Strona główna

Małżeństwa mieszane i im podobne


Pobieranie 31.09 Kb.
Data20.06.2016
Rozmiar31.09 Kb.
Opr. Marcin Balawander

na podstawie książki Piotra Gajdy Prawo małżeńskie Kościoła Katolickiego


Małżeństwa mieszane i im podobne



Temat 1. Zagadnienia wstępne. Rozumienie pojęciowe.
Małżeństwa mieszane to związek zawarty przez dwie osoby ochrzczone, która jedna jest ochrzczona w kościele katolickim a druga należy do kościoła lub wspólnoty nie utrzymującej jedności z Kościołem katolickim. Zawarcie takiego małżeństwa bez zezwolenia jest zabronione.

Małżeństwo mieszane nie obejmuje małżeństwa katolika z nieochrzczoną (1086). Między małżeństwem mieszanym a małżeństwem katolika z nieochrzczoną jest różnica.

W małżeństwie mieszanym jest tylko zakaz, a w małżeństwie katolika z nieochrzczoną występuje przeszkoda zrywająca (różna religia).

Katolik to osoba ochrzczona w Kościele katolickim, nie odstąpiła formalnym aktem (tzn., na piśmie w obecności dwóch świadków).

Jeżeli strona katolicka chce zawrzeć małżeństwo z niekatolikiem, Kościół wymaga oświadczeń i przyrzeczeń., które dochowają obrony wiary. Dotyczy to również ateistów, niewierzących, niepraktykujących.



Niewierzący to – człowiek ochrzczony w Kościele katolickim, odstąpił od Kościoła, zwalcza Go.


Temat 2. Stanowisko Kościoła wobec małżeństw mieszanych.
Historia. Od samego początku w Kościele zabraniało się małżeństwa z heretykami. Jeśli mimo to doszło do małżeństwa mieszanego, strona katolicka winna wychować dzieci w duchu chrześcijańskim, katolickim.

W 692 roku Synod Trullański zabronił pod karą ekskomuniki zawierania małżeństw mieszanych. Jednak to się nie przyjęło w Kościele.

Okres reformacji piętnował zawieranie małżeństw mieszanych. Stolica Apostolska rzadko pozwalała na takie małżeństwa. Papież Benedykt XIV dawał dyspensę (rzadko) ale musiała być rękojmia złożona przez stronę katolicką, natomiast Pius VI dodał, że rękojmia musi być złożona także przez heretyka. Rękojmia podkreślała dotrzymanie wiary katolickiej, wychowania potomstwa w tym duchu. Instrukcja Kongregacji Nauki Wiary z 18 marca 1966 Matrimonium sacramentum, roku wymagała złożenia rękojmi tylko przez stronę katolicką. Paweł VI zezwolił Ordynariuszom na dyspensę od formy kanonicznej, jeżeli jedna ze stron jest akatolicka, nawet nieochrzczona.

Kanon 1124 nie mówi o przeszkodzie wzbraniającej, ale mówi o zabronieniu zawierania małżeństw mieszanych.


Dlaczego jest niechęć Kościoła do zawierania takich małżeństw?

KPK nie mówi wprost o tym problemie. Wielką wypowiedź daje Kongregacja Nauki Wiary w w/w dokumencie. Na katechezie należy nauczać, że ślub zawiera się z wyznawcami swojego Kościoła. Przyczyny takiej niechęci Kościoła są następujące:

a. jedność w rodzinie jest pożądana, a w przypadku małżeństw mieszanych może być różnie

b. małżeństwo jest wspólnotą życia i miłości – różnica może wcale nie budować związku, są nieporozumienia

c. katolik zawsze żyje świadomością ciążących na nim obowiązków wynikających z wiary (zachowanie wiary, usunięcie zagrożeń dla wiary, potomstwo ma być chowane ochrzczone w duchu katolickim)
Kościół wie, że każdy ma prawo do wyboru własnego partnera na całe życie, dlatego daje także zezwolenia i dyspensy. Strona katolicka musi złożyć rękojmię, że zostaną wymienione i dotrzymane obietnice w punkcie c. Jeżeli druga osoba jest ochrzczona, ale jest niepraktykująca również musi złożyć taką rękojmię. Inni nupturienci innego wyznania nie muszą składać takich rękojmii. Zostaną tylko powiadomieni o tym, że strona katolicka złożyła takie przyrzeczenia.

Proboszcz powinien poinformować nupturientów, którzy chcą małżeństwa mieszanego, że może ich małżeństwo ulec zakłóceniu jeżeli chodzi o sprawę wiary, że mogą powstać konflikty, gdzie każda strona będzie uważała swoje racje.

Kościoły wschodnie tak jak Katolickie również z niechęcią podchodzą do tych małżeństw.
Kościół zabrania zawierania małżeństw mieszanych.

Małżeństwo miedzy dwiema osobami ochrzczonymi, gdzie jedna jest związana z Kościołem katolickim, a druga nie ma pełnej łączności z Kościołem katolickim takie małżeństwo jest zabronione. (1124). Należących do kościoła nie mających łączności z katolickim Kościołem należą prawosławni, protestanci, anglikanie.

Zabronienie zawierania małżeństw mieszanych obowiązuje tylko do godziwości a nie do ważności. Małżeństwo miedzy katolikiem a osobą ochrzczona w innej wspólnocie chrześcijańskiej nie stanowi przeszkody zrywającej. Może być przeszkoda, gdy osoba jest nieochrzczona. (1086 p.1).
Zabronienie małżeństwa dotyczy osób takich jak:


  • osób nieochrzczonych

  • osób ochrzczonych w innym Kościele

  • osób ochrzczonych w Kościele katolickim, ale były wychowywane we wspólnocie niekatolickiej

  • osoby, które formalnym aktem wystąpiły z Kościoła

  • osoby ateistyczne, niewierzące

  • osoby trwające w cenzurach kościelnych

  • osoby nie praktykujące


Kiedy Kościół zezwala na małżeństwa mieszane?

Kościół zezwala na małżeństwa pod określonymi warunkami. Duszpasterz, który dowiedział się, że strona akatolicka godzi się na ślub kościelny a pozostaje przy swoich przekonaniach musi:

Uszanować decyzje strony akatolickiej, oraz musi sprawdzić jakie są wartości religijne, moralne strony akatolickiej. Duszpasterz musi pouczyć o głównych prawdach wiary, o sakramentach, o kulcie Matki Bożej, podkreśli znaczenie chrztu, Pisma Świętego. Duszpasterz powinien zachęcić stronę niekatolicką do wzięcia udziału w bliższym przygotowaniu do małżeństwa. duszpasterz musi skierować osobę niekatolicką po odpowiednie dokumenty (metrykę chrztu, świadectwo stanu wolnego). Duszpasterz pouczy również o antykoncepcji, aborcji, rozwodach. Duszpasterz od katolika będzie wymagał świadectwa ukończenia katechezy szkolnej i przedmałżeńskiej. Duszpasterz od strony katolickiej przyjmie pisemną rękojmię, czyli oświadczenie, że strona katolicka uczyni wszystko, aby uchować wiarę. Duszpasterz powiadomi stronę niekatolicką o rękojmi złożonej przez stronę katolicką. Gdy dwoje sa ochrzczeni rękojmie podpisują obydwie strony w 3 egzemplarzach (jedno do Kurii z prośba o dyspensę, drugi do protokołu, trzeci wręcza się stronie katolickiej). Rękojmia gwarantuje tolerancję dla przekonań strony katolickiej. Jeżeli akatolik nie podpisze rękojmi a duszpasterz ma pewność moralną, że treść rękojmi strony katolickiej dotarła do jego wiadomości, sam poświadczy o tym fakcie. Zaznaczy w prośbie o dyspensę, o tym fakcie. Gdyby niekatolik nie dopuścił spełnienia rękojmi proboszcz powinien ze spokojem wyjaśnić czym jest małżeństwo. Jeżeli to nie pomoże sprawę przedłoży ordynariuszowi. Duszpasterz pouczy o przymiotach małżeństwa. Duszpasterz skieruje prośbę do Ordynariusza w imieniu nupturientów o zezwolenie na zawarcie małżeństwa mieszanego.

Gdyby strona katolicka chce zawrzeć małżeństwo w swoim kościele, a katolik na to się zgadza, nupturient musi uzyskać koniecznie od Ordynariusza zezwolenie na zawarcie małżeństwa mieszanego i dyspensę od formy kanonicznej. Bez dyspensy małżeństwo z osobą prawosławna będzie niegodziwe a z protestantem nieważne. Strona katolicka po ślubie z prawosławnym powinna przystąpić do sakramentu pokuty i w kancelarii parafialnej złożyć rękojmię.




Temat 3. Forma zawierania małżeństwa mieszanego.

Forma zawarcia małżeństwa

Kanoniczna


Należy zachować formę kanoniczna wobec dwóch świadków i świadka urzędowego. Jeżeli jest małżeństwo katolika z niekatolikiem obrządku wschodniego forma kanoniczna wymagana jest do godziwości, do ważności natomiast jest niezbędny udział szafarza (obojętnie czy ślub w cerkwi czy w Kościele). W X wieku małżeństwo nie pobłogosławione przez kapłana jest konkubinatem. Na wschodzie nupturientom nakłada się korony z kwiatów, lub ich trzymanie nad głową w czasie odmawiania modlitwy. Są inne wymogi KPK takie jak: wolność od przeszkód małżeńskich, stan wolny. Dyspensy na małżeństwo katolika z prawosławnym udziela Ordynariusz strony katolickiej

Dyspensa od formy kanonicznej

Przy zawieraniu małżeństw mieszanych obowiązuje zwyczajna forma kanoniczna. Gdy są jakieś trudności, ordynariusz strony katolickiej ma prawo udzielić dyspensę, ale tylko w przypadku małżeństw mieszanych. Dyspensa od formy kanonicznej pomiędzy katolikiem a niekatolikiem (z wyjątkiem chrześcijan prawosławnych) jest wymagana do ważności małżeństwa. dyspensy udziela się tylko wtedy, gdy zachowanie formy kanonicznej jest moralnie niemożliwe. Gdy są racje do udzielenia dyspensy narzeczeni muszą wybrać jedną z publicznych form zawarcia małżeństwa:

  1. przed ministrem niekatolickim

  2. przed urzędnikiem USC

  3. w gronie rodzinnym, gdzie świadkowie mogą zaświadczyć o zawartym małżeństwie.

Jeżeli małżonkowie wybiorą cywilną formę zawarcia małżeństwa a ordynariusz udzielił dyspensy, w obliczu Kościoła małżeństwo jest ważne, czyli sakramentalne, nierozerwalne, niezależnie czy strony dopełnią później ceremonii religijnej. Jeśli ordynariusz zwalnia od dyspensy kanonicznej to również zwalnia od zapowiedzi.

Liturgiczna

Po uzyskaniu dyspens i zezwoleń małżeństwo mieszane winno być zawarte w formie liturgicznej. Zawarcie małżeństwa mieszanego odbywa się w zasadzie poza Mszą świętą. Z różnych racji Ordynariusz może udzielić pozwolenia na zawarcie małżeństwa w trakcie Mszy świętej. W katolickiej liturgii eucharystycznej czytanie Pisma świętego należy do katolika, ze słusznej przyczyny biskup diecezjalny może pozwolić na czytanie przez innego członka innego Kościoła. Homilia zastrzeżona jest dla kapłana lub diakona. Na wschodzie katolicy mogą czytać Pismo św, i wygłosić homilię o ile zostaną poproszeni. Ordynariusz miejsca może dopuścić szafarza Kościoła strony niekatolickiej do udziału w liturgii, do czytania Pisma św, wygłoszenia zachęty jak również pobłogosławienia związku. Nie mogą pytać osobno o zgodę na zawarcie małżeństwa. zawarcie małżeństwa może odbyć się w kościele lub innym odpowiednim miejscu

Troska o takie małżeństwa

Kanon 1128 mówi, że ordynariusz miejsca, duszpasterze winni otoczyć duchową pomocą małżeństwo mieszane, pomóc w ich obowiązkach, wpierać ich. Chodzi tutaj o złożenie rękojmii przez stronę katolicką. Program ekumeniczny mówi o pracy duszpasterskiej ukierunkowanej ku dobru wiary, małżeństwa, rodziny, umocnienie więzi Kościoła strony katolickiej z Kościołem współmałżonka








©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość