Strona główna

Jak stymulować rozwój postawy twórczej ucznia?”


Pobieranie 38.52 Kb.
Data17.06.2016
Rozmiar38.52 Kb.
Danuta Kulczyńska-Wolak

n-lka kszt.zintegr.

Jak stymulować rozwój postawy twórczej ucznia?”

W ciągu ostatnich kilkunastu lat nastąpiła zmiana w rozumieniu pojęcia twórczości. Obecnie się ono zdemokratyzowało i oznacza co innego niż wtedy, gdy wiązano z nim takie terminy, jak: genialność, niezwykłość, tajemniczość, nienormalność. Do niedawna terminem tym określano wyłącznie prace artystów /malarzy, pisarzy, reżyserów, kompozytorów/, naukowców i wynalazców. Od niedawna znaczenie i zastosowanie terminu znacznie się poszerzyło. Używają go dziennikarze, menedżerowie, nauczyciele, animatorzy kultury, racjonalizatorzy techniki.

Współczesne pojęcie twórczości ukształtowało się w XX wieku. Twórcami stali się ludzie działający w różnych dziedzinach kultury i techniki. Cechą twórczości stała się bliżej nieokreślona nowość. Człowiek jest twórczy, gdy daje coś od siebie, z siebie. Twórczość może być postrzegana jako zdolność swoistego postrzegania świata, dziwienia się i stawiania pytań.
"Tworzyć to znaczy wyrażać to, co ma się w sobie. Wszelki autentyczny wysiłek twórczy jest czymś wewnętrznym." (Henri Matisse)

"Postawa twórcza równoznaczna jest z postawą otwartą ku światu, rzeczom i ludziom, z postawą mobilną - ruchem myśli, uczuć i wyobraźni, z chęcią i potrzebą działania przeobrażającego." (Irena Wojnar)



Podstawowym celem kształcenia i wychowania jest harmonijny i wszechstronny rozwój osobowości uczniów. Wykorzystując w procesie nauczania - uczenia się bezpośrednie doświadczanie, przeżycia emocjonalne dzieci, oddziałując na sferę myślenia produktywnego, twórczego - przyczyniamy się do rozwijania aktywnej postawy twórczej dzieci. Jest to wartość sama w sobie. Lekcje twórczości muszą wypełnić lukę edukacyjną w Polsce, co na pewno przyczyni się do harmonijnego rozwoju uczniów. Wyzwalanie aktywności twórczej dzieci nie pozwala na rutynę i schematy w postępowaniu i pracy nauczyciela. On też staje się twórczy. Jest bardzo duża potrzeba kształcenia u dzieci postaw twórczych, pomysłowości w myśleniu i działaniu. Wychowanie i kształcenie twórcze stwarza dziecku warunki do uczenia się bez strachu. Stosujemy lekcje twórczości, rozgrzewki, ćwiczenia, przerywniki lekcji, które pomagają wyjść poza schematy w myśleniu i działaniu. Umożliwiamy w ten sposób rozwijanie zdolności dzieci, kształcimy myślenie twórcze, pomagamy w odkrywaniu własnych możliwości, budzimy ciekawość poznawczą, pomagamy realizować własne pomysły dzieci. Aktywność twórcza jest podstawą edukacji kreatywnej ( kreacja - tworzenie ).
Warunkiem aktywności twórczej dzieci jest odpowiedni klimat społeczny w klasie, zaufanie, brak lęku, otwarcie, współpraca, współdziałanie, życzliwość nauczyciela. Nauczyciel nie może dominować nad dziećmi, nie wolno wymagać bezwzględnego posłuszeństwa od uczniów. Dzieci muszą odczuwać od nauczyciela uznanie dla swoich poczynań, ciepło, akceptację. Muszą mieć poczucie wolności i swobody. Należy pamiętać, że lęk ucznia prowadzi do zahamowania jego działania, myślenia; jest przyczyną apatii, niechęci do pracy, bierności.
W procesie nauczania - uczenia się bardzo ważną rolę odgrywa aktywność spontaniczna uczniów. Jest ona szczególnie pożądana w klasach młodszych, ponieważ jest warunkiem wszelkiej aktywności twórczej dzieci. Źródłem spontanicznej twórczości i aktywności dzieci jest zdziwienie, zaduma i refleksja nad otrzymanymi bodźcami i informacjami. Nauczyciel musi wykorzystać tę aktywność spontaniczną; stwarza więc sytuacje i możliwości do podejmowania przez dzieci rozmaitych działań. Zapewnia też warunki do ich realizacji – i wówczas mamy do czynienia z aktywnością ukierunkowaną, która wynika z programu nauczania określonego przedmiotu szkolnego.

Człowiek twórczy:


        • W sposób szczególny postrzega świat

        • Ma otwarty, elastyczny umysł, oryginalne myśli

        • Czerpie informacje z wielu źródeł

        • Jest niezależny i odważny

        • Jest spontaniczny i ekspresyjny

        • Nie boi się nowości i zmian

        • Ma zdolność koncentracji i fascynacji zadaniem

        • Ma poczucie humoru

Każdy może być twórczy, jeśli tylko potrafi wykraczać poza schematy i rutynę w swoim codziennym życiu, pracy, działalności. Ludzie mają w sobie duże potencje twórczości.

W naszej codziennej rzeczywistości są jednak antytwórcze mity, które skutecznie hamują wejście na drogę twórczej, niekonwencjonalnej działalności. Są to bariery typu:



"nie jestem człowiekiem twórczym"- tworzenie jest czymś tajemniczym a ja jestem zwyczajnym człowiekiem i nie wymyślę nic nowego.
"twórczy to znaczy uzdolniony artystycznie" - w przekonaniu wielu ludzi twórczość wiąże się wyłącznie z powstawaniem dzieł sztuki.
"do twórczości trzeba dorosnąć" - ja jeszcze nie dorosłam, mam czas.
"tworzyć to znaczy myśleć twórczo" - ja tego nie potrafię.

Usuwanie tych barier nie jest łatwe. Pierwszym krokiem jest przyznanie sobie prawa do bycia twórczym i powiedzenie: " I ja mogę być twórcza (kreatywna), wszak to może zrobić każdy." Aby być kreatywnym potrzeba: swobody poszukiwań i dociekań, wolności ekspresji, wolności bycia sobą.


Wychowanie twórcze musi stwarzać dzieciom warunki sprzyjające rozwojowi cech człowieka twórczego i uczenia się bez strachu. Dziecko w wieku przedszkolnym i młodszym wieku szkolnym powoli zdobywa kompetencje ("wiem i umiem") przejawiające inicjatywę w poszukiwaniu twórczych rozwiązań wielu problemów. Chętnie uczestniczy w wielu zajęciach, zabawach, które rozwijają twórcze myślenie i działanie. Jednak zbyt często jest "wbijane" w szkole w pewne schematy i sztywne ramy, które hamują jego inwencję twórczą. Rozwijaniu potencjalnych sił twórczych u dzieci pomogą lekcje twórczości. Mogą to być całe jednostki lekcyjne oraz ćwiczenia, części lekcji - krótkie "przerywniki" lekcji, a nawet całodniowe ośrodki zainteresowań. Celem takich zajęć jest umożliwienie dzieciom budowania i rozwijania zdolności i umiejętności myślenia twórczego, odkrywania własnych możliwości, budzenie i rozwijanie ciekawości poznawczej, rozwijanie pogodnego sposobu podchodzenia do problemów, pomoc w rozwijaniu umiejętności realizowania własnych pomysłów i tworzenia zaskakujących rozwiązań oraz zwiększanie zaradności.
Odkrywanie przez dzieci nowych przedmiotów, faktów, łączenie, tworzenie rzeczy, które nie istnieją w rzeczywistości - jest podniecające. Zadaniem nauczycieli jest ułatwić to dzieciom, wzmocnić ich ciekawość poznawczą i aktywność twórczą. A więc:
- zachwycaj się nowymi pomysłami dzieci i komunikuj o tym- zadawaj pytania, które prowadzą do dalszych pytań i które pokazują, że jest wiele odpowiedzi

-odpowiadaj na pytania dzieci, mimo że są kłopotliwe i męczące; zadawanie pytań przez dzieci zasługuje na wzmocnienie, musimy docenić, że w ogóle dziecko pyta, bo to w konsekwencji może doprowadzić do nowego spojrzenia na świat


- dawaj dzieciom wsparcie, aby czuły się bezpiecznie
- łącz radość i humor z aktywnością poznawczą i ciekawością
- pomóż dzieciom w ujawnianiu posiadanych zdolności, ułatw samorealizację, naucz kreatywnej postawy wobec życia
- czasami nie odpowiadaj na niektóre pytania od razu, bo wtedy dziecko nie jest obojętne, zaczyna myśleć, ma pobudzone emocje i sprowokowaną spontaniczną aktywność twórczą
- ukazuj niekompletność istniejącej wiedzy - jeśli dzieci poznają świat przez pryzmat skończonych teorii, mogą odnieść wrażenie, że w nauce nie ma nic do zrobienia
- ukazuj trendy w rozwoju wiedzy - wiedza się rozwija i nie stoi w bezruchu, takie spojrzenie zachęca dziecko do stawiania pytań o kierunek zmian i punkty, do których te zmiany prowadzą.

Techniki rozwijania twórczego myślenia:


BURZA MÓZGÓW

BURZA PYTAŃ - odmiana burzy mózgów; nieskrępowane stawianie pytań na wybrany temat (jak najwięcej pytań). Sesja powinna być krótka i intensywna. Po wytworzeniu pewnej liczby pytań wspólnie z dziećmi poddajemy je "obróbce" - dzielimy na oczywiste, zaskakujące, łatwe, trudne. Pytania mogą zwrócić dzieciom uwagę w kierunku nowych możliwości rozwiązań problemu.


GRANIE ROLI - odgrywanie scenek, historyjek, które mogły się zdarzyć, choć nie wiadomo, czy się naprawdę wydarzyły np. rozmowa wawelskiego smoka z królewną.

JAK ON (ONA) TO ZROBIŁ (A)? - wyobrażanie sobie hipotetycznego procesu twórczego, który doprowadził do konkretnego odkrycia, wynalazku. Skupiamy uwagę dzieci na zwyczajnym i oczywistym przedmiocie ( agrafka, spinacz biurowy). Dzieci wyobrażają sobie sytuację przed wynalazkiem i sytuację, która do niego doprowadziła. Dla dzieci jest ciekawa metoda tworzenia danej rzeczy i proponują wtedy wiele ciekawych wariantów rozwiązań problemu.

CO MNIE DZIWI? - zadajemy pytania np. Dlaczego krzesło ma taki kształt? Wiele spraw oczywistych zaczyna wtedy dziwić i wyzwala działania twórcze.


CIEKAW JESTEM, CZY RZECZYWIŚCIE? - Kwestionujemy tu poglądy i wiadomości powszechnie utrwalone np. Gry komputerowe szkodzą dzieciom. Jestem ciekawa - szkodzą, czy nie? Skąd wiadomo, że szkodzą? Na co szkodzą? A może w czymś pomagają? - Sprawdzamy czy dzieci znają potoczne sądy i opinie i czy one są rzeczywiście uzasadnione i uświadomione, czy wszystkie są prawdziwe, a może niektóre są bezpodstawne. Te wnioski są dla dzieci bardo ważne i pożyteczne, bo dają odpowiedź na pytanie "czy rzeczywiście...?" i pogłębiają zrozumienie rzeczywistości.


TECHNIKI SWOBODNYCH TEKSTÓW FREINETA / wydawanie gazetki szkolnej/.


IMPROWIZACJE, GRY DYDAKTYCZNE, DRAMA, SYMULACJE


PROJEKTY - konstruowanie gier planszowych i innych, tworzenie reklam, happeningów


SPACERY WYOBRAŹNI


SYNEKTYKA - zbieramy informacje o jakimś obiekcie, opisujemy jego środowisko, wyobrażenie obiektu w środowisku nietypowym, wyobrażenie sobie zmian w budowie i funkcjonowaniu obiektu w zmienionych warunkach, wymyślanie nazwy dla nowopowstałego obiektu.


METODY STYMULACJI ROZWOJU TWÓRCZEGO:


Metody stymulujące - rozmowa, dyskusja, wymiana myśli
Metody aktywizujące - zachęta do działania twórczego, przekonywanie, wyzwalanie energii twórczej
Metody wyzwalające - współdziałanie, współpraca, konkretna pomoc, współzawodnictwo
Metody kształtujące - działanie samodzielne, projektowanie, konstruowanie, tworzenie pomysłów i ich realizacja
Dobór metod jest uzależniony od wieku dzieci, kierunku i dziedziny twórczości.

KOLEJNE KROKI W PRZYGOTOWANIU LEKCJI (ZAJĘCIA) TWÓRCZOŚCI - według M. Lorek:


  1. Ustal cele i zadania

    Jakich efektów edukacyjnych się spodziewasz? Czego chcesz nauczyć i dlaczego właśnie tego? Co dzieciom da ta propozycja? Co chcesz, aby lepiej umieli, wiedzieli, rozumieli? O co ci chodzi i dokąd zmierzasz? Jak to przełożysz na temat lekcji? Jakie masz skojarzenia z tym tematem - powiązania międzyprzedmiotowe? Jak sformułujesz podtematy?



  2. Metody i techniki

    Która metoda będzie najlepsza i dlaczego? Jakie sytuacje dydaktyczne możesz zaproponować? Jakie etapy zajęcia projektujesz? Ile czasu na nie przeznaczasz? Czy o czymś nie zapomniałaś( przerwa, "rozgrzewka", żart)?





  1. Instrumenty, przestrzeń dla aktywności uczniów

    Co będzie potrzebne ( materiały, rekwizyty, pomoce)? Jak zaaranżujesz układ stolików? Co zmienisz w wystroju klasy?
    Przygotowując się do lekcji/zajęcia zrób "mapę lekcji" - to jeszcze nie konspekt, a twoje notatki i skojarzenia, rysunki ( wypisujemy tu kluczowe pojęcia, sprawności, formułujemy podtematy, robimy łańcuszek skojarzeń międzyprzedmiotowych, notujemy żart, anegdotę, którą wykorzystamy, rozrysuj tabelki, grafy, projekty, odejdź od myślenia: lekcja na rzecz: spotkanie, niespodzianka, projekt i przemyśl niekonwencjonalny zapis tematu np. Pleciemy androny. Zaplanuj sytuację motywacyjną, czasami jest to drobiazg - przedmiot, który skieruje uwagę dzieci na problem i pozwoli snuć opowieść o wydarzeniach itp. Pamiętaj, że na takich zajęciach nie ma złych odpowiedzi - są różne możliwości rozwiązań problemu. Pamiętaj również podczas projektowania, że atmosferze tworzenia sprzyjają sytuacje nietypowe, niestereotypowe np.: Spacer wiosenny - sytuacja typowa: Obserwujemy zmiany w przyrodzie wiosną. Sytuacja nietypowa: Wyprawa po barwy i dźwięki.

Rozgrzewki


Są to pomysły, które traktujemy jako wstęp do zasadniczych zajęć i lekcji twórczości; rozgrzewamy wyobraźnię dzieci, umożliwiamy podejmowanie bardziej karkołomnego wysiłku, rozbudzamy pozytywne nastawienie i ciekawość. Przykłady rozgrzewek:
Śpiewający temat - zaśpiewanie tematu, zadań postawionych przed lekcją.
Skojarzenia - co przychodzi wam do głowy, gdy powiem.... lub powiedz, co by było gdyby....
Wymyśl jak najwięcej.....(wyrazów rozpoczynających się od sylaby...)
"Blefinicje" - wymyślanie zaskakujących, dziwnych definicji do nieprawdopodobnych określeń np. Co to jest przelewajka? Jak nazwać fontannę radości?
Zapominalski bajarz - zaczynasz opowiadać bajkę i zapominasz dalszy ciąg, powtarzasz jakieś słowo ( no i, no i...) - jest to sygnał dla dzieci do dokończenia za ciebie fragmentu wymyślonej bajki.

Fazy procesu twórczego


PREPARACJA - Wszystkie świadome procesy rozwiązywania problemu, jego wcześniejsze przygotowania, zasób wiedzy i doświadczeń działającego podmiotu.
INKUBACJA - W tej fazie nie myślimy w sposób zasadniczy o problemie, w umyśle zachodzą nieświadome zdarzenia mające wpływ na dalsze losy danego problemu. Faza ta nie wystąpi, gdy uda się rozwiązać problem w wyniku świadomego wysiłku w pierwszym etapie.
OLŚNIENIE - Nagły przejaw świadomości idei rozwiązania problemu; obejmuje treści, które poprzedzają wytworzenie pomysłu rozwiązania problemu.
WERYFIKACJA - Świadoma ocena trafności i skuteczności wytworzonego pomysłu rozwiązania problemu.
(te fazy mogą się powtarzać i przenikać)

Główne operacje intelektualne uczestniczące w rozwiązywaniu problemów


PORÓWNYWANIE -zestawianie ze sobą określonych elementów, które umożliwiają wykrycie podobieństw i różnic
ANALIZA - dzielenie całości i wydzielanie z niej elementów składowych
SYNTEZA - łączenie pewnych elementów w całość
ABSTRAHOWANIE - operowanie wyselekcjonowanymi cechami przedmiotów bądź zjawisk z pominięciem pozostałych
UOGÓLNIANIE - wyodrębnianie w przedmiotach lub zjawiskach cech najistotniejszych i łączenie ich.

TWÓRCZY NAUCZYCIEL W EDUKACJI WCZESNOSZKOLNEJ


Nauczyciel powinien wpływać na kształtowanie pożądanych cech osobowości uczniów klas 1 - 3 oraz musi wpływać na ich twórcze nastawienie wobec otaczającej rzeczywistości. Uruchomieniu potencjalnych możliwości twórczych u dzieci służy traktowanie ich podmiotowo. Twórczy nauczyciel wspiera uczniów w rozwoju. Nie pracuje szablonowo. Jest otwarty na problemy otaczającego świata, tolerancyjny, dociekliwy, poszukujący, wrażliwy, odpowiedzialny, dojrzały emocjonalnie, niezależny intelektualnie. Pobudza innych do innowacji i sam je wprowadza. Wychowuje uczniów w duchu inicjatywy i po partnersku. Pomaga dzieciom osiągać sukcesy na miarę ich możliwości. Wyzwala u dzieci swobodne myślenie. Potrafi udzielać pomocy merytorycznej w rozwiązywaniu problemów. Nauczyciel ma ułatwiać uczniom uczenie się i ich rozwój. Nie naucza. On proponuje coś dzieciom, tworzy klimat twórczej aktywności, obserwuje dzieci i ich rozwój, pomaga w samorealizacji. Musi być empatyczny, wrażliwy, autentyczny w swojej pracy. Powinien bezwzględnie akceptować wychowanków takimi, jakimi są. Ma być partnerem i doradcą ucznia. Tworzy odpowiedni klimat w klasie, dba o zaufanie, brak lęku, otwarcie, współpracę, współdziałanie. Daje dzieciom ciepło, życzliwość, poczucie swobody i wolności, uznanie dla ich poczynań, nie wymaga bezwzględnego posłuszeństwa. Pamięta, że dzieci powinny uczyć się bez strachu. Twórczy nauczyciel wykorzystuje spontaniczną aktywność swoich uczniów, bezpośrednie doświadczanie, przeżycia i emocje, stwarza sytuacje do podejmowania różnych działań, zapewnia warunki do ich realizacji. Wreszcie - twórczy nauczyciel kształci się, doskonali, dochodzi do mistrzostwa w zawodzie. Pogłębia swoją wiedzę pedagogiczno - psychologiczną, uzupełnia ją, aktualizuje.

ROLA NAUCZYCIELA W ORGANIZOWANIU TWÓRCZEJ

AKTYWNOŚCI UCZNIÓW
Jeśli uświadomimy sobie, że proces rozwoju uspołecznionej osobowości ucznia, proces przygotowania do życia i pracy w różnych kręgach społecznych rozpoczyna się już od pierwszych dni pobytu dziecka w szkole, to zrozumiemy dlaczego nauczanie i wychowanie na pierwszym szczeblu kształcenia odgrywa tak istotną rolę i rzutuje na dalsze losy edukacyjne dziecka.

Nauczanie wczesnoszkolne jest sztuką szczególnie trudną, wymagającą od nauczyciela gruntownego przygotowania naukowego i psychologiczno - pedagogicznego.

Osobowość dziecka jest czymś dynamicznym, trzeba więc spojrzeć na nią jako na coś, co jest w stadium stawania się. Proces ten przebiega szczególnie intensywnie w młodszym wieku szkolnym, kiedy psychika dziecka jest bardzo plastyczna i podlega znacznie bardziej wszelkim wpływom zewnętrznym niż w późniejszym wieku.

Wielka chłonność umysłu oraz łatwość przyswajania sobie obcych wzorów postępowania, jakie cechuje dzieci w młodszym wieku szkolnym sprawia, że nauczyciel powinien posiadać niezwykle wyczulony instrument wychowawczego oddziaływania aby kształtować takie zadatki umysłu, woli i charakteru, które w dalszym swym rozwoju przeistoczą się w pozytywne cechy wszechstronnie rozwiniętej i twórczej osobowości.

Powodzenie nauczyciela w pracy nad rozwijaniem aktywności twórczej uczniów uwarunkowane jest przede wszystkim rzetelną wiedzą oraz dobrą znajomością każdego dziecka, jego potrzeb, jego poziomu umysłowego, zdolności, uzdolnień, warunków życia i jego zainteresowań.

Nauczyciel powinien pamiętać, że dzieci energiczne i swobodniejsze potrzebują przede wszystkim ukierunkowania, wskazania drogi rozwoju, podczas gdy dzieci bierne i zahamowane wymagają zachęty, porady i tworzenia sytuacji do rozwoju niezależności myślenia.

Chodzi o to, aby tak organizować nauczanie, w którym pulsuje życie i radość, nie ma nudy i szarzyzny, gdzie panuje twórczość.

Należy zadbać o stworzenie atmosfery, która sprzyja ekspresji, pobudza inwencję i odkrywczość. Dziecko w rozwiązywaniu zadań ma możliwość wysuwania własnych pomysłów, a w ten sposób kształtuje się jego postawa twórcza.

Nauczyciel organizując warunki sprzyjające twórczej aktywności dzieci na zajęciach powinien uwzględnić następujące zasady:


  • chronić dziecięcą autonomię,

  • wybierać problemy, które może rozwiązać dziecko,

  • proponować działalność umożliwiającą dziecku rozwiązywanie problemu w różnorodnym i szerokim kontekście,

  • używać form językowych, ułatwiających rozwiązywanie problemów.

Nauczyciel powinien zwracać uwagę nie tylko na rodzaj aktywności, ale również na interakcje, jakie podejmują dzieci.

Winien tak sterować dziećmi, aby powoli przejmowały inicjatywę w swoje ręce, szukały różnych rozwiązań, nie bojąc się pomyłek. Wystrzegać się dawania rad i podawania rozwiązań, aby nie odbierać dzieciom możliwości radzenia sobie w danej sytuacji problemowej i szukania własnych rozwiązań.

Zasady, jakich powinni przestrzegać nauczyciele, którzy pragną pomóc dzieciom w rozwijaniu postawy twórczej, mają zastosowanie bardziej szerokie ponieważ dotyczą innych sfer poznania.

W kształtowaniu postawy twórczej, ogromną wartość ma tak zwana aktywność otwarta, dzięki której dziecko wykorzystuje tkwiący w jego umyśle potencjał intelektualny. Jeżeli jest zachęcane do wysuwania i oceny własnych pomysłów, to występują następne jakościowo inne.

Duży wpływ na rozwój samodzielności dzieci ma sposób komunikowania się z nimi nauczyciela. By osiągnąć efekty edukacyjne nauczyciel musi poznać różne sposoby, zarówno werbalne jak i niewerbalne, komunikowania się z dziećmi. Powinien rozumieć nie tylko słowne wypowiedzi dziecka, ale powinien rozumieć komunikaty nadawane przez nie za pomocą gestów, mimiki i spojrzeń.

Odbierając nadawane przez dziecko komunikaty, nauczyciel poznaje je i może się do niego zbliżyć. Nauczyciel musi nieustannie zwracać uwagę na to, co dzieci robią, co mówią i jak mówią oraz obserwować ich zachowanie w celu stawiania im właściwych pytań naprowadzające umysł w pożądanym kierunku.

W procesie uczenia się kształtującego twórczą postawę i myślenie rola nauczyciela powinna się uwidaczniać przede wszystkim w kreowaniu środowiska i organizowaniu doświadczenia uwzględniającego potrzeby i zainteresowania dzieci.

Nauczyciel powinien nie tylko planować i aranżować sytuacje dydaktyczne zgodnie z programem nauczania, lecz także umieć wykorzystywać w celach dydaktycznych zjawiska i zdarzenia dostrzeżone lub wywołane przez same dzieci jako wynik codziennego życia w grupie, jak i zjawiska z zewnątrz (burza, deszcz). Gdy taka sytuacja zaistnieje rolą nauczyciela jest doprowadzenie dzieci do postawienia problemu a następnie zachęcenie ich do podjęcia samodzielnych prób rozwiązania go, do spontanicznych poszukiwań różnych sposobów rozwiązań, pobudzenia aktywności badawczej i wspólnej oceny ich dokonań .

Rozwiązanie problemu powinno wiązać się z przeżywaniem przez dzieci przyjemności i radości. Dlatego przed nauczycielami klas wczesnoszkolnych, stoi ważne zadanie, wybór z szerokiej oferty programów nauczania zintegrowanego takiego, który zapewni dzieciom w młodszym wieku szkolnym odpowiedni rozwój, wzbogaci doświadczenia związane ze społeczno-kulturowym i przyrodniczym środowiskiem.

Program, który będzie dostarczał zróżnicowanych instrumentów poznawania, w którym wiedza z różnych dyscyplin stanie się narzędziem poznawania rzeczywistości a nie celem samym w sobie.

W relacji nauczyciel-uczeń powinien to być program akcentujący proces dochodzenia ucznia do

wiedzy, co wiąże się bezpośrednio ze stosowaniem aktywizujących metod nauczania. W trakcie zajęć szkolnych

aktywni winni być przede wszystkim uczniowie. Nauczyciel z przewodnika po ściśle wytyczonych szlakach

wiedzy przekształca się w doradcę, konsultanta, zapewniając dzieciom zdobywanie niezależności,



samodzielności i twórczej, badawczej postawy w dochodzeniu do wiedzy.


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość