Strona główna

Kierunek socjologia specjalizacja metodologiczno badawcza agata boryna maurer


Pobieranie 338.75 Kb.
Strona1/7
Data20.06.2016
Rozmiar338.75 Kb.
  1   2   3   4   5   6   7
UNIWERSYTET ŁÓDZKI

WYDZIAŁ EKONOMICZNO – SOCJOLOGICZNY

KIERUNEK SOCJOLOGIA

SPECJALIZACJA METODOLOGICZNO – BADAWCZA

AGATA BORYNA – MAURER

NR ALBUMU 97028/S


MEDYCYNA NIEKONWENCJONALNA JAKO DZIAŁANIE PROFESJONALNE, ANALIZA WYBRANYCH ASPEKTÓW DZIAŁAŃ TERAPEUTÓW MEDYCYNY NIEKONWENCJONALNEJ.
PRACA MAGISTERSKA NAPISANA W KATEDRZE METOD I TECHNIK BADAŃ SPOŁECZNYCH

POD KIERUNKIEM

PROF. DR HAB. BOGDANA DUDKA

ŁÓDŹ 2003

SPIS TREŚCI
Wstęp 3

Rozdział 1 Medycyna niekonwencjonalna. 5
1.1 Definicja pojęcia medycyny niekonwencjonalnej. 5

1.2 Metody leczenia stosowane w medycynie

niekonwencjonalnej. 8

1.3 Źródła niekonwencjonalnych metod leczenia. 14

1.4 Medycyna konwencjonalna kontra medycyna

niekonwencjonalna. Miejsce medycyny alternatywnej

we współczesnym społeczeństwie. 19
Rozdział 2 Zawód. 27
2.1 Definicja i aspekty zawodu. 27

2.2 Etyka zawodowa. 31

2.3 Kontrola społeczna zawodu. 44

Rozdział 3 Zakres i metoda badawcza. 47

3.1 Problematyka i cele badania. 47

3.2 Metoda badawcza i uzasadnienie jej wyboru.

Wywiad swobodny - ogólna charakterystyka. 49

3.3 Narzędzie badawcze. 54


Rozdział 4 Analiza wyników badań empirycznych. 61
Wnioski końcowe 86


Bibliografia 88


WSTĘP
Praca dotyczy szeroko rozumianego problemu medycyny niekonwencjonalnej. Miała dostarczyć informacji dotyczących zawodu terapeuty medycyny niekonwencjonalnej oraz wybranych aspektów tej działalności.

Zainteresowanie tematem medycyny niekonwencjonalnej i zawodem terapeuty medycyny niekonwencjonalnej wynika z obserwacji i styczności z powyższymi na przestrzeni ostatnich dwóch lat.

Praca jest wynikiem zainteresowania problematyką medycyny niekonwencjonalnej. Na przestrzeni ostatnich kilku lat zaobserwować można było wzrost podaży ofert handlowych i usług medycyny niekonwencjonalnej. Powstają nowe gabinety terapeutów medycyny niekonwencjonalnej, wydawnictwa np. „VILCACORA”, „RAVI” poszerzają swoją ofertę, a Targi Medycyny Niekonwencjonalnej odwiedza wielu zainteresowanych. Medycyna niekonwencjonalna mocno zakorzeniła się w świadomości społecznej. Wiele osób zawodowo świadczy usługi terapeutyczne. Jest to duża grupa pracująca na terenie całej Polski.

Jednakże, brak jest opracowań naukowych dotyczących tej grup[y społecznej. Temat profesjonalnych działań terapeutów medycyny niekonwencjonalnej nie został jeszcze rozwinięty przez świat badaczy problemów społecznych. Oferta wydawnicza porusza problem medycyny niekonwencjonalnej i metod ich działania, pomijając aspekt zawodowy terapeutów medycyny niekonwencjonalnej.

Często zdarza się, że lekarz akademicki rozkłada ręce i nie daje szans na wyleczenie chorego. Wiele osób udaje się wówczas do terapeutów medycyny niekonwencjonalnej. Rosnące zainteresowanie naturalnymi metodami leczenia wynika często z rozczarowania medycyną akademicką oraz braku indywidualnego podejścia lekarza do pacjenta. Terapeuta medycyny niekonwencjonalnej daje natomiast pacjentowi nadzieję na wyzdrowienie i przejawia zainteresowanie jego osobą. Takie podejście do chorego aktywuje siłę życia, która znajduje się w każdym człowieku. Pacjent przeżywa każdy następny dzień jako dar medycyny niekonwencjonalnej.

Wielu naukowców przestrzega jednak przed korzystaniem z usług terapeutów medycyny niekonwencjonalnej. Ostrzegają oni społeczeństwo przed zabiegami i specyfikami zalecanymi przez uzdrawiaczy. Według nich wielu „cudownych uzdrawiaczy”, to zwykli oszuści. Jednakże w Polsce nikt nie próbuje ograniczyć tego typu działalności. Nie ma też żadnego oficjalnego stanowiska wobec działalności terapeutów medycyny niekonwencjonalnej ze strony władz, a przede wszystkim ze strony Ministerstwa Zdrowia i Opieki Społecznej.

Bark opracowań socjologicznych dotyczących profesji terapeutów medycyny niekonwencjonalnej był głównym motywem do powstania pracy. Od kilku lat liczba uzdrawiaczy wzrasta, powstała nowa grupa społeczna o której niewiele wiadomo.

Dlatego też celem pracy było dostarczenie informacji na temat grupy zawodowej terapeutów medycyny niekonwencjonalnej, a w szczególności uzyskanie danych empirycznych, które pozwoliłyby stwierdzić, czy zespół czynności wykonywanych przez terapeutów jest zawodem w sensie socjologicznym.

Praca składa się z czterech rozdziałów.

Pierwszy z nich omawia problem definiowania medycyny niekonwencjonalnej. Opisuje naturalne metody leczenia i ich źródła. Przedstawia miejsce medycyny we współczesnym społeczeństwie.

Rozdział drugi poświęcony jest problemowi zawodu i wybranym jego aspektom. Opisuje problem etyki zawodowej i kontroli społecznej zawodu.

Rozdział trzeci dotyczy części empirycznej pracy. Przedstawia on problematykę i cele badania oraz narzędzie badawcze jakim są dyspozycje do wywiadu swobodnego. W rozdziale przedstawiona jest ogólna charakterystyka zastosowanej metody badawczej jaką jest wywiad swobodny wraz z uzasadnieniem jej wyboru.

Rozdział czwarty poświęcony jest analizie zebranego materiału empirycznego. Przedstawione są w nim wnioski końcowe przeprowadzonego badania.

Rozdział 1

Medycyna niekonwencjonalna.


1. 1 Definicja pojęcia medycyny niekonwencjonalnej.

Zdefiniowanie terminu „medycyna niekonwencjonalna” może dostarczyć pewnych trudności. Wszystkie definicje mają wspólny cel jakim jest wyjaśnienie powyższego terminu. Zauważyć jednakże można, że autorzy zwracają uwagę na różne aspekty charakteryzujące ten problem. Jedni wyjaśniają, iż medycyną niekonwencjonalną jest wszystko, co wykracza po za akademickie postrzeganie medycyny. Inni specjaliści w tej dziedzinie uważają, pozostawiając wątek akademicki na marginesie, że medycyna niekonwencjonalna to przede wszystkim wszelkie metody i środki leczenia mające swe korzenie w naturze. Zapoznając się z literaturą poświęconą problematyce medycyny niekonwencjonalnej napotkać można różne sposoby jej nazywania. Najczęściej stosowanymi są:



  1. medycyna naturalna - właściwa naturze, przyrodzie, zgodna z prawami natury; utworzona, powstała, odbywająca się bez udziału człowieka; niesztuczna, prawdziwa

Określenie medycyna naturalna oznacza terapie:

  • na potencjale natury (np. wykorzystujące właściwości ziół, bazujące na zdrowej żywności, energii świeżego powietrza, drzew, szlachetnych kamieni, oddziaływania pszczół, zapachów roślin, oddziaływania słońca itd.) zamiast ograniczania się do możliwości terapeutycznych wynikających z rozwoju technologicznego
    (np. możliwości wynikające z rozwoju chemii leków)

  • wykorzystujące naturalne (choć często ukryte) zdolności organizmu ludzkiego,
    w kwestii diagnozowania (np. diagnozowanie z dwunastu rodzajów tętna w medycynie chińskiej), jak i terapii oraz samoleczenia ( np. terapia świadomym oddychaniem) - zamiast np. bazowania na samej tylko aparaturze medycznej;



  1. medycyna niekonwencjonalna oznacza metody leczenia nie nauczane obecnie na oficjalnych uczelniach medycznych (lub też nauczane sporadycznie), pochodzące często z tradycji ludowych, czy też z tradycji medycznych innych kręgów kulturowych niż euroamerykański, bądź też autorstwa jednostek tworzących swoje własne szkoły i metody leczenia ( np. tradycja homeopatyczna wywodząca się od S. Hahnemanna );

 
3. medycyna alternatywna - dopuszczająca jedną z dwóch możliwości, dająca możliwość wyboru między dwiema możliwościami.

Określenie medycyna alternatywna oznacza więc metody leczenia będące inną możliwością podejścia do zdrowia człowieka niż w oficjalnej medycynie akademickiej, metody często eksponujące:




  1. holizm ( pogląd, że całości nie da się sprowadzić do sumy części) - nierozerwalną jedność całego organizmu człowieka (współpowiązanie wszystkich układów i organów między sobą, a także z psychiką i duchem) oraz jedność organizmu z otoczeniem społecznym, biologicznym, geograficznym, astronomicznym, czy też współzależność zdrowia od rzeczywistości duchowej,

  2. poszerzenie poznania z aspektu jedynie racjonalnego do poznania poprzez odczuwanie, intuicję, wgląd duchowy,

  3. stanowisko ontyczne (filozoficzne, dotyczące natury bytu), że rzeczywistość materialna funkcjonuje we współpowiązaniu z rzeczywistością duchową

  4. niejednokrotnie podkreślające zależność postaw etycznych terapeuty z jego możliwościami niesienia pomocy.

  5. metody w praktyce najczęściej nie tyle skoncentrowane na zwalczaniu objawu choroby, co pobudzaniu pracy układu odpornościowego, uaktywnianiu zdolności własnych organizmu do samoleczenia.111

W literaturze medycyna niekonwencjonalna określana jest jako naturalna lub alternatywna. Niniejsza praca zawiera powyższe terminy stosowane zamiennie na określenie danych praktyk uzdrawiających. Analogicznie zamiennie stosowane są terminy medycyna konwencjonalna, akademicka, czy oficjalna na określenie sposobu leczenia opartego na wiedzy naukowej.

Analizując napotkane w literaturze definicje , można stwierdzić, iż pojęcie medycyny niekonwencjonalnej jest najszerszym z nich. Zawiera ono w sobie zarówno znaczenie terminu medycyna naturalna, jak i medycyna alternatywna. Medycyna niekonwencjonalna swym zakresem obejmuje, to co opiera się na potencjale natury i wykorzystuje naturalne zdolności ludzkiego organizmu oraz to, co stanowi alternatywne, wobec akademickiego, metody leczenia.

Problemy napotkać można także z definiowaniem poszczególnych metod leczenia. Przykładem może być bioterapia. Według Marka Pilkiewicza, prezesa Polskiego Zrzeszenia Bioenergoterapeutów Dyplomowanych, nawet w samym środowisku zawodowym funkcjonują na ten temat różne poglądy. Terminowi temu przypisuje się całą gamę znaczeń, od leczenia przez nakładanie rąk, po szerokie, obejmujące wszelkie niekonwencjonalne oddziaływania energetyczne z duchowym włącznie.212

Medycyna niekonwencjonalna to dział obejmujący różnego rodzaju metody lecznicze. Przez jednych zwana jest ona medycyną naturalną, przez innych niekonwencjonalną. Określana jest także alternatywną , co oznacza, że istnieje możliwość wyboru metod leczenia odmiennych od tych, które oferuje medycyna konwencjonalna. Ostatnio coraz częściej medycyna niekonwencjonalna i akademicka uzupełniają się, chociaż nie brak między nimi polemik, sporów i kontrowersji. Trudno przekreślić dokonania medycyny konwencjonalnej i w żadnym wypadku zrobić tego nie można. Dzięki niej mamy dostęp do leków szybko działających i ratujących życie. Mamy szczepienia ochronne, znacznie też spadła śmiertelność. Z drugiej strony problemem jest szkodliwość leków chemicznych i powstawanie nieodwracalnych skutków ubocznych po stosowaniu niektórych z nich. Nadużywanie antybiotyków przyczyniło się do spadku odporności, pojawiły się trudne w leczeniu grzybice, rozwinęły się choroby psychosomatyczne, alergie, nałogi, nowotwory jako wynik nieprzystosowania organizmu ludzkiego do tempa zmian cywilizacyjnych i skażenia środowiska, z którymi medycyna często sobie nie radzi. To wszystko spowodowało, że po okresie bezkrytycznej wiary w lek chemiczny zaczęto zauważać jego słabe strony. Nastąpił zwrot w kierunku medycyny bliższej człowiekowi, traktującej go całościowo, a nie jako wybraną jednostkę chorobową. Coraz częściej lekarz konwencjonalny docenia i stosuje którąś z technik medycyny niekonwencjonalnej uzupełniając ją wiedzą i środkami oficjalnymi. Dzieje się tak jednak jeszcze za rzadko. Można by rzec, iż obydwie medycyny ( tradycyjna i alternatywna) pozostają względem siebie w opozycji. Jednakże o wiele bardziej potrzebna jest synteza różnych punktów widzenia do stworzenia nowego, znacznie szerszego obrazu całościowego. A wszystko po to, by bardziej zrozumieć istotę chorób, aby pomóc choremu nie narażając go na powstanie nowego schorzenia. Wówczas można będzie leczyć ciało i ducha. 313

1. 2 Metody leczenia stosowane w medycynie niekonwencjonalnej.
Obecnie na rynku usług zauważyć można różnorodność i wielość oferowanych terapii niekonwencjonalnych. Metody te odwołują się do szerszego patrzenia na świat i człowieka niż terapie medycyny konwencjonalnej. Wiele z nich czerpie z ludowych tradycji leczenia, czego przykładem może być ziołolecznictwo. Dużą popularność, ostatnimi czasy zdobyły sobie terapie medycyny chińskiej, hinduskiej, egipskiej, czy greckiej.

Dokonany tutaj przegląd obejmuje większość terapii dostępnych na polskim rynku usług medycyny niekonwencjonalnej. Powstał on na podstawie ofert gabinetów medycyny niekonwencjonalnej oraz na podstawie informacji zawartych w książce Elżbiety Cybulskiej pt. „Tajemnice niekonwencjonalnej medycyny”(Gdańsk 1993):





  • Agrilloterapia – leczenie wysuszoną i wyprażoną gliną. Stosuje się ją w formie okładów lub podaje w małych ilościach do jedzenia.

  • Akupresura – odmiana masażu łącząca elementy chińskiej akupunktury z masażem całego ciała. Opuszką lub kostką zgiętego palca terapeuta uciska wybrane receptory na ciele pacjenta, najczęściej na twarzy, stopach, dłoniach i plecach.

  • Akupunktura – chińska metoda leczenia polegająca na nakłuwaniu odpowiednich punktów ciała specjalnymi igłami, co wyrównuje przepływ energii nagromadzonej w różnych narządach. Wykorzystywana przede wszystkim w terapiach przeciwbólowych.

  • Anopsologia – instynkt w odżywianiu, opiera się na kilku zasadach: spożywać pokarm tylko wtedy, kiedy ma się uczucie prawdziwego głodu, spożywać tylko pokarmy świeże, każdy produkt zjadać osobno, jeść tylko to na co ma się ochotę i tylko tyle, ile chcemy. Stosowana m. in. przy leczeniu anemii, nowotworów, cukrzycy, impotencji, czy łuszczycy.

  • Apiterapia – metoda polega na leczeniu za pomocą miodu, propolisu lub pyłku pszczelego. Miód jest łatwo przyswajalny przez organizm jako środek odżywczy i posiada wiele właściwości leczniczych. Stosowany jest w leczeniu dróg oddechowych, w stanie wyczerpania, po operacjach, przy bólach stawowych, zatruciach, chorobach zakaźnych i innych. W wielu klinikach na świecie miód jest stosowany w apatii, otępieniu, wyczerpaniu psychicznym. Propolis ma rozległe zastosowanie dzięki właściwościom przeciwbakteryjnym, przeciwwirusowym, przeciwbólowym i regeneracyjnym.

  • Apitoksynoterapia – leczenie jadem pszczelim stosowane jest w chorobach oczu, skóry, nadciśnieniu i w reumatyzmie.

  • Aromatoterapia – leczenie zapachami. Esencje zapachowe mają mobilizować siły organizmu i prowadzić do samo uzdrowienia, np. lawenda działa antydepresyjnie i kojąco.

  • Aurikuloterapia – podnosi ludzkie ucho do roli pulpitu sterowniczego. Ponieważ ma ono kształt ludzkiego embrionu, można je nakłuwać w szczególnych miejscach, by uzdrawiać rożne części ciała.

  • Ayurveda - joga małych palców – mudry, medycyna hinduska, według której każdemu palcu naszej dłoni odpowiada jeden element. Każdy palec kontroluje poszczególny element i odpowiednio nim manipulując można doprowadzić do wyrównania energii w organizmie.

  • Bioenergoterapia – wynika z przekonania, że każdy organizm jest źródłem silnego pola bioenergetycznego. Terapeuta zbliżając ręce do pacjenta odczuwa jego chore organy z reguły jako cieplejsze. Swoją energią wyrównuje potencjały energetyczne.

  • Biorezonans – metoda wykorzystująca oddziaływanie pól elektromagnetycznych. Specjalny aparat modyfikuje drgania patologiczne emitowane przez chory organizm na pozytywne, które do niego wracają. Obieg przepływu energii jest zamknięty, bo w rękach pacjent trzyma elektrody połączone z aparatem.

  • BSM – Biostymulacyjne Sprzężenie z Mózgiem. Polega na przykładaniu dłoni do różnych okolic głowy nad ośrodkami kory mózgowej.

  • Choreoterapia – to w jaki sposób człowiek porusza się , biega, schyla, chodzi mówi o nim bardzo wiele. Odkryła to już kilkaset lat temu medycyna chińska. Terapeuta obserwuje ruchy człowieka , aby dowiedzieć się w jakich częściach ciała znajduje się blokada energetyczna. Dla każdego opracowywany jest zestaw ćwiczeń , których wykonywanie ma pomóc w odblokowaniu energii.

  • Chromoterapia – leczenie kolorem i światłem. Polega na stosowaniu różnych barw promieni w stanach chorobowych ciała i umysłu. Przenikająca moc światła i barw oddziaływuje na protoplazmę komórek, a więc na szybkość i energię reakcji chemicznych zachodzących w organizmie. Stosuje się elektryczne światła z odpowiednimi żarówkami lub kolorowymi przeźroczami. Światło kieruje się na tył ciała, obszar kręgosłupa i system nerwowy.

  • Fitoterapia – ziołolecznictwo, leczenie wyciągami wodnymi albo alkoholowymi z roślin leczniczych oraz preparatami ziołowymi.

  • Gelotologia – naturalny, radosny śmiech jest zdrowiem, może on być pomocny w zwalczaniu chorób i stresów. W trakcie śmiechu przedostają się do krwi substancje wspomagające krwiobieg. Śmiech pomaga w lepszym oczyszczaniu organizmu, usprawnia proces oddychania, wzmaga produkcję histamin, czyli hormonów wewnątrzkomórkowych.

  • Homeopatia – leczenie podobnego podobnym przy użyciu preparatów sporządzonych z roślin, minerałów i produktów zwierzęcych, które są maksymalnie rozcieńczone. Główna zasada homeopatii mówi, że jeżeli chcemy zwalczyć chorobę należy podać środek, który ją wywołuje. Działanie leku homeopatycznego polega na uaktywnieniu układu obronnego człowieka, a podawana mała dawka stanowi bodziec , który mobilizuje układ immunologiczny. Leki te nie powodują żadnych objawów ubocznych.

  • Hydrokolonterapia – czyli dokładna lewatywa. Wprowadzana do jelita woda, pod ciśnieniem, wypłukuje złogi i toksyny. Skuteczna przy zaparciach, ale także w stanach obniżonej odporności, alergiach, nadciśnieniu.

  • Hydroterapia – leczenie wodą. Woda stanowi główny składnik ludzkiego organizmu, a jej nadmiar lub niedobór jest przyczyną różnych chorób. Leczenie polega na stosowaniu odpowiednich kąpieli, okładów, polewań oraz hartowania ciała.

  • Irydologia – rozpoznawanie chorób na podstawie wyglądu tęczówki oka, która związana jest z całym ustrojem człowieka za pośrednictwem systemu krwionośnego i nerwowego oraz nie nazwanego jeszcze systemu obiegu specyficznej energii, która cały czas przebiega przez organizm. Pojawienie się symptomów choroby powoduje kryzys w tym systemie poprzez blokowanie go w określonych miejscach. Irydologia zakłada, że energia ta dociera do tęczówki poprzez 24 nerwy gałki ocznej i powoduje w niej zmiany.

  • Litoterapia – szlachetne minerały są obdarzone wibracją, która działa uzdrawiająco (np. diament dodaje energii, agat zwalcza infekcje, kwarc leczy depresję). Wystarczy pocierać kamieniem chore części ciała. Można też zanurzyć je w wodzie, która pochłonie energię minerałów, a następnie ją wypić.

  • Magnetoterapia – lecznicze właściwości magnesu znane były już w starożytnej Grecji, a także w Chinach, Indiach, Egipcie, czy krajach arabskich. Magnetoterapia pomocna może być w leczeniu nadciśnienia oraz w niektórych schorzeniach układu nerwowo-naczyniowego, a także poprawia samopoczucie. Polega ona na stosowaniu różnego rodzaju przyrządów z magnesem, np. opasek, plastrów, naszyjników, pasów, materacy, bransolet.

  • Makrobiotyka – odpowiedni sposób odżywiania praktykowany na Dalekim Wschodzie, w którym dominują ziarna spożywcze spożywane w całości (stanowią 50-70% jadłospisu) oraz owoce i warzywa. Zasada makrobiotyki sprowadza się do utrzymania równowagi produktów yin (np. słodycze) i yang (np. mięso).

  • Masaż dźwiękiem mis tybetańskich – na ciele pacjenta układa się puste naczynia, które pod wpływem uderzeń wydają wibrujący dźwięk. Wibracja ma uwalniać od stresów, uśmierzać dolegliwości bólowe. W zależności od siły uderzenia misy wydaje ona zróżnicowane dźwięki o różnych walorach terapeutycznych.

  • Masaż polinezyjski MA – URI – jest to masaż całego ciała łącznie ze stawami. Wykonywany jest mięśniami przedramion, w ceremonialnym tańcu w takt maoryjskich melodii. Działa na dolegliwości fizyczne, uwalnia od napięcia nerwowego, oczyszcza z toksyn, relaksuje, odstresowuje, równoważy energetycznie organizm oraz prawą i lewą półkulę mózgową.

  • Masaż Shiatsu – metoda pobudzania energii organizmu przez masowanie i ucisk tzw. tsubos (punktów ucisku), które zlokalizowane są wzdłuż 12 par linii biegnących od nasady głowy do koniuszków palców . Masaż uspokaja, poprawia ukrwienie i mobilizuje organizm do walki z chorobą.

  • Muzykoterapia – leczenie poprzez muzykę, która wpływa na człowieka relaksująco i kojąco. Już w Egipcie, za czasów Kleopatry, muzykę zalecano na receptach. Najszybciej i najsilniej na muzykę reaguje układ naczyniowo-sercowy i oddechowy. Muzyka wzmacnia napięcie mięśni, potęguje proces oddychania, przyśpiesza przemianę materii, zmniejsza napięcie nerwowe, obniża próg wrażliwości na ból. Muzyka uruchamia miliardy komórek mózgowych, sprzyja harmonijnej równowadze, która pomaga w zapobieganiu chorobom.

  • Reiki – energia zewnętrzna przepływa przez człowieka dzięki specjalnemu ułożeniu rąk. W ten sposób wspiera naturalny proces leczenia, usuwa blokady energetyczne, oczyszcza organizm z toksyn.

  • Sokoterapia – soki zawierają wiele cennych witamin, soli mineralnych i mikroelementów, a substancje te są lepiej przyswajalne przez organizm z soków niż z leków syntetycznych. Soki mają działanie zasadotwórcze, co przeciwdziała zakwaszaniu organizmu. Podstawową zasadą jest stosowanie soków ze świeżych owoców i warzyw.

  • Świecowanie uszu – tzw. świece Hopi palą się w uszach około 15 min. Są wykonane z włókna lnianego nasyconego woskiem i ziołami. Dzięki wytworzonemu podciśnieniu usuwane są zanieczyszczenia z ucha, zwiększa się odporność.

  • Technika Aleksandra – jest to zespół ćwiczeń, pozycji i zasad opracowanych przez F. M. Aleksandra mających na celu leczenie i korygowanie kręgosłupa. Metoda ta leczy szereg zaburzeń w organizmie spowodowanych nieprawidłowym wykonywaniem ruchów ciała, które zakłóca swobodny przepływ energii życiowej. Mogą to być różnego rodzaju zaburzenia jak np. reumatyczne, sercowe, żołądkowo-jelitowe i inne.

  • Terapia kroplami dr Bacha – polega na indywidualnym dobieraniu esencji kwiatowych. Umożliwiają one harmonijny rozwój, aktywizują siły witalne, przywracają nadzieję i odwagę, usuwają lęki i depresję, działają pozytywnie na układ nerwowy.

  • Urynoterapia – własny mocz wzmacnia odporność organizmu i oczyszcza go z toksyn. Organizm, któremu podaje się toksyny zawarte w moczu, musi je zwalczyć, przez co staję się bardziej odporny.


1.3 Źródła niekonwencjonalnych metod leczenia.
To, co obecnie zalicza się do medycyna niekonwencjonalnej towarzyszy gatunkowi ludzkiemu od najdawniejszych czasów. Wielce prawdopodobne, że pierwotny człowiek w obliczu choroby działał instynktownie, jak chore zwierzę, szukając ziół leczniczych, głodując, czy oszczędzając siły. Zainteresowanie człowieka ziołami datuje się od niepamiętnych czasów. Wszelkie rośliny, minerały, środki pochodzenia zwierzęcego stanowiły składniki pierwszych leków. Wiedza zdobyta na temat leczenia przekazywana była z pokolenia na pokolenie. W miarę rozwoju kultury i cywilizacji instynkt wielkiej Natury stopniowo zanikał. Dziś możemy go jeszcze obserwować w głębi afrykańskich lub południowoamerykańskich dżungli.414 W początkowym okresie medycyna była sąsiedzką, przyjacielską usługą, której celem było przyniesienie ulgi w cierpieniu. Jednakże już wtedy, zupełnie naturalnie, wyłonili się ze społeczeństwa znawcy, specjaliści, szamani, którzy posiedli wiedzę i postanowili walczyć z chorobą i śmiercią.

W raz z upływem lat następowały ogromne zmiany w tej dziedzinie życia. Dotyczyły one nie tylko rozwoju poszczególnych technik leczenia, wzrostu wiedzy na ich temat, ale także na temat samych chorób. Istotnym wydaje się zmiana statusu owej medycyny. Kilkaset lat temu, to, co dziś nazywamy metodami niekonwencjonalnymi miało status praktyk medycyny konwencjonalnej. Na przestrzeni lat dostrzec można przenikanie metod oficjalnych do sfery alternatywnej i odwrotnie. Przykładami na to mogą być wszelkie ludowe sposoby radzenia sobie z chorobą, jak zagniatanie ciasta chlebowego z pajęczyną opisywane przez Sienkiewicza w „Potopie” lub przykładanie pijawek, które to współcześnie klasyfikujemy do medycyny naturalnej. Przykładem wniknięcia tego, co alternatywne do sfery oficjalnej może być masaż, jakże często stosowany, przez lekarzy, przy różnego rodzaju zabiegach rehabilitacyjnych.

Medycyna, która współcześnie osiągnęła status praktyk niekonwencjonalnych ma bardzo długą historię. Wskazując na jej źródła odwołać się można m. in. do starożytnego Egiptu, czy Chin.

O medycynie starożytnego Egiptu dowiedzieć się można z licznych napisów hieroglificznych na sarkofagach, piramidach i innych pomnikach kultury, a przede wszystkim z papirusów oraz z mumii egipskich i z dzieł pisarzy greckich: Herodota i Diodora. Cała wiedza egipska zawarta była w 42 księgach, które ułożył Toot, bóg wszechwiedzy. Ostatnie 6 tomów tego zbioru traktuje o całości medycyny: pierwszy o anatomii, drugi o chorobach ogólnie, trzeci o narządach, czwarty o lekach, piąty o chorobach oczu i ostatni o chorobach kobiecych. Lekarzom nie wolno było odstępować od zasad wyłożonych w tych księgach. 515

Starożytni Egipcjanie stworzyli niezwykłe technologie i techniki lecznicze. Niektóre z nich przetrwały do dziś jako praktyki niekonwencjonalne, np. wykorzystuje się oddziaływania energii kryształów, znaków i symboli. W starożytnym Egipcie traktowano magię i religię jako współdziałające dla dobra człowieka. Lecznictwem zajmowali się kapłani. Leczyli oni nie tylko ciało chorego, ale i duszę. Było to wynikiem wiary, że wszystkie choroby są wynikiem zachwiania równowagi między energią pacjenta a siłami kosmosu. Każdy z uzdrawiaczy musiał przejść proces wtajemniczenia, przede wszystkim nauczyć się sztuki samo uzdrawiania. Działali oni na powłoki energetyczne człowieka poprzez swoją energię, aby przywrócić choremu zdrowie.

Medycyna, szczególnie ludowa, jest silnie związana z filozofią narodu, jego religią, tradycją i kulturą. Bardzo silny charakter ma ten związek w Chinach, których sposoby leczenia znane są niemal na całym świecie. Przykładem może być metoda zwana akupunkturą. Słowo akupunktura pochodzi od łacińskich słów acus – igła, punctio – ukłucie, a w języku chińskim nazwa jej brzmi czen. Pierwsze informacje o czen pojawiły się kilka wieków przed naszą erą. Oderwany od filozofii, tradycji i kultury Chin system zwany akupunkturą nie przyjmie się w innej społeczności. Metoda ta dla Europejczyka będzie dziwna, niezrozumiała i nienaukowa. Jej system filozoficzno-medyczny jest nam obcy, odległy od pojęć wytworzonych w naszej rzeczywistości. Istotną sprawą jest umiejętność wyłowienia z kultury innego narodu wartości, które są zbliżone do zawartych we własnej kulturze. Myśli, technologie oraz sposoby leczenia, które przenikają do innych społeczności wymagają adaptacji do zmienionych warunków. Pominięcie tego procesu może prowadzić do tego, iż dana wartość umrze śmiercią naturalną, tak jak to się wielokrotnie miało miejsce w przypadku akupunktury.

Duży wpływ na medycynę chińską miała „szkoła wróżbiarska” kierująca się w tłumaczeniu wszelkich zjawisk „zasadą przeciwieństw”(Yang-Yin) oraz teorią „pięciu elementów”(Wu-Sing). Dwie przeciwstawne sobie siły rządzą przyrodą: pozytywna- Yang jest symbolem tego, co mocne, męskie, jasne, twórcze, gorące, piękne oraz negatywna - Yin jest symbolem tego, co słabe, kobiece, ciemne, bierne, zimne. Równowaga tych sił wyznacza porządek na świecie, a ich zmienna dominacje nadaje dynamikę i rytm przyrodzie. Według tradycyjnej chińskiej medycyny dla utrzymania zdrowia potrzebna jest równowaga obu sił Yang i Yin.

Silniejszy Yang symbolizuje wzmożoną czynność danego narządu, natomiast, przewaga Yin powoduje niedoczynność.

Do Yang i Yin dołączono 5 praelementów, z których powstał świat i człowiek: ziemia, złoto, woda, drzewo i ogień. Są one materialnym fundamentem przyrody. Praelementy pozostają w stosunku siebie w dwojakim rodzaju zależności. Jeden element rodzi następny( z ziemi powstaje złoto, ze złota woda, z wody drzewo, z drzewa ogień, a ogień zamienia wszystko w ziemię). Jednocześnie ten sam element niszczy inny np. ogień topi złoto, woda gasi ogień. Podobnie jak w zależnościach we Wszechświecie mogą one pozostawać względem siebie w pozytywnym i uzupełniającym stosunku, jak i mogą również działać przeciw sobie i niszczyć się nawzajem. Zatem aktywność przyrody opiera się na tym wzajemnym pobudzaniu i hamowaniu pięciu praelementów. Człowiek traktowany jest jak mały wszechświat zbudowany z tych samych elementów, dlatego też dotyczą go te same zasady. Wyróżnia się 5 układów, które odpowiadają 5 praelementom: ziemi-śledziona, złotu-płuca, wodzie-nerki, drzewu-wątroba, ogniowi-serce. Nazwy nie odpowiadały ściśle narządom, lecz raczej całym układom, które Chińczycy wyobrażali sobie inaczej i nadawali im funkcje nie zawsze zgodne z rzeczywistością. Serce oznaczało układ krążenia i sferę psychiki, śledziona-układ trawienny, płuca i skóra- układ oddechowy, nerki-układ moczowy, hormonalny oraz odpowiadający za przemianę wodną ustroju, natomiast wątroba oznaczała układ nerwowy. Układy te także pozostają ze sobą w zależności, np. pobudzenie układu nerwowego(wątroba) prowadzi do pobudzenia układu krążenia(serce).616

Skutkiem, równowagi w procesach pobudzania i hamowania, jest zdrowie. Wszelkie zaburzenia tego stanu wywołują chorobę. Pomoc medyka polegała na, odpowiednio do sytuacji, rozproszeniu nadmiaru energii lub jej dodaniu. W medycynie chińskiej lekarz posługiwał się narządami zmysłu(węchem, wzrokiem), zakazane było

rozbieranie i macanie pacjenta. Dlatego też badanie polegało głównie na oglądaniu i obwąchiwaniu pacjenta. Szczególną uwagę poświęcano wyglądowi języka, jamy ustnej, oczu, uszu. W diagnostyce chorób przypisywano dużą rolę tętnu, które różne od rodzaju choroby, było podstawowym symptomem w poznawaniu zmian zachodzących wewnątrz ustroju. Uważano, iż w przyrodzie jest na wszystko lekarstwo. Lekarze chińscy stosowali i znali skuteczne działanie środków takich jak: kamfora, rabarbar, herbata, cebula, imbir, ze środków pochodzenia zwierzęcego należy wymienić klej kostny, szpik kostny, wątrobę, sproszkowane rogi jelenia, krew tygrysa. Znano również środki znieczulające, którymi były wyciągi z mandragory, z opium, z haszyszu. Środki lecznicze wytwarzano z ziół, minerałów, wydalin i wydzielin pochodzenia ludzkiego i zwierzęcego. Na przestrzeni wieków rozwijała się produkcja preparatów leczniczych, zaczęły powstawać pierwsze apteki. Według chińskich źródeł pierwsza apteka powstała 1669 roku. Prowadzona była ona przez członków tej samej rodziny przez ponad 300 lat, a jej pierwszy właściciel był wyłącznym dostawcą leków na dwór cesarski. Apteka ta funkcjonuje po dziś dzień w Pekinie i kontynuuje swą tradycyjną działalność. Obecnie produkcja i jakość leków w Chinach jest pod kontrolą Państwowej Administracji Zdrowia. Specjalne programy rządowe ochraniają geograficzne pochodzenie ziół i produkowane z nich leki. W jednostkach Państwowego Nadzoru Farmaceutycznego każda wyprodukowana seria leków, przed wprowadzeniem na rynek, jest badana pod względem zgodności receptur i czystości fizykochemicznej. Nieprzestrzeganie tych zasad jest karane więzieniem i utratą koncesji. 717

Obok diagnostyki i szerokiej oferty leków w medycynie chińskiej dużą uwagę przywiązuje się wciąż do profilaktyki. Obejmuje ona w swoim zakresie higienę osobistą, regularne odżywianie, gimnastykę, ćwiczenia oddechowe, zapobieganie chorobom zakaźnym, leki odmładzające. Ćwiczenia oddechowe i trening prawidłowego oddychania były doskonałym wzorem technik psychofizjologicznych, uczyły koncentracji, relaksu. Zawierały one element medytacji i autoanalizy. Wszystkie te czynności stawiały na wysokim poziomie chińską profilaktykę zdrowotną.

Wśród wczesnych chińskich terapii fizykalnych znaczącą rolę odgrywała akupunktura, którą wykonywali bosonodzy, wędrujący uzdrowiciele. Drugą, prostszą techniką była moxa. Polegała ona na przypiekaniu lub nagrzewaniu miejsc na ciele papierosami ziołowymi lub spalaniu tego ziela na plasterku cebuli ułożonym na chorym miejscu. Równocześnie obok tych dwóch metod rozwijał się masaż. Była to precyzyjna technika, polegająca na ucisku palcami lub pałeczkami bambusowymi miejsc bolących i odpowiednich punktów na ciele.

W Chinach znane były bańki. Wykonywano je z długich bambusowych rurek i stawiano na różnych częściach ciała nie pomijając twarzy. 8

Chiny słyną także z dużej liczby dzieł o tematyce medycznej. W pierwszym tysiącleciu n. e. pojawiły się pierwsze rękopisy, a od VIII wieku wraz z pojawieniem się techniki ksylograficznej(prostego druku) były one powielane w większej liczbie. W 1111 roku wydano dwustutomową encyklopedię medyczną. A w XIII wieku dwudziestoczterotomowy traktat o chorobach kobiecych. 9

Medycyna chińska ze względu na odległość i odrębność kulturową nie była znana w Europie. Dopiero w epoce rządów dynastii Ming (XIV-XVII w.), kiedy nastąpiła stabilizacja gospodarcza, rozbudowała się żegluga i handel, medycyna chińska zaczęła przenikać do innych krajów. W wieku XVII, po agresji Mandżurów, nastąpił kryzys gospodarczy Chin, który zapoczątkował wpływ kapitału europejskiego na ich gospodarkę. Kolejne wojny w XIX wieku osłabiły politycznie i gospodarczo ten kraj i ostatecznie „obaliły mur chiński”, który skrywał przed światem tajemnicę nowej, egzotycznej i odmiennej od europejskiej filozofii i religii, medycyny chińskiej.10




  1   2   3   4   5   6   7


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość