Strona główna

Metody analizy ekonomiczno-finansowej dzielą się na kilka kategorii


Pobieranie 67.02 Kb.
Data19.06.2016
Rozmiar67.02 Kb.

Analiza ekonomiczna jeszcze nigdy nie posiadała tak dużego znaczenia dla polskich przedsiębiorstw jak w chwili obecnej. Konkurencja zmusza przedsiębiorstwa do dokonywania takich wyborów i do podejmowania takich decyzji, które umożliwiłyby pozytywny efekt w chwili obecnej oraz zapewniły pomyślny rozwój w przyszłości.

Każda decyzja, zwłaszcza w analizie finansowej, aby okazała się trafna musi przewidywać jej domniemane skutki. Dlatego też analiza ekonomiczna nie bada jedynie zjawisk w ujęciu ex post ale również ex ante.

Analiza ekonomiczna przyniesie oczekiwane rezultaty, jeśli wykorzystano do niej pewne i rzetelne informacje.

Analiza ekonomiczno-finansowa obejmuje tę część analizy ekonomicznej, która służy ocenie sytuacji finansowej przedsiębiorstwa i konstruowaniu wniosków przyczynowo-skutkowych na podstawie podjętych decyzji gospodarczych

Metody analizy ekonomiczno-finansowej dzielą się na kilka kategorii


w zależności od przyjętej metodyki.

Wybór metody badań ma charakter indywidualny, ponieważ nie istnieje uniwersalna metoda. Każda z nich posiada wady i zalety. Jedynie dokładna ich znajomość może zapewnić dokonanie odpowiedniego wyboru, odpowiadającego określonej sytuacji.

Podstawowy problem wyboru odpowiedniej metody dotyczy ogólności lub szczegółowości badania, ponieważ zastosowanie zbyt dużej ilości mierników może spowodować zatracenie pierwotnej idei badania.

Najczęściej stosowaną metodą badania sytuacji ekonomiczno finansowej firmy jest klasyczna metoda wskaźnikowa. Popularność tej metody wynika


z jej dużej uniwersalności. Niestety niezbyt precyzyjnie określone są prawidłowe przedziały wartości wskaźników, co stanowi jej podstawową wadę. Metoda w zależności od ilości użytych wskaźników może mieć charakter szczegółowy lub bardziej ogólny.

Ocena kondycji finansowej przedsiębiorstwa za pomocą klasycznej metody wskaźnikowej

Zakres badania tej metody został zgrupowany w pięciu grupach tematycznych. Jako kryterium podziału stosuje się obszary finansowej działalności firmy lub wyników tej działalności.

Płynność finansowa stanowi przedmiot badania dwóch pierwszych grup. Płynność w pierwszej grupie rozpatrywana jest w krótkim okresie czasu,
a w drugiej grupie w długim okresie czasu jako element rachunku ekonomicznej efektywności inwestycji.

Trzecia grupa mierników skupia swoją uwagę na wskaźnikach sprawności działania, będących przejawem gospodarności firmy.

Ostatnie dwie grupy badają wyniki działalności przedsiębiorstwa. Grupa czwarta zawiera wskaźniki zyskowności. Grupa piąta prezentuje obraz kondycji firmy określanej przez rynek. Mierniki tej grupy zwane wskaźnikami rynkowymi dotyczą jedynie spółek akcyjnych notowanych na giełdzie i nie są omawiane w tej pracy.

I Ocena płynności i jej znaczenie w określaniu kondycji finansowej firmy

Płynność finansowa to zdolność do regulowania zobowiązań w terminie ich płatności. Zachowanie płynności jest obok zasady racjonalnego gospodarowania jedną z podstawowych zasad, jakimi powinno się kierować przedsiębiorstwo w celu zachowania odpowiedniej kondycji finansowej.

Płynność finansowa może być rozpatrywana dwojako:


  1. w długim okresie czasu, czyli jako element rachunku ekonomicznej efektywności inwestycji,

  2. w krótkich okresach.

Ponadto analiza płynności może dotyczyć określonych punktów czasowych lub mieć charakter ciągły.

Kwestią istotną przy badaniach płynności finansowej jest określenie podziału aktywów bieżących ze względu na ich płynność. Jako kryterium podziału aktywów bieżących stosuje się łatwość ich zamiany na gotówkę. Wyróżnia się trzy stopnie płynności:1



  1. pierwszy stopień płynności (przyśpieszony) - środki pieniężne oraz krótkoterminowe papiery wartościowe,

  2. drugi stopień płynności (naturalny) - należność oraz zapasy, wyroby gotowe i półfabrykaty mają zbyt na rynku,

  3. trzeci stopień płynności (opóźniony) - zapasy, wyroby gotowe, półfabrykaty nie mają zbytu na rynku.

Podział ten jest częściowo stosowany przy obliczaniu miar płynności.

W celu obliczenia płynności finansowej można wykorzystać kilka mierników:



  1. kapitał zaangażowany netto,

  2. wskaźnik bieżącej płynności,

  3. wskaźnik wysokiej płynności,

  4. wskaźnik płynności zasobów.


Wskaźnik kapitału zaangażowanego netto, zwanego również kapitałem obrotowym oblicza się wg wzoru:
Kapitał obrotowy2=aktywa bieżące - zobowiązania bieżące /1.1/
Konieczność stałego dysponowania kapitałem obrotowym wynika z podstawowych zasad działania przedsiębiorstwa. Firma musi stale zaopatrywać się
w niezbędne do jej działalności środki. Dokonanie tych wydatków poprzedza w czasie uzyskanie środków pieniężnych za sprzedane wyroby /usługi/. Dlatego też niezbędny jest stały dostęp przedsiębiorstwa do wolnych środków pieniężnych. Miara ta /kapitał obrotowy/ wyrażana jest w postaci liczb względnych, w związku z tym nie można dokonywać jej porównywania w odniesieniu do różnych przedsiębiorstw. Jedynie może służyć ona jako element badania trendów czasowych w firmie.
Wskaźnik bieżącej płynności jest najczęściej stosowanym wskaźnikiem miary stopnia płynności. Jego postać matematyczna przedstawia się następująco:

Aktywa bieżące

Wskaźnik bieżącej płynności3 = ---------------------------- /1.2/

Zobowiązania bieżące


Wskaźnik ten ukazuje w jakim stopniu środki obrotowe pokrywają krótkoterminowe zobowiązania, czyli o terminie płatności krótszym niż 1 rok. Wskaźnik ten jest wyrażony w liczbach względnych, dlatego też posiada on wzorcową wielkość. Optymalny poziom zawiera się w przedziale od 1.2 - 2.0.4

Miernik ten chociaż bardzo często stosowany w analizie finansowej nie dostarcza, niestety precyzyjnych informacji. Jego niedoskonałość polega na tym, iż uwzględnia on zapasy jako potencjalne źródło finansowania zobowiązań bieżących. Znaczna część zapasów z przyczyn od przedsiębiorstwa niezależnych nie może być w szybki i łatwy sposób sprzedana po odpowiedniej cenie. Z uwzględnienia tej przesłanki wynika konstrukcja następnego wskaźnika.


Wskaźnik wysokiej płynności stanowi uściślenie omawianego poprzednio wskaźnika. Przez odjęcie od aktywów bieżących ich najmniej płynnej części w postaci zapasów otrzymuje się miarę bardziej syntetyczną.

Aktywa obrotowe - zapasy

Wskaźnik wysokiej płynności5 = -------------------------------- /1.3/

Zobowiązania bieżące


Zadowalający poziom tego wskaźnika wynosi 1.0.6 Ciekawą interpretację przedstawia zestawienie wskaźnika bieżącej płynności wskaźnika wysokiej płynności. Różnica pomiędzy ich wielkościami wykazuje udział aktywów
o niskiej płynności. Im ta różnica jest większa tym w przedsiębiorstwie występuje większy udział zapasów w aktywach. Sytuacja taka może być niekorzystna jeśli większą część zapasów stanowią zapasy zbędne. Jedynie w warunkach utrudnionego zakupu surowców utrzymywanie przez przedsiębiorstwo zwiększonych zapasów posiada ekonomiczne uzasadnienie.

Wskaźnik płynności zasobów stosuje się jako jeden z głównych mierników badania bilansu przedsiębiorstwa zagrożonego upadłością.

Aktywa bieżące

Wskaźnik płynności zasobów7 = -------------------------------- /1.4/

Aktywa długoterminowe


Wskaźnik ten wyraża proporcję pomiędzy aktywami bieżącymi, a długoterminowymi /majątkiem trwałym/. Istota tego wskaźnika jest o tyle ważna, że ukazuje strukturę aktywów. Jeżeli w długim okresie utrzymuje się tendencja spadkowa tego miernika, można wnioskować, że przedsiębiorstwo stale zmniejszając swoje aktywa bieżące reguluje jedynie zobowiązania nie dokonując jednocześnie zaopatrywania się w środki do prowadzenia działalności.

Stwierdzić należy, że o ile odpowiedni poziom zagwarantowania płynności jest rzeczą istotną o tyle wyniki stosowania miar płynności w przedsiębiorstwach różnych branż nie zawsze mogą być porównywalne, a ich zadowalający poziom taki sam.



II Badanie stopnia zadłużenia przedsiębiorstwa jako czynnika kształtującego strukturę kapitału

Przedsiębiorstwo chcące zaciągnąć kredyt na potrzeby swojej działalności musi wykazać, że jest zdolne do jego spłaty w określonym terminie wraz z odsetkami.

Analiza zadłużenia przedsiębiorstwa odbywa się na dwóch płaszczyznach:


  1. analiza poziomu zadłużenia przedsiębiorstwa,

  2. ocena możliwości spłaty długu wraz z odsetkami.

W analizie stopnia zadłużenia przedsiębiorstwa zwraca się uwagę przede wszystkim na przyszłą sytuację przedsiębiorstwa. W tym celu wykorzystuje się prognozy finansowe. Można także w celu zbadania przyszłej sytuacji przedsiębiorstwa wykorzystać dane z przeszłości i na ich podstawie wychwycić trend zmian i dokonać prognozy.

Do pierwszej grupy mierników należą miary określające poziom zadłużenia.


Wskaźnik ogólnego zadłużenia wskazuje na udział kredytów obcych
w finansowaniu przedsiębiorstwa.

Zobowiązania

Wskaźnik ogólnego zadłużenia8= -------------------------- /2.1/

Aktywa ogółem


Wskaźnik ten jest podobny w konstrukcji do wskaźnika struktury pasywów. Podobnie jak wskaźnik struktury pasywów informuje on o udziale kapitału obcego w finansowaniu aktywów. Jest to bardzo istotna informacja ponieważ pozwala ona na określenie stopnia uzależnienia przedsiębiorstwa od kredytodawców. Jeżeli poziom tego wskaźnika przekracza 0.5 to znaczy, że zobowiązania są większe od kapitałów własnych.

Nie istnieje dokładna reguła stwierdzająca jaki jest maksymalny lub minimalny poziom tego wskaźnika. Poziom ten powinien być dostosowany do ogólnie panujących warunków na rynku. Wskaźnik ten powinien mieć szczególnie niski poziom gdy na rynku panują niepewne warunki i nadmierne zadłużenie może być groźne dla firmy.


Przekształcenie powyższego wskaźnika nosi nazwę wskaźnik zadłużenia długoterminowego.

Zadłużenie długoterminowe

Wsk. zadłużenia długoter.9= --------------------------------------- /2.2/

Kapitały własne


Znaczna istotność tej miary polega na tym, iż określa on strukturę kapitału stałego. Jeżeli jego poziom wynosi np. 1 oznacza to, że kapitał stały jest
w równych częściach finansowany przez kapitał własny jak i zobowiązania długoterminowe. Bank Światowy za bezpieczny poziom tego wskaźnika przyjmuje 0.510 , czyli kapitał stały jest w 33% finansowany zobowiązaniami długoterminowymi, a w 67% przez kapitał własny.
Odrębną grupę wskaźników dotyczących badania stopnia zadłużenia są miary określające zdolność przedsiębiorstwa do obsługi długu, tj. spłaty rat kredytów wraz z odsetkami w przewidzianych terminach.
Wskaźnik pokrycia obsługi długu może być obliczany z uwzględnieniem dwóch możliwości:

  1. z wykorzystaniem zysku przed opodatkowaniem plus odsetki,

  2. z wykorzystaniem zysku po opodatkowaniu bez odsetek.

Zysk przed opodatkowaniem + odsetki

Wskaźnik pokrycia długu11= ----------------------------------------------- /2.3/

Raty kapitałowe + odsetki

Pewną ilość istotnych informacji dostarcza analiza kształtowania się tych wskaźników w czasie, ponieważ wielkości występujące w mianowniku i liczniku są ze sobą powiązane w sposób logiczny. Jeżeli w czasie następuje obniżenie poziomu tego wskaźnika, świadczy to o małej zyskowności zainwestowanych funduszy.


Powszechnie stosowanym miernikiem obsługi zadłużenia jest wskaźnik pokrycia odsetek zyskiem określający zdolność firmy do spłaty odsetek od kredytów w wymienionych terminach.

Zysk operacyjny

Wskaźnik pokrycia odsetek zyskiem12= -------------------------- /2.4/

Odsetki


Istotne znaczenie posiada poziom tego wskaźnika w połączeniu z wielkością wskaźnika ogólnego zadłużenia. Jeśli firma posiada niski poziom wskaźnika pokrycia odsetek i wysoki poziom wskaźnika ogólnego zadłużenia świadczy to, że firma może popaść w kłopoty finansowe i ma małą szansę poprawy struktury pasywów, gdyż wykorzystany w dużej części na spłatę odsetek zysk nie zasili kapitału własnego.

Do oceny możliwości spłaty zobowiązań długoterminowych szczególnie przydatny może być wskaźnik oparty na planach przepływów gotówkowych.

Zysk netto + amortyzacja

Wskaźnik pokrycia z cash flow13= ----------------------------------------- /2.5/

Raty kredytowe + odsetki

Stosowanie przez przedsiębiorstwo odpowiedniej polityki w zakresie zaciągania kredytów ma duży wpływ na wyniki finansowe przedsiębiorstwa. Korzystanie z obcych źródeł finansowania w postaci kredytów jest tylko wtedy uzasadnione gdy zysk z wykorzystania zaciągniętego kredytu jest większy niż koszt kredytu. Oczywiście należy dokonać rachunku wartości pieniądza


w czasie.

Faktem jest, że przedsiębiorstwo stosujące ostrożną politykę w zakresie zaciągania kredytów ma mniejszą szansę popadnięcia w kłopoty finansowe niż przedsiębiorstwo korzystające w dużej mierze z kredytów, ale jednocześnie przedsiębiorstwo to może nie uzyskać dużego zysku. Pojawia się tutaj klasyczny problem ryzyka i zysku, którego istota polega na tym, że zysk i ryzyko zmieniają się w sposób wprost proporcjonalny.



III Miary służące do oceny sprawności działania

Wskaźniki oceny sprawności działania określają aktywność przedsiębiorstwa w gospodarce zasobami majątkowymi firmy, a także informują o poziomie efektywnego wykorzystania aktywów oraz zdolności firmy do konwersji zapasów i należności na gotówkę, określają również szybkość spłaty zobowiązań.


Do podstawowych mierników tej grupy zalicza się:



  1. współczynnik obrotu zapasów,

  2. przeciętny okres spływu należności,

  3. przeciętny okres spłaty zobowiązań,



Współczynnik obrotu zapasów określa ile razy w ciągu badanego okresu nastąpiło odnowienie średniego stanu zapasów.

Koszt własny sprzedaży

Współczynnik obrotu zapasów14= ---------------------------- /3.1/

Przeciętny zapas

Wielkość tego wskaźnika jest determinowana przez rodzaj działalności jaki prowadzi dane przedsiębiorstwo. Wskaźnik ten jest porównywalny w przedsiębiorstwach tej samej branży. Jego zbyt niski poziom może świadczyć
o utrzymywaniu przez przedsiębiorstwo za dużych zapasów. Przyczyny takiego stanu mogą być różne:


  • trudności w sprzedaży wyrobów gotowych,

  • utrzymywanie dużych rezerw zapasów w związku z trudnościami w zaopatrzeniu itp.

Rzeczą nie bez znaczenia przy obliczaniu tego wskaźnika jest system wyceny zapasów stosowany w przedsiębiorstwie. Istnieją trzy sposoby wyceny:15

  1. metoda FIF0 - zapasy w bilansie wyceniane wg cen ostatnich dostaw,

  2. metoda LIF0 wycena zapasów wg cen z początku roku,

  3. metoda cen średnich.

Poszczególne metody są stosowane ze względu na określoną sytuację gospodarczą, zwłaszcza na poziom inflacji. Wyniki uzyskanych wskaźników w rezultacie stosowania różnych metod mogą się od siebie różnić, dlatego też powinno się stosować w analizie czasowej tę samą metodę dla wszystkich
okresów badania.

W wyniku przekształcenia powyższego wzoru uzyskuje się miernik


określający okres odnowy zapasów w dniach.

Przeciętne zapasy x 360

Współczynnik zapasów w dniach 16= -------------------------------- /3.2/

Koszt własny sprzedaży

Interpretacja tego miernika sprowadza się do określenia czy obliczony okres czasu w przypadku określonego typu działalności jest odpowiedni
Wskaźnik przeciętnego okresu spływu należności określa jako średnią liczbę dni ,firma oczekuje na zapłatę za sprzedane wyroby gotowe.
Należności x 360

Przeciętny okres spływu należności17= ------------------------ /3.3/

Sprzedaż netto

Jeśli np. wielkość tego wskaźnika wynosi 60 dni oznacza to iż przedsiębiorstwo w badanym okresie oczekiwało średnio na zapłatę 60 dni. W wyniku podzielenia 360 dni przez przeciętny okres spływu należności uzyska się liczbę określającą ile razy w ciągu roku firma odnowiła swoje należności.

Jeżeli Wskaźnik powyższy i poprzednio omawiany obejmują duży okres czasu oznaczać to może konieczność zmiany profilu produkcji, aby w ten sposób uniknąć zbyt długiego zalegania zapasów w magazynach oraz trudności
w ściąganiu należności.
Wskaźnik okres spłaty zobowiązań określa sprawność przedsiębiorstwa w wywiązywaniu się z własnych zobowiązań.

Zobowiązania x 360

Wskaźnik spłaty zobowiązań18= -------------------------- /3.4/

Sprzedaż netto

Najczęściej wskaźnik ten jest uzależniony od dwóch poprzednich, zwłaszcza wskaźnika spływu należności, ponieważ aby przedsiębiorstwo mogło regulować własne zobowiązania musi posiadać na ten cel środki.

Jeżeli doda się przeciętny okres spłaty należności do wskaźnika zapasów /w dniach/ otrzyma się cykl rotacji kapitału obrotowego zwany cyklem operacyjnym. Poprzez odjęcie od cyklu operacyjnego okres spłaty zobowiązań


otrzyma się tzw. cykl konwersji gotówkowej czyli okres, w którym firma musi oczekiwać na napływ środków pieniężnych. Okres ten powinien być zgodny ze średnim okresem z danej branży. Jeśli jest on zbyt długi może świadczyć to
o trudnościach w wyegzekwowaniu należności, jeżeli nadmiernie krótki świadczy to o dużej rygorystyczności w ściąganiu należności, co może w dużym stopniu utrudnić wzrost sprzedaży.
I

V Analiza rentowności - miernikiem sprawności zarządzania firmą

Analizę rentowności dokonuje się najczęściej jako ostatnią z grup analizy wskaźnikowej. Dzieje się nie bez przyczyny, ponieważ zyskowność czyli rentowność jest czynnikiem ostatecznym działania przedsiębiorstwa. Każde niemal działanie gospodarcze jest podejmowane w celu uzyskania określonego zysku. Ogólną zasadą jest to, że w przypadku wskaźników zyskowności przyjmuje się wprawdzie określone średnie pułapy branżowe, ale im wskaźnik osiąga wyższy poziom tym sytuacja finansowa przedsiębiorstwa jest lepsza.

Najprostszym miernikiem zyskowności jest wynik netto po opodatkowaniu. Jeśli czynnik jest dodatni oznacza ,że działalność przyniosła zysk i jest opłacalna. Oczywiście zysk jest jedynie liczbą względną i jako taki nie nadaje się do porównywania, chyba że tego samego przedsiębiorstwa na przestrzeni kilku lat, przy założeniu stałości majątku, kapitału, sprzedaży.


Wskaźniki rentowności można podzielić na dwie grupy:

  1. rentowność sprzedaży,

  2. rentowność majątku i kapitału.

Rentowność sprzedaży oblicza się za pomocą wzorów:

Zysk brutto

Marża zysku brutto19= ---------------- /4.1/

Sprzedaż

Zysk operacyjny

Marża zysku operacyjnego20= --------------------- /4.2/

Sprzedaż

Zysk netto

Marża zysku netto21= ------------------ /4.3/

Sprzedaż


Najogólniejszy charakter posiada wskaźnik marży zysku brutto. Jest on zależny od stopy oprocentowania kredytów oraz podatków. Zaznaczyć należy, że zysk brutto ,operacyjny oraz netto na użytek tych wzorów jest obliczany wg sposobu stosowanego w krajach o rozwiniętej gospodarce rynkowej.

Znacznie większą przydatnością odznacza się wskaźnik marży zysku operacyjnego. Jest on „czuły” na strukturę organizacyjną przedsiębiorstwa, ponieważ zysk operacyjny nie zawiera kosztów stałych. Dwa przedsiębiorstwa, które osiągają identyczny zysk brutto, a mają różne koszty stałe będą wykazywały różne wielkości tego wskaźnika.

Najczęściej stosowanym i jakościowo najistotniejszym wskaźnikiem tej grupy jest marża zysku netto. Istota tego wskaźnika polega na ukazaniu nie tylko zysku przedsiębiorstwa ale także wpływu struktury finansowania na ten zysk. Struktura finansowania wpływa na zysk netto poprzez wielkość odsetek od kredytów zaliczanych w koszty.

Drugą umowną grupę wskaźników zyskowności stanowią:



  1. stopa zwrotu inwestycji,

  2. stopa zwrotu aktywów,

  3. stopa zwrotu kapitału własnego.


Stopy zwrotu inwestycji jest najbardziej pojemną kategorią, ponieważ określa ona jaka część osiągniętego zysku przypada na jednostkę aktywów.

Zysk netto

Stopa zwrotu inwestycji22= ---------------- /4.4/

Aktywa


Wskaźnik ten jest ważny przy podejmowaniu decyzji o prowadzeniu działalności gospodarczej, ponieważ jeśli wskaźnik zwrotu inwestycji jest mniejszy bądź równy przeciętnemu oprocentowaniu wkładów oszczędnościowych, to działanie nie ma sensu, gdyż większy dochód można osiągnąć oddając środki pieniężne do banku, bez ryzyka niepowodzenia.

Stopa zwrotu aktywów wyraża rentowność operacyjną, z pominięciem uwzględnienia sposobu finansowania przedsiębiorstwa. Cecha ta powoduje, że można stosować ten wskaźnik dla porównywania przedsiębiorstwa z innymi podmiotami tej samej branży.

Zysk operacyjny

Stopa zwrotu aktywów23= ---------------------- /4.5/

Aktywa
Dość istotne informacje uzyskuje się poprzez porównanie stopy zwrotu aktywów, że stopą zwrotu kapitału własnego.

Zysk netto

Stopa zwrotu kapitału własnego24= --------------------- /4.6/



Kapitały własne
Stopa zwrotu kapitału własnego jest ważną miarą wykorzystywaną przy podejmowaniu decyzji o rodzaju działalności gospodarczej. Jeżeli dysponuje się danymi dotyczącymi planowanego zysku przedsięwzięcia można ustalić przewidywaną stopę zwrotu kapitału. Wyboru przedsięwzięcia dokonuje się na zasadzie maksymalizacji wielkości wskaźnika.
Powyżej zaprezentowane wskaźniki analizy finansowej są bardzo popularne i rozpowszechnione. Niestety nie można dokładnie określić kondycji finansowej bazując jedynie na ich wielkościach. Uzyskane wyniki należ poddać weryfikacji za pomocą innej metody np. Metody skwantyfikowanej, która okazuje sytuację finansową za pomocą precyzyjnego wyniku punktowego.


1 M.Sierpińska, T.Jachna:Ocena przedsiębiorstwa według standartów światowych.,PWN, s.24.

2 J.Kitowski: Analiza finansowa firm. Materiały dydaktyczne.UMCS., s.13.

3 L.Bednarski: Analiza finansowa w przedsiębiorstwie. PWE, s.66.

4 D.Olszewski: Podstawy analizy finansowej przedsiębiorstwa. Warszawa 1994, s. 40.

5 T.Waśniewski: Analiza finansowa przedsiebiorstw. Wydawnictwo Fundacji Rozwoju Rachunkowości w Polsce, s.330.

6 D.Olszewski: op. cit., s.40.

7 J.Kitowski:Analiza... op. cit., s.15.

8 Ibidem. s.22.

9 Ibidem. s.22.

10 Ibidem. s.22.

11


 M.Sierpińska, T.Jachna: op.cit., s.91.

12 J.Kitowski:Analiza... op.cit., s.22.

13 J.Śliwa, S.Wymysłowski: Ocena i badanie gospodarki finansowej przedsiębiorstwa. Warszawa 1993, s.73.


14


 J.Kitowski:Analiza... op.cit., s.16.

15 D.Olszewski: op.cit., s.53-54.

16 J.Kitowski:Analiza... op.cit., s.16.

17 T.Cebrowska, W.Fałowski: Wskaźniki analizy bilansu. „Rachunkowość” 1991, nr 5-6, s.152.

18 M.Sierpińska, T.Jachna: op.cit., s.85.

19 L.Bednarski: op.cit., s.93.

20 J.Kitowski:Analiza... op.cit., s.19.

21 T.Cebrowska, W.Fałowski: op.cit., s.151.

22 J.Śliwa, S.Wymysłowski:op.cit.., s.79.

23 J.Kitowski:Analiza... op.cit., s.19.

24 T.Waśniewski: op.cit., s.221.



©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość