Strona główna

Kształcenie i szkolenie personelu dla potrzeb energetyki jądrowej


Pobieranie 58.49 Kb.
Data19.06.2016
Rozmiar58.49 Kb.
Kształcenie i szkolenie personelu dla potrzeb energetyki jądrowej

Dr Robert L. Long

Nuclear Stewardship sp. z o.o.

Albuquerque, Nowy Meksyk, USA



Wprowadzenie

Czuję się zaszczycony faktem, że zostałem zaproszony do przedstawienia niniejszego referatu dotyczącego edukacji i szkolenia personelu elektrowni jądrowej. Dziesięć lat temu uczestniczyłem w podobnej konferencji NPPP w Warszawie i to dzięki temu zostałem zaproszony. Zasugerowałem Komitetowi Programowemu NPPP 2006, że brakuje ważnego elementu w przygotowanym przezeń wstępnym programie, tj. problemu przygotowania personelu. Ich odpowiedź brzmiała: „niech Pan przybędzie i nam o tym opowie”. Przygotowując ten referat dowiedziałem się, że MAEA podjęła znaczne wysiłki mające na celu określenie potrzeb w dziedzinie infrastruktury, mające na celu wsparcie krajów członkowskich planujących wprowadzenie energetyki jądrowej. Będę się często odwoływał do dokumentów MAEA. Nota Bene wszystkie ostatnie dokumenty MAEA są dostępne na stronie www.iaea.org.


Przygotowanie wysoko wykwalifikowanego personelu jest podstawowym elementem w infrastrukturze niezbędnej dla kraju planującego wprowadzenie energetyki jądrowej. Jak wskazuje MAEA [1] przyjętą zasadą jest określenie wiedzy, umiejętności i zdolności pracowników niezbędnych przy wdrażaniu projektu jądrowego oraz rozwinięcie instytucji edukacyjnych i szkoleniowych mających przygotować pracowników, aby mogli wypełniać swoje funkcje. Referat opisuje niektóre wymagane umiejętności, podaje niektóre szacunki ilościowe dot. ilości niezbędnego personelu, wskazuje na możliwości edukacyjne i szkoleniowe oraz w podsumowaniu podaje niektóre sugestie jak rozpocząć działania na rzecz tego ważnego elementu infrastruktury.

Umiejętności wymagane dla EJ

Wymagany jest szeroki zakres umiejętności inżynieryjnych i technicznych jako podstawa dla czynności projektowania, budowy, eksploatacji i utrzymania w ruchu elektrowni jądrowych. MAEA [2] wymienia je, jak następuje:



  • Inżynieria komputerowa (komputery nadzorujące procesy w elektrowni / symulatory);

  • Inżynieria projektu i modyfikacji projektowych:

  • Budowlana / strukturalna, w tym sejsmika,

  • Mechaniczna,

  • Elektryczna,

  • Układów pomiarowych i sterujących;

  • Programy inżynieryjne:

  • Inspekcje w czasie pracy i testowanie,

  • Zjawiska korozji,

  • Probabilistyczna analiza ryzyka i bezpieczeństwa,

  • Ocena stanu technicznego wyposażenia,

  • Zawory z napędem elektrycznym i pneumatycznym,

  • Ochrona przeciwpożarowa;

  • Inżynieria zaopatrzenia;

  • Inżynieria reaktorowa / analiza paliwa jądrowego;

  • Inżynieria systemów.

Dla bezpiecznej eksploatacji i konserwacji EJ niezbędni są różni specjaliści, posiadający odpowiednie umiejętności, w tym:



  • Operatorzy reaktora,

  • Operatorzy wyposażenia elektrowni,

  • Technicy ochrony radiologicznej,

  • Technicy chemicy,

  • Mechanicy,

  • Elektrycy,

  • Technicy układów pomiarowych i sterujących.

Cały personel EJ musi posiadać wysoką kulturę bezpieczeństwa jądrowego [3]. Szkolenie w dziedzinie znajomości problemów radiologicznych jest niezbędną częścią tej kultury. Te szkolenie powinno obejmować następujące zagadnienia:



  • Radioaktywność i jej źródła,

  • Skutki zdrowotne (biologiczne) promieniowania,

  • Metody i przepisy dot. ochrony radiologicznej,

  • Pomiary promieniowania,

  • Kontrola ekspozycji i kontaminacji,

  • Zarządzanie odpadami radioaktywnymi,

  • Ustanowienie postępowania w zakresie ochrony radiologicznej,

  • Działania dla ograniczenia uwolnień i skutków awarii.

W minionych latach zbyt często się zdarzało, że odpowiednie organizacje uznawały, że jest możliwe przeniesienie pracowników z pracy w nie-jądrowym środowisku do pracy w elektrowni jądrowej z niewielką ilością lub bez szkoleń w dziedzinie bezpieczeństwa radiologicznego. Pracownicy muszą zdawać sobie sprawę, że z technologią jądrową wiążą się wyjątkowe rodzaje ryzyka, a każde działanie musi być realizowane w bezpieczny, odpowiedzialny i sensowny środowiskowo sposób. Pracownicy wykazują poszanowanie dla technologii jądrowej wtedy, gdy: (1) przyjmują odpowiedzialność za bezpieczeństwo jądrowe, radiologiczne, środowiskowe i przemysłowe oraz wykazują odpowiedzialność we wszystkich swoich czynnościach, (2) dążą do doskonałości technicznej i operacyjnej, (3) nieustannie przewidują i przygotowują się wobec możliwości wystąpienia sytuacji nieprzewidzianych, (4) minimalizują swoją ekspozycję na działanie materiałów radioloaktywnych i niebezpiecznych, (5) zmniejszają ilość wytwarzanych odpadów jądrowych i przemysłowych do możliwie najmniejszej ilości, (6) podporządkowują się wszystkim wymogom, ale dążą do wyjaśnienia wymagań, które wydają im się pozbawione sensu oraz (7) identyfikują i informują o problemach odnoszących się do zagadnień bezpieczeństwa i jakości, rekomendując odpowiednie rozwiązania gdziekolwiek jest to możliwe oraz zachęcają innych aby postępowali podobnie. Przytoczyłem te siedem cenionych zachowań, aby podkreślić znaczenie uznawania wyjątkowych wymagań w pracy z materiałami jądrowymi.



Liczba niezbędnych pracowników

Wiele czynników wpływa na wielkość siły roboczej niezbędnej do eksploatacji elektrowni jądrowej. W [2] jest podana wyczerpująca lista tych czynników. W skrócie, obejmuje ona takie sprawy jak liczba bloków w danej lokalizacji, lokalizacja elektrowni w stosunku do centrów zamieszkania oraz usługi świadczone przez podwykonawców w ramach zawartych umów, wymogi legislacyjne dot. budowy i eksploatacji, prawo środowiskowe oraz wymogi dot. monitorowania środowiska, prawo pracy oraz czy pracownicy są reprezentowani przez związki zawodowe, i wreszcie wielkość niezbędnego wysiłku na rzecz informacji społecznej i edukacji.


W wyniku poszukiwania w Internecie znaleziono informacje o poziomie zatrudnienia dla różnej wielkości elektrowni jądrowych. Przegląd elektrowni jądrowych w USA dokonany w 2005 r. [4] pokazał, że średni całkowity personel elektrowni jądrowej z pojedynczym blokiem wynosi około 800 osób. Na podstawie tego przeglądu oraz danych znalezionych w raportach MAEA, stwierdzić można, że odchylenia od tej średniej mogą wynosić +/- 300 osób. W [5] można znaleźć podział personelu na następujące grupy: eksploatacja, utrzymanie ruchu, inżynieria, bezpieczeństwo, usługi pomocnicze i lokalne. Personel z tych obszarów obsługuje 46 procesów, które można podzielić na cztery grupy pokazane w Tablicy 1.

Tablica 1. Typowy personel elektrowni jądrowej

Grupa procesów

Typowa liczebność personelu


Procesy operacyjne

425

Licencjonowanie i inżynieria

170

Zarządzanie, finanse i administracja

110

Procesy ogólne

95

Suma


800

Innym podejściem do kwestii personelu jest spojrzenie nań z punktu widzenia wymaganych umiejętności edukacyjnych i szkoleniowych. Tablica 2 ukazuje przybliżoną liczebność niektórych z tych kategorii.



Tablica 2. Kategorie wymaganego personelu dla EJ

Kategoria personelu

Przybliżona wymagana liczebność


Inżynierowie budowlani

5

Inżynierowie komputerowi, inżynierowie elektrycy oraz inżynierowie systemów pomiarowych i sterujacych

20

Inżynierowie mechanicy

15

Inżynierowie jądrowi

25

Inżynierowie projektu

30

Operatorzy sterowania i wyposażenia bloku

75

Technicy chemicy


20

Technicy utrzymania ruchu*

135

Technicy ochrony radiologicznej i zarządzanie odpadami radioaktywnymi

35

Personel ochrony fizycznej

70

Personel szkoleniowcy

35

Pozostały personel

335

Suma

800

*W tym: elektrycy, technicy układów pomiarowych i sterujących, mechanicy
Przytoczono te liczby, w celu uzmysłowienia sobie wymaganej liczebności personelu niezbędnej do eksploatacji i utrzymania w ruchu elektrowni jądrowej. Wiele innych umiejętności jest potrzebnych do zaprojektowania i budowy EJ. Dalsze szczegóły może zainteresowany Czytelnik znaleźć w wymienionej powyżej publikacji MAEA.

Zasoby edukacyjne i szkoleniowe

Ze względu na globalny charakter energetyki jądrowej znacznie szerszy jest zasób źródeł dostępnych dla kraju rozpoczynającego program rozwoju energetyki jądrowej. Łączność internetowa daje dostęp do olbrzymiej ilości informacji. Postęp w elektronice, programy zdalnego nauczania dają dostęp do edukacji i szkoleń z bardzo różnych źródeł.


Oczywistym jest jednak, że w pierwszym rzędzie szacuje się możliwości instytucji krajowych. Dr Tadeusz Wójcik oraz prof. Jerzy Niewodniczański przedstawili podsumowanie stanu wiedzy o zagadnieniach jądrowych i edukacji inżynierskiej w Polsce. Żadna ze szkół wyższych w Polsce nie ma programów nauczania w obszarze inżynierii jądrowej, zarówno na poziomie inżynierskim ani migisterskim. Częściowo wynika to z faktu, że młodzi ludzie nie dostrzegają perspektyw znalezienia pracy w tej dziedzinie. Jednakże, prawie wszystkie techniczne szkoły wyższe posiadają opcje związane z elektroenergetyką w swoich programach dot. inżynierii elektrycznej i mechanicznej. W ramach swoich ogólnych programów związanych z energią lub fizyką, niektóre techniczne szkoły wyższe oferują kursy wprowadzające w dziedzinie inżynierii jądrowej. Szkoły wyższe techniczne w Warszawie, Krakowie, Gdańsku oraz Gliwicach prawdopodobnie mogłyby zainicjować programy dla inżynierii jądrowej. Programy takie istniały na tych uczelniach w późnych latach 80-tych XX w. Żaden z instytutów badawczych, włączając w to Instytut Energii Atomowej oraz Techniki i Chemii Jądrowej, nie oferuje kursów w dziedzinie energetyki jądrowej lub bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej. Niektóre z nich mają programy doktorskie w wybranych dziedzinach jądrowych, pod warunkiem, że są zatrudnieni wykładowcy w tych dziedzinach. Niektóre szkoły wyższe oferują kursy w dziedzinie fizyki medycznej lub bezpieczeństwa radiologicznego na poziomie inżyniera lub magistra. Ponieważ sytuacja ta istnieje od 15 lat, wystąpi zapotrzebowanie na przygotowanie przyszłych nauczycieli (członków wydziałów) w dziedzinie inżynierii jądrowej. Zagadnienie to zostanie rozważone w następnym akapicie.
Za wyjątkiem techników bezpieczeństwa radiologicznego, są w Polsce szkoły zawodowe kształcące techników chemików, mechaników, elektryków oraz techników układów pomiarowych i sterujących. Są dwa poziomy kształcenia techników: (1) 2-3 letnie szkoły zawodowe oraz (2) 4-5 letnie technika. Do obu tych szkół przyjmowani są kandydaci po wstępnej 9-letniej edukacji. Są również programy doszkalania w ramach szkolenia zawodowego. Zakres tych programów zdaje się zmniejszać. We wszystkich tych przypadkach jest mało prawdopodobne, aby uczący się otrzymali szkolenie w obszarze wiedzy radiologicznej jak opisano to wyżej.
Na podstawie tego krótkiego oszacowania edukacji i szkoleń w dziedzinie jądrowej, które obecnie są dostępne w Polsce, staje się jasne, że rozwój programu energetyki jądrowej w Polsce będzie wymagał, aby nowe programy edukacyjne i szkoleniowe stały się bardzo ważnym elementem planowania.

Jak zacząć?

Ponieważ moja wiedza o rzeczywistych możliwościach edukacyjnych i szkoleniowych w Polsce jest bardzo ograniczona, przytoczone tutaj pomysły mają jedynie na celu stymulowanie rozważań na temat tego jak rozpocząć planowanie budowy zasobów ludzkich. W USA prawdopodobnie byśmy utworzyli komitet. Taki komitet, złożony z przedstawicieli środowiska edukacyjnego i zarządów towarzystw energetycznych, oceniłby obecny stan zasobów ludzkich, określiłby przyszłe potrzeby oraz dokonałby analizy braków, tj. jakim potrzebom nie można sprostać bez wprowadzenia nowych programów. W tablicy 3, wziętej z [1], ukazano oszacowanie MAEA dot. minimalnych potrzeb infrastrukturalnych na rzecz programów edukacyjnych i rozwoju zasobów ludzkich.


Tablica 3. Minimalna infrastruktura programów edukacyjnych i rozwoju zasobów ludzkich

Pozycja infrastruktury

Opis


1 – Rozwój instytucji edukacyjnych dla zagadnień związanych z energią jądrową

Rozważane instytucje:

  • Szkoły wyższe i zawodowe, w tym związane z daną lokalizacją elektrowni.

Źródła kadry kształcącej:

  • Wydziały inżynierii budowlanej, mechanicznej, elektrycznej, metalurgicznej, chemicznej, komputerowej i środowiskowej oraz wydziały fizyki

2 – Dodatkowe kursy na rzecz wzmocnienia rozwoju zasobów ludzkich dla pierwszego jądrowego reaktora energetycznego

  • Fizyka jądrowa i projektowanie reaktora

  • Bezpieczeństwo jądrowe

  • Radiologia, radiografia i ochrona radiologiczna

  • Analizy termiczne, hydrauliczne i termo-hydrauliczne

  • Zaawansowana analiza materiałowa i mechanika

  • Zaawansowane projekty oprzyrządowania i oprogramowania komputerowego i ich konserwacja (oprzyrządowanie monitorowania komputerowego i oprogramowanie sterowania w czasie rzeczywistym)

  • Materiałoznawstwo w dziedzinie budownictwa, mechaniki i związane z procesami (stal, beton, cyrkon, ceramika, żywice, okablowanie, itd.)

  • Zastosowanie, kalibrowanie i konserwacja urządzeń elektrycznych, mechanicznych i cyfrowych układów pomiarowych

  • Zasady inżynierii czynnika ludzkiego

  • Procesy i metodologia zapewnienia i zachowania jakości

  • Planowanie, harmonogramy, zarządzanie materiałowe i kontrola kosztów

  • Analiza środowiskowa

3 – Programy szkoleniowe wspierane przez MAEA

Do uzgodnienia w drodze technicznej współpracy z MAEA:

  • Misje techniczne MAEA z warsztatami dot. wdrażania elektrowni jądrowej i jej niezbędnej infrastruktury

  • Krótkoterminowe (tygodniowe) i długoterminowe (miesięczne) programy szkoleniowe MAEA w krajach mających programy jądrowe

4 – Programy szkoleniowe z krajów mających programy jądrowe

  • Programy szkoleniowe uzgodnione z dostawcami i wykonawcami reaktorów

  • Programy szkoleniowe uzgodnione bezpośrednio z instytucjami dozoru jądrowego w krajach posiadających energetykę jądrową

  • Programy edukacyjne i szkoleniowe uzgodnione bezpośrednio ze szkołami wyższymi posiadającymi programy szkolnictwa wyższego w dziedzinie inżynierii jądrowej, techniki jądrowej lub ochrony radiologicznej (ten punkt dodany przez autora niniejszego referatu)

Postępowanie stosowane w USA w latach 1950 i 1960 w rozwijaniu infrastruktury – poz. 1, „instytucje edukacyjne dla zagadnień związanych z energią jądrową” – może dostarczyć przydatnego modelu dla Polski. Największą różnicą dzisiaj jest to, że teraz jest o wiele więcej dostępnych zasobów. Być może moja historia osobista będzie mogła stanowić ilustrację ww. procesu. Amerykańska Komisja ds. Energii Atomowej (U.S. Atomic Energy Commission – AEC), poprzedniczka obecnego Departamentu Energii, sponsorowała letnie warsztaty dla wykładowców szkół wyższych, w celu przygotowania ich do prowadzenia wykładów z inżynierii jądrowej. Jeden z profesorów w dziedzinie inżynierii chemicznej z Uniwersytetu1 Bucknell uczestniczył w warsztatach i powrócił do campusu aby prowadzić pierwszy kurs: „Wstęp do inżynierii jądrowej”, na który zostałem przyjęty jesienią 1957 r. Tak bardzo zainteresowałem się inżynierią jądrową, że poprosiłem o stypendium rządowe na studia w dziedzinie inżynierii jądrowej w szkole wyższej i otrzymałem je.


Większość spośród pół tuzina, lub około tego, uczelni oferujących kursy wymagane przez rząd dla odbiorców stypendiów miała programy, którym zarządzała interdyscyplinarna grupa z różnych fakultetów. Na Uniwersytecie2 w Purdue, gdzie uczęszczałem, ta grupa obejmowała wydziały inżynierii mechanicznej, elektrycznej i chemicznej, nauki inżynieryjnej oraz fizykę. Większość studentów szkoły wyższej przybyła po ukończonych szkółach średnich w tych samych dyscyplinach naukowych. AEC oraz krajowe laboratoria wspierały szkoły w szkoleniach laboratoryjnych i uzyskaniu wyposażenia badawczego. Studentom zaoferowano letnie internaty oraz urządzenia badawcze w krajowych laboratoriach. Z czasem, formalne wydziały inżynierii jądrowej ustanowiono na wielu szkołach wyższych, np. w Purdue w 1960 r.
Obecnie, w XXI wieku, Polska zdaje się być w posiadaniu wielu niezbędnych elementów do uruchomienia podobnego procesu. Letnie warsztaty mogłyby być wprowadzone przy współpracy wielu krajów członkowskich MAEA. Jak wspomniano wyżej istnieją w Polsce co najmniej cztery szkoły wyższe, które mają dobre warunki aby rozpocząć programy inżynierii jądrowej.
Zwróćmy uwagę następnie na poz. 2 – „dodatkowe kursy na rzecz wzmocnienia rozwoju zasobów ludzkich dla pierwszego jądrowego reaktora energetycznego”. Istnieją spore możliwości dla studentów mówiących po angielsku uczenia się na kursach inżynierii jądrowej lub nawet uzyskania stopnia magistra inżyniera poprzez naukę na odległość w Internecie. Wśród nich są programy na Uniwersytecie Tennessee – http://anywhere.tennessee.edu/ne/ms/program.htm, Uniwersytecie Stanu Oregon – http://ecampus.oregonstate.edu/soc/ecatolog, Uniwersytecie Stanu Pennsylvania – http://www.engr.psu.edu/cde/nuclear_engineering.htm. Kursy w sieci w dziedzinie techniki jądrowej są oferowane przez Excelsior College w Albany, stan Nowy Jork, www.excelsior.edu. Konsorcjum Południowo-Wschodnie Innowacji w Infrastrukturze Jądrowej i Edukacji (Southeast Innovation in Nuclear Infrastructure and Education Consortium – INIE) wspierało tworzenie internetowego laboratorium reaktora jądrowego na Uniwersytecie Stanu Północna Karolina. Szkoły wyższe w Polsce mogłyby współpracować z tymi uniwersytetami i być może również innymi szkołami wyższymi w Europie, w celu zapewnienia kursów w obszarach, w których wykwalifikowani instruktorzy nie są jeszcze dostępni.
Światowy Uniwersytet Jądrowy (World Nuclear University – WNU) – www.world-nuclear-university.org, zorganizował swój pierwszy „Letni Instytut” od 9 lipca do 20 sierpnia w 2005 r. w Idaho Falls, Stan Idaho, z udziałem 77 uczestników z 34 krajów. Średni wiek uczestników wynosił 30 lat. Nalegałem aby Polska miała swoich uczestników zapisanych na Letni Instytut WNU 2006, który odbędzie się pomiędzy 8 lipca, a 18 sierpnia 2006 r. Gospodarzem będzie Szwedzkie Centrum Techniki Jądrowej (SKC), Szwedzki Królewski Instytut Techniki oraz francuski Komisariat ds. Energii Jądrowej (Commissariat à l’Energie Atomique CEA). Przez 5 tygodni formalne wykłady oraz warsztaty grupowe będą odbywać się w Royal Park Hotel w Sztokholmie. Tam też będą mieszkać studenci. Francuskim udziałem w Letnim Instytucie będzie tygodniowa wycieczka techniczna obejmująca pewną liczbę francuskich instytucji cyklu paliwowego i badawczych. Ten lub następne Letnie Instytuty WNU dadzą okazję do wykształcenia liderów dla energetyki jądrowej w Polsce.
Pozycje 3 – „programy szkoleniowe wspierane przez MAEA” i 4 – ” Programy szkoleniowe z krajów mających programy jądrowe” z tablicy 3 tłumaczą się same przez się. Jest wiele zasobów dzisiaj dostępnych, które nie istniały we wczesnym okresie rozwoju programów energetyki jądrowej. Dla przykładu amerykański Instytut Eksploatacji Energetyki Jądrowej (Institute of Nuclear Power Operations) publikuje szczegółowe instrukcje dla szkoleń pracowników elektrowni jądrowych.
Ważną sprawą jest uświadomienie sobie faktu, że wiele lat wyprzedza potrzeba aby przygotować pracowników elektrowni jądrowej, np. 4-6 lat dla inżynierów jądrowych z tytułami, 2-4 lata dla starszych operatorów reaktora, a jeszcze więcej dla pracowników dozoru zmianowego elektrowni.
Jest pewien aspekt infrastrukturalny nieobecny w tablicy 3, to zapotrzebowanie na programy publicznej edukacji (szerokiego zasięgu). Prawie wszędzie gdzie się znajdziemy, powszechna jest niepewność oraz strach, często irracjonalny dotyczący wszystkich spraw jądrowych. W następnym referacie Dr Ann Bisconti przedstawi niektóre z tych zagadnień.
Programy szerokiego zasięgu skupiają się na ukazaniu korzyści z nauki i techniki jądrowej we wszystkich dziedzinach życia. Uwidoczniają one, że nauka i technika jądrowa poprawia jakość życia, poprzez wytwarzanie energii elektrycznej dla lodówek i komputerów, diagnozowanie i leczenie chorób, ułatwianie wytwarzania dużych zasobów żywności i ich zabezpieczanie, umożliwienie działania ratujących życie czujek dymu, itd. Przykładem programu szerokiego zasięgu jest Publiczny Program Edukacyjny Amerykańskiego Stowarzyszenia Jądrowego [American Nuclear Society (ANS) Public Education Program (PEP)], który edukuje i informuje społeczeństwo, nauczycieli, studentów i polityków poprzez:

  • Przedstawianie informacji na stronie internetowej ANS,

  • Wydawanie broszur informacyjnych,

  • Sponsorowanie warsztatów edukacyjnych dot. zagadnień jądrowych,

  • Wydawanie bezpłatnej gazetki dla 21000 nauczycieli,

  • Dostarczanie faktycznej informacji mediom,

  • Wspieranie szerokiego zasięgu branżowych i oddziałowych imprez ANS,

  • Utrzymywanie strony internetowej dla szerokiej publiczności pod adresem: www.aboutnuclear.org

Program szerokiego zasięgu ANS opiera się na dobrowolnych datkach od członków, organizacji, nie-członków oraz na dotacjach federalnych i prywatnych. Są również inne strony www, które dostarczają informacji, a które można wykorzystać w edukacji publicznej i programach szerokiego zasięgu. Można wśród nich wymienić Instytut Energii Jądrowej (Nuclear Energy Institute) - www.nei.org, Stowarzyszenie Ekologów na Rzecz Energii Nuklearnej (SEREN) [Environmentalists for Nuclear Energy (EFN)] – www.ecolo.org oraz MAEA – www.MAEA.org.



Podsumowanie

Zarządcy jądrowych towarzystw energetycznych mających elektrownie o najwyższych osiągach twierdzą, że najważniejszym czynnikiem ich sukcesu jest wysoko wykształcony, wyszkolony i zaangażowany personel. MAEA jest w posiadaniu wielu dokumentów wskazujących na krytyczne znaczenie planowania zasobów ludzkich dla jakiegokolwiek kraju rozwijającego program energetyki jądrowej. Niniejszy referat ma stymulować i zachęcić uczestników NPPP 2006 do rozpoczęcia procesu kształcenia siły roboczej, która odpowie na wyzwanie zapewnienia bezpiecznej, czystej środowiskowo i opłacalnej ekonomicznie energetyki jądrowej dla Polski w XXI wieku.




Literatura





  1. Minimum Infrastructure for a Nuclear Power Project, Dokument techniczny MAEA: tekst końcowy, 12 styczeń 2006.

  2. Human Resource Issues Related to Expanding a Nuclear Power Plant Fleet, Dokument techniczny MAEA: styczeń 2006.

  3. Long R.L. i Briant V.S., Vigilance Required, Lessons for Creating a Strong Nuclear Culture, konferencja „Nowe Generacje Elektrowni Jądrowych”, zbiór referatów, Warszawa 25-27 wrzesień 1996.

  4. 2005 U.S. Nuclear Plant Staffing, Nuclear Newsletter, Goodnight Consulting, Inc. – Virginia, USA, 8 lipiec 2005.

  5. Nuclear Power Plant Organization and Staffing for Improved Performance: Lessons Learned, Aneks E: Case Study of an NPP Staffing Benchmarking, Dokument techniczny MAEA (TECDOC-1052), 1988.



Inne dokumenty MAEA odnoszące się do zarządzania zasobami ludzkimi dla organizacji eksploatujących EJ (na podstawie [2])


  1. Nuclear Power Plant Personnel Training and its Evaluation A Guidebook Technical Reports Series No. 380 (1996)

  2. Guidance for the Evaluation of Innovative Nuclear Reactors and Fuel Cycles, MAEA-TECDOC-1362, (2003)

  3. Managing Human Resources in the Nuclear Power Industry: Lessons Learned MAEA TECDOC Series No. 1364 (2003)

  4. Manpower Development for Nuclear Power: A Guidebook Technical Reports Series No. 200 (1980)

  5. Nuclear Power Programme Planning: An Integrated Approach MAEA TECDOC Series No. 1259 (2001)

  6. Maintaining Knowledge, Training and Infrastructure for Research and Development in Nuclear Safety INSAG Series No. 16 (2001)

  7. Recruitment, Qualification and Training of Personnel for Nuclear Power Plants Safety Guide Safety Standards Series No. NS-G-2.8 (2001)

  8. Nuclear Power Plant Organization and Staffing for Improved Performance: Lessons Learned MAEA TECDOC Series No. 1052 (1998)

  9. A Systematic Approach to Human Performance Improvement in Nuclear Power Plants: Training Solutions MAEA TECDOC Series No. 1204 (2000)

  10. Nuclear Power Industry Ageing Workforce: Transfer of Knowledge to the Next Generation MAEA TECDOC Series 1399 (2004)

  11. Staffing requirements for future small and medium reactors (SMRs) based on operating experience and projections MAEA TECDOC Series 1193 (2001)




1 Czyli, w tym wypadku, po polsku: Politechniki.

2 Jak wyżej

18-


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość