Strona główna

Porównanie wyników leczenia d-penicylaminą i siarczanem cynku u pacjentów z chorobą Wilsona leczonych w latach 2005-2010 retrospektywna analiza materiału Lek. Monika Czerska


Pobieranie 18.21 Kb.
Data18.06.2016
Rozmiar18.21 Kb.
Tytuł pracy: Porównanie wyników leczenia d-penicylaminą i siarczanem cynku u pacjentów z chorobą Wilsona leczonych w latach 2005-2010 - retrospektywna analiza materiału

Lek. Monika Czerska

Promotor: prof. dr hab. med. Anna Członkowska



7. STRESZCZENIE W JĘZYKU POLSKIM

Wprowadzenie i cel: Choroba Wilsona (chW) to dziedziczona autosomalnie recesywnie choroba metaboliczna, w której dochodzi do patologicznego odkładania się miedzi
i uszkodzenia tkanek (głównie wątroby, mózgu i rogówki). Leczenie przyczynowe polega na przywróceniu równowagi w metabolizmie miedzi. Cel ten można osiągnąć przy użyciu związków chelatujących miedź, takich jak D-penicylamina (DPA), które zwiększają wydalanie miedzi z moczem, albo soli cynku, np. siarczanu cynku (ZS), które zmniejszają wchłanianie miedzi w przewodzie pokarmowym. DPA została wprowadzona do leczenia chW już w latach 50. XX wieku początkowo przez hepatologów i doświadczenie kliniczne z tym lekiem jest największe. Sole cynku zostały wprowadzone w końcu lat 60.XX., początkowo były stosowane przez neurologów. Istnieją jednak obserwacje kliniczne wskazujące, ze oba leki mąją zbliżoną efektywność kliniczną.

Celem pracy było porównanie skuteczności i bezpieczeństwa leczenia d-penicylaminą (DPA) i siarczanem cynku (ZS) jako leków pierwszego wyboru u pacjentów z objawową chorobą Wilsona.



Metody: Analizie poddano 143 kolejnych pacjentów z objawową chorobą Wilsona, u których rozpoznanie i rozpoczęcie leczenia nastąpiło w okresie od stycznia 2005r. do grudnia 2009r. Od początku stycznia 2010 r. do grudnia 2010 roku prowadzono końcową obserwację wszystkich włączonych do badania pacjentów. Dane do analizy uzyskano z rejestru chorych prowadzonego w II Klinice Neurologii IPiN i z dokumentacji medycznej pacjentów (karty informacyjne
z hospitalizacji, dokumentacja medyczna z wizyt w Poradni). Chorobę Wilsona rozpoznawano na podstawie badania klinicznego, badania metabolizmu miedzi, testów genetycznych zgodnie z międzynarodowymi kryteriami diagnozy choroby. Klasyfikacja chorych do dwóch głównych postaci choroby- neurologicznej i wątrobowej odbywała się na podstawie nasilenia objawów dominujących w momencie diagnozy. Farmakoterapię rozpoczynano niezwłocznie po ustaleniu rozpoznania.

Decyzja o wyborze leku pierwszego rzutu podejmowana była przez lekarza prowadzącego. Badacze nie preferowali żadnego z leków.



Dane analizowano w podgrupach, osobno dla pacjentów z neurologiczną postacią choroby oraz w zależności od leku, który stosowano jako pierwszy. U wszystkich włączonych do badania pacjentów oceniano czynność wątroby na podstawie ustrukturyzowanego wywiadu
z pacjentem, badań laboratoryjnych, USG jamy brzusznej. Nasilenie uszkodzenia wątroby oceniano według czterostopniowej skali. Pacjentów z objawami neurologicznymi oceniano za pomocą skali Unified Wilson’s Disease Rating Scale (UWDRS). Jako punkty końcowe przyjęto: 1) prawdopodobieństwo kontynuowania terapii lekiem pierwszego wyboru, 2) wczesne pogorszenie (w ciągu 180 dni od rozpoczęcia terapii).

Wyniki: Postać neurologiczną miało 56 osób (u 35 rozpoczęto leczenie DPA, u 21 ZS), a postać wątrobową 87 osób(u 36 rozpoczęto leczenie DPA i 51 ZS). Łącznie 71 pacjentów przydzielono do grupy otrzymującej DPA jako lek pierwszego wyboru, a 72 – do grupy leczonej ZS. Mediana okresu obserwacji wyniosła 4 lata (IQR: 3-5). DPA częściej stosowano jako lek pierwszego rzutu w podgrupie pacjentów z neurologiczną postacią choroby (N=24, 68,6% vs. 41,4%, N=11, p=0,017). Lek zmieniono na alternatywny u 20% pacjentów leczonych początkowo DPA i 23,8% pacjentów leczonych ZS ( p=0,748). Zmiana leku pierwszego wyboru na alternatywny z powodu działań niepożądanych częściej była konieczna u pacjentów przyjmujących DPA (15,3% vs. 2,6%, p=0,008). Najczęstszą przyczyną zmiany leku była albuminuria i dotyczyła tylko pacjentów leczonych DPA (6,9%). W grupie pacjentów leczonych ZS lek zmieniano najczęściej z powodu braku poprawy (7,7%). U pacjentów z postacią neurologiczną choroby Wilsona prawdopodobieństwo utrzymania leczenia pierwszego wyboru było podobne dla obu leków: DPA i ZS (20% vs. 24% na końcu obserwacji). U pacjentów z wątrobową postacią choroby Wilsona odsetek ten był znacznie wyższy dla ZS (31% vs. 12% dla DPA). Po dokonaniu korekty względem postaci chW płci, wieku w chwili rozpoznania i obecności ciężkich objawów wątrobowych, u pacjentów leczonych DPA istniało większe prawdopodobieństwo wystąpienia pogorszenia stanu (iloraz szans OR 3,84, 95% przedział ufności CI: 1,15-3,85) oraz zmiany leczenia pierwszego rzutu (OR 16,7; 95% CI: 1,89-100) podczas pierwszych 6 miesięcy leczenia. Wczesne pogorszenie występowało tylko u pacjentów z neurologiczną postacią choroby;
z podobną częstością w grupie przyjmującej DPA i ZS ( 35% vs. 19% ;p=0,236). Poprawa parametrów neurologicznych i enzymatycznych następowała ze zbliżoną częstością na koniec okresu obserwacji. Pacjenci z wątrobową postacią choroby lepiej przestrzegali zaleceń odnośnie zażywania leku, jeśli otrzymywali DPA; zależności takiej nie zaobserwowano u pacjentów z neurologiczną postacią choroby (91% vs.81%).Działania niepożądane częściej występowały u pacjentów leczonych DPA (15% vs. 3%).

Wnioski: Przedstawione wyniki wskazują, że zarówno DPA, jak i ZS są skuteczne
w leczeniu choroby Wilsona. Pomimo pewnych różnic żaden z leków nie okazał się istotnie lepszy. ZS jest, więc uzasadnioną alternatywą dla, DPA jako lek pierwszego wyboru
u wszystkich pacjentów z chorobą Wilsona.

8. STRESZCZENIE JĘZYKU ANGIELSKIM

Introduction and aim : Wilson’s disease (WD) is an inherited copper metabolism disorder that leads to dysfunction of affected tissues, mostly in the liver and brain. The clinical course of WD may be highly variable and includes hepatic, neurological, and psychiatric symptoms. Pharmacological agents used to treat WD remove excess copper and prevent its reaccumulation. D-penicillamnie (DPA) acts by promoting the urinary excretion of copper. Zinc salts (ZS) interfere with intestinal uptake of copper . DPA has been used in WD therapy since the 1950s. Zinc salts were introduced at the end of 1960s and were used at the beginning by neurologists

The aim of the study was to compare effectiveness and safety of treatment in patients with symptomatic WD that started d-penicillamine (DPA) or zinc sulfate (ZS) as a drug of first choice.



Methods: We included 143 consecutive patients diagnosed with symptomatic WD from January 2005 to December 2009, and followed until December 2010. Analyzed data were gained from WD patients’s registry in the Second Department of Neurology, medical documents from hospitalization, and outpatient clinic. The diagnosis of WD was based on copper metabolism and genetic examination and was supported by international diagnostic criteria.

The disease was considered symptomatic if a patient had clinical signs of WD at the time of diagnosis or earlier. Neurological and hepatic predominant forms of the disease were distinguished according to the presence and intensity of individual signs. The diagnosis was immediately followed by pharmacotherapy. The decision about the first-line therapy drug was made at the physician’s discretion. Data were analyzed in subgroups with predominantly neurologic and hepatic WD. All patients had hepatic assessment including structured interview, laboratory tests, abdominal ultrasonography. Hepatic involvement was classified according to 4 -stage score. Patients with neurological symptoms were scored on the Unified Wilson’s Disease Rating Scale (UWDRS). The primary end-points were: 1) the likelihood of remianing on the first- line therapy drugs and, 2) early worsening (within 180 days of the initiation of the therapy).

 

Results: WD diagnosis was made in 143 patients, including 87 patients with predominantly hepatic presentation (DPA-36, ZS-51) and 56 patients with predominantly neurological presentation (DPA-35, ZS-21). Seventy one patients received DPA as first line therapy and 72 were introduced with ZS. The median follow-up period was 4 years (IQR 3-5). The use of DPA was more common in the group with predominantly neurological symptoms than in group with predominantly hepatic presentation. (N=24, 68,6% vs. 41,4%, N=11, p=0,017). In patients with neuropsychiatric WD, the probability of remaining on first-line therapy was similar for DPA and ZS (20% vs. 24% at the end of follow-up). In patients with hepatic WD, it was significantly higher for ZS (31% vs. 12% for DPA). After adjusting to type of WD, sex, age at diagnosis, and the presence of at least severe hepatic symptoms, patients treated with DPA were more likely to experience worsening (OR 3.84, 95% CI: 1.15-3.85) and a change of first-line therapy (OR 16.7, 95% CI: 1.89-100) during the first 6 months of treatment. Neurological and enzymatic improvements were achieved with similar frequency. Early worsening occurred only in neurological WD patients. There were no differences between both treatment groups (35% vs. 19%; OR 2.8, 95% CI0.7–10.8). Compliance with DPA was better in hepatic (97% vs. 80%) but not in neurological patients (91% vs. 81%). Drug adverse effects were more common on DPA (15% vs. 3%).

Conclusions: DPA and ZS are effective in the majority of WD patients. Neither therapy appears to be clearly superior. Therefore, ZS may be considered a reasonable alternative to DPA as a first-line therapy. However, to compensate for possible selection bias additional prospective

large multicenter studies are needed



 


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość