Strona główna

Po zdobyciu stolicy Akwilonii i zgładzeniu króla Numedidesa, dobiegający już czterdziestki


Pobieranie 111.57 Kb.
Data19.06.2016
Rozmiar111.57 Kb.
FENIKS NA MIECZU
Po zdobyciu stolicy Akwilonii i zgładzeniu króla Numedidesa, dobiegający już czterdziestki

Conan zasiada na tronie tego największego z hyboryjskich państw.

Okazuje się jednak, że żywot władcy nie jest usłany różami. Jeszcze nie upłynął rok, a już

minstrel Rinaldo układa podburzające ballady na cześć „umęczonego” Numedidesa.

Ascalant, książę Thune, zbiera wokół siebie gromadę spiskowców zamierzających pozbawić

barbarzyńcę tronu. Conan przekonuje się, że pamięć ludzka jest krótka, a korony czasem

spadają z głów (albo razem z nimi).
1
Nad kopulastymi dachami i lśniącymi wieżami zalegała upiorna cisza i mrok. Cztery

zamaskowane postacie prześlizgnęły się przez uchylone czyjąś ręką drzwi i szybko wtopiły

się w ciemność jednej z setek krętych ulic tworzących prawdziwy kamienny labirynt.

Szczelnie zakutane w płaszcze, bez słowa zniknęły w mroku, niczym duchy pomordowanych.

Przez nie domknięte drzwi spoglądała za nimi twarz wykrzywiona w sardonicznym uśmiechu

— złowrogo błysnęły zmrużone oczy.

— Idźcie, rycerze nocy — szepnął drwiąco głos. — O, głupcy! Nie wiecie, że śmierć

depcze wam po piętach jak ślepy pies.

Powiedziawszy to, mężczyzna zamknął drzwi i zasunął rygle, po czym odwrócił się i ze

świecą w dłoni ruszył korytarzem. Był ponurym olbrzymem o śniadej skórze zdradzającej

stygijskie pochodzenie. Wszedł do komnaty, w której na pokrytej jedwabiem kanapie leżał

wysoki, chudy mężczyzna sączący wino z wielkiego, złotego pucharu.

— No, Ascalancie — rzekł Stygijczyk, stawiając świecę — twoi durnie wypadli na ulicę

jak szczury z nory. Używasz dziwnych narzędzi.

— Narzędzi? — odparł Ascalant. — Oni sądzą, że to ja jestem narzędziem. Od miesięcy,

kiedy buntownicza czwórka wezwała mnie z głębi pustyni, żyję w samym sercu twierdzy

wroga, za dnia kryjąc się w tym nędznym domu, a nocami skradając się przez ciemne uliczki i

jeszcze ciemniejsze korytarze. I dokonałem tego, czego nigdy nie zdołaliby dokonać ci

zbuntowani dworacy. Z pomocą tych oraz innych agentów, z których wielu nigdy nie

widziało mojej twarzy, wznieciłem w państwie niepokój i niezadowolenie. Krótko mówiąc,

pozostając w cieniu, przygotowałem upadek zasiadającego na tronie króla. Na Mitrę, nie na

darmo byłem mężem stanu, zanim wyjęto mnie spod prawa!

— A ci durnie, którzy uważają się za twoich panów?

— Nadal myślą, że im służę, i będą tak uważać, dopóki nie dopniemy celu. Kim są, by

mierzyć się z Ascalantem? Karzeł Volmana — książę Karabanu, Gromel — dowódca

Czarnego Legionu, Dion — tłusty baron Attalus i Rinaldo — pustogłowy minstrel. To ja

uczyniłem z nich stalowe ostrze buntu, a gdy przyjdzie czas, zniszczę ich, wykorzystując ich

własne przywary. To jednak przyszłość — dzisiejszej nocy zginie król.

— Kilka dni temu widziałem armię opuszczającą miasto — rzekł Stygijczyk.

— Udali się na pogranicze niepokojone przez pogańskich Piktów, podnieconych do

szaleństwa trunkami, które dla nich przemyciłem przez granicę. Pieniądze Diona to

umożliwiły. A Volmana wyprowadził z miasta resztę królewskich oddziałów. Za

pośrednictwem swego książęcego krewniaka w Nemedii z łatwością namówił króla Numę,

aby zażądał przybycia Trocera — seneszala Akwilonii i księcia Poitain. Rzecz jasna, taka

misja wymaga nie tylko eskorty własnych oddziałów, ale również honorowej asysty

królewskiej gwardii z Prosperem, prawą ręką króla Conana, na czele. Tak więc w mieście

została tylko przyboczna straż króla i Czarny Legion, który o północy odwoła straże sprzed

drzwi królewskiej komnaty. Wtedy ja z moimi szesnastoma gotowymi na wszystko łotrami

przez ukryte przejście wtargnę do pałacu. A kiedy dokonamy dzieła, to nawet jeśli lud nas nie

poprze, Czarny Legion Gromela wystarczy, aby utrzymać miasto i tron.

— A Dion myśli, że tron przypadnie jemu?

— Tak. Ten tłusty dureń rości sobie do niego prawo ze względu na domieszkę królewskiej

krwi w swoich żyłach. Conan popełnił błąd, pozwalając żyć ludziom chełpiącym się

pokrewieństwem ze starą dynastią, której wydarł koronę Akwilonii. Volmanę chce

przywrócić do łask, aby podźwignąć do dawnej świetności swoje podupadłe włości. Gromel

nienawidzi Pallantudesa, dowódcy Czarnych Smoków, i z uporem prawdziwego Bossończyka

dąży do objęcia dowództwa nad całą armią. Rinaldo jako jedyny z nich nie kieruje się

prywatą. Widzi w Conanie gruboskórnego barbarzyńcę o skrwawionych rękach, który przybył

z północy, by plądrować cywilizowany kraj. Idealizuje króla, którego Conan zabił, aby

zdobyć tron, i pamięta jedynie to, że martwy władca czasami popierał sztukę. Nie pamięta, ile

zła wyrządził, i sprawia, że lud też o tym zapomina. Już otwarcie śpiewają „Lament po

zamordowanym królu”, w której to pieśni Rinaldo opłakuje tego łotra jak świętego i ogłasza

Conana „ponurym dzikusem z piekła rodem” — . Conan śmieje się z tego, ale lud szemrze…

— Czemu on nienawidzi Conana?

— Poeci zawsze nienawidzą władców. Dla nich doskonałość zawsze znajduje się za

ostatnim lub następnym zakrętem. Uciekają przed rzeczywistością w marzenia o przeszłości i

jutrze. Rinaldo to płonąca pochodnia idealizmu. Uważa, że zabijając Conana, uwolni lud od

tyrana. A jeśli o mnie chodzi… no, kilka miesięcy temu moją jedyną ambicją było grabienie

karawan. Teraz powróciły stare marzenia. Conan zginie i Dion zasiądzie na tronie. Później on

też umrze. Jeden po drugim umrą wszyscy moi przeciwnicy. Stanie się tak dzięki ogniowi,

stali lub tym straszliwym nalewkom, które tak dobrze sporządzasz. Ascalant, król Akwilonii!

Jak ci się to podoba?

Stygijczyk wzruszył szerokimi ramionami.

— Był taki czas — rzekł z nieskrywaną goryczą — kiedy ja też miałem ambicje, przy

których twoje zdają się dziecinne i pozbawione gustu. Jakże nisko upadłem! Moi dawni

rywale i pomocnicy wybałuszyliby oczy ze zdziwienia, gdyby ujrzeli Thoth–Amona, Mistrza

Kręgu, służącego jako niewolnik u cudzoziemca wyjętego spod prawa i wspomagającego

drobne ambicyjki baronów i królów!

— Pokładałeś wiarę w magię i zaklęcia — odparł niedbale Ascalant. — Ja wierzę w mój

rozum i miecz.

— Rozum i miecz są niczym źdźbła trawy na wietrze wobec wiedzy Ciemności — warknął

Stygijczyk, a w jego oczach pojawił się niebezpieczny błysk. — Gdybym nie utracił

pierścienia, byłbyś na moim miejscu, a ja na twoim.

— Jednak — odparł niecierpliwie Ascalant — nosisz na grzbiecie ślady mojego bata i

chyba dalej będziesz je nosił.

— Nie bądź taki pewny! — Przez moment twarz niewolnika wykrzywiła się grymasem

szalonej nienawiści. — Któregoś dnia jakimś sposobem odnajdę pierścień i wtedy, na kły

jadowe Seta, zapłacisz mi…

Porywczy Akwilończyk zerwał się z otomany i mocno uderzył go w twarz. Thoth–Amon

zatoczył się w tył, krew popłynęła mu z rozciętych warg.

— Stałeś się zbyt zuchwały, psie! — ryknął banita. — Uważaj, wciąż jestem twoim

panem, który zna twój mroczny sekret. No, dalej, wejdź na dach i krzycz, że Ascalant jest w

mieście i spiskuje przeciw królowi! Może się ośmielisz?

— Nie ośmielę się — mruknął Stygijczyk, ocierając krew z ust.

— Taak, nie ośmielisz się — uśmiechnął się zimno Ascalant — bo jeśli umrę wskutek

twojej zdrady czy niedbalstwa, kapłan w pustelni na południowej pustyni dowie się o tym i

złamie pieczęć manuskryptu, który mu zostawiłem. A przeczytawszy go, szepnie słowo w

Stygii i o północy zawieje wiatr z południa. I gdzie się wtedy schronisz, Thoth–Amonie?

Niewolnik zadrżał, a jego śniada twarz nagle pobladła.

— Dosyć! — Ascalant raptownie zmienił temat. — Mam dla ciebie zadanie. Nie wierzę

Dionowi. Radziłem mu, aby udał się do swoich włości i pozostał tam, aż dokonamy dzieła.

Ten tłusty dureń nie zdołałby dziś ukryć przed królem swojego zdenerwowania. Pojedziesz za

nim i jeśli nie dogonisz go na drodze, podążysz do jego włości i pozostaniesz przy nim

dopóty, dopóki go nie wezwiemy. Nie spuszczaj go z oka. Trzęsie się ze strachu i może się

wygadać. Gotów nawet pobiec do Conana i zdradzić nasze plany w nadziei ocalenia własnej

skóry. Idź!

Niewolnik skłonił się, ukrywając targającą nim nienawiść i zrobił, co mu kazano. Ascalant

znów zajął się pucharem. Nad bogato zdobionymi kopułami dachów wstawał świt, czerwony

jak krew.
2

Kiedym był wojownikiem, na chwałę bili mi w kotły,

Lud pod kopyta mego konia sypał pył szczerozłoty;

Lecz teraz jestem królem i oto jest przyczyna

Ciosu sztyletem w plecy i zatrutego wina.

(„Droga Królów”)


Komnata była duża i urządzona z przepychem. Na ścianach wykładanych boazerią ze

słoniowej kości wisiały kosztowne gobeliny, na posadzce leżały grube dywany, a wysoki sufit

zdobiły kunsztowne, posrebrzane ornamenty. Za inkrustowanym złotem sekretarzykiem

siedział mężczyzna, którego szerokie bary i spalona słońcem skóra wydawały się dziwnie nie

posuwać do tego ociekającego luksusem wnętrza. Zdawał się być raczej częścią krainy słońca

i wiatru oraz wyniosłych górskich szczytów. Każdy jego ruch zdradzał stalową siłę mięśni

doskonale skoordynowanych z bystrym umysłem i refleksem urodzonego wojownika. W jego

ruchach nie było cienia sztuczności czy pozy. Albo trwał w bezruchu — niczym spiżowy

posąg — albo poruszał się, ale nie gwałtownymi zrywami nadmiernie napiętych mięśni, lecz z

kocią zwinnością trudną do uchwycenia okiem. Jego szaty były skromne, chociaż z

kosztownego materiału. Nie nosił żadnych ozdób ni pierścieni, jedynie przetykaną srebrem

opaskę, która przytrzymywała prosto przyciętą grzywę czarnych włosów.

Odłożył złoty rylec, którym pracowicie kreślił znaki na woskowanych tabliczkach, podparł

brodę pięścią i spojrzał zazdrośnie swoimi płonącymi, niebieskimi oczami na stojącego przed

nim człowieka. Mężczyznę tego niezwykle zajmowały własne sprawy, bo właśnie sznurował

swój pozłacany pancerz i pogwizdywał pod nosem — co było dość niekonwencjonalnym

zachowaniem, jeżeli zważyć, że robił to w obecności króla.

— Prospero — rzekł siedzący za stołem — sprawy związane z kierowaniem państwem

męczą mnie bardziej niż wszystkie bitwy, jakie stoczyłem, razem wzięte.

— Takie są zasady gry, Conanie — odparł ciemnowłosy książę Poitain. — Jesteś królem

— musisz grać swoją rolę.

— Wolałbym pojechać z tobą do Nemedii — rzekł z zawiścią Cymeryjczyk. — Wydaje

się, że minęły wieki, od kiedy ostatni raz siedziałem na koniu. Jednak Publiusz mówi, że

sprawy państwowe wymagają mojej obecności w stolicy. Niech go diabli! Kiedy obalałem

starą dynastię — ciągnął po chwili z niedbałą poufałością, na jaką pozwalał sobie tylko w

rozmowach z Prosperem — wydawało mi się to dość łatwe. Spoglądając teraz wstecz, widzę

za sobą długą drogę: te wszystkie dni znoju i udręki, intryg i zabijania zdają się snem. Jednak

nie dośniłem go do końca, Prospero. Kiedy król Numedides legł martwy u mych stóp i kiedy

zerwawszy koronę z jego okrwawionych skroni założyłem ją na własne, osiągnąłem granicę,

której nie przekraczałem w swoich snach. Byłem przygotowany na to, by założyć koronę, ale

nie na to, aby ją nosić. Za dawnych, dobrych czasów pragnąłem jedynie dobrego konia i

ostrego miecza w garści. Wszystko wydawało mi się proste. Dziś nic nie jest proste, a mój

miecz jest bezużyteczny… Kiedy obalałem Numedidesa, uważali mnie za Wyzwoliciela —

teraz plują na mój widok. W świątyni Mitry postawili posąg tego wieprza, a lud wznosi przed

nim żałobne pienia — hymny ku czci świętego męża zamordowanego przez krwawego

barbarzyńcę. Gdy jako najemnik wiodłem jej armie do zwycięstwa, Akwilonia nie pamiętała

o tym, że jestem cudzoziemcem, ale teraz nie może mi tego wybaczyć. Teraz do świątyni

Mitry, aby palić kadzidła Numedidesowi, przychodzą ludzie, którym jego kaci ucinali ręce i

wyłupiali oczy, ludzie, których synowie zginęli w jego lochach, których żony i córki

zawleczono do jego seraju. Niewdzięczni durnie!

— W znacznej mierze odpowiada za to Rinaldo — odparł Prospero, zaciskając pas o

jeszcze jedną dziurkę. — Śpiewa pieśni, które doprowadzają ludzi do szaleństwa. Powieś go

w błazeńskim stroju na najwyższej wieży w mieście. Niech układa rymy dla sępów.

Conan potrząsnął swoją lwią grzywą.

— Nie, Prospero, nie mogę tego zrobić. Wielki poeta jest czymś więcej niż największy

król. Jego pieśni są potężniejsze od mojego berła. Gdy kiedyś zechciał zaśpiewać dla mnie,

myślałem, że serce wyskoczy mi z piersi. Umrę i zostanę zapomniany, a pieśni Rinalda będą

żyły wiecznie. Nie, nie — ciągnął król z ponurym błyskiem w oku — w tym się coś kryje,

jakieś drugie dno, którego nie dostrzegamy. Czuję to tak, jak za młodu czułem tygrysa

kryjącego się w wysokiej trawie. Jakiś dziwny niepokój zapanował w królestwie. Jestem

niczym myśliwy, który kuli się przy swoim małym ognisku pośrodku lasu, słysząc szelest

stóp skradających się w ciemności i niemal widząc błyszczące oczy napastników. Gdybym

tylko mógł stawić czoła czemuś uchwytnemu, czemuś, co mógłbym przeciąć ostrzem miecza!

Mówię ci, to nie przypadek, że Piktowie ostatnio tak gwałtownie zaatakowali pogranicze,

zmuszając Bossończyków do wezwania posiłków. Powinienem wyruszyć na czele wojsk.

— Publiusz obawiał się, że to spisek mający na celu porwać cię i zabić — odparł Prospero,

wygładzając fałdy płaszcza i podziwiając swoją wysoką, gibką postać w srebrnym lustrze. —

To dlatego nalegał, abyś został w mieście. Twoje wątpliwości rodzą się z barbarzyńskich

przesądów. Niechaj lud szemrze! Najemnicy są z nami, a Czarne Smoki i każdy zbój w

Poitain oddałby za ciebie życie. Możesz obawiać się tylko zamachu, a ten jest niemożliwy,

jeśli gwardia królewska strzeże cię dzień i noc. Nad czym teraz pracujesz?

— Nad mapą — odparł z dumą Conan. — Mapy, które znajdują się w archiwum, pokazują

dokładnie kraje południa, wschodu i zachodu, ale na północy są niedokładne i

fragmentaryczne. Sam oznaczę północne ziemie. Tu leży Cymeria, gdzie się urodziłem. A

tu…

— Asgard i Vanaheim — rzekł Prospero, spojrzawszy na mapę. — Na Mitrę, byłem



prawie pewien, że te kraje istnieją tylko w legendach!

Conan uśmiechnął się krzywo, mimowolnie dotykając szram na opalonej twarzy.

— Nie mówiłbyś tak, gdybyś spędził młodość na północnej granicy Cymerii! Asgard leży

na północ, a Vanaheim na północny zachód od mojej ziemi ojczystej. Toczy się tam

nieustająca wojna.

— Jacy są ci ludzie z północy? — spytał Prospero.

— Wysocy, jasnowłosi i niebieskoocy. Ich bogiem jest Ymir, lodowy gigant. Każde

plemię ma swojego wodza. Są dzicy i uparci. Potrafią walczyć cały dzień, a całą noc śpiewać

wrzaskliwym głosem swoje pieśni i żłopać piwsko.

— A więc widzę, że naprawdę jesteś jednym z nich — zaśmiał się Prospero. — Śmiejesz

się głośno, pijesz tęgo i śpiewasz dobre pieśni, chociaż nigdy nie widziałem Cymeryjczyka,

który by pił coś mocniejszego od wody, śmiał się głośno czy śpiewał coś innego niż ponure

pieśni żałobne.

— Może to wpływ krainy, w której żyją — odparł król. — Nie ma bardziej posępnej

ziemi; nie kończące się wzgórza porośnięte gęstym lasem, wiecznie szare niebo i wiatr

jęczący głucho w dolinach.

— Nic dziwnego, że ludzie stają się ponurzy — zauważył Prospero, wzruszając ramionami

i myśląc o jasnych, rozświetlonych słońcem równinach oraz czystych, leniwych rzekach

Poitain, najdalej na południe wysuniętej prowincji Akwilonii.

— Nie ma dla nich nadziei ani tu, ani na tamtym świecie — rzekł Conan. — Ich bogiem

jest Crom wraz ze swą ponurą świtą, rządzący pozbawionym słońca królestwem wiecznych

mgieł — krainą zmarłych! Wolę już wierzenia iEsirów.

— No — zaśmiał się Prospero — mroczne wzgórza Cymerii pozostały daleko za tobą. Idę

już. Wychylę za ciebie puchar białego, nemedyjskiego wina na dworze króla Numy.

— Świetnie — mruknął król — ale całuj tancerki Numy tylko od siebie, inaczej wywołasz

międzynarodowy kryzys!

Rubaszny śmiech Conana ścigał wychodzącego z komnaty Prospera.
3

W podziemiach piramid Wielki Set śpi zwinięty;

W cieniu grobowców pełza jego lud przeklęty…

Z bezdennych otchłani wznosi swe wołanie:

Ześlij mi sługą gniewu, o łuskowaty Panie!
Słońce chyliło się już ku zachodowi, wyzłacając zieloną i bladoniebieską linię lasu.

Gasnące promienie ożywały blaskiem na ogniwach złotego łańcucha, który siedzący w

gąszczu jaskrawego kwiecia i liści swojego ogrodu Dion z Attalus nieustannie obracał

pulchnymi dłońmi. Szlachcic podniósł opasły kałdun z marmurowej ławy i płochliwie

rozejrzał się wokół, jakby szukając skradającego się wroga. Znajdował się na polance

otoczonej małymi drzewkami, których splatające się ze sobą gałęzie dawały dostateczny cień.

W pobliżu szemrała srebrzysta fontanna, która współgrała z głosem innych, stojących w

różnych miejscach wielkiego ogrodu i tworząc z nimi cichą symfonię.

Dion był sam, jeśli nie liczyć ciemnoskórej postaci przycupniętej przy kamiennej ławie i

patrzącej nań posępnie.

Szlachcic nie zwracał uwagi na Thoth–Amona. Nie dlatego, by przeczuwał, że może mu

nie ufać jako wiernemu słudze Ascalanta, lecz ponieważ, jak wielu bogaczy, niewiele uwagi

poświęcał ludziom o niższej pozycji.

— Nie powinieneś się tak denerwować, panie — rzekł Thoth–Amon. — Spisek musi się

udać.

— Ascalant może popełnić błąd, tak jak każdy — uciął Dion, pocąc się na samą myśl o



konsekwencjach niepowodzenia.

— Nie on — uśmiechnął się krzywo Stygijczyk — inaczej nie byłbym jego niewolnikiem,

lecz panem.

— Co ty opowiadasz? — rzucił szlachcic opryskliwie, myśląc o czymś innym.

Thoth–Amon zmrużył oczy. Mimo żelaznych nerwów był bliski wybuchu. Nagromadzony

w nim wstyd, nienawiść i wściekłość domagały się ujścia i sprawiały, że był gotów skorzystać

z każdej nadarzającej się okazji. Nie wziął tylko pod uwagę, że Dion patrzy nań nie jak na

ludzką istotę obdarzoną rozumem i wolą, lecz jak na niewolnika, stworzenie niegodne uwagi.

— Wysłuchaj mnie — rzekł Thoth. — Zostaniesz królem. Jednak słabo znasz Ascalanta.

Nie możesz mu ufać. Ja mogę ci pomóc. I zrobię to, jeśli zapewnisz mi ochronę, kiedy Conan

zginie i sięgniesz po władzę. Posłuchaj tylko. Tam, na południu, byłem wielkim

czarnoksiężnikiem. Ludzie mówili o Thoth–Amonie tak, jak niegdyś o Rammonie. Król

Stygii Ctesphon obdarzył mnie wielkim zaszczytem, wynosząc nad innych magów.

Nienawidzili mnie, ale i bali się, ponieważ miałem władzę nad Istotami Ciemności, które

przybywały na me wezwanie i spełniały moje życzenia. Na Seta, moi wrogowie nie znali dnia

ni godziny, kiedy szponiaste palce demonów zacisną się na ich gardłach. Te mroczne,

straszliwe czary rzucałem dzięki Wężowemu Pierścieniowi Seta, który znalazłem głęboko

pod ziemią w starym grobowcu zbudowanym, nim jeszcze praprzodkowie człowieka

wyczołgali się z mulistego morza. Jednak ktoś ukradł mi Pierścień i straciłem mą moc. Inni

czarodzieje powstali przeciwko mnie i chcieli zabić; musiałem uciekać. Przebrany za

poganiacza wielbłądów, wędrowałem z karawaną przez pustynię Koth, gdy napadli na nas

rabusie Ascalanta. Zabili wszystkich prócz mnie; ocaliłem życie, wyjawiając, kim jestem i

przysięgając posłuszeństwo Ascalantowi. Gorzka to była służba! Aby silniej związać mnie z

sobą, opisał wszystko w manuskrypcie, który zapieczętował i oddał na przechowanie

pustelnikowi mieszkającemu przy południowej granicy Koth. Nie odważę się pchnąć go

sztyletem, kiedy śpi, ani wydać go wrogom, bo wtedy pustelnik przeczyta manuskrypt, jak

kazał mu Ascalant, i szepnie słowo w Stygii, a wtedy…

Thoth–Amon zadrżał, a jego śniada twarz przybrała barwę popiołu.

— W Akwilonii mnie nie znają — rzekł po chwili. — Jednak jeśli moi wrogowie w Stygii

dowiedzą się, gdzie przebywam, to nawet dzielące nas pół świata nie wystarczy, by uchronić

mnie przed losem, który zmiękczyłby serce posągu. Tylko król, jego zamki i oddziały

konnicy mogą mnie ocalić. A pewnego dnia odnajdę Pierścień…

— Pierścień? Pierścień? — zdziwił się Dion.

Thoth nie doceniał absolutnego egocentryzmu rozmówcy. Dion był tak głęboko pogrążony

we własnych myślach, że w ogóle go nie słuchał, ale ostatnie słowo potrąciło jakąś strunę

jego świadomości.

— Pierścień? — powtórzył. — To mi przypomina… tak, mój amulet. Kupiłem go od

złodzieja z Shemu, który przysięgał, że ukradł go daleko na południu czarnoksiężnikowi i że

przyniesie mi szczęście. Na Mitrę, słono za niego zapłaciłem. Jednak klnę się na bogów, że

potrzeba mi naprawdę dużo szczęścia, skoro Ascalant i Volmana wciągają mnie w swoje

przeklęte spiski. Muszę się nim posłużyć.

Thoth–Amon zerwał się na równe nogi z twarzą pociemniałą od uderzającej do głowy

krwi, a w jego oczach pojawiło się zdumienie i wściekłość, gdy uświadomił sobie ogrom

głupoty i egoizmu rozmówcy. Dion nie zwracał na niego uwagi. Podniósł wieko skrytki w

marmurowej ławie i przez chwilę grzebał wśród stosu rozmaitych błyskotek — amuletów i

talizmanów, które jako człowiek przesądny gromadził.

— Ach, tu jest!

Triumfalnie wyjął dziwnego kształtu pierścień. Wykonana z metalu podobnego do miedzi

ozdoba wyobrażała okrytą łuskami żmiję, zwiniętą w trzy zwoje i trzymającą ogon w zębach.

W miejscu oczu w żółtym metalu osadzono złowrogo błyszczące klejnoty. Thoth–Amon

krzyknął jak smagnięty batem. Dion obrócił się, spojrzał nań i rozdziawił usta. Krew

odpłynęła mu z twarzy. Oczy niewolnika rozbłysły i Thoth–Amon ciężko dysząc, wyciągnął

śniade ręce do gardła szlachcica.

— Pierścień! Na Seta! Mój Pierścień! — wrzasnął. — Mój skradziony…!

Nagle w jego ręku błysnęła stal i potężnym zamachem wbił sztylet w tłuste cielsko barona.

Dion wydał wysoki, przeraźliwy pisk przechodzący w zduszony bulgot i osunął się na ziemię

jak zmięty łachman. Głupiec — umarł, nie wiedząc, dlaczego ginie. Toth–Amon odrzucił na

bok okrwawione zwłoki, natychmiast o nich zapominając, i niecierpliwie chwycił pierścień w

dłonie.

— Mój Pierścień! — szepnął ze straszliwą radością. — Moja moc!



Sam nie wiedział, jak długo stał nieruchomo niczym posąg, sycąc oczy widokiem

magicznego pierścienia. Wreszcie otrząsnął się z zadumy i wrócił myślami z mrocznych

czeluści. Księżyc już wschodził, rzucając długie cienie na gładkie oparcie marmurowej ławy,

u stóp której leżało ciało barona Attalus.

— Koniec, Ascalancie, koniec! — szepnął Stygijczyk.

W półmroku jego oczy zalśniły krwawym blaskiem jak ślepia wampira. Pochyliwszy się z

krzepnącej kałuży zaczerpnął na dłoń krwi i wtarł ją w ślepia żółtej żmii, aż pokryły się one

purpurowym bielmem.

— Zamknij oczy, magiczna żmijo — zaintonował mrożącym krew w żyłach szeptem. —

Zamknij oczy w księżycowym blasku i otwórz je w czarnej otchłani. Cóż tam widzisz, o

żmijo Seta? Kogo przyzwiesz z otchłani Ciemności? Czyj cień zasnuwa gasnący blask?

Wezwij go do mnie, o sługo Seta!

Pieszcząc łuski pierścienia szczególnym, kolistym ruchem, jeszcze bardziej ściszył głos;

szeptał ponure i okropne zaklęcia, imiona zapomnianych przez łudzi bóstw, o których pamięć

przetrwała jedynie w zakątkach tajemniczej Stygii, gdzie w prastarych grobowcach wciąż

kryły się koszmary.

Na polance wokół niego powietrze zawirowało jak woda w stawie, gdy z głębin coś

wynurza się na powierzchnię. Thoth poczuł powiew jakiegoś dziwnego, lodowatego wiatru,

jakby otwarły się niewidoczne wrota. Wyczuwał czyjąś obecność za plecami, lecz nie

odwracał się. Nie odrywał oczu od oblanej blaskiem księżyca plamy marmuru, na którym

pojawił się zwiewny cień. W miarę jak mag wymawiał zaklęcie, cień ten stawał się coraz

większy i wyraźniejszy, czarniejszy i bardziej przerażający. Kształtem przypominał

gigantyczną małpę, ale takie stworzenie nigdy nie stąpało po ziemi, nawet w Stygii. Thoth

nadal nie patrzył w jego stronę, tylko wyciągnął zza pasa sandał swojego pana — który

zawsze nosił przy sobie w niejasnej nadziei, że kiedyś może się przydać — i cisnął go za

siebie.


— Przyjrzyj mu się, sługo Pierścienia! — wykrzyknął. — Znajdź tego, który go nosił i

zabij go! Zajrzyj mu w oczy i odbierz zmysły, zanim rozszarpiesz mu gardło! Zabij go!

W przypływie pasji Thoth–Amon dorzucił:

— I wszystkich, którzy będą przy nim!

Czarownik zobaczył, że potworny cień na marmurowej płycie opuszcza niekształtny łeb i

węszy niczym odrażający ogar. Później ohydny łeb podniósł się, stwór okręcił się i znikł jak

wiatr wiejący wśród gałęzi. Stygijczyk triumfalnym gestem uniósł ramiona w górę, szczerząc

białe zęby i wywracając oczami.

Obchodzący mury strażnik wrzasnął z przerażenia, gdy wielki, czarny cień o płonących

ślepiach przeskoczył blanki i ze świstem przemknął obok. Stwór zniknął tak szybko, że

wartownik nie był pewny, czy to sen, czy przywidzenie.
4

Gdy świat był miody, a ludzkość słabą

demony nocy dręczyły wciąż,

Ubyłem ognia, trucizny i stali

i przegrał ze mną straszliwy Wąż.

Dziś, kiedy wieki zrobiły swoje

i w czarnym sercu góry drzemię

Czyż zapomnicie tego, który

Seta i dał wam zbawienie?
Samotny w wielkiej sypialni o złocistym sklepieniu król Conan spał i śnił. Przez kłębiącą

się szarą mgłę słyszał dziwne wołanie, słabe i dalekie, i chociaż nie rozróżniał słów, zdawało

mu się, że nie może go zlekceważyć. Z mieczem w ręku kroczył przez szarą mgłę, niczym

człowiek spacerujący wśród obłoków, a w miarę jak szedł, głos stawał się wyraźniejszy, aż

Conan zrozumiał słowa; to jego własne imię nadlatywało i z bezdennych otchłani Przestrzeni

i Czasu.


Mgła zrzedła i zobaczył, że znajduje się w długim, ciemnym korytarzu, wyraźnie wykutym

ludzką ręką w twardej, czarnej skale. W tunelu panowała ciemność, lecz w jakiś magiczny

sposób Conan wszystko dobrze widział. Gładkie ściany, sufit, podłoga, wszystko to pokryte

płaskorzeźbami starożytnych herosów i prawie zapomnianych bogów, lśniło matowo.

Cymeryjczyk zadrżał, widząc te gigantyczne figury i pojmując w jakiś niejasny sposób, że już

od wieków stopy żadnego śmiertelnika nie przemierzały tego korytarza.

Dotarł do wykutych w litej skale szerokich schodów, których poręcz zdobiły ezoteryczne

symbole — stare i tak przerażające, że dreszcz przebiegł mu po plecach. Na każdym stopniu

był wyrzeźbiony odrażający wizerunek Starej Żmii Seta. Przy każdym kroku trzeba było

postawić nogę na głowie Węża, tak jak to zaplanowano przed laty. Wiedząc o tym, Conan

wcale nie poczuł się lepiej.

Głos przyzywał go nadal. Krocząc w ciemnościach, których nie zdołałyby przeniknąć

niczyje bystre oczy, barbarzyńca dotarł do ogromnej krypty i ujrzał dziwną, białobrodą postać

siedzącą na sarkofagu. Conanowi włosy stanęły dęba, a ręka ściskająca miecz zadrżała, gdy

postać przemówiła grobowym głosem:

— Czy poznajesz mnie, człowieku?

— Nie, na Croma! — zaklął król.

— Człowieku — rzekł starzec — jam jest Epemitreus.

— Przecież Epemitreus Mądry nie żyje od przeszło tysiąca lat! — wyjąkał Cymeryjczyk.

— Słuchaj! — mówił tamten. — Jak kamyk rzucony do czarnego jeziora wywołuje kręgi

rozchodzące się do brzegów, tak zdarzenia zachodzące w Niewidzialnym Świecie wyrwały

mnie 2 uśpienia. Dobrze ci się przyjrzałem, Conanie z Cymerii, i widzę w tobie zapowiedź

ważnych wydarzeń i wielkich czynów. Jednak po ziemi krążą demony, przeciw którym nie

poradzi twój miecz.

— Mówisz zagadkowo — rzekł niepewnie Conan. — Niech tylko znajdę przeciwnika, a

rozłupię mu czaszkę na dwoje.

— Zachowaj swoją złość dla wrogów z krwi i kości, barbarzyńco — odparł starzec. — To

nie przed ludźmi chcę cię ostrzec. Są mroczne światy, których istnienia ludzie nie

podejrzewają, krainy przemierzane przez potworne koszmary — bestie, przyzywane przez

czarnoksiężników z Otchłani Ciemności, aby przybrawszy materialną postać, spełniały ich

rozkazy. Masz węża w domu swego królestwa, jadowitą żmiję ze Stygii — człowieka, który

posiadł wszystkie mroczne sekrety tajemnej wiedzy. Jak śpiącemu śni się pełznąca ku niemu

żmija, tak ja czuję obrzydłą obecność sługi Seta. Upojony swą straszliwą władzą, zadaje

wrogom ciosy, które mogą wstrząsnąć twoim państwem. Wezwałem cię tutaj, aby dać ci oręż

przeciw niemu i jego piekielnym pomocnikom.

— Ale dlaczego? — spytał z niedowierzaniem Conan. — Ludzie mówią, że śpisz w

czarnym sercu Golamiry, skąd twój duch przybywa na niewidzialnych skrzydłach, by pomóc

Akwilonii w godzinie potrzeby, ale ja… ja jestem cudzoziemcem i barbarzyńcą.

— Zamilcz! — głos starca odbił się głuchym echem od sklepienia olbrzymiej jaskini. —

Twoje przeznaczenie wiąże cię z Akwilonią. W łonie Losu rodzą się wielkie wydarzenia i

żądny krwi czarownik nie stanie na drodze królewskiego przeznaczenia. Przed wiekami Set

owinął się wokół świata jak pyton wokół swojej ofiary. Przez całe swoje życie, dłuższe niż

żywot zwykłego śmiertelnika, walczyłem z nim. Wyparłem go do mrocznych krain

tajemniczego południa, lecz w Stygii lud wciąż oddaje cześć temu, który dla nas jest

ucieleśnieniem zła. Tak jak walczyłem z Setem, zwalczałem też jego wyznawców, kapłanów i

pomocników. Wyciągnij swój miecz.

Zdziwiony Conan uczynił to, a starzec nakreślił swym kościstym palcem dziwny symbol,

płonący jak rozżarzone węgle na szerokim ostrzu tuż przy srebrnej gardzie. W tej samej

chwili wszystko znikło: krypta, sarkofag i starzec, a bezgranicznie zdumiony Cymeryjczyk

zerwał się ze swego łoża w komnacie o złocistym sklepieniu. Stojąc i otrząsając się z resztek

snu, uświadomił sobie, że ściska w dłoni miecz. Dreszcz przebiegł mu po plecach, gdy ujrzał

wyryty na szerokim ostrzu symbol — rysunek feniksa. Natychmiast przypomniał sobie, że

taki sam znak widział na sarkofagu w podziemnej krypcie.

Stał tak, próbując uporządkować myśli, gdy cichy szmer przywrócił go do życia; nie tracąc

czasu na dociekanie przyczyn, zaczął nakładać zbroję. Znów stał się barbarzyńcą,

podejrzliwym i czujnym jak szary wilk.


5

O tanim blichtrze, podstępie i zdradzie, cóż wiedzieć mi potrzeba?

Jam syn surowej ziemi, chowany pod dachem nieba.

Czar gładkich słówek i sofizmatów pryska pod miecha ciosem.

Dalej, psy — gińcie! — bo przywykłem za bary brać są z losem.

(„Droga Królów”)


Przez ciszę okrywającą całunem korytarz królewskiego pałacu przemykało chyłkiem

dwudziestu spiskowców. Ich stopy, bose lub obute w miękkie ciżmy, nie wydawały nawet

najcichszego dźwięku ani na grubych dywanach, ani na marmurowych płytach posadzki.

Pochodnie wetknięte w żelazne kagańce na ścianach korytarzy rzucały krwawy blask, który

odbijał się w ostrzach mieczy, sztyletów i ciężkich toporów.

— Ciszej! — syknął Ascalant. — Kto tam tak głośno sapie? Wprawdzie oficer nocnej

straży wycofał z pałacu większość swoich ludzi, a resztę upił, ale musimy być ostrożni. Kryć

się! Nadchodzi patrol!

Schowali się za rzędem rzeźbionych kolumn. Po chwili dziesięciu olbrzymich strażników

w czarnych zbrojach przemaszerowało obok. Ich twarze zdradzały dręczące wątpliwości, tym

niemniej szli za oficerem, który ściągnął ich z wyznaczonego posterunku. Oficer pobladł; gdy

jego oddział mijał ukrytych za filarami spiskowców, ci zauważyli, że ręka, którą dowódca

ociera pot z czoła, drży. Był młody i zdrada nie przyszła mu łatwo. W duchu przeklinał

ekstrawaganckie zachcianki, przez które zadłużył się u lichwiarzy i stał narzędziem w rękach

knujących przewrót polityków.

Gwardziści przeszli ze szczękiem oręża i zniknęli w głębi korytarza.

— Dobrze! — uśmiechnął się Ascalant. — Sypialnia Conana została bez ochrony.

Spieszcie się! Jeśli złapią nas na gorącym uczynku, koniec z nami! Ale mało kto zechce

bronić sprawy martwego króla…

— Tak, spieszmy się! — zawołał Rinaldo, a jego oczy przybrały barwę stali, którą

potrząsał nad głową. — Moje ostrze pragnie krwi! Słyszę zlatujące się sępy! Naprzód!

Poniechawszy ostrożności, przebiegli przez korytarz i stanęli przed rzeźbionymi drzwiami,

na których widniał herb Akwilonii — złoty smok.

— Gromel! — warknął Ascalant. — Wyważ te drzwi! Olbrzymi wojownik nabrał tchu w

piersi i potężnie uderzył ramieniem w drzwi, które z trzaskiem ugięły się pod ciosem.

Wojownik cofnął się i uderzył jeszcze raz. Rozległ się trzask pękającego drewna i

wyłamywanych zamków; drzwi rozleciały się w drzazgi.

— Naprzód! — wrzasnął Ascalant, podniecony pomyślnym obrotem spraw.

— Naprzód! — zawtórował mu Rinaldo. — Śmierć tyranowi!

Wpadli do środka i stanęli jak wryci. Nie stawił im czoła wyrwany ze snu, nagi,

oszołomiony i nieuzbrojony mężczyzna, którego można by zaszlachtować jak barana, lecz

zupełnie rozbudzony barbarzyńca, odziany w zbroję i z mieczem w garści.

Przez chwilę zarówno czterej zbuntowani szlachcice, jak i zgraja tłoczących się za ich

plecami łotrów stali nieruchomo niczym posągi. Wszystkich zmroził widok tej gigantycznej

postaci oświetlonej na środku komnaty blaskiem świec.

W tym momencie Ascalant dostrzegł na stoliku przy królewskim łożu insygnia władcy

Akwilonii: srebrne berło i małą, złotą koronę. Ten widok doprowadził go do szaleństwa.

— Na niego, łotry! — wrzasnął. — Nas jest dwudziestu, a on jeden! I nie ma hełmu!

Miał rację: Conanowi zabrakło czasu na założenie ciężkiego, zwieńczonego piórami

hełmu, jak również na zasznurowanie pancerza czy zdjęcie ze ściany wielkiej tarczy. Mimo to

był lepiej osłonięty niż jego wrogowie, z wyjątkiem Volmany i Gromela, którzy nosili zbroje.

Król spoglądał na nich rozognionymi oczami, próbując zgadnąć, kim są. Nie znał

Ascalanta, a przyłbice zasłaniały twarze pozostałych dwóch szlachciców, Rinaldo zaś nasunął

na oczy rondo kapelusza. Jednak nie było czasu na domysły. Zbójcy z rykiem rzucili się na

ofiarę. Gromel jako pierwszy runął niczym szarżujący byk, z nisko opuszczoną głową i

mieczem nastawionym do pchnięcia. Conan skoczył mu na spotkanie i z całej siły wymierzył

cios. Długie ostrze ze świstem zatoczyło łuk w powietrzu i spadło na hełm Bossończyka. I

hełm, i klinga pękły z trzaskiem, a Gromel bez życia stoczył się na posadzkę. Conan

odskoczył, ściskając w ręku złamany miecz.

— Gromel! — wykrztusił ze zdumieniem, gdy rozłupany hełm odsłonił przeciętą na dwoje

głowę: w tejże chwili zwaliła się na niego gromada spiskowców. Ostrze sztyletu rozorało mu

żebra na spojeniu nie zasznurowanego pancerza, a przed oczyma błysnął uniesiony do ciosu

miecz. Cymeryjczyk lewą ręką odepchnął napastnika ze sztyletem i rękojeścią ułamanego

oręża jak kastetem uderzył w skroń drugiego przeciwnika. Mózg tamtego opryskał mu twarz.

— Pięciu do drzwi! — wrzasnął Ascalant, miotający się za plecami nacierających w

obawie, że król przedrze się przez nich i umknie. Zbóje cofnęli się na moment, a ich

przywódca skierował kilku do drzwi. Ta krótka chwila przerwy wystarczyła Conanowi.

Doskoczył do ściany i zerwał z niej starożytny topór, który wisiał tam od pół wieku.

Oparłszy się plecami o ścianę, spojrzał na zaciskający się krąg napastników, po czym

skoczył w sam ich środek. Obrona nie leżała w jego naturze, nawet wobec przygniatającej

przewagi przeciwników zawsze wolał atakować. Każdy inny człowiek na jego miejscu

musiałby zginąć, a i sam Cymeryjczyk nie żywił nadziei, że wyjdzie z tego cało, lecz pragnął

przed śmiercią zabić jak najwięcej wrogów. Jego barbarzyńską duszę ogarnęła euforia, a w

uszach dźwięczały mu pieśni o dawnych herosach.

Skoczył w ciżbę wrogów, rozrąbał bark jednemu z nich i straszliwym, zamachowym

ciosem rozłupał czaszkę innemu. Ostrza opadały ze świstem, lecz Cymeryjczyk szczęśliwie

unikał śmierci. Błyskawicznymi ruchami dezorientował przeciwników; był jak tygrys wśród

stada małp. Skacząc, uchylając się, schodząc z linii ciosów stanowił niezwykle trudny cel,

który wciąż się poruszał w świetlistym kręgu błyszczącego ostrza jego topora.

Na moment zabójcy przyparli go do muru, na oślep wymierzając potężne ciosy i

przeszkadzając sobie wzajemnie, po czym cofnęli się pospiesznie, odsłaniając na podłodze

dwa nieruchome ciała — świadectwo wściekłości króla. Po tym starciu Conan solidnie

krwawił z ran na szyi, ramionach i nogach.

— Łotry! — wrzasnął Rinaldo, ciskając na podłogę swój zwieńczony piórami kapelusz. —

Boicie się walki? Czy tyran ma zostać przy życiu? Na niego!

Skoczył naprzód, siekąc jak szalony, lecz Conan, rozpoznawszy go, jednym strasznym

ciosem złamał mu miecz i pięścią powalił na podłogę. Ostrze broni Ascalanta wbiło się w

lewe ramię króla.

Banita ledwo uszedł śmierci, uchylając się i w ostatniej chwili uskakując przed

opadającym toporem. Zabójcy znów tłumnie zaatakowali Cymeryjczyka. Jego topór raz po

raz unosił się i opadał ze świstem. Jeden z napastników zanurkował pod jego podniesionym

ramieniem i złapał go za nogi, usiłując wywrócić, lecz z równym powodzeniem mógłby

wywracać wieżę z litego żelaza. Po krótkich zmaganiach spojrzał w górę w samą porę, by

dostrzec spadające ostrze, ale zbyt późno, by go uniknąć. Tymczasem jeden z jego kompanów

podniósł obydwoma rękami miecz i ciął w naramiennik króla, raniąc go w ramię. W jednej

chwili pancerz Conana napełnił się krwią.

Volmana, gwałtownie odpychając na boki atakujących, przedarł się przez pierścień

otaczający króla i zadał mu morderczy cios w nie osłoniętą hełmem głowę. Cymeryjczyk

schylił się, a świszcząca klinga ucięła tylko kosmyk jego czarnych włosów. Barbarzyńca

okręcił się na pięcie i uderzył z rozmachem. Topór zgruchotał stalowy pancerz i Volmana

osunął się na posadzkę z połamanymi żebrami.

— Volmana! — zachrypiał Conan. — Poznałbym cię w piekle, ty karle!

Wyprostował się i odparł szaleńczy atak Rinalda, który szarżował, wcale się nie osłaniając,

uzbrojony jedynie w sztylet. Conan odskoczył w tył, unosząc topór.

— Rinaldo! — krzyknął z rozpaczą. — Cofnij się! Nie chcę cię zabić!

— Giń, tyranie! — wrzasnął oszalały minstrel, rzucając się na króla.

Conan zwlekał z zadaniem ciosu — trochę za długo. Dopiero gdy poczuł zimną stal

sztyletu wbijającego się w nie osłonięty pancerzem bok, uderzył oburącz.

Rinaldo padł ze strzaskaną czaszką, a Conan ciężko oparł się o ścianę. Krew ciekła mu

spomiędzy palców dłoni, którą zaciskał ranę.

— Teraz, naprzód, zabić go! — krzyknął Ascalant.

Opierając się plecami o ścianę, Cymeryjczyk wzniósł topór do ciosu. Stał z pochyloną

głową na rozstawionych szeroko nogach, niczym uosobienie niespożytej, pierwotnej siły.

Jedną ręką opierał się o mur, w drugiej zaciskał okrwawiony oręż. Na ramionach nabrzmiały

mu potężne węzły mięśni, a twarz zastygła w grymasie straszliwej wściekłości. Tylko oczy

płonęły jasno w bladej twarzy zalewanej krwią z rozciętego czoła. Napastnicy zawahali się,

bo choć byli dzikimi, nieustraszonymi zbójami, którzy przelewanie krwi traktowali jako

zwyczajną rzecz, to jednak należeli do rasy uważanej za cywilizowaną, on zaś był

barbarzyńcą, urodzonym zabójcą. Cofnęli się lękliwie: zdychający tygrys nie przestaje być

niebezpieczny.

Conan wyczuł ich niepewność. Uśmiechnął się złowrogo.

— Kto chce umrzeć pierwszy? — wycedził przez rozbite i skrwawione wargi.

Ascalant skoczył jak ryś i z nieprawdopodobną szybkością zatrzymał się w pół skoku.

Padając na wznak, uniknął śmiercionośnego ostrza. Gwałtownie podkurczył nogi i przetoczył

się w bok, zanim odzyskał równowagę i uderzył ponownie. Tym razem topór wbił się w

podłogę w miejscu, gdzie przed chwilą znajdowały się nogi Ascalanta.

Inny napastnik omyłkowo uznał to za dogodny moment do ataku, a za nim ociągając się,

ruszyli pozostali. Zamierzali zabić króla, zanim zdoła wyszarpnąć wbity w podłogę topór, ale

nie docenili siły i szybkości Cymeryjczyka. Zbroczone ostrze uniosło się i opadło

błyskawicznie, rzucając pod nogi atakujących kolejnego trupa.

Nagle pilnujący drzwi spiskowcy wydali przeraźliwy krzyk. Na korytarzu pojawił się

czarny, niekształtny cień. Pozostali napastnicy odwrócili się jak jeden mąż, po czym wyjąc z

przerażenia, wypadli z komnaty i rozbiegli się na wszystkie strony.

Tylko Ascałant nie spojrzał w kierunku drzwi; nie odrywał oczu od rannego króla. Osądził,

że odgłosy walki w końcu postawiły na nogi mieszkańców pałacu i zaalarmowały wierną

straż. Wydało mu się jednak nieco dziwne, że jego zahartowani w walce rabusie tak strasznie

wrzeszczeli podczas ucieczki.

Conan nie patrzył w stronę drzwi, ponieważ czujnie jak wilk przyglądał się banicie. Nawet

w tej ostatniej godzinie Ascalanta nie opuszczał filozoficzny spokój.

— Wygląda na to, że wszystko stracone, zwłaszcza honor — mruknął pod nosem. —

Jednak król umiera i…

Nie wiadomo, co chciał powiedzieć, bo nie dokończywszy zdania, skoczył na Conana w

chwili, gdy ten ocierał ramieniem spływającą z czoła krew. W tej samej chwili coś śmignęło

w powietrzu i z potworną siłą uderzyło go w plecy. Ascalant runął jak długi. Straszliwe

pazury wbiły się w jego ciało. Wijąc się rozpaczliwie pod ciężarem napastnika, zdołał

odwrócić głowę i spojrzał przez ramię w ohydne ślepia. Pochylał się nad nim bezkształtny

stwór, jakiego nigdy jeszcze nie oglądały ludzkie oczy. Wyszczerzone, czarne kły sięgały

gardła ofiary, a żółto błyszczące ślepia paraliżowały swym spojrzeniem tak, jak zimny wiatr

ścina młode zboże.

Odrażającą twarz wykrzywiał ohydny grymas triumfu. Takie rysy mogłaby mieć ożywiona

sztuką czarnoksiężnika starożytna mumia. W obrzydliwym obliczu zachodzące bielmem oczy

Ascalanta zdawały się dostrzegać niewyraźne podobieństwo do Thoth–Amona. Nagle

filozoficzny spokój opuścił banitę i Ascalant z okropnym okrzykiem wyzionął ducha, zanim

jeszcze wyszczerzone kły rozdarły mu gardło.

Conan otarł krew ściekającą z czoła i zamarł, szeroko otwierając oczy ze zdziwienia. W

pierwszej chwili wydało mu się, że nad skurczonym ciałem Ascalanta stoi ogromny, czarny

pies. Później rozjaśniło mu się w oczach i stwierdził, że nie jest to ani pies, ani pawian.

Z dzikim okrzykiem, który był słabym echem przedśmiertnego wrzasku banity,

Cymeryjczyk odepchnął się od ściany i z całej siły cisnął toporem w gotującego się do skoku

potwora. Jednak broń z chrzęstem ześlizgnęła się po czaszce, którą powinna była zdruzgotać,

a impet zderzenia z olbrzymim cielskiem rzucił Conana z powrotem pod ścianę. Okropne

szczęki zacisnęły się na ramieniu, którym barbarzyńca osłonił gardło, ale demon nawet nie

próbował poprawić chwytu. Spojrzał tylko królowi w oczy i natychmiast na twarzy

Cymeryjczyka pojawił się taki sam grymas przerażenia, jaki wykrzywiał rysy martwego

banity. Barbarzyńca poczuł, że dusza zamiera w nim, szykując się do opuszczenia ciała i

zatonięcia w żółtych studniach kosmicznej grozy, która przebłyskiwała upiornie w

bezkształtnych formach i rosła wokół niego, pochłaniając jego życie i zagrażając zdrowym

zmysłom. Żółte ślepia powiększały się, stając się wprost gigantyczne. Cymeryjczykowi

mignęły w nich wszystkie bezdenne i bluźniercze okropności, które czaiły się w

zewnętrznych ciemnościach bezkształtnych głosów i mrocznych przepaści. Otworzył

skrwawione usta, aby wykrzyczeć swą wzgardę i wściekłość, ale z gardła wydobył mu się

tylko niewyraźny bełkot.

Jednak koszmarny stwór, który sparaliżował i zabił Ascalanta, wzbudził w barbarzyńcy

szaloną, bliską obłędu furię. Tytanicznym skurczem wszystkich mięśni rzucił się w tył i nie

zwracając uwagi na ból rozdzieranego ramienia, powlókł demona za sobą. Wyciągnięta ręka

króla zacisnęła się na czymś, co mimo oszołomienia spowodowanego upływem krwi

rozpoznał jako swój złamany miecz. Zamachnął się i dźgnął nim jak sztyletem, wkładając w

cios resztki sił, jakie mu pozostały. Złamane ostrze wbiło się głęboko, a okropna paszczęka

rozdziawiła się z bólu, uwalniając ramię Conana, który upadł na bok. Król podniósł się na

łokciu i jak przez mgłę zobaczył, że stwór wije się w agonii, a z wielkiej rany, jaką mu zadał,

płynie szeroki strumień posoki. W chwilę potem skurcze ustały i demon legł na posadzce,

dygocząc spazmatycznie i wybałuszając zasnuwające się mgłą ślepia. Barbarzyńca zamrugał,

wycierając krew zalewającą oczy. Miał wrażenie, że stwór topi się niczym masło na słońcu,

zamieniając się w mazistą, półpłynną masę.

Po chwili Conan usłyszał bezładny chór głosów i w komnacie zaroiło się od

zaalarmowanych odgłosami walki dworzan: rycerzy, panów, dam, gwardzistów i doradców

— a wszyscy gadali, wrzeszczeli i kłócili się ze sobą. Kilku żołnierzy z Legionu Czarnych

Smoków klęło i wygrażało wściekle, zgrzytając zębami i łapiąc za rękojeści swoich mieczów.

Młodego oficera straży nigdzie nie było widać. Nie znaleziono go też później, a nie można

powiedzieć, że szukano niedokładnie.

— Gromel! Volmana! Rinaldo! — wykrzyknął Publiusz, radca dworu, załamując nad

trupami pulchne ręce. — Nędzni zdrajcy! Ktoś za to zapłaci! Wezwać straż!

— Straż już tu jest, stary durniu! — uprzejmie zgasił go Callantides, dowódca Czarnych

Smoków, w ferworze zapominając o randze Publiusza. — Lepiej przestań miauczeć i pomóż

opatrzyć królowi rany. Może się wykrwawić na śmierć.

— Tak, oczywiście! — krzyknął Publiusz, który był raczej organizatorem niż człowiekiem

czynu. — Musimy opatrzyć rany. Posłać po wszystkie pijawki w zamku! Och, panie, cóż to

za wstyd dla miasta! Czyżby naprawdę cię zabito?

— Wina! — jęknął król z sofy, na której go położono. Przytknięto mu puchar z winem do

okrwawionych ust, a on pił chciwie, jak człowiek półżywy z pragnienia.

— Dobrze — mruknął, opadając na poduszki. — Zabijanie to strasznie wysuszające

zajęcie.


Zatamowano krew płynącą mu z ran i po chwili niespożyta żywotność barbarzyńcy dała o

sobie znać.

— Najpierw obejrzyjcie ranę od sztyletu w moim boku — polecił medykom. — Rinaldo

wypisał tam swój ostatni żałobny tren i to ostrym rylcem.

— Już dawno powinieneś był go powiesić — mamrotał Publiusz. — Po poetach nie można

się spodziewać niczego dobrego… A to kto? — Nerwowo trącił obutą w sandał stopę trupa

Ascalanta.

— Na Mitrę! — wykrztusił dowódca Czarnych Smoków. — To Ascalant, dawny książę

Thune! Cóż za diabelski spisek ściągnął go tu z pustynnego legowiska?

— I dlaczego ma taki grymas na twarzy? — szepnął Publiusz, szeroko otwierając oczy i

cofając się z lękiem.

Inni także spojrzeli na martwego banitę i umilkli.

— Gdybyś widział to, co ja widziałem — warknął król Conan, siadając na łożu mimo

protestów medyków — wcale byś się nie dziwił. Spójrz na…

Cymeryjczyk urwał w pół słowa i rozdziawił usta. Palcem wskazał puste miejsce na

podłodze. Potwór zniknął.

— Na Croma! — zaklął barbarzyńca. — Ten demon rozpłynął się chyba w powietrzu, tak

jak przybył!

— Król majaczy… — szepnęli dworzanie.

Conan usłyszał to i zaczął kląć w barbarzyńskim języku.

— Na Badba, Morrigana, Macha i Nemaina! — wrzasnął z wściekłością. — Jestem zdrów

na umyśle! To coś wyglądało jak skrzyżowanie stygijskiej mumii z pawianem. Zjawiło się

znienacka i zbóje Ascalanta umknęli przed nim jak szczury. Zabiło Ascalanta, zanim zdążyło

mnie wykończyć. Później rzuciło się na mnie, ale zdołałem je zabić — chociaż nie wiem jak,

bo mój topór odbił się od jego łba jak od skały. Wydaje mi się, że pomógł mi Epemitreus

Mądry…


— Posłuchajcie tylko. Mówi o Epemitreusie, który nie żyje od piętnastu stuleci! — szeptali

między sobą dworzanie.

— Na Ymira! — ryknął król. — Tej nocy rozmawiałem z Epemitreusem! Wezwał mnie,

gdy spałem, i poszedłem czarnym korytarzem, na ścianach którego widniały płaskorzeźby

dawnych bogów, po kamiennych stopniach z wyrytymi podobiznami Seta, aż dotarłem do

krypty i sarkofagu ze znakiem feniksa…

— Na Mitrę, błagam cię królu, zamilcz! — krzyknął arcykapłan Mitry z twarzą szarą jak

popiół.


Conan potrząsnął głową jak lew wstrząsa grzywą, w jego głosie pojawiły się groźne nuty.

— Czyż jestem niewolnikiem, aby milknąć na twój rozkaz?

— Ależ nie, nie, mój panie! — arcykapłan trząsł się, lecz nie ze strachu przed królewskim

gniewem. — Nie chciałem cię obrazić.

Nachylił głowę do ucha króla i zaczął szeptać:

— Panie mój, to przechodzi ludzkie pojęcie. Tylko wąski krąg wtajemniczonych kapłanów

wie o czarnym korytarzu wykutym w sercu góry Golamiry i o strzeżonym przez feniksa

sarkofagu, w którym przed piętnastoma wiekami złożono Epemitreusa. Od tej pory żaden

żywy człowiek nie wszedł do grobowca. Kapłani, których wybrał, złożyli Mędrca w krypcie,

po czym zamaskowali wejście tak, że nikt nie zdoła go odnaleźć. Dziś nawet arcykapłani nie

wiedzą, gdzie go szukać. Tylko dzięki ustnym przekazom, znanym nielicznym

wtajemniczonym kapłanom i zazdrośnie strzeżonym, wyznawcy Mitry wiedzą, że właśnie

czarne serce góry Golamiry jest miejscem spoczynku Epemitreusa. To jedna z tajemnic, na

jakich opiera się kult Mitry.

— Nie wiem, w jaki czarodziejski sposób wezwał mnie do siebie — odparł Conan — ale

rozmawiałem z nim. Nakreślił znak na ostrzu mego miecza. Nie wiem, dlaczego ten znak

uczynił broń zabójczą dla demona ani co oznaczał, lecz chociaż ostrze złamało się na głowie

Gromela, sam ułomek wystarczył, aby zabić potwora.

— Pozwól mi obejrzeć twój miecz — szepnął arcykapłan przez ściśnięte gardło.

Cymeryjczyk podał mu złamany oręż. Arcykapłan krzyknął i osunął się na kolana.

— Strzeż nas Mitro przed Siłami Ciemności! — wykrztusił. — Król naprawdę rozmawiał

tej nocy z Epemitreusem! Tu, na mieczu, widnieje sekretny znak, którego nikt inny nie mógł

wyryć: symbol nieśmiertelnego feniksa, odwiecznego strażnika jego grobowca! Świecę,

szybko! Spójrzcie jeszcze raz tam, gdzie według króla powinien leżeć ten stwór!

Odsunięto na bok połamany parawan i zapalono więcej świec. Spojrzeli na posadzkę i

zamilkli jak rażeni gromem. Później ktoś upadł na kolana, głośno wzywając Mitrę, a ktoś inny

wypadł z krzykiem z komnaty.

W miejscu, gdzie zginął potwór, na posadzce czerniała wielka plama — niczym czarny

cień okropnego cielska, niepodobnego do żadnego ziemskiego stworzenia, cień ponury i

ohydny — jak odbicie jednego z małpich bogów zasiadających na ołtarzach zapomnianych



świątyń tajemniczej Stygii.


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość