Strona główna

Kate i Leopold


Pobieranie 124.28 Kb.
Data18.06.2016
Rozmiar124.28 Kb.

Kate i Leopold

Reżyseria ............................................................................................................ James Mangold


Scenariusz .............................................................................................................Steven Rogers

James Mangold


Muzyka .......................................................................................................................Rolfe Kent
Kierownik zdjęć .................................................................................................Stuart Dryburgh
Kierownik produkcji...............................................................................................Cathy Konrad
Producent ..................................................................................................................Kerry Orent
Scenografia .........................................................................................................Mark Friedberg
Kostiumy ..........................................................................................................Donna Zakowska

OBSADA

Kate .............................................................................................................................Meg Ryan


Leopold ................................................................................................................Hugh Jackman
Stuart ....................................................................................................................Liev Schreiber
Charlie ..................................................................................................................Breckin Meyer
Darci ...................................................................................................................Natasha Lyonne
J.J. ....................................................................................................................Bradley Whitford
Otis ..........................................................................................................................Philip Bosco

Czas trwania .................................................................................................................121 minut


Rok produkcji .......................................................................................................................2001
Premiera ..............................................................................................................22 marca 2002r


SPIS TREŚCI


Słówko o produkcji ........................................................................................................ 3 strona

Świat według Leopolda ...................................................................................................4 strona

Świat według Kate ..........................................................................................................4 strona

Dlaczego Kate i Leopold .................................................................................................5 strona

Kate i Leopold czyli Meg Ryan i Hugh Jackman ...........................................................7 strona

Postaci drugoplanowe .....................................................................................................10 strona

Nowy Jork Kate i Leopolda: scenografia ......................................................................12 strona

Sting – miłosna opowieść dla Kate i Leopolda .............................................................14 strona

Mowa kwiatów ..............................................................................................................15 strona

Obsada ...........................................................................................................................16 strona

Kate i Leopold


Słówko o produkcji
"Kate i Leopold" to niezwykła romantyczna baśń o kobiecie i mężczyźnie, których losy niespodziewanie splatają się ze sobą w Nowym Jorku, mimo, że dzieli ich spora różnica wieku, bo... ponad sto lat.

To spotkanie sprawi, że cały ich świat i system wartości, w który dotąd niezachwianie wierzyli, nagle stanie na głowie, a oni sami będą musieli od nowa odpowiedzieć sobie na pytanie, kim są i co jest w ich życiu najważniejsze.

Kate McKay (Meg Ryan) to prawdziwa kobieta XXI wieku: niezależna, twarda bizneswoman zdecydowana za wszelką cenę odnieść sukces w świecie wielkich korporacji. Leopold, trzeci książę Albany (Hugh Jackman) to czarujący dżentelmen i zarazem kawaler do wzięcia, typowy produkt epoki wiktoriańskiej.

Żadne z nich nie wierzy już w romantyczną miłość. Życie, obowiązki wynikające z pozycji społecznej i zawodowej, nauczyły ich dystansu do uczuć i cynizmu. Nie ufają już nagłym porywom serca.

Ale kiedy Leopold zostanie nagle przerzucony przez szczelinę w Czasie, z wieku XIX w XXI, by znaleźć się w centrum współczesnego Nowego Jorku i spotka na swojej drodze Kate, okaże się, że Los miał wobec nich własne plany.

Kate i Leopold przeżyją nowoczesny romans w zupełnie starym stylu.


Obok Meg Ryan i Hugh Jackmana zobaczymy Lieva Schreibera (trylogia "Krzyk", "A Walk on the Moon") w roli Stuarta, byłego chłopaka Kate, który jakoś nie chce zniknąć z jej życia, a także Breckina Meyera ( „Wyścig szczurów”, "Ostra jazda", sitcom "Inside Schwartz") jako jej brata, Charliego, Natashę Lyonne ("American Pie", "Wszyscy mówią kocham cię") w roli Darci, oddanej asystentki Kate, oraz Bradleya Whitforda ("Filadelfia"), który wcielił się w jej szefa.
"Kate i Leopold" został wyreżyserowany przez Jamesa Mangolda ( "Przerwana lekcja muzyki" - reżyseria, współautor scenariusza) i "Cop Land" (reżyseria, scenariusz). Reżyser jest także współautorem scenariusza, który napisał do spółki ze Stevenem Rogersem ( "Ulotna nadzieja", "Earthly Possessions").

Kierownictwo produkcji objęła Cathy Konrad ( "Przerwana lekcja muzyki", trylogia "Krzyk", "The Sweetest Thing" z Cameron Diaz). Producentem wykonawczym jest Kerry Orent ( "Ślepy tor", "Hazardziści", sitcom "The Job"). Autorem zdjęć jest Stuart Dryburgh ("Fortepian", "Dziennik Bridget Jones").

Scenografię zaprojektował Mark Friedberg (" Pollock", "The Ice Storm"). Autorką kostiumów jest Donna Zakowska ( "Original Sin", "Podróż przedślubna").

Film został zrealizowany przez wytwórnię Miramax.



1876: Świat według Leopolda
"Małżeństwo to obietnica miłości, która ma trwać na wieki. Jako człowiek honoru, nie mogę przysiąc, że będę czuł wiecznie coś, czego nie poczułem chociaż przez chwilę".
"Mam zwyczaj wstawać, gdy dama wstaje od stołu."
"Tam, skąd pochodzę, posiłek jest efektem starannego namysłu i edukacji. Gdyby pozbawiono nas możliwości rozkoszowania się sztuką kulinarną, nasza brutalna rzeczywistość byłaby nie do zniesienia."
"Życie nie składa się wyłącznie z obowiązków, ale także ze smaków".

2001: Świat według Kate
"Chcę konkretnych liczb, konkretnej oferty, twardej, nagiej prawdy, bez domieszek - jak czysta wyborowa bez przepitki."
"Dla nich taki facet to marzenie. Przystojny. Uczciwy. Rycerski.

Zjesz margarynę, którą reklamuje, i od razu ubędzie ci 10 cm w biodrach, a on sam zjawi się w progu z bukietem róż."


"Nie można żyć w bajce"
"Przez całe życie musiałam z czegoś rezygnować, żeby osiągnąć to, co mam. Jestem wykończona, potrzebuję odpoczynku, i jeśli mam sobie na niego zapracować sprzedając teraz choćby krowie placki, to będę je sprzedawać tak, jakbym sama je zrobiła!"

Dlaczego "Kate i Leopold"?
"Dżentelmen jest delikatny wobec nieśmiałych, uprzejmy wobec dumnych i miłosierny wobec głupców" - John Henry Crawford, XIX-wieczny filozof, o cechach idealnego dżentelmena.
W epoce wiktoriańskiej starano się ściśle przestrzegać salonowych konwenansów i etykiety zalotów miłosnych. To były czasy wielkich dramatycznych gestów, nieposkromionej fantazji i zabawy w wielkim stylu, a sposób zachowania, gestykulacji, wysławiania się i odpowiedniej prezentacji własnych przekonań i uczuć stanowił wówczas najcenniejszą z zalet.
Dziś, w dobie Internetu i technologii cyfrowej, związki miłosne także są wiernym odbiciem naszego stylu życia: tak samo skomputeryzowane, nastawione na natychmiastową gratyfikację, ulotne i nietrwałe, w których toczy się ciągła walka o dominację. Uprzejmość i wdzięk ustąpiły miejsca współczesnym trendom, które stawiają na indywidualizm, pragmatyzm i sukces.
Jak zatem typowa kobieta XXI-wieku, kuta na cztery nogi realistka, bezwzględna nowojorska bizneswoman, zareagowałaby na XIX-wiecznego romantyka? I czy miłość potrafi przeskakiwać takie kulturowe i obyczajowe przepaści?
O tym właśnie ma szansę przekonać się bohaterka filmu, Kate McKay. Dzięki jej niezwykłemu doświadczeniu będziemy mogli sami stwierdzić co straciliśmy, a co zyskaliśmy na przestrzeni ostatnich 100 lat, kiedy nasze wyobrażenie o idealnym związku miłosnym uległo drastycznej metamorfozie.

Jedną z przyjemności jakie gwarantuje nam "Kate i Leopold" są słowne pojedynki tej pary. Zarówno Kate, jak i jej dżentelmen stanowią creme de la creme środowisk, z których się wywodzą. Są wykształceni, obyci w świecie, inteligentni, błyskotliwi, pewni siebie. Ale w końcu oboje odkrywają, że miłość wcale nie jest tym, czym im się wydaje. Jest tym, co się czuje.


James Mangold dostrzegł w scenariuszu "Kate i Leopold" potencjał na doskonałą komedię romantyczną w najlepszym starym hollywoodzkim stylu.

Zainspirowany komediami miłosnymi z lat 40. i 50., w których główną rolę grał błyskotliwy dialog między partnerami, przypominający odbijanie piłeczki pingpongowej, Mangold chciał by film był jednocześnie prawdziwym krwistym romansem, w którym jeden pocałunek łączy kochanków pochodzących z dwóch krańcowo różnych światów, a wtedy wszystko, co mogłoby ich dzielić przestaje mieć znaczenie.

Mangold, który spróbował już dramatu i kina akcji, nigdy wcześniej nie nakręcił komedii miłosnej. Wczytując się w scenariusz "Kate i Leopold" dojrzał w nim materiał na klasyczny pojedynek płci, w którym, co nieuniknione, zamiast walczyć na serio, mężczyzna i kobieta w końcu budują pomost nad komiczną otchłanią wzajemnych różnic. Najbardziej jednak zaintrygował go pomysł "zgubionego oczka Czasu" przez które Leopold wtargnął do życia Kate; konfrontacja kobiety pozbawionej złudzeń co do współczesnych mężczyzn z wyrafinowanym wiktoriańskim dżentelmenem okazała się pokusą nie do odparcia.
"Byłem autentycznie zainteresowany tym, jakie wrażenie XIX-wieczne nienaganne maniery i rycerskość względem dam zrobiłyby na współczesnych kobietach; co by się stało, gdyby współczesna kobieta nagle stanęła twarzą twarz z dżentelmenem najwyżej próby. Na innym poziomie z kolei, to także film o złożonej relacji między naszym wyobrażeniem o miłości, a tym jaka może być naprawdę. Kompromis stał się tak powszednim elementem naszego życia, że pozwoliliśmy fantazji zniknąć także z naszych związków miłosnych. Uznałem, że dobrze by było nakręcić komedię, która wyraźnie ukaże kontrast między tym, co uważamy za możliwe w związku dwojga ludzi, a tym, czego tak naprawdę, w głębi serca pragniemy."
"Uwielbiam komedie miłosne, zwłaszcza te z lat 40. i 50., Billy Wildera, Howarda Hawksa, Prestona Sturgesa. Nie miałem pojęcia, że sam mógłbym wziąć się za napisanie takiego filmu, ale Cathy Konrad wyczuła, że w ten sposób mógłbym poszerzyć swoje umiejętności i horyzonty."
Producentka Cathy Konrad tak mówi o scenariuszu: "Zakochałam się w tym materiale siedem lat temu. Już bardzo dawno nie było na ekranach filmu, który łączyłby w sobie elementy romansu, komedii i fantasy. Ani takiego, który w taki sposób pytałby o role, jakie gramy w życiu.

Czy to dobrze, że rycerskość umarła śmiercią naturalną? A może coś przez to straciliśmy? Ogromnie podoba mi się w postaci Kate ta jej tęsknota za czymś więcej w życiu, za autentycznym spełnieniem; tęsknota, która przebija przez fasadę twardej realistki, która sprawia wrażenie, że osiągnęła już wszystko, pozornie znakomicie się odnalazła i niczego jej w życiu nie brak. Dopiero pojawienie się Leopolda sprawia, że te ukryte pragnienia i tęsknoty naprawdę dochodzą do głosu. Podczas gdy on uczy ją cieszyć się najprostszymi przyjemnościami w życiu, ona umożliwia mu spełnienie marzeń, które zawsze uważał za nierealne. Stanowią idealną parę z bajki."


Mangold i Konrad zdawali sobie od początku sprawę, że jednym z kluczowych elementów filmu będzie stworzenie owej "idealnej pary z bajki" - która przecież musiała być jak najbardziej wiarygodna. Kto potrafi to zagrać?

"Nie chcieliśmy obsadzać w rolach Kate i Leopolda aktorów typowo komediowych. To miał być zabawny film o wewnętrznej przemianie bohaterów, a nie seria gagów", mówi James Mangold.


Cathy Konrad dodaje:" Potrzebowaliśmy utalentowanych aktorów, którzy potrafiliby zagrać i komedię, i dramat; to stanowiło punkt wyjścia naszych poszukiwań."

Kate i Leopold, czyli Meg Ryan i Hugh Jackman
"Nawet najszlachetniejszy z mężów słusznie musiałby zostać uznany za gbura, jeśli nie okazałby szacunku najmniej nawet go godnej kobiecie." – „Podręcznik Dobrych Manier” Martine'a, 1806 r.
W postać Kate McKay mogła wcielić się tylko aktorka, która potrafiłaby wiarygodnie ukazać metamorfozę twardo stąpającej po ziemi realistki w romantyczkę, która ponownie uwierzyła w miłość. Meg Ryan wydawała się w tym wypadku idealną kandydatką do roli tytułowej bohaterki. Aktorka niejednokrotnie już udowodniła, że równie dobrze czuje się w komedii, dramacie i romansie; a jeśli wszystkie te gatunki występują naraz, tym lepiej i ciekawiej.
"Meg jest niezwykle utalentowaną aktorką dramatyczną, obdarzoną jednocześnie wybitnym darem komediowym" - mówi James Mangold.

"Doskonale wyczuwa rytm komedii, zarówno werbalny jak i ten fizyczny, i wie jak najlepiej wykorzystać swoje zdolności na planie filmowym - nie tylko po to, by jej własna postać wypadła jak najzabawniej, ale także po to, by takie wrażenie sprawiał film jako całość.

W "Kate i Leopold" tradycyjne role kobiety i mężczyzny zostały pod wieloma względami odwrócone. To Leopold jest romantykiem, podczas gdy Kate jest twardym cynikiem, piranią biznesu, która dawno porzuciła mrzonki o miłości doskonałej, a takie przynajmniej sprawia wrażenie. To nowa rola dla Meg. Kate przez całe życie zajmowała się analizą bajek, rozbieraniem ich na czynniki pierwsze, po to by zamknąć sens każdej z nich w jednym lapidarnym komentarzu. Tymczasem życie zmusza ją do konfrontacji z "prawdziwą bajką" - twarz w twarz."
Meg Ryan zafascynowała złożoność postaci Kate: "Kate to osoba o dwóch różnych twarzach, dwóch różnych osobowościach. W domu jest samotną kobietą o złamanym sercu, podczas gdy świat zewnętrzny postrzega ją jako dynamiczną bizneswoman, która osiągnęła już w życiu wszystko. Ten kontrast niezwykle do mnie przemawia. Nic dziwnego, że początkowo Kate nie ma pojęcia co myśleć o Leopoldzie. Jest takim dżentelmenem w każdym calu, jest stanowczo zbyt dobry, by był prawdziwy, iż Kate jest przekonana, że to kolejny produkt jej fantazji, który zniknie pozostawiając po sobie emocjonalną pustkę. Możemy sobie wyobrazić jej szok, kiedy okazuje się, że Leopold istnieje naprawdę".
James Mangold był zachwycony kreacją Meg Ryan w roli Kate, kobiety biznesu zdeterminowanej odnieść sukces, która pod świetnie skrojoną markową garsonką ukrywa wrażliwość i pragnienie miłości.

"Meg ukazała Kate jako kogoś, kto niewymownie tęskni za uczciwością i prawdą, ale musi wciąż uprawiać korporacyjne gierki, by wytrwać w wyścigu szczurów. Meg odsłania nam prawdziwe ‘ja’ Kate."


Cathy Konrad dodaje: "Nawet jeśli Meg pojawia się w typowym slapsticku czy burlesce, jej kreacje są zawsze inteligentne. Przywykliśmy oglądać ją w rolach uroczych dziewcząt z sąsiedztwa. Lecz tym razem Meg kreuje kogoś bardziej wyrafinowanego, światowego, o większej klasie, bardziej cynicznego - do chwili, kiedy niespodzianka losu nie wepchnie w jej ramiona mężczyzny, który sprawi, że Kate zmieni swój sposób myślenia o 180 stopni."
Meg Ryan była równie zachwycona współpracą z Jamesem Mangoldem:

"Ufałam mu bezgranicznie. To reżyser, o jakim aktorzy marzą, i niezwykle inteligentny człowiek. Wszystkie decyzje zawsze omawialiśmy z zespołem, dzięki czemu każdy z nas czuł się ważnym elementem całego procesu. James miał świetne pomysły i umiał wprowadzić je w życie, jasno i po prostu."


Ostateczną przemianę Kate Meg Ryan postrzega w następujący sposób: "Kate wreszcie zdobywa się na odwagę, by sięgnąć po miłość, uczynić wszystko, co w jej mocy by ją zatrzymać; przestaje kierować się zimną logiką, i zaczyna kierować się sercem. To dla niej wielki krok, i zarazem wielkie ryzyko", zauważa Meg Ryan.

"Kate jest niewątpliwie kwintesencją współczesnej kobiety, ale nawet ona w końcu odkrywa starą prawdę, że prawdziwa miłość jest ponadczasowa."


By Kate mogła dokonać swojego odkrycia, autorzy filmu musieli znaleźć Leopolda, który byłby równie wiarygodny jak jego partnerka.

Zadanie nie było łatwe, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wyniesioną z XIX wieku skłonność Leopolda do wyrażania się kwiecistymi, poetyckimi zdaniami, w dodatku wielokrotnie złożonymi. Który aktor zagra wiarygodnie taką postać, i nie będzie przy tym nudny ani absurdalny?

Wybór padł na Hugh Jackmana, młodego aktora z Antypodów, który posiadał nie tylko odpowiednio królewską posturę, ale też wyrazistą, emanującą szlachetnością fizys,oraz odpowiedni, bardziej arystokratyczny od amerykańskiego akcent.
"Hugh jest aktorem wyjątkowym w naszych czasach. Ma w sobie klasę dawnych wielkich gwiazd kina, coś z Errola Flynna i Cary Granta" - mówi James Mangold.
"Szukaliśmy kogoś świeżego, mało znanego publiczności; chcieliśmy by widzowie odkrywali go wraz z Meg i Kate, by odsłaniał przed nimi świat równie nowy i nieznany, jak on sam" - mówi Cathy Konrad.

"Na temat Hugh nie zdążyły się jeszcze utrzeć w świecie filmowym żadne stereotypy; Leopold w jego wykonaniu tchnie autentycznością, jest niezwykle atrakcyjny; a co najważniejsze, widz nie ma żadnych wątpliwości, że między Kate i Leopoldem naprawdę iskrzy."

Hugh Jackmanowi w scenariuszu najbardziej spodobało się połączenie humoru w stylu starych komedii z dużą dozą romantyzmu.

"Ten film ma w sobie coś uroczo ujmującego, a zarazem jest bardzo zabawny; to klimat rzadko obecnie spotykany w kinie", mówi Hugh.

"Osobiście odnalazłem w nim przypomnienie starej prawdy, że prawdziwa miłość polega na traktowaniu ukochanej osoby z prawdziwą troską i szacunkiem. ‘Kate i Leopold’ usiłuje odpowiedzieć na pytanie, czy w dzisiejszym nowoczesnym, wyzwolonym, cynicznym świecie jest jeszcze miejsce na prawdziwy romans. Z pewnością od czasów Leopolda zmieniło się bardzo wiele. To zdecydowanie robi na nim wrażenie, ale czy przypadkiem w pogoni za wolnością i postępem nie zatraciliśmy niepotrzebnie tej słodkiej przyjemności jaka towarzyszy formalnej adoracji obiektu naszych uczuć?"
Jamesowi Mangoldowi zależało także na tym, by Leopold kreowany przez Hugh Jackmana wykazywał niespotykaną w jego epoce fascynację przyszłością, co uzasadniałoby jeszcze bardziej jego "wycieczkę" w XXI wiek.

"Leopold żył w czasach ogromnych przemian i sam pragnął w nich uczestniczyć" - wyjaśnia Mangold.

"Jest wynalazcą, człowiekiem, któremu jest zbyt ciasno w swojej epoce, we własnej teraźniejszości. Kiedy nagle udaje mu się przeskoczyć w przyszłość, ma wrażenie, że spełniły się jego marzenia. Leopold jest zarówno zdumiony tym, co zastał w XXI wieku, ale też wykazuje niezwykłe zrozumienie dla obecnego stylu życia i nowinek technicznych. Zamiast chodzić po Manhattanie z rozdziawioną gębą, stara się zaaklimatyzować w nowej rzeczywistości i ją sobie oswoić."
Hugh Jackman niezwykle starannie przygotowywał się do roli wiktoriańskiego dżentelmena. Przestudiował panujące wówczas obyczaje i modę, brał lekcje etykiety, tańca, a nawet jazdy konnej, aby posiąść wszystkie niezbędne atrybuty XIX-wiecznego arystokraty. Ćwiczył nawet siedzenie na dłoniach podczas salonowej konwersacji, gdyż wszelka gestykulacja podczas rozmowy była w epoce wiktoriańskiej uważana za wyjątkowe grubiaństwo.
"W czasach Leopolda najwyżej ceniono sztukę konwersacji, gruntowne wykształcenie, umiejętność jazdy konnej, talenty muzyczne oraz sztukę dostrzegania i doceniania prawdziwego piękna we wszystkich przejawach życia. Wiele się nauczyłem od Leopolda, gdy patrzyłem na świat jego oczyma i żyłem jego tempem, dużo wolniejszym od dzisiejszego. Wielkie wrażenie zrobiło na mnie jego poczucie własnej godności, i to jak we wszystko co robił, wkładał całe serce; dziś trudno nam sobie wyobrazić kogoś, kto tak postępuje i nie kierują nim żadne ukryte motywy. A Leopold taki po prostu jest. Oczywiście, w stosunku do kobiet mężczyźni musieli być w tamtych czasach opiekuńczy i tak uprzejmi, że aż nudni. Dopiero w XXI wieku Leopold spotyka kobietę, która jest pewna siebie, zmysłowa, inteligentna i wcale tego nie kryje pod maską ugrzecznionej gąski. Po raz pierwszy w życiu Leopold jest zakochany, bo nareszcie spotkał kobietę, która niczego nie udaje, byle tylko zdobyć męża; kobietę, która jest dla niego objawieniem, bo nie boi się być sobą."
Meg Ryan tak ocenia kreację Hugh Jackmana: "Hugh naprawdę jest dżentelmenem. To jego wdzięk i urok osobisty sprawiają, że taki właśnie jest Leopold. To dzięki Hugh Kate dostrzega, że być może wcale nie powinna jeszcze rezygnować z miłości."

Postaci drugoplanowe
"Jeśli masz zamiar przebywać w towarzystwie damy, powstrzymaj się od jedzenia cebuli, picia alkoholu i palenia tytoniu" - „O sztuce dobrego zachowania się”, 1845 r.
"Kate i Leopold" pełen jest postaci, które nie mają szczęścia w miłości bądź są życiowymi nieudacznikami, albo łączą te obydwie cechy.

Taki jest Charlie, bezrobotny aktor, brat Kate, grany przez Breckina Meyera.

Charlie, który nie może sobie znaleźć dziewczyny, zaczyna w końcu robić postępy dzięki kilku trafnym sugestiom Leopolda.
"To fantastyczna rola", przyznaje Meyer. "Charlie jest zabawny, pełen energii, i w tym wszystkim bardzo prawdziwy. A kiedy zaczyna patrzeć na świat oczami Leopolda, całe jego życie ulega całkowitej przemianie. Początkowo wykorzystuje go i traktuje jak faceta, który pomoże mu podrywać dziewczyny. Tymczasem Leopold pokazuje mu jak być sobą, nie bać się szczerości w stosunku do innych, i do samego siebie, przestać grać, zrzucić maskę i cieszyć się każdą minutą życia. Charlie przejmuje sposób myślenia Leopolda, ale dostosowuje go do swojego świata, który nagle okazuje się o wiele bardziej przyjazny."
Leopold i Kate po raz pierwszy spotykają się dzięki jej byłemu ukochanemu, Stuartowi, który nie widzi świata poza fizyką. Jedyne co go interesuje, to teoria względności i "szczeliny" w materii czasu i przestrzeni. Stuart, w którego wcielił się Liev Schreiber postrzega historię Kate i Leopolda jako opowieść o emocjonalnej przemianie obydwu postaci.

"Ten film opowiada o odnalezieniu własnego miejsca w świecie i w czasie. Kate i Leopold wreszcie je znajdują, kiedy odnajdują siebie. Niewykluczone, że kiedyś uda się to też Stuartowi."

"Jeśli o mnie chodzi, to uwielbiam wszelkie gadżety, wszelkie nowinki techniczne, i dlatego kocham XXI wiek. Ale tęsknię też za epoką, kiedy czas miał większą wartość, stosunki między ludźmi cechowały pewne konwenanse, a miłość była bardziej romantyczna. Sądzę, że każdy z nas zastanawiał się chociaż raz nad tym, kim byśmy byli, gdyby przyszło nam żyć w innych czasach."
Postacią, która marzy o prawdziwym romansie w starym stylu jest Darci (Natasha Lyonne), asystentka Kate.

"Uważam za znakomity, bardzo zabawny pomysł to, że właśnie Meg, która gra moją cyniczną szefową, Los zsyła ten nieprawdopodobny romans jak z powieści, podczas gdy ja, nieuleczalna romantyczka, miotam się w szponach twardego świata biznesu i usiłuję uświadomić jej, co się naprawdę liczy w życiu", mówi Natasha Lyonne.

"Oczywiście, nie jestem taka naprawdę, ale przyznaję, że Hugh, i cała ta rycerskość i uprzejmość rodem z XIX wieku zrobiły na mnie wrażenie, a nawet mnie nieco oszołomiły. Hugh był tak uroczy i miły, że natychmiast wydało mi się to podejrzane. Ale, rzecz jasna, okazało się, że się mylę, a on podbił mnie całkowicie."
Jedynym, na którym szarm Leopolda nie robi najmniejszego wrażenia jest szef Kate, J.J.. grany przez Bradleya Whitforda, znanego z popularnego serialu telewizyjnego "Zachodnie skrzydło".

Bradley Whitford sądzi, że J.J. , który postrzega Kate jako kobietę pozbawioną złudzeń, uważa ją jednak za kogoś więcej niż tylko koleżankę z pracy.

"Jestem przekonany, że ten arogancki, oślizły, obleśny palant autentycznie coś na swój sposób czuje do Kate. No i tu ma pecha" - twierdzi Whitford.

I chociaż wredny J.J. początkowo nie traktuje Leopolda poważnie, to sam Whitford dostrzega w nim cechy, za którymi współcześni mężczyźni i kobiety mogą tęsknić.

"Obecnie uważamy pewien styl życia za obowiązujący; nie razi nas chamstwo, wulgarność, sposób w jaki ludzie traktują siebie nawzajem. To prawda, że wiele zmieniło się od czasów Leopolda na lepsze, ale jestem pewien, że gdybyśmy mogli zrobić sobie taką wycieczkę w czasy wiktoriańskie, byłaby to dla nas cenna lekcja."

Nowy Jork Kate i Leopolda: scenografia
"Uczta, taniec, kieliszek dla towarzystwa... niejednego przyzwoitego człowieka przywiodły do zguby" - "Zasady Hill'a”, 1873 r.
Akcja "Kate i Leopold" rozgrywa się w dwóch Nowych Jorkach: jeden to wiktoriańskie miasto na krawędzi wielkich przemian, pełne staroświeckich sal balowych, świeżo wypiętrzonych drapaczy chmur i nowych mostów; drugi to współczesne megalopolis, pełne nocnych klubów, restauracji oraz wszelkich możliwych udogodnień i pokus.

James Mangold od początku miał własną, świeżą wizję dawnego i dzisiejszego Nowego Jorku.

"Nie chciałem zrobić filmu o tym, jak cudownie było kiedyś, a jak okropnie jest dzisiaj. Chodziło mi o to, by oczyma Leopolda pokazać piękno tego miasta, piękno, które tak nam spowszedniało, że nie już go nie dostrzegamy. Leopold jest pełen zachwytu i zdumienia dla naszych niesamowitych budowli, przestrzennych apartamentów, monumentalnych biurowców, nowoczesnych wind, ruchomych schodów, naszych zwyczajnych tosterów i faksów.

Jednocześnie chciałem przypomnieć widzom, że Nowy Jork to także miasto stare, które ma swoją historię. Budynki, które stały tam w czasach Leopolda, w roku 1876, w roku 2001 znajdują się dokładnie w tym samym miejscu. Wtedy powstał przecież jeden z symboli Nowego Jorku, Most Brookliński. Zbudowano go w czasach, kiedy powszechnym środkiem lokomocji był powóz konny, a dziś po tym samym moście jeżdżą samochody i ciężarówki."

Aby oddać klimaty miasta czasów Leopolda i Kate, James Mangold zaprosił do współpracy wyjątkową parę artystów: Marka Friedberga, który jest autorem scenografii i Stuarta Dryburgha, który otrzymał nominację do Oscara za zdjęcia do "Fortepianu" Jane Campion.

"Naszym zadaniem było spleść atmosferę wiktoriańskiego Nowego Jorku z klimatami ultranowoczesnego miasta XXI wieku, nie zapominając o artystycznych dzielnicach na Dolnym Manhattanie, i stworzyć na ekranie jeden spójny, pełen uroku i ukrytego romantyzmu obraz tego miasta.", mówi Friedberg.

Ta niespotykana wizja Nowego Jorku nadała filmowi, zdaniem producenta Kerry Orenta, charakter "oryginalnej bajki, która rozgrywa się w mieście".

" Wizja Jima Mangolda wydała mi się niezwykle ambitna, ale on tak dokładnie widział, czego chce, że przekonał nas do swojego pomysłu. Nowy Jork miał być wytworny, jak w "Wieku niewinności", szalony i stylowy, jak w ‘Śniadaniu u Tiffany'ego’, ale sprawiać przy tym wrażenie miasta, które było, jest i będzie, w którym historia współgra harmonijnie z teraźniejszością."

Mark Friedberg z entuzjazmem zagłębił się w historię Nowego Jorku okresu Gilded Age, amerykańskiej odmiany stylu wiktoriańskiego, kiedy to powstały pierwsze drapacze chmur i z konieczności zadebiutował kolejny cud techniki: winda.

"Nie chcieliśmy tworzyć sentymentalnego obrazu Nowego Jorku, lecz ukazać jak bardzo już wtedy był podobny do miasta, które znamy. Było dla mnie pewnym fascynującym zaskoczeniem odkrycie, że u schyłku XIX wieku Nowy Jork był niezwykle kosmopolitycznym miastem na progu wielkiej rewolucji technicznej, podobnie jak obecnie znajduje się na progu rewolucji cyfrowej", mówi Friedberg.

Jednym z największych wyzwań było dla scenografa odtworzenie procesu budowy Mostu Brooklińskiego. " Na szczęście zachowało się z tego okresu mnóstwo fotografii, które zostały nam udostępnione przez Nowojorskie Towarzystwo Historyczne, Bibliotekę Kongresu i prywatnych kolekcjonerów."

Bliskim współpracownikiem Friedberga był Robert Stromberg, fachowiec od efektów specjalnych. To dzięki niemu możemy podziwiać "nowiutki" Most Brookliński na tle panoramy Manhattanu lat 70. XIX wieku.

Mark Friedberg dokonał jeszcze jednej, zdawać by się mogło, niemożliwej rzeczy: wybudował od podstaw jedno z przęseł mostu, w wielkości naturalnej.

"Obserwowanie jak modele wykonane z wykałaczek przeistaczają się w potężne konstrukcje, z których można skoczyć do wody, było niesamowicie ekscytujące", mówi Cathy Konrad.


Najtrudniejszym zadaniem dla Friedberga było jednak zaprojektowanie budynku, w którym miało mieścić się nowojorskie mieszkanie Kate. Główna idea polegała na tym, by odtworzyć atmosferę współczesnego bloku mieszkalnego, w którym ludzie ‘żyją na sobie warstwami’, połączeni nieśmiertelnym rekwizytem nowojorskich kamienic, zewnętrzną drabinką przeciwpożarową.

"Jednym z absurdów naszych czasów jest to, że ludzie mieszkają tak blisko siebie, że mogą podsłuchiwać co się dzieje u sąsiadów. Dla Leopolda to coś absolutnie fascynującego."


Generalnie jednak projekty Friedberga miały współgrać z romantyczną, a także komiczną atmosferą filmu, w którym jednym z podstawowych źródeł są różnice obyczajowe między dwiema epokami.
Zadaniem Stuarta Dryburgha było z kolei sfilmowanie Nowego Jorku tak, by widz miał wrażenie, że ogląda je oczyma Leopolda. Zamiast uciekać się do tak wyświechtanych chwytów jak filtry w kolorze sepii dla przedstawienia "starego" Nowego Jorku, Dryburgh postanowił pobawić się kolorem i fakturą.

Największą inspiracją okazało się tutaj samo miasto.

"Nowy Jork to najbardziej wdzięczne, najbardziej fantastyczne miejsce dla filmowca. A ‘Kate i Leopold’ dał mi możliwość spojrzenia na nie z całkiem nowej perspektywy", mówi Dryburgh.
Zestawienie ze sobą dwóch różnych epok stanowiło artystyczne wyzwanie także dla autorki kostiumów, Donny Zakowskiej.

"W czasach Leopolda garderoba była o wiele bardziej skomplikowana, pełno tam różnych szczypanek i kokardek, podczas gdy to, co nosi Kate jest niezwykle proste; Kate stawia na minimalizm. Musieliśmy ubrać ją w coś w rodzaju współczesnej zbroi, bo przecież Kate walczy o swoje w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Jej ubrania są świetnie skrojone, ale bez zbędnych ozdóbek. Stanowią kontrast z tym, co nosi się w epoce Leopolda, która sprawia wrażenie baśni, gdzie wszystko, także stroje, cechuje przepych i dbałość o najdrobniejsze szczegóły. Nic dziwnego, że Leopoldowi Kate wydaje się nieziemskim zjawiskiem."


James Mangold tak podsumował pracę nad swoim filmem: "Nieczęsto ma się okazję nakręcić baśń, która jest filmem przygodowym z końca XIX wieku i jednocześnie komedią osadzoną we współczesności ."

Sting - miłosna opowieść dla Kate i Leopolda
Aby miłosnej historii Kate i Leopolda nadać jeszcze pełniejszy wyraz, twórcy filmu zwrócili się do Stinga, by napisał piosenkę, która oddałaby namiętność jaka połączyła kochanków na przekór Czasowi.

Jego wrażliwość i liryczny talent sprawiły, że powstał utwór, który na długo pozostanie w pamięci i sercach widzów.

Stingowi film się ogromnie podobał: "Przy tym wszystkim, co obecnie dzieje świecie, z wojną i terroryzmem wokół nas, ten piękny, romantyczny obraz pozwolił mi uciec od rzeczywistości. Kiedy zwrócono się do mnie z prośbą, bym napisał piosenkę, która odda jego klimat, bez namysłu odparłem, ‘jasne, jak najbardziej’.

Brytyjski artysta wykorzystał w swym utworze klasyczny rytm walca i nałożył nań bogatą, współcześnie brzmiącą melodię. "Until" w niczym nie przypomina standardowych, masowo fabrykowanych przebojów.

"Walc jest staroświecki, romantyczny, ale także liryczny. Słowa piosenki mówią o tym czym jest miłość wobec czasu, i że każda chwila może trwać dłużej, niż nam się wydaje, jeśli tylko bardzo tego zapragniemy."
"Until ..."

If I caught the world in a bottle

And everything

Was still beneath the moon

Without your love would it shine for me?
If I was smart as Aristotle

And understood the rings around the moon

What would it matter if you loved me?
Here in your arms

Where the world is impossibly still

With a million dreams to fulfill

And a matter of moments until

The dancing ends
Here in your arms

Where everything seems to be clear

Not a solitary thing do I fear

Except when this moment comes near

The dancing’s end
If I caught the world in an hourglass

Saddled up the moon

So we could ride until

The stars grew dim

Until . . .
One day you meet a stranger

And all the noise is silenced in the room

You’ll know that you’re close to a mystery
In the moonlight

when everything shatters

You’ll feel as if you’ve known her all your life

The world’s oldest lesson in history


Mowa kwiatów
"Pomarańczowa lilia implikuje krańcową nienawiść. Begonia i lawenda niebezpieczeństwo i podejrzenia... każdy kwiat ma swoje znaczenie" - wskazówki Leopolda dotyczące ofiarowywania damom kwiatów.
Dziś, jeśli chcemy ofiarować naszej ukochanej kwiaty, wskakujemy do najbliższej kwiaciarni i bez zbytniego namysłu wybieramy te, które nam się podobają, albo takie, które Ona lubi.

W czasach wiktoriańskich starający się wybierali kwiaty dla dam swego serca o wiele staranniej i byli przy tym niezwykle kreatywni. Kwiaty bowiem pełniły rolę swoistych posłańców, a ich sekretne znaczenie pozwalało mężczyźnie zadeklarować miłość, niepewność lub nadzieję bez konieczności uciekania się do nieokrzesanej mowy słów.

"Mowa kwiatów" stała się niezwykle popularna w XIX wieku i nabrała cech flirtu towarzyskiego. Publikowano nawet przewodniki, które drobiazgowo interpretowały znaczenie wszystkich gatunków kwiatów i ich kolorów.

Wykonanie bukietu stanowiło zajęcie równie twórcze jak napisanie wiersza dla ukochanej, albowiem dzięki odpowiedniemu doborowi kwiatów i ziół zakochany mężczyzna mógł oddać cały wachlarz targających nim emocji. Nawet chwastom przypisywano znaczenie, a każda dama, otrzymując bukiet kwiatów, wiedziała dokładnie, co mężczyzna chciał jej powiedzieć.


A oto krótki kurs "mowy kwiatów":
amarylis - "cudowna piękność"

bławatek - "celibat"

czerwony goździk - "moje nieszczęśliwe serce"

czerwona róża - "przybywam jako ambasador miłości"

biała róża - "jestem ciebie wart"

żółta róża - "jestem zazdrosny" lub "moje uczucie do ciebie osłabło"

klematis - "piękno umysłu"

biała chryzantema - "prawda"

stokrotka - "niewinność"

paproć - "fascynacja"

malwa - "ambicja"

hiacynt - "mam ochotę na zabawę"

piwonia - "wstyd" lub "jestem nieśmiały"

fiołek - "wierność"



lilia wodna - "czystość serca"

Obsada
Meg Ryan ( Kate)
"Nie mam zamiaru wysłuchiwać tyrad z ust 200-letnich facetów, którzy nie przepracowali ani jednego dnia w życiu."
Meg Ryan gra Kate McKay, bezkonkurencyjną i bezwzględną specjalistkę od marketingu, która dawno straciła złudzenia, że prawdziwa miłość istnieje i nie wierzy w bajki - dopóki nie zrozumie, że tym, kto może dać jej szczęście jest mężczyzna, który przybył z innego stulecia.
Znana ze swej wszechstronności, znakomita zarówno w dramatach, jak i komediach, pełna niewypowiedzianego wdzięku Meg Ryan ostatnio zagrała w sensacyjnym "Dowodzie życia" z Russellem Crowe. Widzieliśmy ją także w komedii "Gorąca linia", gdzie zagrała obok Diane Keaton, Lisy Kudrow i Waltera Matthau; komedii romantycznej „Masz wiadomość” ("You've got mail") z Tomem Hanksem, która przyniosła jej nominację do nagrody Golden Globe, oraz w offowej adaptacji „Mętlik” ("Hurlyburly") w reżyserii Anthony Drazana, z udziałem Seana Penna, Robin Wright Penn, Chazza Palmitieri, Garry Shandlinga i Kevina Spacey.
Meg podbiła Amerykę kreacją Sally Allbright w komedii "Gdy Harry spotkał Sally", w reżyserii Roba Reinera, do scenariusza Nory Ephron. Za tę rolę otrzymała nominację do nagrody Golden Globe. Jej kolejnym filmem był hit, także autorstwa Nory Ephron, "Bezsenność w Seattle" z udziałem Toma Hanksa, za który również była nominowana do Golden Globe.
Duże uznanie zyskały Meg Ryan jej kreacje dramatyczne, między innymi rola w „Szalonej odwadze” ("Courage Under Fire") u boku Denzela Washingtona i w reżyserii Eda Zwicka, gdzie zagrała pierwszą kobietę-żołnierza odznaczoną Orderem Honoru, oraz portret alkoholiczki w "Kiedy mężczyzna kocha kobietę" Luisa Mandoki'ego z udziałem Andy'ego Garcii. Za kreację w filmie „Ziemia obiecana” ("Promised Land"), gdzie zagrała z Kieferem Sutherlandem, otrzymała nominację do Independent Spirit Award.
Meg Ryan wystąpiła też w "Mieście aniołów" z Nicholasem Cage, "Miłość jak narkotyk" z Matthew Broderickiem, "Francuskim pocałunku" z Kevinem Kline oraz w „Narzeczonej dla geniusza” ("I.Q"), "Anastazji", „Wewnętrznym kosmosie” ("Innerspace"), "D.O.A.", "The Presidio", „Joe walczy z wulkanem” ("Joe versus the Volcano"), 'The Doors", „Preludium miłości” ("Prelude to a Kiss"), „Krew z krwi, kość z kości” ("Flesh and Bone") oraz „Restauracja” ("Restoration").
Pochodzi z miasta Fairfield w stanie Connecticut. Aktorką postanowiła zostać po ukończeniu studiów dziennikarskich na Uniwerstytecie Nowojorskim. Na dużym ekranie zadebiutowała w roli córki Candice Bergen w filmie "Bogaci i sławni", a szerszą uwagę publiczności zwróciła na siebie w "Top Gun", gdzie zagrała żonę wojskowego pilota.
Hugh Jackman (Leopold)
"Co się stało z tym światem? Macie wszelkie wygody, ale nie macie czasu by być prawymi ludźmi."
Hugh Jackman wciela się w Leopolda, pełnego fantazji XIX-wiecznego romantyka, który odnajduje kobietę swoich marzeń, a zarazem wyzwanie swojego życia, w niewzruszonej realistce z XXI wieku, w której się nieprzytomnie zakochuje.
Pierwszą rolą młodego Australijczyka w amerykańskim filmie była Wolverine, postać z komiksu science fiction "X-Men", przeniesionego na wielki ekran. Od tego czasu zagrał między innymi w przeboju kasowym „Kod dostępu” ("Swordfish") z Johnem Travoltą i „Serce nie sługa” ("Someone Like You") z Ashley Judd.
Zanim przybył do Hollywood, Jackman wystąpił na londyńskim West Endzie w brytyjskiej wersji musicalu "Oklahoma!" Trevora Nunna. Za swoją kreację był nominowany do Olivier Award za najlepszą rolę w musicalu.
Jego inne dokonania to przede wszystkim główne role w filmach australijskich, takich jak "Paperback Hero" i "Erskinville Kings", za który otrzymał nagrodę krytyków australijskich za najlepszą kreację męską. Występował także w serialach telewizyjnych " Corelli" i "Halifax f.p.", oraz w australijskich wersjach musicali "Piękna i Bestia" i "Bulwarze Zachodzącego Słońca". Za kreację w tym ostatnim dwukrotnie zdobył nagrodę MO, która stanowi australijski ekwiwalent nagród Tony przyznawanych w Nowym Jorku za najlepsze kreacje musicalowe; był nominowany także za rolę w "Pięknej i Bestii".
Hugh Jackman został uznany za Australijską Gwiazdę Roku 1999.

Urodził się w Sydney, w angielskiej rodzinie i jest najmłodszym z pięciorga dzieci.


Liev Schreiber (Stuart)
"Znalazłem szczelinę w materii czasu... Kate, czy ty mnie słuchasz?"
Liev Schreiber wciela się w rolę Stuarta, byłego chłopaka Kate, który jest mało odpowiedzialny, ale za to wybitny w dziedzinie fizyki. To on tak naprawdę sprowadza Leopolda z wieku XIX w XXI.
Liev Schreiber jest szeroko znany publiczności teatralnej, kinowej i telewizjnej.

Zagrał między innymi w nominowanym do Golden Globe filmie „Huragan” ("Hurricane"), oraz w “A Walk on the Moon”, “Hamlecie”, „Jakub kłamca” (“Jakob the Liar”), trylogii “Krzyk", „Odwieczny wróg” (“Phantoms”), “Sphere”, “Twilight”, “Okupie", „Rozmawiając, obmawiając...” (“Walking and Talking”), „Wielkie otwarcie” (“Big Night”), “Party Girl”, “The Day Trippers”, „Szalona miłość” (“Mad Love”), “Denise Calls Up”, “Mixed Nuts” oraz “Spring Forward”, którego także był współproducentem.


Schreiber otrzymał niedawno nominację do nagród Emmy i Golden Globe za kreację Orsona Wellsa w zrealizowanym przez HBO filmie “RKO 281.” Jego charakterystyczny głos często słychać w dokumentalnych filmach emitowanych przez stacje PBS, HBO i wiele innych.
Schreiber jest absolwentem Szkoły Teatralnej uniwersytetu Yale; studiował także w Royal Academy of Dramatic Art. W ubiegłym roku zagrał Hamleta w Public Theatre w Nowym Jorku, w reżyserii Andrieja Serbana. Inne sztuki teatralne z jego udziałem to “In the Summer House”, “ Burza”, “All for One”, “Goodnight Desdemona”, “Good Morning Juliet”, “Escape from Happiness”, “The Real Thing”, “Ryszard III”, “Underground”, “The Size of the World”, “Iwanow”, “Makbet” i “Cymbelin”, który przyniósł mu nagrody Obie i Callawaya. Obecnie wystêpuje na Broadwayu w spektaklu "Betrayal" ("Zdrada"), w reżyserii Davida Leveaux, z Juliette Binoche i Johnem Slattery.
Breckin Meyer (Charlie)
"Leo, ty jesteś chodząca Metoda Stanisławskiego..."
Breckin Meyer pojawia się jako Charlie, brat Kate, niespełniony aktor, który nie może sobie ułożyć życia osobistego. Wskazówki Leopolda dotyczące zachowania w stosunku do kobiet i podejścia do życia w ogóle sprawiają, że wreszcie los zaczyna się do niego uśmiechać.
Breckin Meyer w szybkim tempie stał się jednym z młodych aktorów, o których dziś biją się filmowcy. Dzięki takim kultowym komediom jak „Wyścig szczurów” ("Rat Race") Jerry Zuckera, „Ostra jazda” ("Road Trip"), "Josie and the Pussycats", "Go" Douga Lymana czy dramacie obyczajowym o życiu nocnym lat 70. "54", został idolem nastolatków.
Obecnie gra główną rolę w serialu telewizyjnym "Inside Schwartz". Meyer po raz pierwszy został zauważony w filmie "Dancer, Texas, Pop.81.", o problemach wieku dojrzewania, w którym zagrał głównego bohatera. Inne filmy z jego udziałem to „Informator” ("The Insider"), "Can't Hardly Wait", "Clueless", „Szkoła czarownic” ("The Craft") i "Prefontaine".
Natasha Lyonne (Darci)
"To najlepszy list z przeprosinami, jaki kiedykolwiek widział świat. Uwierz mi."
Natasha Lyonne wciela się w Darci, wiecznie zapracowaną asystentkę Kate, romantyczkę wtłoczoną w bezduszną machinę świata biznesu.

Jej pierwsza większa rola to Vivian w "Slums of Beverly Hills", nastolatka, której życie radykalnie się zmienia kiedy wraz z rodziną przeprowadza się do nowej dzielnicy i odkrywa, że rosną jej piersi. Ostatnio oglądaliśmy ją w "American Pie", gdzie zagrała niesforną Vicky. Wystąpiła też w „Strasznym filmie 2” ("Scary Movie 2") braci Wayans, komedii o dojrzewaniu "Detroit Rock City", offowym filmie Matthew Bright'a "Confessions of a Trick Baby" i w czarnej komedii „Cheerleaderka” ("But I'm A Cheerleader") z udziałem Clei DuVall.


Natasha rozpoczęła profesjonalną karierę w wieku sześciu lat, jako "Opal" w telewizyjnym programie dla dzieci "Pee Wee's Playhouse".

Po krótkim epizodzie na planie opery mydlanej "As the World Turns" zagrała u boku Meryl Streep w fimie "Zgaga" Mike'a Nicholsa. Wystąpiła też w musicalu Woody Allena "Każdy mówi kocham cię" i horrorze "Revenant" obok Roda Steigera.


Jej najnowsze dokonania to "Zigzag" z udziałem Wesley Snipesa i Johna Leguizamo, "Plan B" z Diane Keaton, "The Grey Zone" z Harvey Keitelem i Mirą Sorvino, a także udział w "Night of the Golden Eagle" Adama Rifkina, komedii "Fast Sofa" i "Comic Book Villains" Jamesa Robinsona.
Bradley Whitford (J.J.)
"Jesteś wyjątkiem wśród kobiet, Kate. Nie żyjesz w świecie marzeń. Nie ulegasz emocjom. Nie jesteś miła."
J.J. to obleśny szef Kate, który bez przerwy coś knuje i kombinuje, jakby tu swoją atrakcyjną koleżankę zaciągnąć do łóżka. W tej roli zobaczymy Bradleya Whitforda, który zyskał sobie ogromną popularność jako sarkastyczny, lecz także wrażliwy Josh Lyman z serialu telewizyjnego " Zachodnie skrzydło". Whitford otrzymał za tę kreację nominację do nagrody Golden Globe.
Bradley Whitford posiada klasyczne wykształcenie dramatyczne i od lat zbiera pochwały krytyków za role teatralne, telewizyjne i filmowe.

Pochodzi ze stanu Wisconsin, gdzie studiował dramat i literaturę angielską na znakomitym Wesleyan University. Magisterium z dramatu uzyskał w prestiżowym Julliard Theater Center. Zadebiutował w off-broadwayowskiej inscenizacji sztuki Sama Sheparda "Curse of the Starving Class", u boku Kathy Bates. Następnie, jak na ironię, wystąpił w broadwayowskiej z kolei produkcji "Zachodniego skrzydła", a także w spektaklu "A Few Good Men" Aarona Sorkina. Inne role teatralne Whitforda to "Three Days of Rain", "Miarka za Miarkę" w Lincoln Center i tytułowa partia w "Koriolanie" w Folger Shakespeare Theatre w Waszyngtonie.


Znany jest z filmów "Muza" i "Bicentennial Man", gdzie zagrał z Robinem Williamsem. Wystąpił także w "Zapachu kobiety", "Filadelfii", "Kliencie", "My Life", „Doskonałym świecie” ("A Perfect World"), "Presumed Innocent", „Fatalnej namiętności” („Red Corner”) i „Obywatelach prezydentach” ("My Fellow Americans"), oraz w serialach telewizyjnych "ER", "Archiwum X", "NYPD Blue".
Philip Bosco (Otis)
"Mówią, że miłość to skok w nieznane..."
Każdy prawdziwy dżentelmen potrzebuje nienagannego kamerdynera, i taki też jest Philip Bosco jako Otis, totumfacki Leopolda.
Philip Bosco to niezwykle utalentowany aktor, znany z niezliczonych kreacji teatralnych, filmowych i telewizyjnych. Ostatnio zagrał na Broadwayu w uhonorowanym nagrodą Tony spektaklu “Copenhagen” w reżyserii Michaela Blakemore. Bosco jest zdobywcą Tony za rolę w “Lend Me A Tenor”; ma na swoim koncie także liczne nominacje do tej nagrody za “Moon Over Buffalo”, “The Rape of the Belt”, “You Can Never Tell” i “Heartbreak House.” Na Broadwayu wystąpił także w “Wieczorze Trzech Króli", wystawianym w Lincoln Center, oraz w “Dziedziczce", “An Inspector Calls”, “Who’s Life is it Anyway?”, “Donnybrook”, “The Devil’s Disciple”, “Świętej Joannie”, “Człowieku i nadczłowieku”, “Skąpcu” i “Major Barbara”.
Jego role off-broadwayowskie to “Ancestral Voices”, “Breaking Legs”, “Some Men Need Help”, “A Man For All Seasons”, “Come Back Little Sheba”, “Misalliance”, “Hedda Gabler”, “Don Juan w piekle”, “Inadmissable Evidence” i "Miesiąc na wsi". W ramach Nowojorskiego Festiwalu Szekspirowskiego Bosco pojawił się w “Miarce za miarkę”, “Profesji pani Warren”, “Ryszardzie III”, “Henryku V” i “ Operze za trzy grosze.”

Philip Bosco przez siedem sezonów był członkiem zespołu Repertory Theatre w przy Lincoln Center.

Filmy z jego udziałem to "The Time Machine”, “Cudowni chłopcy”, “Shaft”, “Mój chłopak się żeni”, „Naiwniak” (“Nobody’s Fool”), “Pracująca dziewczyna”, “Trzech mężczyzn i dziecko”, “Dzieci gorszego Boga”. Wielokrotnie pojawiał się też w filmach Woody Allena. Za rolę w filmie telewizyjnym “Read Between the Lines” (Czytaj między wierszami) otrzymał nagrodę Emmy; wystąpił też gościnnie w niemal wszystkich serialach, których akcja toczy się w Nowym Jorku. Inne telewizyjne produkcje, w których zagrał to “Cupid and Cate”, “Carriers”, “Echoes in the Dark” i “Janek.”
Jest zdobywcą Nagrody Koła Krytyków Nowojorskich, nagrody Clarence Derwenta, Drama Desk, Drama League oraz Nagrody OBIE za całokształt działalności artystycznej. W 1998, w uznaniu dla jego znakomitych osiągnięć, Philip Bosco został członkiem Theatre Hall of Fame.


Twórcy filmu
James Mangold (reżyser, współautor scenariusza)
James Mangold to reżyser, który sam siebie określa mianem "klasycznego".

Poruszają go scenariusze odsłaniające prawdę o człowieku, niezapomniane ujęcia, kreacje aktorskie najwyższej próby.

"Kate i Leopold" to jego czwarty film; to także gatunek filmowy - komedia romantyczna w stylu lat 40. - jakiego jeszcze nie dotąd nie próbował.
Jego poprzedni film, "Przerwana lekcja muzyki" (1999) był adaptacją bestsellera Susanny Kaysen o tym samym tytule, z Winoną Ryder, Angeliną Jolie, Brittany Murphy, Whoopi Goldberg i Vanessą Redgrave w rolach głównych. Za kreację niezrównoważonej psychicznie, zbuntowanej nastolatki przebywającej w zakładzie zamkniętym Angelina Jolie otrzymała w 1999 roku Oscara za najlepszą kobiecą rolę drugoplanową, a film zebrał pochwały krytyków i cieszył się dużą popularnością na całym świecie.

Mangold zadebiutował obrazem "Heavy"(1996), lirycznym filmem zagranym niemal bez słów; "Heavy" powstał we współpracy z Milosem Formanem, a zagrali w nim Pruitt Taylor Vince, Liv Tyler, Deborah Harry i Shelly Winters.

Film został po raz pierwszy pokazany na Festiwalu Filmowym w Sundance, gdzie zdobył nagrodę jury za najlepszą reżyserię i reprezentował Stany Zjednoczone podczas pokazu filmów autorskich na Festiwalu Filmowym w Cannes.
Kolejnym filmem Mangolda był "Cop Land", zrealizowany na podstawie jego własnego scenariusza. To klasyczny dramat o małomiasteczkowym szefie policji z New Jersey rozdartym między obowiązkiem wobec prawa a lojalnością względem skorumpowanych, "brudnych" kolegów z branży. W roli głównej wystąpił Sylvester Stallone, w doborowym towarzystwie Roberta DeNiro, Harvey Keitela i Raya Liotty. "Cop Land", podobnie jak " Heavy" zebrał bardzo pochlebne recenzje krytyków.
James Mangold pochodzi z artystycznej rodziny. Jego rodzice są znanymi malarzami, a on sam ukończył Kalifornijski Instytut Sztuki, gdzie uzyskał dyplom w zakresie filmu i gry aktorskiej. W wieku zaledwie 21 lat udało mu się, jeszcze jako studentowi, zdobyć pracę w wytwórni Disneya; napisał wtedy animowany musical "Oliver & Company" i scenariusz filmu telewizyjnego.

Mangold porzucił pracę w studiu Disneya by uzyskać magisterium z dziedziny filmu na nowojorskim Columbia University.

Obecnie reżyser ma 37 lat; mieszka w Los Angeles ze swoją żoną i partnerką, producentem filmowym, Cathy Konrad. Razem zrealizowali już trzy filmy, a obecnie pracują nad obrazem o burzliwym życiu legendarnego piosenkarza country, Johnny Casha.
Steven Rogers (współautor scenariusza)
Gdyby nie Steven Rogers, nie byłoby "Kate i Leopolda", gdyż to on właśnie był pomysłodawcą scenariusza.

Rogers napisał także „Ulotną nadzieję” ("Hope Floats"), z Sandrą Bullock, "Earthly Possessions", z Susan Sarandon i jest współautorem "Macochy", z udziałem Julii Roberts, Susan Sarandon i Eda Harrisa.


Cathy Konrad (kierownik produkcji)
Cathy Konrad zrealizowała do tej pory już 14 filmów. Znana jest z tego, że każdy projekt od początku do końca nadzoruje osobiście, chętnie promuje młodych utalentowanych twórców, a jej filmy prezentują wysoki poziom artystyczny, trafiając jednocześnie do szerokiej publiczności.
Oprócz "Kate i Leopolda" Cathy Konrad była w tym roku także producentem "The Sweetest Thing" z Cameron Diaz. Amerykańska premiera filmu przewidziana jest na wiosnę bieżącego roku.

Inne filmy, które zrealizowała to "Lift", prezentowany na festiwalu w Sundance, "Przerwana lekcja muzyki" oraz trzecia część trylogii "Krzyk", najbardziej lukratywnego horroru wszechczasów.

Obecnie Cathy Konrad pracuje nad dreszczowcem "I.D.". Autorem scenariusza jest Michael Cooney, a film będzie reżyserował James Mangold.
Wcześniejsze produkcje Cathy Konrad to „Dzieciaki” ("Kids"), kontrowersyjny i bardzo chwalony przez krytyków debiut Larry'ego Clarka, „Rzeczy, które możesz robić w Denver będąc martwym” ("Things To Do In Denver When You're Dead") Gary Fledera, "Citizen Ruth" Alexandra Payne, "Beautiful Girls" Teda Demme, "Wide Awake" M. Nighta Shyamalana, "Teaching Mrs. Tingle" Kevina Williamsona i "Cop Land" w reżyserii Jamesa Mangolda.

Konrad Pictures, kompania produkcyjna Cathy, podlega Sony Pictures, która jednak zapewnia jej swobodę doboru materiału według własnego uznania.


Kerry Orent (producent)
Kerry Orent był producentem „Ślepy tor” ("The Yards") z udziałem Marka Wahlberga, Joaquina Phoenixa i Charlize Theron, „Hazardziści” ("Rounders") z Mattem Damonem i Edwardem Nortonem, oraz współproducentem "Cop Land" Jamesa Mangolda, "Flirting With Disaster" Davida O. Russella, „Mała Odessa” ("Little Odessa") Jamesa Graya, "The Journey of Augustus King" Johna Duigana i "The Music of Chance" Phillipa Haasa.

Nazdorował także produkcję "A Star for Two" Jima Kaufaman, "Static" Marka Romanka i "Bloodhounds of Broadway" Howarda Brooknera.

Na początku swojej kariery uczestniczył w pracach realizacyjnych i postprodukcji „Raportu pelikana” ("The Pelican Brief"), „Drugiej prawdy” ("Reversal of Fortune"), "Peggy Sue wyszła za mąż" i "Cotton Club".
Stuart Dryburgh (kierownik zdjęć)
Stuart Dryburgh był nominowany do Oscara za zdjęcia do arcydzieła Jane Campion "Fortepian". Oscara mu nie przyznano, ale za ten sam film otrzymał nagrodę Australijskiego Instytutu Filmowego, trofeum Krytyków Filmowych Los Angeles, oraz nominację do American Society of Cinematographers i BAFTA.

Dryburgh współpracował z Jane Campion na planie jej dwóch innych filmów - "Portretu damy" z udziałem Nicole Kidman i "Anioła przy moim stole", wyróżnionym Nowozelandzką Nagrodą Filmową.


Ostatnio mogliśmy podziwiać efekty pracy Dryburgha w "Dzienniku Bridget Jones", a także w "Uciekającej pannie młodej", „Depresja gangstera” ("Analyze This"), teksańskiej sadze „Na granicy” ("Lone Star"), "The Perez Family" Miry Nair; był również kierownikiem zdjęć „Tylko instynkt” ("Once Were Warriors"), wybitnego filmu o współczesnych Maorysach w reżyserii Lee Tamahoriego.
Dla telewizji nakręcił "Poodle Springs", emitowany przez kanał HBO, oraz pilotażowy odcinek komediowego cyklu "Seks w wielkim mieście", który podbił publiczność Ameryki i

Europy.
Stuart Dryburgh urodził się w Londynie, ale wychował się w Nowej Zelandii. Jest absolwentem Auckland University, gdzie studiował sztukę i architekturę.

Po studiach, na początku kariery pracował jako oświetleniowiec przy wielu nowozelandzkich filmach.
Mark Friedberg (scenografia)
Za sprawą Marka Friedberga "Kate i Leopold" ukazuje nam Nowy Jork sprzed stu lat i Nowy Jork współczesny, a te dwie tak pozornie różne wizje splatają się w spójny, malowniczy, fascynujący portret tego niezwykłego miasta.
Kreatywność Friedberga mogliśmy niedawno podziwiać w reżyserskim debiucie Eda Harrisa "Pollock", z udziałem Marcii Gay Harden, zdobywczyni Oscara za kobiecą rolę drugoplanową.

Z dużym uznaniem spotkała się także jego praca na planie "The Ice Storm" Anga Lee, gdzie odtworzył klimat podmiejskiego życia wyższej klasy średniej w latach 70.

Zaprojektował też scenografię do "Uciekającej panny młodej", „Przejażdżki z diabłem” ("Ride With The Devil") Anga Lee, "Miłości w Nowym Jorku", "Kamasutry" i "The Perez Family" Miry Nair, "I'm Not Rapapport" Herba Gradnera, "The Ballad of Little Joe", " In the Soup", " The Paint Job", "A Matter of Degrees" i "Spare Me", oraz do "Poodle Springs" dla stacji HBO, "Seksu w wielkim mieście" "Destination Anywhere" i "The Vernon Jones Story".
Donna Zakowska (kostiumy)
Donna Zakowska projektowała kostiumy do takich filmów jak „Grzeszna miłość” ("Original Sin") z Antonio Banderasem i Angeliną Jolie, „Sekret” ("The Invisible Circus") z Cameron Diaz, „Podróż przedślubna” ("Forces of Nature") z Benem Affleckiem i Sandrą Bullock, „Najważniejsza rzecz” ("One True Thing") z Meryl Streep i Renee Zellweger, "Illuminata" Johna Turturro, "Mac", „Polski ślub” ("Polish Wedding") z Claire Danes, "Harriet the Spy", "The Pallbearer" i "Search and Destroy".
Rolfe Kent (muzyka)
Muzykę Rolfa Kenta słyszeliśmy ostatnio w znakomitym filmie Neila LaBute'a "Siostra Betty" (Złota Palma w Cannes za scenariusz), a także w komedii „Legalna blondynka” ("Legally Blonde") z Reese Witherspoon w roli głównej.
Współpracował także z Alexandrem Payne przy „Wyborach” ("Election") i "Citizen Ruth";

napisał ścieżki dźwiękowe do „Sztuka latania” ("The Theory of Flight"), "The House of Yes", " The Slums of Beverly Hills", "Town & Country", „Serce nie sługa” ("Someone Like You") i "40 Days and 40 Nights", komedii z Joshem Hartnettem, która wkrótce wchodzi na ekrany amerykańskich kin. Komponował też dla telewizji i teatru.



Obecnie Rolfe Kent pracuje nad muzyką do filmu Alexandra Payne "About Schmidt", z Jackiem Nicholsonem w roli tytułowej.







©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość