Strona główna

Praca licencjacka wymogi edytorskie


Pobieranie 29.42 Kb.
Data20.06.2016
Rozmiar29.42 Kb.
PRACA LICENCJACKA – WYMOGI EDYTORSKIE
Edytor tekstowy: Microsoft Word

Numeracja stron: miejsce dowolne (chociaż wskazany jest dół strony – prawa strona lub środek), pierwsza strona [tytułowa] pozostaje nienumerowana

Czcionka: Times New Roman, 12 p. dla tekstu głównego i 10 p. dla tekstu przypisu, wyjustowanie tekstu głównego i tekstu przypisu, automatyczne przenoszenie wyrazów (Narzędzia  Język  Przenoszenie wyrazów  Automatycznie); wyjątek: tytuły rozdziałów – 14 p. oraz pogrubienie, środek strony lub do lewego marginesu

Marginesy: górny – 2,5; dolny – 2,5; prawy – 2,5; lewy – 2,5; plus 1 cm na oprawę

Interlinia: 1,5 dla tekstu głównego; dla przypisu: 1

Tekst musi być wyjustowany (wyśrodkowany) – zarówno tekst główny, jak i przypisy

Przypisy: u dołu strony, według podanego niżej wzoru

Wielkość wcięcia akapitowego: 1,25

Podkreślenia: czcionka rozstrzelona (Format  Czcionka  Odstępy między znakami  Rozstrzelona co 2 punkty)

Tytuły (książek, artykułów, filmów, utworów muzycznych, dzieł sztuki itp.) oraz zwroty obcojęzyczne: kursywa

Tytuły czasopism: czcionka prosta i w cudzysłowie

Cytaty: dłuższe – oddzielone światłem od bloku tekstu (wolny wers przed cytatem i po nim), z pojedynczą interlinią i czcionką 10, najlepiej jako całość przesunięte w prawo o jedno wcięcie akapitowe; krótsze – włączone do tekstu i zaznaczone cudzysłowem

Dywiz (krótka kreska; bez spacji z obu stron): w złożeniach (przymiotnikowych: południowo-wschodni, biało-czerwony), w podwójnych nazwiskach (Podraza-Kwiatkowska)

Pauza (myślnik, długa kreska; ze spacjami z obu stron): jako znak interpunkcyjny

[…]: znak sygnalizujący skrócenie cytatu (wycięcie fragmentu), ze spacjami z obu stron

Skróty wyrazów: w tekście powinno się ich unikać, nawet tak popularnych jak „np.” (lepiej „na przykład”). Szczególnie rażące „W-wa”, „P-ń”, „wg” (zawsze „według”).

PRZYPISY – WZÓR

Przypisy stosować należy u dołu każdej strony, przy czym znaki przestankowe umieszczać za cyferką przypisu, np.:

Jak stwierdza Fukuyama, będzie to wszystko dość nudne1.

„Współczesne demokracje liberalne nie wypłynęły z mglistych oparów tradycji”2.


Zapis przypisu:

  1. publikacja książkowa:

Wilfrid J. Harrington, Klucz do Biblii, przeł. Józef Marzęcki, Instytut Wydawniczy PAX, Warszawa 2002, s. 29.

  1. artykuł zamieszczony w antologii:

Edward Branigan, Schemat fabularny, przeł. Jacek Ostaszewski, w: Kognitywna teoria filmu. Antologia przekładów, red. Jacek Ostaszewski, Wydawnictwo Baran i Suszczyński, Kraków 1999, s. 115.

  1. artykuł zamieszczony w czasopiśmie:

Jürgen Habermas, Prawo międzynarodowe – jego przyszłość i przeszłość, przeł. Andrzej Kopacki, „Przegląd Polityczny” 2003, nr 62-63, s. 148.


  1. W przypadku, gdy następny przypis pochodzi z tego samego źródła, stosuje się:

Ibidem.

  1. Jeśli następny przypis pochodzi z tego samego źródła, ale z innej strony, stosuje się:

Ibidem, s. 122.

  1. W przypadku, gdy przypis odnosi się do źródła, które już w danym tekście było cytowane, stosuje się:

Wilfrid J. Harrington, op. cit., s. 144.

  1. Jeśli w tekście odnosimy się do więcej niż jednej pozycji tego samego autora, to gdy kolejny przypis odnosi się do jednego z tych tekstów, stosuje się:

Wilfrid J. Harrington, Klucz do Biblii, op. cit., s. 148.

[Jeśli tytuł jest dwuczłonowy, można go skrócić do samego tytułu, a jeśli bardzo długi, po kilku słowach początkowych wystarczy postawić trzykropek – reszta jw.]



  1. Cytat z innej pracy: najpierw podajemy zapis bibliograficzny odnoszący się do tekstu cytowanego, następnie źródło, z którego korzystamy bezpośrednio, np.:

J. Kowalski, Trzy misie, Warszawa 1998, s. 18. Cyt. za: P. Nowak, ABC przyjaciela zwierzaków, Twoje Wydawnictwo, Szczecin 2007, s. 4.
BIBLIOGRAFIA
Bibliografię przedstawiać należy na końcu pracy. Najprostszy jej podział – na podmiotową i przedmiotową, ale możliwe są także inne – logiczne i uzasadnione – podziały. Cytowane prace szeregujemy wedle nazwisk autorów w kolejności alfabetycznej. Jeśli w bibliografii pojawi się więcej prac tego samego autora, wówczas szeregujemy je alfabetycznie tytułami, np.:
Branigan, Edward, Schemat fabularny, przeł. Jacek Ostaszewski, w: Kognitywna teoria filmu. Antologia przekładów, red. Jacek Ostaszewski, Wydawnictwo Baran i Suszczyński, Kraków 1999, s. 112-154.

Dobek-Ostrowska, Bogusława (red.), Nauka o komunikowaniu: Podstawowe orientacje teoretyczne, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 2001.

———— (red.), Współczesne systemy komunikowania, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 1998.

Habermas, Jürgen, Prawo międzynarodowe – jego przyszłość i przeszłość, przeł. Andrzej Kopacki, „Przegląd Polityczny” 2003, nr 62-63, s. 147-152.

Harrington, Wilfrid J., Klucz do Biblii, przeł. Józef Marzęcki, Instytut Wydawniczy PAX, Warszawa 2002.

Sławiński, Janusz (red.), Słownik terminów literackich, wyd. III, poszerzone i poprawione, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław–Warszawa–Kraków 2000.


UWAGA:

  1. Tłumacza podajemy ZAWSZE, gdy cytujemy książkę, artykuł z antologii czy czasopisma. W przypadku tłumaczenia zbiorowego piszemy: tłum. zbior.

Nazwisko tłumacza podajemy po tytule tłumaczonego dzieła, a więc przed miejscem i rokiem wydania.

  1. Kolejnych pozycji w bibliografii nie numerujemy.

  2. Ze względów estetycznych zaleca się stosowanie układu z „wysunięciem” (Format  Akapit  Wcięcia / Specjalne / Wysunięcie). W takim układzie każdy zapis bibliograficzny to osobny akapit (potwierdzony „enterem”).


ŹRÓDŁA INTERNETOWE
Jeśli to możliwe, podajemy dane publikacji (nazwisko autora, tytuł, nazwisko tłumacza) według wzoru dla bibliografii tradycyjnej. Np.:

Aptacy, Piotr, Kulturowe przestrzenie Internetu, URL: http://www.film-i-media.soho.pl/pracownicy/paptacy/kultpl.htm[data weryfikacji URL-a: 27.09.2014].


Jeśli takich danych nie mamy, piszemy jedynie:

Http://www.film-i-media.soho.pl/pracownicy/paptacy/kultpl.htm[data weryfikacji URL-a: 27.09.2014].
FILMOGRAFIA

Jeśli artykuł ma charakter monograficzny, na końcu należy umieścić filmografię twórcy, porządkując filmy wedle daty ich powstania, np.:



Cienie (Shadows, 1958)

Spóźniony blues (Too Late Blues, 1962)

Dziecko czeka (A Child Is Waiting, 1963)

Twarze (Faces, 1968)

Itd.
Jeśli tekst traktuje o jednym filmie, wówczas na końcu podać następujące dane: tytuł polski, tytuł oryginalny, miejsce i rok produkcji, nazwisko reżysera, scenarzysty, autora zdjęć, montażysty, autora muzyki, scenografa i wykonawców oraz producenta, np.:



Dzisiejsze czasy (Modern Times)

film produkcji USA, 1936

reżyseria: Charles Chaplin

scenariusz: Charles Chaplin

zdjęcia: Rollie Totheroth, Ira Morgan

muzyka: Charles Chaplin

scenografia: Charles Danny Hall, J. Russell Spencer

wykonawcy: Charles Chaplin (Charlie-tramp), Paulette Goddard (Dziewczyna), Stanley Stanford (Duży Bill), Henry Bergman (właściciel knajpy), Chester Conkin (mechanik), Allan Garcia (dyrektor fabryki), Hank Mann (drab z celi), Lloyd Ingraham (dyrektor więzienia) i inni

produkcja: Charles Chaplin – United Artists.

NAJCZĘSTSZE BLĘDY (EDYTORSKIE, ORTOGRAFICZNE, INTERPUNKCYJNE, ITP.):


  1. Stosowanie wolnej linii między akapitami

  2. „Ogonki” (lub ich brak) – czyli błędy wynikające z pośpiechu lub nieuważnej lektury, których edytor tekstu nie podkreśla, gdyż rozpoznaje pojedyncze wyrazy (np. różnica pomiędzy „sadza” a „sądzą”; zdanie typu „Od tego czasu przestał się sugerować jego opinia”)

  3. Pisownia dekad. Nie: „w latach 60-tych nastąpiło...”, lecz: „w latach sześćdziesiątych nastąpiło...” lub „w latach 60. nastąpiło...”

  4. Przypis również jest zdaniem, więc na jego końcu stawiamy zawsze kropkę.


UWAGA – PLAGIAT!

Plagiat jest karalny i niedopuszczalny w pracy naukowej. O próbie jego popełnienia zostanie poinformowany Dziekan, który ma obowiązek zgłosić sprawę na policję.

Niesamodzielność autora zostanie wychwycona najpóźniej przez program Antyplagiat, przez który przechodzą wszystkie prace po zarejestrowaniu. Program ten jest stale udoskonalany, stąd trudno go „oszukać”.

Promotorzy sprawdzają oryginalność tekstu również na wcześniejszych etapach jego powstawania. Jeśli wykryją plagiat, mają prawo usunąć daną osobę z grupy seminaryjnej.


JAK UNIKNĄĆ ZARZUTÓW

Każde zdanie, które zostało zapożyczone skądkolwiek, musi mieć podane źródło (w przypisie).

Jeśli zapożyczony fragment został podany w dosłownym brzmieniu, musi zostać ujęty w cudzysłów, a w przypisie należy podać stronę, na której znajduje się on w źródle. Zamknięcie cydzysłowu i cyfra przypisu powinny znajdować się na końcu ostatniego z zacytowanych z danego źródła zdań (przed kropką).

Jeśli fragment został przekazany własnymi słowami – jak wyżej, jedynie bez cudzysłowu.



W miarę możności wszelkie zapożyczenia należy ujmować własnymi słowami.
POZOSTAŁE INFORMACJE

  1. Standardowa objętość pracy licencjackiej – min. 30 stron

  2. Zaliczenie I semestru – konspekt pracy, bibliografia, jeden (niekoniecznie pierwszy) rozdział

  3. Podczas zapisów na seminaria promotorzy – w przypadku zgłoszeń zbyt wielu chętnych –mają prawo zastosować odpowiednie dla siebie zasady rekrutacji (rozmowa, zainteresowania i osiągnięcia, planowany temat pracy, itp.)





©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość