Strona główna

I. wiadomości wstępne nie ma chyba działu gospodarki, w którym tworzywo sztuczne nie znajdowało by zastosowania


Pobieranie 235.87 Kb.
Strona3/4
Data17.06.2016
Rozmiar235.87 Kb.
1   2   3   4

Uprzednio jednak wprowadza się go do skrubera 8 , w którym zatrzymuje się porwane z etylenem cząsteczki polimeru. Rurociągi łączące zbiornik 7 ze skruberem 8 są chłodzone wodą . To ochłodzenie oraz zraszanie gazów zimną wodą w skruberze 8 zapewnia elektryczne „osadzanie” zestalającego się polietylenu , który usuwa się okresowo. Po każdym procesie usuwania należy skruber przedmuchać gazem etylenowym , który kieruje się w tym czasie do pochodni . Dopiero po upewnieniu się że gaz nie zawiera tlenu , można go skierować jako etylen powrotny do zbiornika 1. Obieg etylenu jest konieczny gdyż stopień jego przereagowania na etylen nie przekracza w jednym „przejściu” 20 % . Dzięki temu obiegowi osiąga się bardzo dobrą wydajność polietylenu , gdyż ok. 95 % wprowadzanego etylenu ulega polimeryzacji . Wyprodukowany polietylen odbiera się ze zbiornika 7 pod ciśnieniem 0,3 MPa (1,3 at) . Ma on postać wstęgi , która chłodzi się na walcu 10 wodą i kroi nożem obwolowym 11 na drobne granulki. W tej postaci polietylen pakuje się w worki i wysyła do zakładów przetwarzających go na wyroby użytkowe.
Schemat produkcji polietylenu metodą wysokociśnieniową Rys.5

VI. ZASTOSOWANIE TWORZYW SZTUCZNYCH W PRZEMYŚLE.




  1. Budownictwo.

Coraz większe zapotrzebowanie na tworzywa sztuczne jest w budownictwie . Zaczynają one zastępować materiały tradycyjne jak : drewno , stal , żeliwo itp. Tworzywa sztuczne stosowane jak materiały budowlane produkowane są przede wszystkim przy zastosowaniu następujących związków wielocząsteczkowych :

  • polichlorek winylu (PCW) – twardy , miękki

  • żywice poliestrowe i epoksyolowe

a ponadto :

  • polistyren (PS) i kapolimery

  • polietylen (PE)

  • polimetakrylan metylu (PMM)

  • polipropylen (PP)

  • poliamidy (PA)

  • poliuretany (PU)

  • żywice fenylowe , melaminowe i inne .

Podstawowe kierunki stosowania materiałów budowlanych opartych na tworzywach sztucznych , to wytwarzanie :



  • wykładzin podłogowych – są to przykładowo : wykładziny z PCW z warstwą izolacyjną , charakteryzujące się dobrymi własnościami akustycznymi , wykładziny z PCW bez wrstwy izolacyjnej np. płytki , wykładziny dywanowe otrzymywane z włókien syntetycznych poliamidowych lub polipropylenowych.

  • stolarki budowlane : okna , drzwi drobne elementy budowlane zastępujące drewno np.: listwy podłogowe , osłony , poręcze itp. wykonane w większości z PCW , a także z lamiratów poliestrowo – szklanych .

  • materiałów wykładzinowych dekoracyjnych (ściany , meble) produkowanych ze zmiękczonego PCW , PS , PMM

  • klejów , środków impiegnacyjnych , farb emulsyjnych i lakierów

  • materiałów instalacyjnych i sanitarnych a więc np.: przewody (rury) , wodociągowe i kanalizacyjne wykonywane z PCW i PE , zlewozmywaki , wyposażenie łazienek

  • materiałów do instalacji termicznej i akustycznej we wznoszonych budowlach . Stosowane są głównie pianki : polistyrenowe i poliuretanowe

  • materiałów przeźroczystych : szyby , ścianki działowe , pokrycia dachowe wykonywanych z PMM i poliwęglanów ze względu na ich wysoką przepuszczalność światła widzialnego i odporność na stłuczenia

Duże zastosowanie w budownictwie znalazły także laminaty poliestrowo – szklane , które są wykorzystywane na elementy konstrukcyjne np.: składanych domów , sklepień hal wystawowych , pawilonów , mogą być również stosowane do niewielkich konstrukcji np.: kioski uliczne , robocze budynki przemysłowe . Lominaty poliestrowo – szklane stosuje się także jako izolacje wodoodporne . Powszechne dość zastosowanie laminatów poliestrowo – szklanych w budownictwie wynika z ich dobrych własności wytrzymałościowych , przy małym ciężarze właściwym , a także z dobrych własności dielektrycznych i odporności na korozje. Nie bez znaczenia jest również możliwość dostosowania ich własności do aktualnych potrzeb oraz niewysoki koszt produkcji.




  1. Przemysł motoryzacyjny.

Szybki rozwój motoryzacji w kraju zaczyna stawiać coraz większe wymagania przed przemysłem , chodzi zarówno o podniesienie bezpieczeństwa i komfortu podróży , jak również , co nie jest bez znaczenia , o obniżenie kosztów produkcji.

Okazało się , że wymaganiom tym mogły sprostać tworzywa sztuczne , które zaczęto szerzej wprowadzać w przemyśle motoryzacyjnym. Istotną sprawą jest dobór tworzyw sztucznych , gdyż przemysł ten stawia przed tworzywem zarówno bardzo różnorodne , jak i wysokie wymagania , co prowadzi w konsekwencji do stosowania wielu różnych tworzyw.

Z najistotniejszych wymagań można wymienić :


  • bardzo dobrą wytrzymałość mechaniczną

  • odporność na ścieranie

  • odporność na temperaturę i stabilność kształtów i wymiarów w zmiennych temperaturach

  • dobre własności samogasnące

  • estetyczny wygląd

W przemyśle motoryzacyjnym stosowane są m.in. następujące tworzywa sztuczne :



  • polistyren

  • polimetakrylan metylu

  • polichlorek winylu oraz także i materiały powlekane PCW

  • tłoczywa ferylowo – formaldehydowe

  • poliamidy

  • poliuretany

Zastosowanie tworzyw w przemyśle motoryzacyjnym jest różnorodne i stale ulega zwiększeniu . I tak wykorzystuje się przykładowo tworzywa :



  1. do wyposażenia wewnętrznego samochodów :

  • sufit , boki , siedzenia samochodowe mogą być wykładane pianką poliuretanową , pokrytą sztuczną skórą wykonaną z PCW miękkiego

  • drobne elementy samochodowe wykonuje się z PS i kapolimerów , laminetów poliestrowo – szklanych , tłoczyw ferolowo – formaldehydowych , a przewody do płynów i ich zbiorniki z miękkiego PCW

  • pasy bezpieczeństwa wykonane są z włókna poliamidowego , a bezpieczne zderzaki z poliuretanów




  1. do produkcji części samochodowych takich jak : nadwozia pojazdów samochodowych , karoserie autobusów (stosuje się blachę powlekaną PCW) , a także laminaty epoksydowo – szklane i poliestrowo – szklane , do produkcji elementów obudowy pojazdów samochodowych wykorzystywane są także kapolimery i poliamidy.




  1. Przemysł spożywczy.

Jednym z ważniejszych zastosowań tworzyw sztucznych w przemyśle spożywczym są opakowania artykułów spożywczych. Najczęściej do produkcji opakować stosuje się folię polietylanową . Takie bowiem własności folii , jak odporność , elastyczność w szerokim zakresie temperatur , nietoksyczność , brak zapachu , a także możliwość zabezpieczenia pakowanych produktów przed wilgocią przy jednoczesnej przepuszczalności tlenu i dwutlenku węgla , umożliwiają jej rozległe zastosowanie. Przy pakowaniu artykułów spożywczych (np. mięso , drób) należy pamiętać o przechowywaniu ich w chłodniach , gdyż wtedy spada przepuszczalność tlenu przez folię , a jego wysoka przepuszczalność może powodować psucie się produktów.

Folie opakowaniowe do produktów spożywczych (np.: masło roślinne , drzemy , sery twarogowe) produkowane są również z PCW miękkiego.

Z tworzyw otrzymuje się również następujące rodzaje opakowań : skrzynki , transportery do przenoszenia produktów żywnościowych (np.: owoce , pieczywo ) butelki , pojemniki , naczynia jednorazowego użytku itp.

Wprowadzenie opakowań z tworzyw sztucznych do przemysłu pozwala na złagodzenie deficytu niektórych tradycyjnych materiałów opakowaniowych.


I tak np.: 1 tona tworzyw zastępuje :

2 – 5 ton papieru

4 – 12 ton tektury

8 – 12 ton szkła

oraz co jest konsekwencją , obniża koszty opakowań.
Ponadto w przemyśle spożywczym tworzywa sztuczne znajdują także zastosowanie jako :


  • wykładziny i powłoki antyadhezyjne stosowane w aparatach i urządzeniach przemysłowych produkujących żywność , wykonywane są głównie z teflonu , poliolefin i silikonów

  • do produkcji elementów maszyn , zbiorników itp. stosuje się przede wszystkim laminaty poliestrowo – szklane .




  1. Rolnictwo.

Zastosowanie tworzyw sztucznych w rolnictwie jest coraz większe , a zużycie ich systematycznie wzrasta. Największy udział mają folie polietylenowe stosowane do pokrywania inspektów i cieplarń , budowy specjalnych tuneli i namiotów do upraw. Folia polietylenowa wykorzystywana jest także do ochrony ziemi przed wysychaniem , przykrywania upraw polowych , silosów , a także jako folia opakowaniowa do sypkich nawozów sztucznych. Takie powszechne wykorzystanie folii polietylenowej jest możliwe ze względu na jej dobre własności mechaniczne , odporność na wpływy atmosferyczne , małą przepuszczalność pary wodnej , a także odporność na promieniowanie UV. Interesującym wydaje się fakt wprowadzania folii turebnej z PE , która w ciągu dnia przepuszcza promienie UV , a w ciągu nocy nie pozwala na wypromieniowanie ciepła. Straty ciepła wynoszą tylko 16 % w parowaniu do 55 % w przypadku folii konwencjonalnej . W rolnictwie tworzywa (np.: PE , PCW , laminaty poliestrowo – i epoksyolowo – szklane) znajdują również zastosowanie do produkcji drobnego sprzętu gospodarczego.
Ważnym kierunkiem stosowania tworzyw sztucznych w rolnictwie jest ulepszanie gleby za ich pomocą . W tym celu stosuje się tworzywa piankowe z polistyrenu i mocznikowe . Pianka polistyrenowa jest stosowana do spulchniania gleby , a zadanie pianki mocznikowej polega na absorpcji wody , którą potem oddaje roślinom. Ponadto rozkładając się stanowi dodatkowy nawóz . Jest stosowana do upraw warzyw i owoców w cieplarniach i na otwartej przestrzeni. Nie sposób przy ograniczonej objętości artykułu przedstawić wyczerpująco wszystkie możliwości zastosowania tworzyw.


  1. Przemysł chemiczny.

W przemyśle chemicznym tworzywa sztuczne mają znaczenie przede wszystkim jako materiały konstrukcyjne i antykorozyjne. Stosowane tworzywa winny charakteryzować się , oprócz dobrych własności mechanicznych , zwłaszcza dużą odpornością chemiczną i termiczną.

Najczęściej stosowanymi tworzywami sztucznymi są : poliolefiny , polipropyleny , polistyreny , polietylen , polichlorek winylu , laminaty poliestrowe i epoksyolowe. Bardziej uniwersalnym tworzywem odpornym chemicznie (nie odpornym tylko na fluor i HF) , jak również odpornym na temperaturę w szerokim zakresie (od – 100 do + 25 stopni C) okazał się policzterofluoroetylen (teflon). Należy przypomnieć że właśnie w przemyśle chemicznym bardzo istotny jest odpowiedni wybór tworzyw stosowanych w poszczególnych procesach chemicznych . Dobór ten jest uzależniony m.in. od rodzaju środowiska korodującego , warunków pracy (np. temperatury) , możliwości jego przetwórstwa.

W przemyśle chemicznym tworzywa sztuczne głównie stosuje się do :


  • budowy aparatury chemicznej i jej elementów (PCW , PE , PP, laminaty poliestrowe i epoksyolowe) , części przezroczyste aparatury chemicznej i pomiarowej wykonywane są na ogół z PMM

  • wytwarzanie sprzętu labolatoryjnego (poliolefiny , PP , PE , ) węże (PCW , PE , teflon)

  • produkcja kształtek wypełnia np.: kolumn destylacyjnych , absorbcyjnych , stosowany polistyren lub teflon (zależnie od temperatury i środowiska korodującego) zastępuje w pełni ceramikę i kwasoodporną stal.

  • Jako wykładziny : zbiorników , kartonów , worków papierowych itp. Stosuje się folię polietylenową ze względu na dużą odporność chemiczną . Folia polietylenowa znalazła również zastosowanie jako materiał opakowaniowy dla chemikalii oraz produktów chemii gospodarczej.

VII. RECYKLING TWORZYW SZTUCZNYCH.


W ostatnich latach recykling , czyli powtórne przetwarzanie tworzyw sztucznych , stał się w krajach wysokorozwiniętych problemem , któremu poświęca się wiele uwagi. Zagadnieniem tym zajmuje się wiele ośrodków uniwersyteckich oraz szereg działów badawczo – rozwojowych i wiele koncernów. Prace te zostały wymuszone częściowo przez działania ustawodawcze rządów krajowych wysokouprzemysłowionych , mające na celu ochronę środowiska.

Z około 5000 stosowanych na świecie tworzyw sztucznych najwięcej zużywa się poliolefin , w tym polietylenu stanowiącego

34 % całości tworzyw sztucznych i polipropylenu stanowiącego 12 % całości zużycia . PCV stanowi 21,7 % zużytych tworzyw sztucznych , a tworzywa termoutwardzalne 6,8 %.

Aby ocenić jaka ilość tworzyw sztucznych może podlegać powtórnemu przetworzeniu należy wziąć również pod uwagę materiały , które zostały wytworzone w poprzednich okresach. Wprawdzie odpady tworzyw sztucznych stanowią wagowo tylko ok. 7 % odpadów komunalnych , ale mogą stanowić aż 30 % objętości. Ważne jest przy tym , że aż 90 % odpadów tworzyw sztucznych w odpadach komunalnych stanowią tylko trzy rodzaje tworzyw , mianowicie : poliolefiny , polichlorek winylu i polistyren . Niestety odzyskanie tworzyw sztucznych z odpadów komunalnych nie jest łatwe ze względu na ich zanieczyszczenia i niejednorodność.

Zanim odpady z tworzyw sztucznych mogą zostać powtórnie przetworzone , należy je zebrać i posortować. Istnieje obecnie wiele systemów zbierania odpadów tworzyw sztucznych.

Sposób zbierania odpadów tworzyw sztucznych zależy przede wszystkim od źródła ich powstawania , ilości źródeł , w których powstają odpady tego samego rodzaju oraz ilości odpadów powstających w danym źródle. Postać odpadów , stopień ich zanieczyszczenia i rodzaj zanieczyszczenia są przy tym prostą konsekwencją źródła ich powstawania .

Zasadniczo można wyróżnić kilka podstawowych systemów zbierania :


  • gromadzenie odpadów bezpośrednio u producenta tworzyw lub u przetwórcy . Takie odpady cechuje wysoki stopień czystości na ogół nie wymagają one sortowania , a ich właściwości mogą być porównywalne z właściwościami surowca , oraz często można je w określonej ilości dodać do świeżego surowca.

  • gromadzenie odpadów sztucznych z przemysłu , rzemiosła , handlu , rolnictwa . Takie odpady wymagają intensywnego oczyszczania i rozdzielania przy czym dokładność posortowania jest ograniczona.

  • Zbieranie odpadów tworzyw sztucznych bezpośrednio z gospodarstw domowych . Takie odpady można posortować na główne grupy tworzyw , np.: poliolefiny , polistyren itp. i użyć do produkcji prostych nieodpowiedzialnych wyrobów , których wygląd zewnętrzny nie odgrywa istotnej roli.

  • zbieranie zużytych tworzyw bezpośrednio u użytkownika , np.: w szpitalach . Tutaj czystość zebranych odpadów jest różna , różne też są możliwości sortowania w/g rodzajów tworzyw. Sposób ten wymaga przeszkolenia pracowników i motywacji do zbierania zużytych tworzyw sztucznych.

Przygotowanie tworzyw sztucznych do dalszego przetwórstwa obejmuje ogólnie następujące odpady :



  1. Wstępne oddzielanie tworzyw sztucznych do innych materiałów.

  2. Rozdrobnianie.

  3. Mielenie.

  4. Oddzielanie znieczyszczeń/

  5. Sortowanie tworzyw w/g rodzajów.

  6. Suszenie.

  7. Wytworzenie półproduktów z odzyskanego surowca.

Kluczowym momentem w przygotowaniu odpadów tworzyw sztucznych do dalszej przeróbki jest ich sortowanie.

Jakkolwiek znane są technologie przetwórstwa nierozdzielonych odpadów tworzyw sztucznych . Pierwszeństwo daje się technologiom wykorzystującym odpady posortowane na poszczególne rodzaje tworzyw . Oczywiste jest że im bardziej czysty i homogeniczny jest surowiec , tym większa jest jakość produktu , a jego właściwości są powtarzalne. Oczywiście wybór metody sortowania , dokładność sortowania zależy od bardzo wielu czynników .

Do najważniejszych należą :



  • źródło odpadów , i w następstwie ich postać , rodzaj i stopień zanieczyszczenia

  • ilość rodzajów tworzyw i ich udział w odpadach

  • ilość odpadów

  • wymagania odnośnie właściwości produktu wytwarzanego z odzyskanych odpadów

Dlatego należy tak dobierać metodę sortowania , aby uwzględnić lokalne uwarunkowania zakładu sortującego , potrzeby zakładu przetwarzającego odpady , wymagania w stosunku do produktu z odzyskanego surowca oraz opłacalność całego procesu.

Sposoby sortowania odpadów tworzyw sztucznych można podzielić na następujące grupy :

1.Metody mechaniczne.



  1. sortowanie ręczne

  2. sortowanie fabryczne

  3. sortowanie w hydrocyklonach

  4. sortowanie pneumatyczne

  5. sortowanie przy użyciu różnego typu czujników

2.Metody chemiczne :



  1. selektywne rozpuszczanie

  2. selektywna solwoliza

  3. selektywne utlenianie

Niektórzy autorzy dzielą mechaniczne metody sortowania na suche i mokre , przy czym metody suche mają ograniczone zastosowanie , ponieważ odpady tworzyw sztucznych są z reguły znieczyszczane i wymagają mycia.

Metody mokre dzieli się na metody wykorzystujące do sortowania siłę ciężkości i metody wykorzystujące siłę ośrodkową.
Większość mechanicznych metod sortowania wykorzystuje do ich rozdzielania różnice gęstości poszczególnych tworzyw . Do sortowania odpadów tworzyw sztucznych z odpadów komunalnych wykorzystuje się na ogół sortowanie w hydrocyklonach , jako metodę o największej dokładności (osiąga się do 99 % czystość odzyskanego tworzywa) i wydajności dla tego rodzaju odpadów.
Sposoby powtórnego wykorzystania tworzyw sztucznych .
Zużyte tworzywa sztuczne można :


  1. wywieźć na wysypiska

  2. odzyskać zawartą w nich energię

  3. odzyskać surowce chemiczne rozkładające je do związków prostych

  4. powtórnie przetworzyć

WYSYPISKO

Usuwanie odpadów na wysypisko było najprostrzym sposobem pozbycia się ich . Około 78 % odpadów tworzyw sztucznych w Europie jest usuwane na wysypiska śmieci. Składowanie tworzyw sztucznych jest właściwie obojętne dla środowiska , ponieważ nie wydzielają one na ogół szkodliwych substancji podczas składowania. Jednak ograniczona powierzchnia składowisk w połączeniu z bardzo długim czasem rozkładu tworzyw sztucznych wpływa na wzrost cen składowania , co skłania wielu wytwórni do szukania nowych możliwości pozbycia się odpadów tworzyw sztucznych.

Z powodu wzrostu cen składowania coraz bardziej opłacalny staje się recykling.


SPALANIE

Odzyskanie energii zawartej w tworzywach sztucznych polega na wykorzystaniu energii cieplnej powstającej przy spalaniu. W Europie zachodniej spala się około 15 % wszystkich odpadów z tworzyw sztucznych. Spalanie odpadów tworzyw sztucznych możliwe jest z reguły w normalnych instalacjach do spalania śmieci , przy czym najczęściej nie powodują one szkoliwych emisji a pozostałości po spaleniu są obojętne . Wartość kaloryczna z odpadów sztucznych jest porównywalna z wartością kaloryczną oleju opałowego i na ogół większa niż węgla.

Odpady tworzyw sztucznych można spalać jako samodzielne paliwo , paliwo dodatkowe razem z węglem lub innym paliwem oraz jako paliwo dodatkowe w produkcji cementu.

W najczęściej używanej instalacji , systemu Duesseldorf , odpady są spalane w niej w czasie ok. 60 min. w temperaturze 800- 1200 stopni C. Działają też instalacje , w których śmieci spalane są w atmosferze tlenu. Są one nieco droższe , ale pozwalają one na dokładniejsze spalanie , powstaje przy tym mniej NOx i SO2

Spalanie pozwala na odzyskanie energii zawartej w tworzywach sztucznych , zaoszczędzeniu paliw i redukcję objętości odpadów tworzyw sztucznych do minimum.
RECYKLING CHEMICZNY (surowcowy)

Recykling chemiczny polega na rozłożeniu cząsteczek tworzyw sztucznych na frakcję o mniejszczej masie cząsteczkowej , które mogą być użyte ponownie jako surowce petrochemiczne , monomery lub surowce do innych produktów chemicznych. Większość takich procesów znana jest od dawna . Niestety były to tylko instalacje pilotowe i nie wyszły one właściwie poza stadium prób. Przyczyną były wysokie koszty i brak dostatecznej ilości odpadów tworzyw sztucznych .


Metody recyklingu chemicznego tworzyw sztucnzych :

  1. PIROLIZA – czyli rozkład termiczny tworzyw stucznych bez udziału tlenu.

Piroliza przeprowadzana jest w reaktorach fluidyzacyjnych lub w piecach z rotującym bębnem.

Temperatura rozkładu wynosi 700 – 1000 stopni C zależnie od tworzywa poddawanego procesowi i produktów jakie mają być uzyskane.

Przy pirolizie odpadów tworzyw w reaktorze fluidyzacyjnym otrzymuje się produkty w postaci gazu (44 %) , oleju (26 %) i odpadów stałyvh (30 %). Ok. 40 % otrzymanego gazu zużywane jest do ogrzewania reaktora , pozostała część może być użyta jako gaz opałowy. Gaz ten ma około 20 % wyższą wartość opałową niż gaz ziemny . Olej otrzymany przy pirolizie tworzyw sztucznych zawiera ok. 95 % związków aromatycznych i może po dalszym frakcjonowaniu ponownie być użytym do wytwarzania polimerów.


  1. Uwodornianie – polega na uwodornianiu tworzyw sztucznych pod wysokim ciśnieniem (40 ofn) w temperaturze 500 stopni C . Produktami są gazy (17 %) , oleje (65 %) i odpady stałe . Oleje po odpowiedniej obróbce można rozdzielić na benzyny i olej opałowy , gaz po neutralizacji może być użyty jako gaz opałowy. Jest to proces szczególnie odpowiedni dla chlorowanych węglowodorów.

  2. HYDROLIZA – polega na rozłożeniu pod działaniem ciśnienia , temperatury i pary wodnej polimerów uzyskiwanych w reakcji polikondensacji i poliaddynacji (poliestry , poliamidy , poliwęglany). Reakcja ta jest prostym odwróceniem polikondensacji , dzięki temu uzyskuje się bezpośrednio surowce do ponownej produkcji polimeru . Podobnie działają alkoholiza i glikoliza.

  3. ODCHLOROWODOROWANIE – polega na odzyskaniu HCl i alkanów z odpadów tworzyw sztucznych zawierających PCV i PVCD.

RECYKLING MATERIAŁOWY

Polega na ponownym przetworzeniu odzyskanych tworzyw sztucznych do gotowych wyrobów . Jest to zagadnienie stosunkowo proste w przypadku termoplastów , ponieważ odzyskany surowiec można przetwarzać praktycznie wszystkimi znanymi metodami przetwórstwa termoplastów . Największe zastosowanie znalazły tu oczywiście formowania wtryskowe i wytłaczane . Gotowe wyroby wytwarza się w całości z odzyskanego surowca lub częściowo oddając go w określonej ilości do materiału świeżego.

Aby uzyskać bardzo dużą czystość stopu odzyskanych tworzyw stosuje się filtrowanie przy wytłaczaniu . Usuwa się w ten sposób zanieczyszczenia takie jak : piasek , papier , włókna , drewno . Obecnie ta metoda oczysczania stopu rozwija się dynamicznie przechodząc od jednostopniowego filtrowania okresowego z koniecznością częstej wymiany filtrów , do dwustopniowego filtrowania ciągłego z automatycznie oczyszczonym filtrem. Metoda ta pozwala na bardzo dokładne oczyszczenie stopu.


Bardziej skomplikowanym jest recykling materiałowy systemów usieciowanych takich jak duroplasty czy ebstermy . Bardzo długo uważano że tego typu materiały można tylko spalać..

Jednak ostatnio opracowano w odniesieniu do duroplastów metody ponownego ich wykorzystania tzn. recykling cząstkowy .

Polega on na tym , że duroplasty wzmocnione włóknem szklanym rozdrabnia się w młynach młotkowych , odzyskując częściowo włókno szklane oraz cząstki utworzonej matrycy polimerowej z włóknem szklanym. Cząstkami tymi po odpowiednim frakcjonowaniu , zastępuje się część napełniacza włóknistego w nowo produkowanych tłoczywach . Doświadczenia amerykańskie i niemieckie wykazały , że można dodawać do tłoczyw do 30 %

wog. recyklatu bez istotnego pogorszania właściwości mechanicznych.

Właściwości przetwórcze tłoczyw z recyklatem pozwalają na zastosowanie w przetwórstwie konwencjonalnych metod bez dodatkowych nakładów.
Recykling tworzyw sztucznych nie jest zadaniem czysto technicznym . Oprócz problemów technicznych trzeba tu rozwiązać problemy logistyczne , rynkowe i psychologiczne. Potrzebne jest współdziałanie przemysłu , handlu , nauki , techniki , ekonomistów , polityków , środków masowego przekazu i uzytkowników czyli jest to działanie dla całego społeczenstwa.

1   2   3   4


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość