Strona główna

Logika język – jest to system znaków. Znak


Pobieranie 43.46 Kb.
Data19.06.2016
Rozmiar43.46 Kb.
LOGIKA



  1. Język – jest to system znaków.

  2. Znak – def. Znak jest to przedmiot, który ma charakter konwencjonalny. Jest postrzegany zmysłowo,

wskazuje na coś innego niż on sam. Wskazuje na jakiś przedmiot na mocy pewnej umowy.

  1. System znaków – to zbiór znaków razem z regułami składniowymi i semantycznymi.

  2. Korelator semantyczny – przedmioty, które są oznaczone przez znaki danego języka np. krzesło, oraz sytua

cje i cechy. Korelator semantyczny przypisuje się konkretnemu językowi np. polski

emu.


  1. Metajęzyk – jest to taki język, w którym mówi się o wyrażeniach innego języka.

  2. Język sztuczny – jest konstruowany na mocy jakiejś umowy.

  3. Język naturalny – kształtuje się w jakimś dłuższym okresie czasu.

  4. Język naukowy – jest to język używany tylko do funkcji opisowych.

  5. Funkcje języka - : a) użytkowa, b) performatywna, c) expresywna. – są to funkcje pragmatyki.

  6. Kategoria semantyczna – jest to zbiór wyrażeń języka pełniących tę samą funkcje składniową w danym

języku. a) nazwy, b) zdania, c) kat. syntakt. funktorów i operatorów.

  1. Logikę dzielimy na : I) semiotykę – bada relacje pomiędzy wyrażeniami językowymi a rzeczywistością

pozajęzykową

  1. Syntaktykadziedzina semiotyki, która bada relacje pomiędzy znakami językowymi ze względu na kształt i bez względu na ich znaczenie

  2. Semantyka – bada relacje zachodzące pomiędzy znakami a rzeczami pozajęzyk.

  3. Pragmatyka – bada relacje zachodzące pomiędzy znakami językowymi a użytkownikami tych znaków.

II ) Logikę formalną – wyznacza niezawodne schematy rozumowe.

III ) Metodologię – a) ogólna, b) szczegółowa



  1. Zdanie w sensie logicznym – jest to wyrażenie opisujące jakąś sytuację, które jest prawdziwe albo fałszywe.

  2. Prawdziwość – zdanie jest prawdziwe jeśli opisuje sytuację, która zachodzi w rzeczywistości pozajęzykowej.

  3. Fałszywość - zdanie jest fałszywe jeśli opisuje sytuację, która nie zachodzi w rzeczywistości pozajęzykowej.

  4. Ontologiczna zasada niesprzeczności – jest prawdziwa z powodu otaczającej rzeczywistości a nie z

powodu autorytetu Arystotelesa. Wartości logiczne są obiektyw –

nymi własnościami zdań.



  1. Zdanie hipotetyczne – jest wtedy gdy uznaje się je za prawdopodobnie prawdziwe.

  2. Zdanie supozycyjne – jest wtedy gdy jego prawdziwość została założona dla celów jakiejś argumentacji.

  3. Sensowność – zdanie jest sensowne w jakimś języku gdy jest konstruowane zgodnie z zasadami

składniowymi tego języka.

  1. Fałszywość – aby dane wyrażenie było fałszywe musi być ono sensowne. Fałsz jest wartością logiczną

Zdania i należy go odróżnić od nonsensu.

  1. Nonsens – wyrażenie jest nonsensem danego języka wtedy gdy nie jest skonstruowane zgodnie z reg.

składniowymi tego języka.

21) Niezawodny schemat rozumowy – to taki schemat, w którym prawdziwość przesłania gwarantuje

prawdziwość wniosku. Nie możliwe jest by otrzymać prawdziwy wniosek

przy fałszywej przesłance. ~~A A

22) Przedmiot – jest to każdy obiekt dla którego spełniona jest ontologiczna zasada niesprzeczności. Przedmiot

to wszystko co możemy sobie wyobrazić.

23) Supozycja formalna – wyrażenie występuje w supozycji formalnej gdy jest ono znakiem dla czegoś innego

od siebie.

24) Supozycja materialna – występuje gdy wyrażenie jest znakiem dla samego siebie.

25) Nazwa – jest to wyrażenie, które można wstawić w miejsce (a) lub (b) w schemacie (a) jest (b) i w wyniku

tego podstawienia otrzymuje się wyrażenie sensowne danego języka.

26) Zmienna – wyrażenie, za które można wstawić inne wyrażenie. Każda zmienna posiada swój zakres.

27) Zakres zmienności – jest to zbiór wyrażeń, które można podstawić za daną zmienną.

28) Desygnat nazwy „N” – jest to przedmiot, który nazwa „N” oznacza.

29) Zakres nazwy „N” – jest to zbiór wszystkich jej desygnatów.

30) Treść pełna nazwy „N” – jest to zbiór cech, które to cechy posiadają wszystkie desygnaty nazwy „N”,

przy czym są to wszystkie cechy.

31) Funktor – wyrażenie, które posiada argumenty i które tworzy razem z tymi argumentami nowe zdanie

lub inny funktor. Przyjmuje się, że samodzielnymi kategoriami syntaktycznymi są nazwy i zdania

a niesamodzielnymi funktory tzn. ich znaczenie zależy od argumentów. Funktory dzielimy na:

zdaniotwórcze, funktorotwórcze, nazwotwórcze. ( funktorami mogą być czasowniki, spójnikami).

Funktory mogą mieć wiele argumentów np. z/nn gdzie z – f. zdaniotwórczy, nn – argumenty (2).

Np.: Jan kocha Zosię. Jola i Kasia. Z/nnn gdzie z - f. zdaniotwórczy, nnn – argumenty (3).

Argumenty funktorów mogą należeć do różnych kategorii syntaktycznych.

Dane wyrażenie jest wieloznaczne w danym języku J wtedy gdy występuje w tym języku w różnych rolach

składniowych.

32) Predykat – jest to funktor zdaniowy od argumentów nazwowowych.

33) Korelatem semantycznym od predykatu dwuargumentowego jest relacja.

34) Korelatem semantycznym od predykatu jednoargumentowego jest własność.

Np.: Jan idzie do szkoły ( relacje między Janem a szkołą ) - idzie do – predykat dwuargumentowy.

35) Operator – jest to wyrażenie występujące razem ze zmienną posiadającą zasięg, wraz z którą tworzy nazwę

lub zdanie.

36) Zasięg – jest to wyrażenie występujące bezpośrednio po operatorze ( nie będące zmienną ). Zasięg

zazwyczaj występuje w nawiasach.

37) Kwantyfikator ogólny ( duży)

Dla każdego...(tu wstawiamy zmienną)....jest tak, że....(tu stawiamy zasięg)

x ( gdzie x jest np. człowiekiem)

38) Kwantyfikator szczegółowy (mały lub egzystencjalny)

Dla niektórych...( tu wstawiamy zmienną)...jest tak, że .....(tu wstawiamy zasięg)
x ( gdzie x jest człowiekiem)

39) Operator abstrakcji

Zbiór.... (zmienna) takich, że....(zasięg)

40) Wskaźnik kategorii operatorowej



x – wskaźnik wyrażenia, które tworzy dany operator

X / Y y – wskaźnik kategorii zasięgu
41)Zmienna związana – jest to taka zmienna, która: a) występuje w zasięgu danego operatora

b) jest równokształtna względem zmiennej występującej pod operatorem.

Np.: x ( x – jest człowiekiem ) lub ( x – śpi )

x y ( x kocha y-ka ).

42) Zmienna wolna – jest to taka zmienna, która nie jest związana względem danego operatora.

43) Funkcja zdaniowa – jest to wyrażenie, które posiada przynajmniej jedną zmienną wolną i staje się zdaniem

gdy: w miejsce wszystkich zmiennych wolnych podstawimy wyrażenie z zasięgu ich

zmienności lub poprzedzimy kwantyfikatorami wiążącymi wszystkie zmienne.

Np.: Jurek jest człowiekiem

x ( x jest człowiekiem )

x ( x jest człowiekiem )

44) Funktor prawdziwościowy – jest to funktor zdaniotwórczy od argumentów zdaniowych

( tzn. posiada on wskaźnik Z / Z1.....Zn ) takich, że wartość logiczna zdania

utworzonego przez ten funktor zależy wyłącznie od tego jakie są wartości

logiczne jego argumentów.

45) Funktor negacji - „ nieprawda, że”

p ~p p f ‘(p) f ‘’(p)



0 1 0 1 0

1 0 1 1 0

46) funktor konieczności – „ konieczne jest, że..p.. „ ; „ możliwe jest, że..... „ - ten funktor omawia się na gruncie logiki modalnej

47) funktor deontyczny – „ obowiązkowe jest, że ...(p).. „. W logice deontycznej rozpatruje się następujące funktory: a) „ zakazane jest, że..(p)..

b) „ dozwolone jest, że..(p)..

4
p q pq

1 1 1

1 0 0


0 1 0

0 0 0
8) Funktor koniunkcji – p  q ( np. p i q )




49) Funktor alternatywy - p q ( p lub q )



  1. alternatywa zwykła – alternatywa zwykła jest prawdziwa jeżeli przynajmniej jeden jej człon jest prawdziwy, jest ona przemienna.


p q p q

1 1 1


1 0 1

0 1 1


0 0 0




  1. a
    p q p q

    1 1 1


    1 0 1

    0 1 1


    0 0 0
    lternatywa rozłączna
    - p q


p q p / q

1 1 0


1 0 1

0 1 1


0 0 1



c) dyzjunkcja - p / q


5
p q p  q

1 1 1

1 0 0


0 1 1

0 0 1
0) Funktor implikacji - p  q - „ jeżeli p to q „

Implikacja jest fałszywa tylko wtedy gdy

poprzednik (p) jest prawdą (1). Implikacja

nie jest przemienna tzn. wartość poprzednika

następnika decyduje o wartości implikacji.







©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość