Strona główna

Materiały do wykładu VII z prawa dyplomatycznego I konsularnego. Semestr letni 2008/2009


Pobieranie 29.68 Kb.
Data17.06.2016
Rozmiar29.68 Kb.

Materiały do wykładu VII z prawa dyplomatycznego i konsularnego. Semestr letni

2008/2009


Przykład z praktyki Stanów Zjednoczonych

W 1985 roku Kongres Stanów Zjednoczonych podjął decyzję o wyrównaniu składów osobowych w placówkach dyplomatycznych w relacjach ze Związkiem Radzieckim. W 1985 roku w ambasadzie radzieckiej w USA zatrudnionych było 263 członków personelu misji, podczas gdy w ambasadzie amerykańskiej w Moskwie zatrudnionych było 225 członków personelu misji.

Władze amerykańskie zażądały wycofania 50 członków misji radzieckiej.
Nota Rządu Stanów Zjednoczonych do szefów placówek dyplomatycznych w Waszyngtonie z 1985 roku

Za przedstawiciela dyplomatycznego może zostać uznana tylko osoba, która posiada stopień dyplomatyczny, oraz która zajmuje się wykonywaniem obowiązków o charakterze dyplomatycznym. Osoba taka dodatkowo powinna również spełniać następujące warunki:



  • posiadać paszport dyplomatyczny,

  • mieć ukończony dwudziesty rok życia,

  • co do zasady zamieszkiwać na obszarze dystryktu waszyngtońskiego,

  • w pełnym zakresie czasu pracy zajmować się pełnieniem funkcji dyplomatycznych”.


Ustawa z dnia 27 lipca 2001 roku o służbie zagranicznej (art. 8-10)

Art. 8: (1) Ustanawia się, z zastrzeżeniem art. 10 ust. 2, następujące stopnie dyplomatyczne w służbie zagranicznej:

1) ambasador tytularny [„ambasador tytularny” to stopień honorowy nadawany zwykle urzędnikom MSZ o wieloletnim stażu w polskiej służbie zagranicznej. Stopień ten nie jest równoznaczny z tytułem „ambasadora nadzwyczajnego i pełnomocnego”, akredytowanego - na podstawie Konwencji Wiedeńskiej z 1961 roku - przy głowie państwa przyjmującego w charakterze oficjalnego przedstawiciela państwa wysyłającego – dop. MW]”,

2) radca - minister,

3) I radca,

4) radca,

5) I sekretarz,

6) II sekretarz,

7) III sekretarz,

8) attaché.

(2) Najniższym stopniem dyplomatycznym jest stopień attaché”.

Art. 10 ust. 2: Osobom wyznaczonym do wykonywania zadań Ministra Obrony Narodowej w placówce zagranicznej nadaje się stopień dyplomatyczny:

  1. attaché obrony (wojskowego, morskiego, lotniczego) albo

  2. zastępcy attaché obrony (wojskowego, morskiego, lotniczego)”.

Art. 9 ust. 1: Stopnie dyplomatyczne są jednocześnie stanowiskami pracy, a w placówkach zagranicznych funkcjami, na których członek personelu dyplomatyczno-konsularnego wykonuje czynności służbowe”.
Warunki naboru na aplikację dyplomatyczno-konsularną

Art. 39 ustawy o służbie zagranicznej: (1) Aplikantem dyplomatyczno-konsularnym może zostać osoba, będąca obywatelem polskim, spełniająca wymagania określone w art. 12 ust. 1 pkt 3-5 [treść art. 12 podana została w toku wykładu].

(2) Nabór na aplikację jest otwarty oraz odbywa się w drodze konkursu”.
Rozporządzenie Ministra Spraw Zagranicznych z dnia 15 lipca 2002 roku w sprawie szczegółowych zasad i trybu przeprowadzania konkursu na aplikację dyplomatyczno-konsularną

§ 5:(1) Konkurs na aplikację składa się z części pisemnej i ustnej oraz badania predyspozycji do służby zagranicznej.

(2). Część pisemna składa się z:

1) testu wiedzy ogólnej,

2) pracy pisemnej”.

§ 6: (1) Test wiedzy ogólnej obejmuje zagadnienia dotyczące:

1) historii Polski i historii powszechnej,

2) aktualnej sytuacji politycznej, gospodarczej i społecznej w Polsce,

3) aktualnych problemów politycznych, gospodarczych i społecznych na świecie,

4) głównych kierunków polskiej polityki zagranicznej, w tym zagranicznej polityki gospodarczej,

5) wybranych zagadnień z prawa międzynarodowego i prawa konstytucyjnego;

(2) Test wiedzy ogólnej składa się z 60 pytań. Za każdą prawidłową odpowiedź kandydat otrzymuje jeden punkt, za brak odpowiedzi lub odpowiedź nieprawidłową - zero punktów.



(3) Test wiedzy ogólnej trwa 60 minut”.

§ 7: „1. Praca pisemna polega na przygotowaniu, na podstawie materiałów udostępnionych kandydatowi, notatki lub innego opracowania, w języku polskim lub w języku obcym, którego znajomość potwierdzają dokumenty dołączone przez kandydata do wniosku.

2. Praca pisemna jest oceniania pod względem trafności proponowanych rozwiązań, zwięzłości i logiczności.

3. Praca pisemna sporządzona w języku obcym jest oceniania także pod względem poprawności posługiwania się językiem obcym w piśmie przez kandydata.

4. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, w pracach komisji bierze udział specjalista w zakresie nauki języków obcych (lektor).

5. Za pracę pisemną kandydat może otrzymać do czterdziestu punktów.

6. Praca pisemna trwa 120 minut”.

§ 10:1. Część ustną konkursu na aplikację przeprowadza się w formie rozmowy komisji z kandydatem.

2.  Do części ustnej konkursu na aplikację są dopuszczeni kandydaci, którzy uzyskali co najmniej 60 % punktów z każdego z elementów części pisemnej konkursu na aplikację.

3. W części ustnej konkursu na aplikację kandydat może uzyskać do 30 punktów.

4. W części ustnej konkursu na aplikację ocenia się wiedzę kandydata, objętą zakresem części pisemnej egzaminu (do 15 pkt), a także jego ogólne predyspozycje: umiejętności prowadzenia dyskusji (do 3 pkt), wyrażania myśli w sposób precyzyjny i logiczny (do 3 pkt), trafność doboru argumentów (do 3 pkt), znajomość słownictwa przydatnego w służbie zagranicznej (do 3 pkt), elegancję zachowania się i prezencję (do 3 pkt).

5. Warunkiem złożenia z wynikiem pozytywnym części ustnej konkursu jest uzyskanie co najmniej 60 % punktów”.

§ 11:1. Badanie predyspozycji do służby zagranicznej odbywa się w formie testu psychologicznego.

2. Czas trwania testu psychologicznego jest uzależniony od zastosowanej metody, jednak nie jest dłuższy niż 120 minut.

3. Zakres badań predyspozycji do służby zagranicznej obejmuje w szczególności badanie odporności na stres, zdolności analitycznych, komunikatywności, umiejętności pracy w zespole, umiejętności pracy w zmieniających się warunkach.

4. Wynik badania predyspozycji do służby zagranicznej jest przedstawiany w formie opisowej”.
Załącznik nr 2 do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 sierpnia 2002 roku w sprawie rodzaju badań lekarskich oraz rodzajów dokumentów potwierdzających spełnienie warunków do nadania stopnia dyplomatycznego członkowi służby zagranicznej (Dz.U.02.151.1252)

Znajomość języków obcych potwierdzają:



1) dyplom ukończenia w Polsce:

a) studiów wyższych zawodowych lub magisterskich na kierunku filologia w zakresie języków obcych lub lingwistyki stosowanej,

b) Krajowej Szkoły Administracji Publicznej z wpisem potwierdzającym znajomość danego języka obcego;

2) dyplom ukończenia za granicą studiów wyższych magisterskich lub zawodowych - w odniesieniu do języka wykładowego, a także w odniesieniu do innych języków obcych, których znajomość potwierdzona została w trakcie studiów zdaniem egzaminu, traktowanego w państwie, w którym odbywały się studia, jako egzamin państwowy;

3) zaświadczenie o zdanym egzaminie resortowym:

a) w Ministerstwie Spraw Zagranicznych,

b) w Ministerstwie Gospodarki i Pracy,

c) w Ministerstwie Obrony Narodowej - od poziomu 3333 według STANAG 6001,

d) w Agencji Wywiadu;

4) certyfikat potwierdzający znajomość języka obcego, wydany przez Krajową Szkołę Administracji Publicznej w wyniku przeprowadzonego lingwistycznego postępowania sprawdzającego - poziom zaawansowany;

5) certyfikaty wydane przez instytucje stowarzyszone w Association of Language Testers in Europe (ALTE) - poziomy 4 (C1) i 5 (C2) [Czyli np. wystawiane przez University of Cambridge: Certificate in Advanced English oraz Certificate of Proficiency in English – dop. MW]”.
Załącznik nr 1 do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 sierpnia 2002 roku w sprawie rodzaju badań lekarskich oraz rodzajów dokumentów potwierdzających spełnienie warunków do nadania stopnia dyplomatycznego członkowi służby zagranicznej

Na decyzję w przedmiocie nadania stopnia dyplomatycznego wpływać może okoliczność, że u kandydata stwierdzono następujące schorzenia:



1. Organiczne i czynnościowe schorzenie ośrodkowego układu nerwowego upośledzającego sprawność. Psychonerwice. Psychozy lub zespoły nerwicowe o znacznym nasileniu.

2. Uzależnienie lekowe lub alkoholowe.

3. Choroby narządu słuchu połączone z zaburzeniami równowagi. Głuchota.

4. Wady wymowy znacznie utrudniające porozumienie.

5. Choroby układu krążenia znacznie upośledzające wydolność ustroju.

6. Choroby układu oddechowego znacznie upośledzające sprawność ustroju.

7. Zaburzenia przemiany materii znacznie upośledzające sprawność ustroju.

8. Choroby narządu ruchu upośledzające w znacznym stopniu sprawność.

9. Przewlekłe, szpecące choroby skóry z lokalizacją w miejscach odsłoniętych.

10. Choroby nerek znacznie upośledzające wydolność ustroju.”
Art. 26-29 ustawy o dokumentach paszportowych z 2006 roku

Art. 26:1. Uprawnionymi do otrzymania paszportu dyplomatycznego są:

1) Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej;

2) Marszałek i Wicemarszałkowie Sejmu;

3) Marszałek i Wicemarszałkowie Senatu;

4) Prezes i Wiceprezesi Rady Ministrów;

5) Ministrowie, Sekretarze i Podsekretarze Stanu;

6) posłowie i senatorowie;

7) posłowie do Parlamentu Europejskiego wybrani w Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Paszporty dyplomatyczne otrzymują także małżonkowie osób wymienionych w ust. 1 pkt 1-5, jeżeli towarzyszą im w podróży służbowej poza granicami kraju.
Art. 27:1. Uprawnionymi do otrzymania paszportu dyplomatycznego są również osoby zajmujące stanowiska lub pełniące funkcje:

1) w służbie zagranicznej, które posiadają stopień dyplomatyczny;

2) związane z przywilejami i immunitetami dyplomatycznymi na podstawie umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, lub zwyczajów międzynarodowych;

3) w wyniku skierowania do pracy w organizacjach międzynarodowych.

2. Paszport dyplomatyczny przysługuje członkom rodziny w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o służbie zagranicznej (Dz. U. Nr 128, poz. 1403 oraz z 2004 r. Nr 273, poz. 2703) osób, o których mowa w ust. 1, jeżeli pozostają z nimi we wspólnocie domowej i przesiedlają się z nimi za granicę.

3. Członkowie rodzin osób, o których mowa w ust. 1, nieprzesiedlający się za granicę są uprawnieni do otrzymania paszportu dyplomatycznego w celu odwiedzin tych osób.

4. Uprawnieni do otrzymania paszportu dyplomatycznego są także byli Prezydenci Rzeczypospolitej Polskiej, byli Prezesi Rady Ministrów oraz byli Ministrowie Spraw Zagranicznych, którzy zostali powołani do pełnienia tych funkcji, poczynając od dnia 24 sierpnia 1989 r.”
Art. 29: 1. Paszportem dyplomatycznym i paszportem służbowym Ministerstwa Spraw Zagranicznych można się legitymować wyłącznie w trakcie podróży służbowej lub w związku z wykonywaniem czynności służbowych poza granicami kraju.

2. Ograniczenia, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do osób wymienionych w art. 27 ust. 1 i 2, jeżeli zostały wyznaczone do pełnienia funkcji lub zajmowania stanowiska poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, oraz osób wymienionych w art. 27 ust. 4.

Umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Ekwadoru o zniesieniu obowiązku wizowego dla posiadaczy paszportów dyplomatycznych i służbowych z dnia 3 października 2007 roku

Art. 1 ust. 1:Obywatele Rzeczypospolitej Polskiej legitymujący się ważnymi paszportami dyplomatycznymi lub służbowymi, wydanymi przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej oraz obywatele Republiki Ekwadoru legitymujący się ważnymi paszportami dyplomatycznymi, oficjalnymi lub specjalnymi, wydanymi przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych Republiki Ekwadoru, są uprawnieni do wjazdu, wyjazdu i tranzytu przez terytorium drugiej Umawiającej się Strony bez wiz, korzystając z przejść granicznych dozwolonych dla międzynarodowego ruchu pasażerskiego”.
Art.3:Uprawnienia wynikające z zasad zawartych w niniejszej umowie przysługują również członkom rodziny pracownika wymienionego w poprzednim artykule, pod warunkiem, że legitymują się oni paszportami wymienionymi w artykule 1 ustęp 1 wydanymi przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych Umawiającej się Strony i pozostają z nim/ nią we wspólnocie domowej”.






©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość