Strona główna

Juliusz słowacki a patriotyzm


Pobieranie 8.51 Kb.
Data18.06.2016
Rozmiar8.51 Kb.
JULIUSZ SŁOWACKI A PATRIOTYZM

Juliusz Słowacki jest polskim poetą tworzącym w okresie romantyzmu. Urodził się 4 września 1809 roku w Krzemieńcu, a zmarł 3 kwietnia 1849 roku. Nazywany jest wieszczem narodowym. Jego dzieła literackie są cenione przede wszystkim za bogaty w przenośnie i mistycyzm język.


Słowacki w okresie dzieciństwa mieszkał z rodzicami – Euzebiuszem i Salomeą w rodzinnej miejscowości. Później wyjechał na studia do Wilna. Kiedy je skończył, wrócił do Polski. W Warszawie pracował u księcia Adama Jerzego Czartoryskiego. Dostał zlecenie, aby zawieźć listy do polskich przedstawicieli w Paryżu i Londynie. Pobyt w Wielkiej Brytanii przedłużył się. Poeta dalej podróżował po Egipcie, Grecji i Palestynie, ale na stałe osiadł w Paryżu.



Juliusz Słowacki, mimo że przez większość życia przebywał na emigracji, zawsze miał w sercu swoją ojczyznę. Nie podobał mu się natomiast sposób działania Polaków w walce z Rosją. Uważał, że powinno się stworzyć Polskę silną i niezależną, która opierałaby się na filarach dużej i dobrze przygotowanej armii. Krytykował Polaków za ich niezdecydowanie w działaniu i opieszałość.



W wierszu „Testament mój” poeta jako podmiot liryczny pokazuje sytuację dużej liczby Polaków w okresie powstania listopadowego z 1830 roku. Pisze: „Żem dla ojczyzny sterał swoje lata młode, a póki okręt walczył, siedziałem na maszcie, a gdy tonął (...) poszedłem pod wodę”. Polska próbowała się bronić przed ideologią Rosji, jednak powstanie listopadowe nie przyniosło upragnionej wolności.



Kolejna patriotyczna wzmianka pojawiła się w utworze „Grób Agamemnona”, gdzie Słowacki krytykuje szlachtę, która nie powinna dumnie stać nad grobem Spartan, ponieważ nie poniosła żadnej ofiary oraz przyczyniła się przez swoje rządy do zguby ojczyzny. „O Polsko! Póki duszę anielską będzie więziła w czerepie rubasznym, póty kat będzie rąbał twoje cielsko i póty nie będzie twój miecz zemsty straszny” - cytat ten odnosi się do bierności Polaków. Słowacki poprzez literaturę próbuje wytłumaczyć narodowi, że dopóki skutecznie nie przeciwstawi się Rosji, to ta będzie powoli niszczyć Polskę i jej kulturę. Czerep rubaszny symbolizuje tutaj egoizm szlachty, a kat oznacza Rosjan. „Polsko! Lecz Ciebie błyskotkami łudzą, pawiem narodów byłaś i papugą” – kolejny cytat z tego dzieła ma na celu ukazanie pychy władzy i szlachty, której uosobieniem jest paw i papuga.



Duża część przesłania płynącego z utworów Słowackiego zawarta jest w „Kordianie”. Wieszcz Narodowy pisze bowiem: „Polska Winkelriedem narodów”. Winkelried oznacza sens walki czynnej, więc tłumaczy powstanie listopadowe.



„Biada, kto daje ojczyźnie pół duszy, a drugie pół dla szczęścia zachowa” - pisząc tak w „Beniowskim”, Słowacki ma na celu dokładne pokazanie błędów popełnionych w 1830 roku. Powstańcy nie do końca oddali się w wir walki o ojczyznę. Byli przede wszystkim źle przygotowani do boju, co odbiło się potem na ich klęsce.



W wierszu „Smutno mi Boże” pisarz odnosi się do swojej własnej tęsknoty za krajem. Jako emigrant żali się, że nie może żyć w Polsce i pomóc Polakom w walce. Posługuje się alegorią statku płynącego przez ocean, który oczywiście oznacza Polskę. Nawołuje również do dążenia mimo wszystko do celu, jakim jest wolność.


Niektórzy powiedzieliby pewnie, że Słowacki tylko krytykował zachowania i politykę Polski lub podważał patriotyzm rodaków. On jednak w ten sposób pomógł w zrozumieniu popełnionych błędów. Kochał Polskę tak bardzo, że chwyciłby za broń i ruszyłby na front. Uniemożliwiła mu to m.in. choroba płuc, więc wykorzystał to, że może pisać. Zawsze miał nieco odmienne poglądy niż Adam Mickiewicz. Ich dzieła odnosiły się do patriotyzmu, ale według mnie spojrzenie na walkę z Rosją Słowackiego i jego często dość wymowne uwagi o charakterze wychowawczym stały się cenniejsze niż niekontrowersyjne i nieobrażające nikogo przesłania płynące z utworów Mickiewicza w tym okresie.




Aleksandra Gradek III F


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość