTROPOGENICZNE – sztuczne (miast, drogi), stworzył je człowiek.

– podmiot

czynniki przyrodnicze

– czynniki społeczne



  • czynniki duchowe



TRZY PODSTAWOWE TYPY REGIONU EKONOMICZNEGO





  1. region strefowy – powierzchniowy są to obszary pod pewnymi względami jednorodne np. regiony rolnicze (np. pas kukurydziany w USA)

  2. regiony węzłowe obszar ciążeń lub powiązań ekonomicznych z pewnym ośrodkiem centralnym, dla danego regionu (np. region warszawski), jest jakiś system powiązań wewnętrznych.

  3. Region kompleksowy ma wykształcony terytorialnie obszar produkcyjny, jedno – lub wielokierunkowy specjalizacji produkcji (np. Śląsk) – jest to obszar o dużym zainwestowaniu.



REGIONALIZACJA – jest procedurą wydzielania regionów. Jest to pewna forma klasyfikacji przestrzeni wg podobieństwa cech.
Czynność regionalizacji dokonywana jest dla różnych celów:

  • cele poznawcze (badania naukowe regionu)

  • cele administracyjne (województwa)



REGIONALIZM – pojęcie regionalizmu odnosi się do stanu świadomości społecznej, oraz do aktywności gospodarczej, kulturowej lub politycznej danej zbiorowości.
INFRASTRUKTURA – to podstawowe urządzenia i instytucje świadczące usługi niezbędne do funkcjonowania działu gospodarki i zapewniające odpowiednie warunki buty ludności.
Infrastruktura techniczno – ekonomiczna tworzy układy liniowe:

  • KOMUNIKACYJNE (transport + łączność)

  • ENERGETYCZNE (sieci przemysłowe)

  • WODNO – SANITARNE

Infrastruktura społeczna tworzy układy punktowe:





  1   2   3   4   5   6


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość