Strona główna

Komunikowanie jako transmisja


Pobieranie 31.85 Kb.
Data17.06.2016
Rozmiar31.85 Kb.
Socjologia mediów – 3.03.2011

Czym jest komunikowanie?


  • communicare – być w relacji z kimś, czymś, uczestniczyć w, zrzeszać się

  • Nauka o komunikowaniu jest interdyscyplinarna

  • Komunikowanie jako transmisja – najbardziej powszechny, nadawca-> odbiorca

    • Przekazywanie informacji w bardzo szerokim znaczeniu tego terminu, idei, umiejętności itp.

    • informacją jest wszystko to co usuwa niepewność; wartość informacji wynika ze stopnia w jakim redukuje ona niepewność

    • przekazując jakąś informację chcemy wywołać jakąś reakcję

    • Sammuel Morse – wynalazca telegrafu, od jego nazwiska pochodzi nazwa alfabetu morsa

  • Komunikowanie jako rozumienieproces dzięki któremu rozumiemy innych i sami staramy się być zrozumianymi; proces, przez który dwie osoby dochodzą do tych samych myśli lub uczuć

    • Komunikowanie ma charakter symboliczny; posługujemy się symbolami, które mają charakter umowny

  • Komunikacja jako oddziaływaniewszystkie sposoby, którymi ludzie oddziaływają na siebie; użycie znaków i symboli, dzięki którymi sprawuje się władzę

    • Przymus (ekonomiczny) i perswazja – podstawowe instrumenty oddziaływania na innych

    • Nadawca, przekaz, odbiorca – trzy najważniejsze elementy, klasyczna triada

    • Specjalizacja języka – możliwość wpłynięcia na kogoś po przez umiejętne stosowanie symboli tego języka

    • Wiarygodność jako rzetelność – nadawca sprawia wrażenie, że wierzy w to co mówi; jest przekonany, że to co mówi jest prawdziwe; wpływ perswazyjny wywrzeć jest trudniej, ale jak już się uda trwa on długo

    • Wiarygodność jako fachowość – nadawca sprawia wrażenie, że wie o czym mówi; wpływ perswazyjny można uzyskać relatywnie szybko, lecz trwa on stosunkowo krótko

  • Komunikowanie jako łączenie – tworzenie wspólnoty, nawiązuje do etymologii

    • Jest to proces, który łączy nieciągłe części naszego żyjącego otoczenia; tworzenie społecznej całości z jednostek przy użyciu języka lub znaków

    • Komuna – wspólnota

    • Definicja rytualna – dzielenie się informacjami, doświadczeniami w celu stworzenia wspólnoty

  • Komunikowanie jako interakcja – M. Webber

    • Społeczna interakcja za pomocą symboli

    • Symbole:

      • Werbalne

      • Niewerbalne




      • Konkretne

      • Abstrakcyjne

    • Max Webber – dwa typy ludzkich zachowań

      • Działanie – takie zachowanie, z którym osoba działająca wiąże pewien subiektywny sens

      • Działanie społeczne – zachowanie, które zgodnie z sensem nadanym przez osobę działającą odnosi się do zachowań innych ludzi i jest na nie nakierowane

    • Interakcja i komunikowanie to działanie społeczne; interakcja – synonim działania społecznego; komunikowanie – interakcja przy użyciu symboli

    • Proces komunikowania – wzajemne przekazywanie znaczeń przez partnerów komunikowania

    • Komunikowanie – zachowanie, które z punktu widzenia komunikującego ma na celu przekazania przy użyciu symboli wiadomości jednej lub wielu osobom

    • Wyznaczniki komunikowania

      • Aby miało miejsce, co najmniej jedna osoba musi próbować przekazać wiadomość innym osobom

      • Dla samego komunikowania nie jest nieodzowny „właściwy” odbiór

      • Aksjomat metakomunikacyjny Watzlawika – człowiek nie może się nie komunikować

      • Komunikowanie – także mimowolne przekazywanie informacji, gdy obserwator uzna je za niosące treść (np. komunikacja niewerbalna)

  • Komunikowanie jako wymiana:

    • wymiana znaczeń między ludźmi jest możliwa w stopniu, w jakim jednostki maja wspólne postrzeżenia, pragnienia i postawy

    • za pomocą symboli, symbole są nośnikiem znaczeń

    • model wspólnoty doświadczeń odnosi się do tego sposobu komunikowania się;

  • Komunikowanie jako składnik procesu społecznego

    • Środek(instrument), przez który są wyrażane normy grupowe, sprawowana kontrola społeczna, przydzielane role, osiągnięta koordynacja wysiłków, są ujawniane oczekiwania i przenoszony proces społeczny

    • Środek, który umożliwia tworzenie i odtwarzanie procesu społecznego




  • Komunikowanie(w ujęciu ogólnym) – społeczny proces wytwarzania, przetwarzania i przekazywania informacji pomiędzy jednostkami, grupami i instytucjami społecznymi; celem tego procesu jest ciągłe i dynamiczne kształtowanie, modyfikacja bądź zmiana, wiedzy, postaw i zachowań w kierunku zgodnym z interesami i wartościami uczestników tego procesu.

    • Komunikowanie jest celowa

    • Proces wzajemny – wytwarzanie, przetwarzania i przekazywanie informacji pomiędzy podmiotami

    • Komunikowanie może angażować rożną liczbę uczestników

  • Cechy procesu komunikowania się:

    • Społeczne

    • Symboliczne

    • Kreatywne

    • Dynamiczne – polega na pewnym intelektualnym zachowaniu, musi być uczyniona pewna aktywność

    • Ciągłe – nie ma cezury czasu, w którym się komunikujmy, a w którym nie

    • Wzajemne – występuje między nadawcą, a odbiorcą sprzężenie zwrotne

    • Niepowtarzalne – każde komunikowanie ma swoja przeszłość, teraźniejszości przyszłość, nie powtarzamy tego samego komunikowania się

    • Nieodwracalne – komunikat, który został odebrany przez odbiorcę nie może mu być w sposób fizyczny odebrany, bo informacja jest nie materialna!(nośnik informacji jest materialny, informacja nie)

    • Kompleksowe – złożonym, warunkowany na wielu poziomach, które zachodzą w tym samym czasie

  • Rodzaje znaków:

    • Symbole – nie mają żadnego odniesienia do rzeczywistości, brak związku między znakiem a rzeczywistością, związek arbitralny

    • Ikony – np. fotografia

    • Indeksy – wyznaczniki, znaki, które występują samodzielnie, odnoszą się do procesu lub zjawiska, np. temperatura jako wskaźnik stanu chorobowego, dym jako wskaźnik ognia

  • Komunikowanie werbalne i niewerbalne – różnice

    • Werbalne

      • Nieciągłe

      • Wysoka kontrola

      • Wewnętrzna struktura przekazu

      • Liczne reguły

      • Interioryzacja(nieuświadomiony proces uczenia się języka ojczystego) i instytucjonalna edukacja

    • Niewerbalna

      • Ciągłe

      • Niska kontrola

      • Brak wewnętrznej struktury przekazu

      • Jedna reguła

      • Naśladownictwo

  • Reguła stosowności – zachowanie się stosownie do danej sytuacji

  • Funkcje komunikacji niewerbalnej wobec komunikowania językowego:

    • Uzupełniania(wzmacnianie [np. uśmiech] bądź negacja)

    • Organizowania

    • Substytutu(zastępowania)

    • Podkreślania – ma wyeksponować pewne elementy przekazu

  • Komunikowanie niewerbalne:

    • Komunikaty indywidualne – powstają niezależnie od tego czy jednostka wchodzi w interakcje czy nie:

      • Mowa ciała – wszystko to związane z naszą fizycznością

      • Niewerbalne aspekty komunikowania językowego – związane z artykulacją np. barwa głosu, wysokość dźwięku, tempo, siła głosu, rytm, rezonans

      • Zmiana wielkości źrenic – absolutnie niekontrolowany

    • Komunikaty interakcyjne – które są wynikiem interakcji z innymi osobami

  • Typy komunikowania:

    • Masowe – proces komunikowania masowego:

      • Wykorzystanie mediów masowych

      • Nadawca: instytucja medialna

      • Odbiorca: publiczność masowa

      • Przekaz publiczny

      • Wielka skala rozpowszechniania i odbioru

      • Jednokierunkowy przepływ

      • Asymetryczność relacji

      • Depersonalizacja i anonimowość

      • Opóźnione sprzężenie zwrotne

      • Gatekeeperzy

    • Instytucjonalne – dotyczy wielkich grup społecznych, gdzie nie ma możliwości bezpośrednich interakcji miedzy ich uczestnikami, nadawcą jest albo grupa, albo jednostka w imieniu grupy, jest w jakiś sposób zorganizowane

    • Grupowe – dotyczy małych grup społecznych, istnieje możliwość bezpośrednich interakcji, dwa aspekty:

      • Intragrupowa – w obrębie grupy

      • Intergrupowa – między grupami

    • Interpersonalne

    • Intrapersonalne

  • Mass media (media masowe)

    • Media jako instrument komunikowania

      • Instytucjonalne środki publicznego komunikowania na odległość, do wielu odbiorców, w krótkim czasie

      • Cztery zmienne zastosowania i znaczenia mediów w kontekście społecznym:

        • Cele komunikacyjne, potrzeby i sposoby korzystania

        • Technologie publicznego komunikowania na odległość do wielu odbiorców

        • Formy organizacji społecznej zapewniające umiejętności i warunki produkcji i dystrybucji

        • Zorganizowane formy zarządzania w „interesie społecznym”

    • Media jako instytucje medialne

      • Wszystkie rodzaje organizacji i działalności związanych z mediami

      • Główne zadanie: produkcja i dystrybucja treści symbolicznych

      • Działania w sferze publicznej, regulowane prawnie

      • Organizacja jest profesjonalna i biurokratyczna

      • Są wolne i pozbawione władzy (system demokratyczny)

  • Nadawca publiczny

    • dostępność terytorialna i techniczna

    • zaspokajanie potrzeb różnych grup odbiorców

    • finansowanie z trzech źródeł: abonament, działalność gospodarcza, dotacja z budżetu

    • dbałość o niezależność

    • dbałość o innowacyjność

    • dbałość o pluralizm

    • funkcje społeczne: kultura, polityka

  • Model komunikowania jako model przepływu informacji

    • Model topologiczny C. Lewina(1947) – bramy, bramkarze, medium, odbiorca; bramkarze pewne informacje przepuszczają, zatrzymują inne; role bram i bramkarzy pełnią osoby związane z mediami np: redaktorzy naczelni, dziennikarze, wydawcy, producenci, właściciele stacji

  • Cechy wiadomości decydujące o jej medialnym rozpowszechnieniu

    • Moment wystąpienia zjawiska

    • Nabrzmiałość, w tym intensywność zjawiska

    • Jednoznaczność

    • Znaczenie

    • Zgodność

    • Zaskoczenie, w tym rzadkość i nieprzewidywalność

  • Zasady ogólne (Galtung, Ruge)

    • Im bardziej odległy naród, tym silniejsza tendencja do pokazywania tylko jego elit

    • Im wyższa pozycja społeczna osób, tym silniejsza tendencja do pokazywania negatywnych stron ich funkcjonowania

    • Dystans kulturowy między miejscem wydarzenia a miejscem odbioru informacji ma wpływ na społeczną ocenę zdarzeń

  • Informacje dzielimy na

    • Twarde – mają znaczenie systemowe twarde, dotyczą ważnych spraw politycznych, gospodarczych

    • Miękkie – dotyczą zjawisk i wydarzeń nie mających dużego znaczenia systemowego, nie odgrywają dużej roli dla ogółu,

    • Spot news – informacje nagłe, dotyczą niespodziewanych wydarzeń

    • Wiadomości rozwojowe – dot. „nagłych sytuacji”

    • Wiadomości trwające – zwykle wcześniej zaplanowane, stanowiące serię historii na ten sam temat

  • Typy zdarzeń(Gans 1979)

    • Ważne – kluczowe postaci w hierarchii politycznej lub społecznej, wpływ na kraj lub społeczeństwo, wpływ na dużą liczbę osób, umocowanie w przeszłości i wpływ na przyszłość

    • Interesujące – nie byle bezpośrednio wpływające na odbiorców, co wzbudzające ich zainteresowanie, historie lekkie, równoważące wydarzenia ważne

  • Typy zdarzeń interesujących

    • Zwykli ludzie w niezwykłych sytuacjach

    • Nieoczekiwana zmiana ról

    • Historie wywołujące silne uczucia

    • Inne (wyjątkowe, zaskakujące, zabawne) historie

  • Kryteria wg Tony’ego Harcupa&Deirdre’a O’Neilla

    • Elita władzy

    • Celebryci

    • Rozrywka

    • Zaskoczenie

    • Negatywny charakter

    • Pozytywny charakter

    • Znaczenie

    • Kontynuacja

    • Preferencje danego medium

  • Infotainment

    • Przekazywanie/dostarczani „twardych” i/lub ważnych informacji w przyjemny, atrakcyjny, sposób

    • Odnosi się zasadniczo do telewizji

    • Często utożsamiane z miękkim informacjami

    • Prowadzący – anchorman: przekraczanie granic między dziennikarstwem i konferansjerką

  • Junk ford journalism

    • Carl Jansen – 1983 – Penthose

    • Oskarżenie mediów o ignorowania ważnych historii

    • Dziennikarskie triwia, serwowane publiczności w kilku kategoriach

      • Brand name news – plotki o cerebrytach

      • Sex news – wystawianie na pokaz i pobudzanie

      • Yo-yo news – codzienni zmieniające się statystyki

      • Show business news

      • Crazy news – dziwactwa

      • Anniversary news – rocznice ważnych wydarzeń lub śmierci celebrytów

      • Sports news – plotki i pogłoski

      • Political news

  • Żółte dziennikarstwo

    • rodzaj dziennikarstwa, który sprowadza informacje do przyciągających uwagę headline’ów, co pozwala zwiększyć sprzedaż

    • przesada, skandalizacja, sensacyjność, brak profesjonalizmu

    • Campbell – żółta prasa: wielokolumnowa pierwsza strona z nagłówkami dotyczącymi różnych tematów(Np. sport, skandal), pogrubione liternictwo, duże ilustracje, poleganie na nienazwanych źródłach

    • Lata 1900 – Nowy York, walka głównych gazet o nakład

    • Dzisiaj: pejoratywnie o dziennikarstwie, które traktuje informację nieprofesjonalnie lub nieetycznie (Np. polityczne uprzedzenia); także dramatyzowanie wydarzeń

  • Żółte dziennikarstwo – F. Mott(1941)

    • Straszące nagłówki, wielki druk, mało istotne wydarzenie

    • Hojne wykorzystywanie zdjęć lub rysunków

    • Wykorzystywanie fałszywych wywiadów, mylących nagłówki, pseudo-nauki, fałszywej wiedzy do tzw. ekspertów

    • Nacisk na kolorowe dodatki

    • Dramatyczne współczucie dla słabszych, przeciw systemowi

  • Początki:

    • Wojna J. Pulitzera (NY World) i W.R. Hearsta – lata 1895 – 98

    • J. Pulitzer – stworzenie gazety dla imigrantów; rozrywkowa, pełna zdjęć, gier i konkursów; sporo historii kryminalnych; 2 centy za 8-12 strpn

    • Jednak przekonanie, że prasa ma obowiązek ulepszania społeczeństwa;NYW w służbie społecznych reform (fala upałów 1883)

    • W.R. Hearst – SF Examiner, 1895 – NYJ 1

    • Podobieństwa: nachylenie demokratyczne, współczucie dla świata pracy i imigrantów, inwestycja w wydania niedzielne – podobne do tygodniowych magazynów




©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość