Strona główna

Lubuskie ośrodki kkmp


Pobieranie 36.67 Kb.
Data18.06.2016
Rozmiar36.67 Kb.
Lubuskie ośrodki KKMP
W 1944 r. reaktywowano działalność Związku Zawodowego Literatów Polskich, który pięć lat później przemianowano na Związek Literatów Polskich. W wielu oddziałach terenowych ZLP już od 1950 r. tworzono Kluby Młodych w celu przyciągnięcia do swoich struktur młodych pisarzy. W 1952 r. przy Zarządzie Głównym ZLP w Warszawie powstała ponadto korespondencyjna Poradnia Literacka dla młodych. Oba twory nie spełniły jednak swojego zadania, zwłaszcza nie sprawdziły się w małych miasteczkach i na wsiach, w środowiskach robotniczych i wiejskich, mimo gwałtowanego awansu społecznego osób wywodzących się z tych grup społecznych. Zarzucano też tym instytucjom zbiurokratyzowanie, tworzenie układów towarzyskich, koligacje i nepotyzm.

Kluby Młodych przy oddziałach ZLP zlikwidowano w 1955 r., a rok później także warszawską Poradnię Literacką przy ZG ZLP. Stąd już pod koniec 1958 roku zaczęto szukać nowych rozwiązań, które zachęciłby do aktywizacji literackiej młode osoby ze wsi i małych miasteczek. Roli poszukiwania literackich talentów na prowincji podjęli się młodzi działacze Związku Młodzieży Wiejskiej, wystosowując na łamach prasy ogólnopolskiej, głównie w „Nowej Wsi” i „Zarzewiu” – organach prasowych ZMW, apele o poparcie inicjatywy stworzenia własnego klubu i jego programu działań. Autorem pomysłu zawiązania Klubu, który działałby na bazie możliwości organizacyjnych ZMW był Włodzimierz Łowicki1. Dla swojej inicjatywy szybko zjednał ponad 50 entuzjastów pisarstwa, w tym młodych i zdolnych wówczas pisarzy z prowincji, głównie wywodzących się ze środowisk wiejskich – Stanisława Piętaka, Wilhelma Macha i Jana Śpiewaka, którzy stali się pierwszymi opiekunami

Pierwsze spotkania założycielskie Korespondencyjnego Klubu Młodych2 odbyły się 22 i 23 sierpnia 1959 r. w Warszawie. Wzięli w nich udział adepci pióra z całego kraju, co miało przyczynić się do szybkiego tworzenia oddziałów terenowych i rozrostu organizacji. Potwierdzili w nich udział Piętak i Mach, nieformalnie obrani za patronów ruchu. Określono też główne zadania działalności Klubu – udzielanie porad osobistych dla próbujących pisarstwa, organizowanie społecznego życia kulturalnego na wsi, spotkań i wieczorków literackich, zakładanie zespołów artystycznych przy kołach ZMW3. Pierwsze ośrodki terenowe KKMP zaczęły powstawać z początkiem 1960 r., najpierw w Rzeszowie i Opolu, a na przełomie lat 1960-61 w Łodzi, Gorzowie Wielkopolskim, Wrocławiu i Krakowie, następne zaś w Białymstoku i Bydgoszczy4. W latach siedemdziesiątych uaktywniały się kolejne w Katowicach, Koszalinie, Szczecinie, Kielcach, Olsztynie i Lublinie. W sumie wraz z ośrodkiem Mazowieckim KKMP w Warszawie działało aż szesnaście oddziałów, a niektóre z nich przy członie Klubu dodawały własne nazwy np. „Wiry” w Poznaniu, czy „Wiadukt” w Łodzi.

Mimo że KKMP miał w członie nazwy „młodych” skupiał on także osoby urodzone w latach 20. i 30. ubiegłego wieku, które w chwili zawiązywania ruchu na początku lat 60. liczyły przeszło 30 i 40 lat lub więcej. Stowarzyszenie zatem było otwarte dla wszystkich chcących spróbować kariery literackiej, także dla osób spoza wsi czy środowisk małomiasteczkowych. Celem nadrzędnym uczestników Klubu było wypromowanie własnej osoby jako literata, a najlepiej podejmującego tematykę wiejską.

Ruch KKMP promował twórczość swoich członków głównie poprzez wydania biuletynu „Próby Literackie” oraz druk almanachów literackich lub arkuszy poetyckich. Pierwszy almanach Zeszyt literacki ukazał się już w 1959 r., a wydany został przez ZG ZMW i KKM w Warszawie. Następny Almanach poezji rzeszowskiej wydał w 1961 r. ośrodek w Rzeszowie przy pomocy ZW ZMW i PWRN. Kolejne almanachy poezji i prozy ukazały się w latach 1966-1970 w Białymstoku, Krakowie, Opolu, Łodzi, Bydgoszczy, Szczecinie, Gdańsku, Katowicach i Poznaniu. Ponadto od 1966 r. jako dodatek do „Głosu Młodzieży Wiejskiej”5 dołączano Arkusze poetyckie poszczególnych ośrodków KKMP. Jako pierwsze arkusze wydały ośrodki w Rzeszowie i w Krakowie, w 1967 r. w Opolu i we Wrocławiu, w 1969 r. Ośrodek Mazowiecki i opolski, a rok później katowicki, koszaliński, szczeciński i lubuski.

Obok aktywności wydawniczej ruchu KKMP istotna była również działalność popularyzatorska i metodyczna, skierowana do adeptów pióra. Pierwsze ogólnopolskie spotkanie seminaryjne zorganizowano w Opolu, jesienią 1960 r., a poświęcono je problemom współczesnej poezji i prozy w nawiązaniu do aktualnych przemian społeczno-cywilizacyjnych w kraju i na świecie. Kolejne spotkanie miało miejsce w Łodzi, a następne seminaria odbyły się m.in. w Rzeszowie w 1962 r. i Zielonej Górze w 1963 r. Ponadto organizowano wiele regionalnych seminariów przygotowywanych przez poszczególne ośrodki. Działalność i linię programową ruchu KKMP poparł w latach 60. Związek Literatów Polskich, który podjął współpracę z Klubem „udzielając pomocy głównie w postaci dawania ocen prób literackich uczestników Klubu oraz w postaci wyjazdów członków ZLP na seminaria i wieczory autorskie dla młodzieży organizowane przez Klub i ZG ZMW”6.

Jednym z najaktywniejszych i zarazem jednym z najwcześniej powstałych ośrodków KKM był ośrodek na Ziemi Lubuskiej, który zaczął funkcjonować w Gorzowie Wielkopolskim 25 czerwca 1961 r. przy Za­rządzie Powiatowym Związku Młodzieży Wiejskiej7. Inicjatorami jego założenia byli Zygmunt Trziszka i Andrzej K. Waśkiewicz. Oddział gorzowski skupiał około dziesięciu osób z całego województwa zielonogórskiego oraz miast województw ościennych (np. z Choszczna). Jego członkami zostali m.in.: Henryk Ankiewicz, Czesław M. Czyż, Władysław Łazuka, Zenon Łukaszewicz, Tadeusz Mazur, Zbigniew Ryndak, Jadwiga Wawrzyniak i Wincenty Zdzitowiecki, a Florian Nowicki został sympatykiem ruchu. Przewodniczącym ośrodka KKM został Trziszka, który równocześnie pełnił obowiązki członka Rady Krajowej KKM i Sekretariatu KKM. Najbardziej aktywni w gorzowskim Klubie byli Łukaszewicz i Zdzitowiecki, inni zaś z racji zamieszkania poza Gorzowem należeli do KKM tylko formalnie, lecz nie uczestniczyli w pracach Klubu8.

W listopadzie i grudniu 1961 roku ośrodek KKM wydał dwa numery jednodniówki literackiej „Nadwarcie”, stanowiącą dodatek specjalny do gazety zakładowej „Stilon Gorzowski”. Ukazały się w niej wiersze Waśkiewicza, Zdzitowieckiego, Czyża, Nowickiego, Wawrzyniak i Mazura, opowiadania Trziszki i Łukaszewicza oraz opowiadanie i reportaż Ankiewicza, a oba numery wzbogaciły fotografie Waldemara Kućki9. Co ciekawe, publikacje zamieszczone w „Nadwarciu” dla kilku były literackimi debiutami prasowymi, jak w przypadku Trziszki, Łukaszewicza, Wawrzyniak, Mazura czy Ankiewicza.

W 1962 r. gorzowski KKM przeniesiono do Zielonej Góry, gdzie działał przy Zarządzie Wojewódzkim Związku Młodzieży Wiejskiej. Przejęcie działań Klubu przez Zarząd Wojewódzki ZMW oraz większe możliwości aktywizacji zawodowej, a zwłaszcza aktywności literackiej i prasowej sprawiły, że do Zielonej Góry przenieśli się najbardziej aktywni działacze ruchu – Trziszka, który przeniósł się spod gorzowskiej Kłodawy, Ryndak z Sulęcina, Waśkiewicz ze Szprotawy oraz Ankiewicz i Łukaszewicz z Gorzowa.

Zielonogórski ośrodek KKM ożywił niewątpliwie życie literackie i naukowe w stolicy regionu. Wielokrotnie jeszcze organizował seminaria, spotkania członków Klubu z pisarzami i krytykami, podejmował współpracę z redakcjami prasowymi np. „Gazetą Zielonogórską”, „Nadodrzem” oraz oddziałami gazet „Zielony Sztandar” i „Gazety Chłopskiej”. Wielu członków pracowało w redakcjach tych gazet np. Waśkiewicz w latach 1963-66 prowadził zielonogórski oddział „Gazety Chłopskiej”, z którą to związał się później także Jerzy Chłodnicki. Trziszka natomiast był korespondentem „Zielonego Sztandaru” i „Tygodnika Kulturalnego”.

Klub zielonogórski stanowiąc ogniwo ogól­nopolskiego Korespondencyjnego Klubu Młodych, przemia­nowany został w 1967 r. na Kore­spondencyjny Klub Młodych Pisarzy. Po przenosinach do Zielonej Góry szefem ośrodka KKMP nadal był Zygmunt Trziszka, który pełnił funkcję przewodniczącego do 1967 r., sekretarzem zaś był Andrzej K. Waśkiewicz. W kolejnych latach przewodniczącymi ośrodka byli Mirosława Kużel, Anna Tokarska i do 1976 r. Jerzy Chłodnicki.

W różnym okresie działalności ośrodka KKMP przy ZW ZMW w Zielonej Górze do 1976 r. skupiał on przeszło 20 osób niemal z całego województwa: najwięcej osób pochodziło z Zielonej Góry, a pozostali z Gorzowa, Żar, Świebodzina, Szprotawy lub podzielonogórskich wsi. Członkami Klubu byli m.in.: Jerzy Chłodnicki, Wojciech Edward Czerniawski, Czesław M. Czyż, Mirosława Kużel, Władysław Łazuka, Gustaw Adam Łapszyński, Zenon Łukaszewicz, Stanisław Neumert, Tamara Roszak-Janowska, Zbigniew Ryndak, Alfred Siatecki, Czesław Sobkowiak, Bronisław Suzanowicz, Anna Tokarska i Jerzy Janusz Werstler.

Członkowie lubuskich ogniw KKMP publikowali na łamach prasy ludowej m.in. w „Zarze­wiu”, „Gazecie Chłopskiej”, „Nowej Wsi” i w ogólnopolskich oraz regionalnych almanachach członków KKMP. W 1970 r. redakcja „Głosu Młodzieży” wydała także arkusz poetów KKMP w Zielonej Górze. Lubuski arkusz poetycki dołączony do piątego numeru miesięcznika ze wstępem Jacka Kajtocha, zawierał wiersze sześciu bardzo młodych poetów zielonogórskiego ośrodka – Czesława M. Czyża, Mirosławy Kużel, Gustawa A. Łapszyńskiego, Czesława Sobkowiaka, Anny Tokarskiej i Jerzego Werstlera. Wydanie arkusza było pierwszym tak szerokim wystąpieniem zbiorowym członków zielonogórskiego ośrodka. Do tego czasu kilku jego członków zdążyło już na tyle skutecznie zaistnieć na rynku wydawniczym, że zostali przyjęci w poczet członków zielonogórskiego oddziału ZLP. Tak stało się w przypadku Trziszki i Waśkiewicza w 1968 r. i Ryndaka, przyjętego w 1970 r.

Po odejściu w 1967 r. Trziszki z zielonogórskiego ogniwa KKMP przewodniczącą Klubu została Mirosława Kużel, która kierowała Klubem przez dwa lata. W 1969 roku szefową organizacji została Anna Tokarska, która pełniła funkcję przewodniczącej do 1972 r. Po niej z kolei ośrodkiem KKMP przez cztery lata dowodził Jerzy Chłodnicki. W tym okresie nie dochodziło już do jakiś szczególnych czy spektakularnych działań zielonogórskiego ośrodka. Coraz rzadziej podejmowano się organizacji seminariów czy spotkań autorskich. Nie powstało żadne pismo młodoliterackie pod auspicjami ZMW czy ZSMW10, a poza incydentalnym wydaniem Lubuskiego arkusza poetyckiego w 1970 r. nie podejmowano większych inicjatyw wydawniczych. Starsi członkowie ośrodka KKMP opuszczali struktury organizacji, wyjeżdżali z Ziemi Lubuskiej do innych miast, a zdolniejsi odchodzili do ZLP. Jedyną imprezą w jakiej wzięli udział przedstawiciele KKMP były zielonogórskie Dni Literatury dla Młodych zorganizowane przez ZLP i LTK w 1974 r.

W 1976 r. utworzono Związek Socjalistycznej Młodzieży Polskiej, który powstał z połączenia trzech organizacji młodzieżowych – Związku Młodzieży Socjalistycznej, Socjalistycznego Związku Młodzieży Wojskowej i Związku Młodzieży Wiejskiej11, pod szyldem którego działały dotąd Korespondencyjne Kluby Młodych Pisarzy. Stąd w 1976 r. zielonogórski KKMP pozbawiony dotychczasowego patrona, przeszedł pod skrzydła Zarządu Wojewódzkiego ZSMP. Zmiana organizacji patronackiej spowodowała, że odczuwalny do połowy lat 70. marazm w ogólnopolskim ruchu KKMP zaczął zanikać, a rzutki jak na tamte czasy, nowo powstały Związek potrafił przyciągnąć do swoich struktur znacznie więcej młodzieży niż skostniały Związek Młodzieży Wiejskiej.

Zielonogórski KKMP przy ZW ZSMP szybko zwerbował do swojej organizacji młode osoby z województwa zielonogórskiego z różnych środowisk, głównie studenckich i inteligenckich. Nowymi członkami KKMP zostali m.in.: Benedykt Banaszak, Jerzy Chłodnicki, Jan Jerzy Dębek, Czesław Markiewicz, Jolanta Pytel, Jerzy Rządzki, Alfred Siatecki i Piotr Antoni Szmigiel – wszyscy z Zielonej Góry oraz Jerzy Habich z Żar, Romuald Marek Jabłoński z Torzymia, Zbigniew Marian Jelinek z Książa Śląskiego, Eugeniusz Marian Konieczny z Gorzowa Wlkp., Eugeniusz Kurzawa ze Zbąszynia, Czesław Sobkowiak z Zawady, Leon Staśkiewicz ze Świebodzina i Andrzej Weber z Zaboru. Większość nowo przybyłych to osoby urodzone w latach 50., które studiowały w zielonogórskiej WSP.

Reforma administracyjna kraju w 1975 r. sprawiła, że powiatowy dotąd Gorzów stał się stolicą nowo powstałego województwa. Stąd już rok później – z chwilą pojawienia się nowej organizacji młodzieżowej, przy tamtejszym Zarządzie Wojewódzkim ZSMP również utworzono, a w zasadzie reaktywowano KKMP. W jego szeregach znaleźli się m.in. Czesław M. Czyż, Kazimierz J. Furman, Władysław Łazuka, Maria Przybylak, Tadeusz E. Zaborowski, Wincenty Zdzitowiecki oraz Eugeniusz M. Konieczny, który powrócił do Gorzowa po studiach w Zielonej Górze. Przewodniczącym został Tadeusz Eugeniusz Zaborowski, który pełnił tę funkcję do rozwiązania ośrodka w 1981 r. Przez pięcioletni okres istnienia ośrodka KKMP w Gorzowie należało do niego blisko 30 twórców z terenu całego województwa gorzowskiego. Najwięcej młodych literatów było z samego Gorzowa, ale byli również z Barlinka, Santoku, Choszczna, Górek Noteckich, Zwierzynia, czy Kostrzyna nad Odrą.

Działania ośrodka gorzowskiego nie były też szczególnie imponujące. Klub ogłosił w 1976 r. konkurs jednego wiersza i na tym praktycznie jego aktywność się zakończyła. Można rzec, że działalność ośrodka KKMP zamarła po już 1979 r. Oficjalnie jednak ośrodek w Gorzowie Wlkp. zlikwidowano w 1981 r., identycznie jak zielonogórski, tj. po ogłoszeniu stanu wojennego. Ogólny chaos społeczno-kulturalny i bierność organizacji młodzieżowych, w tym KKMP oraz rozproszenie młodych piszących, dotykały wszystkie ośrodki w kraju pod koniec lat 70. Ośrodek gorzowski, podobnie jak zielonogórski i wiele im podobnych w kraju, spełnił jednak swoje zadanie, jakim było merytoryczne przygotowanie przyszłych pisarzy do uczestnictwa w życiu literackim. Kilku z nich bowiem kontynuowało swoje kariery literackie i począwszy od drugiej połowy lat 70. ubiegłego wieku zaczęli wydawać debiutanckie ksiązki lub następne pozycje.

Historię zielonogórskiego oddziału KKMP można niejako podzielić na dwa etapy – pierwszy, obejmujący lata 1962-1975 (od chwili przenosin z Gorzowa do momentu nowego podziału administracyjnego kraju i utworzenia województwa gorzowskiego) i drugi, przypadający na lata 1976-1981, tj. od momentu przejęcia ośrodka przez ZSMP, aż do rozwiązania jego struktur wraz z ogłoszeniem stanu wojennego. W 1978 roku Klub wyszedł z jedyną inicjatywą, która znalazła swój szczęśliwy finał w postaci wydania zbiorowej publikacji wierszy swoich członków. Okazją do tego była I Wojewódzka Konferencja Sprawozdawczo-Wyborcza ZSMP i właśnie delegatom tej konferencji dedykowano czterdziestostronicowy almanach poetycki zielonogórskiego ośrodka KKMP zatytułowany Zachłannie porywa nas czas, wydany przez Zarząd Wojewódzki ZSMP przy pomocy finansowej Wydziału Kultury i Sztuki Urzędu Wojewódzkiego w Zielonej Górze. Redaktorem almanachu był Alfred Siatecki, a konsultantem literackim Janusz Koniusz z ramienia ZLP.

Przynależność do KKMP nie była w tamtych latach nobilitacją nawet dla początkujących literatów. Koło Młodych czy grupa studencka natomiast jawiły się jako elitarne ugrupowania, mające własną strategię i program działania. Próbowały one izolować się od dużych środowisk twórczych, chcąc za­chować wła­sną autonomię i tożsamość, dlatego też dostać się do nich komuś z zewnątrz nie było łatwo. To właśnie dzięki innym instytucjom, głównie LTK, doszło w 1976 r. do debiutów członków KKMP w serii Lubuskich Arkuszy Poetyckich, kiedy to pojawiły się tomiki Pytel, Warszawskiego i Banaszaka, starsi zaś literaci, byli członkowie KKMP wydali wówczas swoje kolejne książki poetyckie np. Tokarska, Chłodnicki, Łapszyński i Sobkowiak. Z tego tez powodu uczestnictwo w ruchu KKMP przestało być atrakcyjne dla początkujących pisarzy. Słabość organizacyjna, społeczna inercja i ogólna apatia panująca w ruchu KKMP odziedziczonego po ZWM, dawała się coraz bardziej we znaki, zwłaszcza pod koniec lat 70.

Pod koniec 1979 roku członkowie KKMP przeszli do Koła Młodych Twórców przy ZW ZSMP, którego prezesem był Alfred Siatecki. Z inicja­tywy Koła od 1980 r. przyznawana była przez ZW ZSMP coroczna Nagroda Twórcza Mło­dych „Zielone Grono” dla autorów, którzy nie ukończyli 35 roku życia12.

Działalność pod szyldem ZSMP Koła Młodych Twórców sprawiła, że zanikła działalność ośrodka KKMP, które także funkcjonowało przy tej samej organizacji młodzieżowej. Formalnie jednak ośrodek zielonogórski, podobnie jak i gorzowski KKMP, przestały istnieć wraz z wprowadzeniem stanu wojennego w 1981 r. W okresie blisko dwudziestoletniego istnienia KKMP w Zielonej Górze zrzeszał około 40 członków. Przynależność do KKMP, jak też innych środowisk twórczych, sprawiła, że pod koniec lat 70. lub w pierwszej połowie lat 80. XX wieku kilku młodych literatów zdążyło zaistnieć na rynku wydawniczym zarówno regionalnym, jak i krajowym. Najważniejszymi postaciami wywodzącymi się z zielonogórskiego ośrodka KKMP byli: Siatecki, Warszawski, Sobkowiak, Pytel, Kurzawa i Markiewicz, którzy wydali po kilka lub nawet kilkanaście książek i byli laureatami wielu nagród, w tym Lubuskiego Wawrzynu Literackiego.

W grudniu 1981 r. na mocy dekretu o stanie wojennym zdelegalizowano w PRL wszystkie związki i organizacje, w tym także młodzieżowe i literackie. Idea ani ruch KKMP już nigdy nie odrodził się w obu miastach lubuskich. Jednakże nie zanikła ani sama tradycja ani działalność ogólnopolskiego KKMP, którego reaktywacja nastąpiła w 1982 r. Przewodniczącym ruchu został Marek Bartnicki z Płocka. Wówczas powołano ogólnokrajowy organ Rady Krajowej KKMP w postaci miesięcznika społecznego-literackiego „Okolice”13, wydawanego przez Zarząd Główny ZSMP. Redaktorem naczelnym został Andrzej Żmuda, a jego zastępcami Piotr Wągiel i Jan Tulik14.

Ożywienie artystyczne ruchu nastąpiło jednak dopiero w 1986 r. Z lubuskich autorów członkami KKMP w Warszawie byli m.in. Sławomir Gowin, który wówczas studiował na Uniwersytecie Warszawskim, Dariusz Muszer – animator kultury ze Strzelec Krajeńskich i Wal­demar Mystkowski pochodzący ze Słupska, który w pierwszej połowie lat 80. zamieszkał w Zielonej Górze. Mystkowski od 1982 r. był w składzie redakcji „Okolic”, natomiast Gowin od 1988 r. był współpracownikiem redakcji. W tym czasie przy redakcji „Okolic” uruchomiono też serię wydawniczą „Biblioteka Okolic” redagowaną przez Stanisława Nyczaja, w ramach której publikowano arkusze poetyckie autorów, którzy nie ukończyli 30 roku życia. Pismo do 1989 r. ukazywało się pod patronatem Zarządu Głównego ZSMP w Warszawie, a od 1990 r. wydawcą pisma było Stowarzyszenie Korespondencyjnego Klubu Pisarzy.

Z lubuskich literatów związanych z KKMP po 1982 r. najbardziej znani to Mystkowski i Muszer, choć i Gowin przed opuszczeniem Zielonej Góry miał swoje przysłowie „pięć minut”. Każdy z nich wydał kilka zbiorków poezji, niekiedy powieść czy też był autorem różnych antologii poetyckich, szkiców bądź opracowań historycznych.

W 1990 r. blisko 1,4 miliona członków ZSMP wystąpiło z tej organizacji, a władze ZSMP zaczęły wyprzedawać majątek, by pokryć długi Związku, który rok później stał się przybudówką młodzieżową Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Natomiast ogólnopolski ruch KKMP w 1990 r. przemianowano na Stowarzyszenie Korespondencyjnego Klubu Pisarzy „Okolice”15. Jednak po 1991 roku Stowarzyszenie KKP „Okolice” całkowicie zaprzestało działalności. W okresie ponad czterdziestoletniego istnienia ruchu (1959-1991) zrzeszał on około tysiąca członków, z czego blisko 80 z samej Ziemi Lubuskiej.


Robert Rudiak

1 B. Gołębiowski, Korespondencyjny Klub Młodych Pisarzy (1959-1969), [w:] Almanach literacki Korespondencyjnego Klubu Młodych Pisarzy przy Związku Młodzieży Wiejskiej, wstęp B. Gołębiowski i R. Sulima, Warszawa 1970, s. 14-15.

2 Pierwotna nazwa organizacji. W 1967 r. KKM przemianowano na Korespondencyjny Klub Młodych Pisarzy.

3 B. Gołębiowski, Słowo wstępne, [w:] R. Marciniak, W. Wągiel, Informator biobibliograficzny KKMP (1959-1974), Warszawa 1974, s. 3.

4 Ośrodek KKMP w Rzeszowie powstał na początku 1960 r., we Wrocławiu w 1961 r., w Białymstoku w październiku 1964 r., w Bydgoszczy we wrześniu 1965 r.

5 W 1970 r. pismo przemianowano na „Głos Młodzieży”.

6 B. Gołębiowski, Korespondencyjny Klub..., s. 17-18.

7 K. Kamińska, Leksykon gorzowski, Gorzów Wlkp., s. 165.

8 Ibidem, s. 162.

9 Ibidem.

10 Związek Młodzieży Wiejskiej w 1973 r. został przemianowany na Związek Socjalistycznej Młodzieży Wiejskiej, wchodząc w skład Federacji Socjalistycznych Związków Młodzieży Polskiej. Jeszcze w 1970 r. ZMW liczył około miliona członków, potem jego liczba zaczęła maleć. W 1980 r. skupiał niecałe 200 tysięcy osób. Po 1989 r., kiedy nastąpiła reaktywacja ZMW zrzeszał on 450 tys. osób, a w 1994 r. już tylko 50 tys.

11 Połączenie z innymi organizacjami spotkało się wówczas ze sprzeciwem większości członków ZMW.

12 Nagrody „Zielonego Grona” otrzymali byli członkowie KKMP: Czesław Sobkowiak w 1980 r., Mieczysław Warszawski w 1981 r., Alfred Siatecki w 1982 r. i Wojciech Czerniawski w 1983 r. Później nagrodę przyznano m.in. Waldemarowi Mystkowskiemu w 1984 r. i Annie Kwapisiewicz w 1989 r.

13 „Okolice” jeszcze jako biuletyn KKMP pod egidą ZMW ukazał się po raz pierwszy w listopadzie 1974 r. Od 1976 r. było zeszytem literackim warszawskiego ośrodka KKMP, wydawanego przez ZW ZSMP do 1978 r. Teksty drukowali w nim m.in. Andrzej Waśkiewicz, Janusz Olczak, Mieczysław Warszawski, Zbigniew Jelinek i Jerzy Hajduga. Zob. też: R. Marciniak, 25 lat KKMP, „Integracje” 1988, nr 22, s. 104; (JB), Ośrodek Badań i Dokumentacji Ruchu KKMP, „Okolice” 1989, nr 2, s. 129; (JB), Wobec Apokalipsy (KKMP), „Okolice” 1989, nr 1, s. 107.

14 Ponadto w skład redakcji „Okolic” wchodzili: Kazimierz Arendt, Jerzy Bojanowicz, Andrzej Kosmowski, Krzysztof Kuczkowski, Marzena Laskowska, Waldemar Mystkowski i Tadeusz Olszewski.

15 Zob. (AW), Stowarzyszenie Korespondencyjny Klub Pisarzy „Okolice”, „Kresy” 1991, nr 7, s. 162.





©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość