Strona główna

Młodość Fermiego


Pobieranie 18.52 Kb.
Data18.06.2016
Rozmiar18.52 Kb.
Młodość Fermiego

Enrico Fermi urodził się 29 IX 1901 w Rzymie jako syn Albarta i Idy De Gattis. Jego ojciec był inspektorem głównym w firmie kolejowej a matka – nauczycielką. Enrico mial 2 braci - Maria ur. 1899 i Giulia ur 1900. Najlepszym ( i jedynym ) przyjacielem młodego Enrica był jego bart Giulio, z którym uczęszczał przez pierwsze lata nauki do szkoły. W szkole Enrico był dobrym uczniem, jedyne problemy miał w pisaniu po włosku. W 1915 doszło do tragedii w rodzinie Enrica. Jego brat Giulio zmarł w skutek operacji chirurgicznej. Enrico próbował przezwycieżyć swój smutek, poprzez studiowanie prawd naukowych. Na szczęście, wkrótce zaprzyjaźnił się bardzo z przyjacielem swojego brata, Giulia - Enrico Perisco, dzieląć wspólne zainteresowania, włączając w to fizykę. W tym samym czasie zajmowali się oni mierzeniem gęstości wody pitnej ( Auqua Marcia ), polem magnetyczny,m Ziemii i przyspieszeniem spadku swobodnego.


Fermi nie był kujonem ani molem książkowym i nie spędzał całego wolnego czasu jedynie ucząc się. Aktywnie uprawiał sport i lubil rywalizację. Fermi był uporządkowany więc w szkole dużo czytał szczególnie książki naukowe. Naprawde, zainteresowanie matematyką i fizyką zaczęło się bardzo wcześnie. Od konca 1914 do 1918 jego nauką kierował przyjaciel jego ojca, inzynier Adolfo Amidei, który często pożyczał mu zaawansowane książki z fizyki i matematyki. Lektury te dla Fermiego wcale nie były niezrozumiałe , wręcz przeciwnie - ciekawe i bardzo pożyteczne. W lipcu 1918, nie uczęszczając na ostatni rok nauki, ukończył szkołę średnią i otrzymał dyplom jej ukończenia.
Następnie Enrico postanowił studiować fizykę na Uniwersytecie i pod namową inżyniera Amidei przeprowadził się do Pizy, do prestiżowej Scuola Normale Superiore ( założonej w 1813 przez Napoleona ). “ Chłopak z nadzwyczajnym talentem “ zdał egzaminy wstepne brawurowo. Fermi studiował w Pizie bardzo niezależnie. Wkrótce znalazł przyjaciela, bratnią duszę, studenta, Franco Rasetti. Tak jak Fermi, Rasetti interesował się naukami ścisłymi, był dobrym studentem, a w chwilach wolnych zajmował się wędrowkami po górach.
Studia w Scuola Normale przebiegały wyśmienicie. Fermi zawsze otrzymywał najwyższe oceny, z wyjątkiem rysunków i chemii. Cieszył się popularnością wsrod kolegów, którzy cenili go za wyjatkowe zdolności. Fermi i Rasetti wkrótce przejęli prowadzenie laboratorium, gdyż starszy profesor, który dotychczas zarządzał tymże laboratorium nie radził sobie z szybko rozwijającą sie fizyką nowoczesną. Faktycznie, poprosił Fermiego aby ten nauczył go teorii względności, wprowadzonej przez niemieckiego fizyka, Alberta Einsteina. U schyłku 1920, podczas drugiego roku studiów, Fermi ukończył wszystkie kursy na uniwersytecie i skorzystał ze wspaniałej okazji. Po raz drugi wraz z Rasattim otrzymali wolny dostęp do laboratorium badawczego. Fermi wybrał doświadczenie z promieniami X, aby później otrzymać doktorat z dysertacji. Enrico Fermi otrzymał tytul doktora z fizyki na Uniwersytecie w Pizie w lipcu 1922 oraz dyplom ukończenia Scuola Normale Superiora w tym samym czasie.

Studiowanie zagranicą


Zaraz po ukończeniu studiów, zimą 1922/23 Fermi otrzymal stypendium z Ministerstwa Dell Istruzione Publicca i mógl wyjechać zagranicę. Wybrał pracę ze słynnym fizykiem Maxem Bornem na Uniwersytecie w Gotyndze.gdzie zbudował centrum fizyki teoretycznej, badajac nowatorską fizykę kwantową, która przyciągnęła wielu znakomitych młodych doktorantów z zagranicy. Jednak Fermi nie zyskał wiele z pobytu w Getyndze. Zamiast tego, późniejsze miesiace były bardzie owocne, kedy to w 1924 Fermi przeprowadził się do Leyden w Holandii razem z grupą naukowców Rockfeller aby pracować z holenderskim fizykiem Paulem Ehrenfestem. Był to jeden z najwspanialszych nauczycieli fizyki i człowiekiem o dobrym sercu. Docenił talent Fermiego a każda jego pochwała była ważnym zastrzykiem dla młodego doktoranta na poczatku jego kariery.

Z powrotem we Włoszech


Kiedy wrócił do Włoch w 1924, Fermi zaczał wykładanie na Uniwersytecie w Rzymie.

W 1925 przeprowadził się do Florencji, gdzie na tamtejszym Uniwersytecie spotkał swojego przyjaciela, Franco Rasettiego. Franco i Rasetti stworzyli świetny duet. Potrafili dzielić poglądy dotyczące eksperymentów i dyskutowali na temat artykułów z najświeższych zagranicznych czasopismach fizycznych. Fermi przodował w dyskutowaniu teoretycznym a Rasetti udoskonalał eksperymentalne techniki Fermiego, używajac swoich własnych , silnych instynktow jako twórczego eksperymentatora. Okres florencki określany jest jako pierwszy poważny wkład Fermiego do fizyki teoretycznej : odkrycie praw statystycznych ( statystyka Fermi – Dirac ), dla cząstek o spinie połówkowym Te. sa zwane dzisiaj fermionami.


Okres w Rzymie : “ chłopcy “ Panisperna “


Po tym jak Fermi wrócił z zagranicy do Rzymu, poznano go z Senatorem Orso Mario Corbino, profesorem fizyki eksperymentalnej i dyrektorem fizyki na Uniwersytecie w Rzymie. Chociaż Corbino był niezwykle zaangażowany w politykę i biznes, posiadał najwyższy autorytet wśrod włoskich fizyków. Fermi i Corbino spotkali się kilka razy zanim Fermi wyjechał do Niemiec , co zrobiło na Corbino wielkie wrażenie. Pojął on, że Fermi jest właściwą osobą, która zrewolucjonizuje fizykę, która zaczęła władać Europą i także pojawiając się również w szkołach i laboratoriach wloskich. Przełom nastąpił w 1929. Corbino uzyskał stanowisko na wydziale fizyki teoretycznej, pierwszym we Wloszech na Uniwersytecie w Rzymie. Zespół egzaminatorów uniwersyteckich jednomyślnie zgodził się aby Fermi był kandydatem na pracę na tym wydziale. “ Czuli, że mogli powierzyć mu swoje nadzieje, na afirmację i przyszły rozwój fizyki teoretycznej we Włoszech . “

Jesienią 1926 Fermi przeprowadzil się do Rzymu. ( Enrico Persico zamienił się z nim stanowiskiem we Florencji ). W Instytucie Fizyki na Via Panisperna 89a zaczał jeden z najbardziej owocnych okresów swojej naukowej kariery.

W Rzymie Fermi poczuł silna potrzebę stworzenia odpowiedniego środowiska naukowego. Razem ze swoim mentorem, Corbino, rozpoczęli 3-etapowe działania. Po pierwsze, Corbino przekonal co najmniej kilku absolwentów Uniwersytetu w Rzymie ( z Wydziału Inżynierii ) aby uczyli sie fizyki nowoczesnej. Po drugie, Fermi rozpoczał program eksperymentów i badań w nowej fizyce. I po trzecie, chciał dokonać propagandy fizyki : dawać wykłady powszechne, pisać artykuły i zrobic jedną rzecz, która była absolutną niwością we Włoszech : napisać podręcznik o nowoczesnej fizyce atomowej.

Nagroda Nobla z fizyki


Praca naukowa w Instytucie Fizyki w Rzymie w tamtych latach byla znaczącym wkładem do rozwoju fizyki. To zaowocowalo nagrodą Nobla, przyznaną Fermiemu w 1938.

Niestety jesienią 1938, antysemicki ruch we Włoszech, który rozwinął się po włosko-niemieckim przymierzu, spowodował, że Fermi zdecydował się opuścić Włochy, aby przyjąć stanowisko profesora w USA. Jego żona była Żydówką i państwo Fermi nie mieli żadnej gwarancji ze strony rządu na ochronę.

Zaraz po ptrzymaniu nagrody Nobla w Sztokholmie w 1938 rodzina Fermi zdecydowała się na ucieczkę do USA. Po drodze odwiedxili 24.XII w Kopenhadze słynnego fizyka, Nielsa Bohra. Fermi był w środku swojej kariery i nie mógł oczekiwać, że zaangażuje sie tak szybko w historyczne i naukowe wydarzenia, które mialy wyniknąć z jego badań dokonanych w Rzymie.

Okres amerykański


Wkrótce po przybyciu do Nowego Jorku, Fermi rozpoczał prace na Uniwersytecie w Kolumbii. 25.I.1939 ekipa naukowców z tego uniwersytetu przeprowadziła pierwszy eksperyment rozszczepienia jadra atomowego w USA., który przeprowadzony został w piwnicy Pupin Hall. Członkami tej grupy byli : Herbert L. Anderson, Eugene T. Booth, John R. Dunning, Enrico Fermi, G. Norris Glasoe i Francis G. Slack.

Następnie Fermi wyjechał na Uniwersytet do Chicago i rozpoczął studia, dzięki którym skonstruował pierwszy nuklearny reaktor zwany chicagowskim. Eksperyment był kamieniem milowym na drodze poszukiwania energii i było to typowe dla talentu Fermiego. Każdy krok był starannie zaplanowany, każde obliczenie skrupulatnie obliczone. To pełne sukcesu utworzenie pierwszego reaktora łańcuchowego było ważne nie tylko jako pomoc w oszacowania własności rozszczepienia jądra - niezbędne dla zrozumienia wewnętrznych własności bomby atomoewej - ale takze mialo służyc jako pierwsza elektrownia ogromnych reaktorów, które mialy powstać w Hanford, Waszyngtonie i potrzebne do produkcji plutonu , waznego składnika bomb, wykorzystanych w kryptonimiem pierwszej na świecie próby nuklearnej -Trinity i w Nagasaki. W końcu praca nad reaktorem Fermiego i Szikarda została uznana jako część Projektu Manhatańskiego.

Fermi przeprowadził się do Los Alamos w późniejszym etapie Projektu Manhatańskiego aby pracować jako konsultant generalny. Zwykle siedział w pokoju kontrolnym – Hanford B reaktora, który to po raz pierwszy skrytykowano w 1944. Szeroka wiedza Fermiego we wielu dziedzinach fizyki była użyteczna w rozwiązywaniu problemów, które były natury interdyscyplinarnej. W 1944 Fermi otrzymał obywatelstwo amerykańskie. W 1946 zostal mianowany profesorem Studiów Nuklearnych na Uniwersytecie w Chicago i jednocześnie otrzymał Medal Zasługi Kongresu w Laboratorium Metalurgicznym na Uniwersytecie w Chicago. Fermi kontunuował studia nad podstawowymi własnościami czasteczek nuklearnych ze szczególnym naciskiem na mesony, które są kwantową formą siły, utrzymującej jądro atomu spójnie. Fermi był także konsultantem przy konstrukcji synchrosyklotronu, dużej czastki przyspieszenia na uniwesytecie w Chicago. W 1950 został wybrany zagranicznym czlonkiem Towarzystwa Królewskiego w Londynie.
W późniejszych latach Fermi dokonał waznych badań w fizyce cząsteczkowej, szczególnie związanej z mounami i pionami. Byl także znany jako inspirujący wykładowca na Uniwersytecie w Chicago, slynący z doceniania szczegółów, prostoty i ze starannego przygotowania się do wykładów.

W 1952 Fermiego wybrano Przewodniczącym Amerykańskiego Towarzystwa Fizycznego. 16.XI.1954 prezydent Eisenhower wyróżnił go specjalną nagrodą Komisji Energii Atomowej za życiowe osiągnięcia w fizyce i za szczególny rozwoj energii atomowej.



Fermi zmarł 28.XI.1954 w Chicago, zaraz po swoich 53 urodzinach na raka żołądka i był pochowany na cmentarzu Oak Woods w Chicago, Illinois. Dwóch z jego studentów ostatniego roku, którzy towarzyszyli mu w pracy przy stosie atomowym także zmarło na raka. Fermi i jego wspłpracownicy zdawali sobie sprawę jak niebezpieczna dla zdrowia była praca , jednakże uważali , ze rezultaty są niezwykle istotne dla rozwoju nauki i zapominali o swoim zdrowiu.


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość