Strona główna

Prawo Karne Sąd Najwyższy Art. Str


Pobieranie 357.48 Kb.
Strona1/6
Data20.06.2016
Rozmiar357.48 Kb.
  1   2   3   4   5   6

Prokuratura i Prawo 12/2008

Prawo Karne

Sąd Najwyższy

Art. Str.

13 § 2 k.k. 7

18 § 1 k.k. 7

45 § 1 k.k. 8

72 § 2 k.k. 8

85 k.k. 9

115 § 2 k.k. 9

177 § 1 k.k. 10

200 § 1 k.k. 10

212 § 2 k.k. 11

280 § 1 k.k. 12

286 § 1 k.k. 12

300 § 2 k.k. 13

7 k.p.k. 13

12 k.p.k. 13

17 § 1 pkt 7 k.p.k. 13

42 § 4 k.p.k. 14

121 k.p.k. 14

143 § 1 pkt 7 k.p.k. 15

172 k.p.k. 15

201 k.p.k. 15

399 k.p.k. 16

410 k.p.k. 16

422 § 1 k.p.k. 16

440 k.p.k. 16

454 § 2 k.p.k. 17

523 § 2 k.p.k. 18

540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k. 19

5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie
prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym
bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843) 19

18 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2007 r. o zmianie ustawy – Kodeks


postępowania cywilnego, ustawy – Kodeks postępowania karnego
oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 112,
poz. 766) 19

Sądy Apelacyjne

77 § 1 k.k. 20

25 § 2 k.p.k. 21

427 § 1 k.p.k. 21

439 § 1 pkt 2 k.p.k. 21

455 k.p.k. 22

540 § 1 k.p.k. 22

552 § 1 k.p.k. 22

§ 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia
2005 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności tłumacza
przysięgłego (Dz. U. Nr 15, poz. 131) 23

Prawo Cywilne

Sąd Najwyższy

121 pkt 4 w zw. z art. 175 k.c. 24

390 § 1 i 2 k.p.c. 41

331 k.c. w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 22 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r.


o własności lokali (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 80,
poz. 903 ze zm.) 42

6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn.


Dz. U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903 ze zm.) 45

35 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach


sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398
ze zm.) 56

Prawo Administracyjne

Naczelny Sąd Administracyjny

59 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia


1997 r. – Ordynacja Podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.)
w brzmieniu obowiązującym w 2004 r. 61

Trybunał Konstytucyjny

263 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania


karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) 67

Prawo karne

Sąd Najwyższy

Prawo karne materialne

1

Art. 13 § 2 k.k.

Paragraf drugi art. 13 k.k. penalizuje również usiłowanie nieudolne, czyli takie, które obiektywnie nie było zdolne narazić lub naruszyć dobra chronionego prawem, stanowiąc, że usiłowanie zachodzi także wtedy, gdy sprawca nie uświadamia sobie, że dokonanie jest niemożliwe ze względu na brak przedmiotu nadającego się do popełnienia na nim czynu zabronionego lub ze względu na użycie środka nienadającego się do popełnienia czynu zabronionego. W rozpoznawanej sprawie, z uwagi na wcześniejsze zajęcie przez komornika udziału w nieruchomości, czynności skazanej przedsięwzięte w celu udaremnienia egzekucji nie mogły odnieść skutku, z czego skazana w chwili dokonywania darowizny nie zdawała sobie sprawy.



Wyrok SN z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. IV KK 42/08.

2

Art. 18 § 1 k.k.

Istota sprawstwa kierowniczego sprowadza się do sterowania zachowaniem innej osoby, a sprawca kierowniczy „czerpie swój sens z dokonania czynu zabronionego przez bezpośredniego wykonawcę” i bywa, że wprost posługuje się tą osobą jako narzędziem w dokonaniu przestępstwa. Istota sprawstwa polecającego tkwi w tym, że jakkolwiek sprawca ten nie steruje zachowaniem bezpośredniego wykonawcy czynu zabronionego w trakcie jego realizacji, to w stanowczej formie poleca mu (nakazuje, obciąża go obowiązkiem, zleca) jego zrealizowanie, przy czym wykonawca tego czynu, pozostaje od polecającego w stosunku zależności, wynikającej z konkretnego, choćby niemającego formalnego charakteru, układu sytuacyjnego, który wywołuje między tymi osobami relacje o tej właśnie postaci. Chodzi więc o rodzaj podporządkowania, podległości (nie tylko służbowej), czy szczególnego położenia osoby, wobec której sprawca kieruje polecenie, jaka to sytuacja powoduje, że wykonanie tego polecenia jawi się tej osobie jako konieczność, z kolei z odmową wiąże ona negatywne skutki, jak np. utratę środków utrzymania, dachu nad głową, możliwości uczenia się, pracy, utratę zdrowia, wykonanie groźby. Okoliczności wyłączające odpowiedzialność karną bezpośredniego wykonawcy czynu (jak choćby brak możliwości przypisania mu winy) nie stanowią przeszkody do przyjęcia takiej odpowiedzialności po stronie sprawcy kierowniczego i sprawcy polecającego.



Wyrok SN z dnia 25 czerwca 2008 r., sygn. IV KK 39/08.

3

Art. 45 § 1 k.k.

Przepadek przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa, ani przepadek równowartości tych przedmiotów, ani też przepadek korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa albo jej równowartości nie może być orzeczony, jeżeli przedmioty (bądź korzyść) pochodzą (bądź została osiągnięta) z przestępstwa (z popełnienia przestępstwa) przeciwko mieniu. W sytuacji bowiem, w której wysokość korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa przewyższa wysokość szkody wyrządzonej tym przestępstwem (co nie tylko teoretycznie jest możliwe i na co zwraca również uwagę skarżący w uzasadnieniu kasacji), przepadku korzyści – zgodnie z brzmieniem przepisu art. 45 § 1 zd. II k.k. – nie orzeka się w części podlegającej zwrotowi. Obligatoryjne natomiast pozostaje orzeczenie przepadku pozostałej części tej korzyści lub jej równowartości. Zakaz orzekania przepadku obowiązuje niezależnie od tego, czy przedmiot pochodzący bezpośrednio z przestępstwa, czy też osiągnięta z popełnienia przestępstwa korzyść majątkowa, zostały zwrócone pokrzywdzonemu lub innemu podmiotowi. Stylizacja omawianych przepisów, a w szczególności tryb, w jakim użyto wyrazu „podlega”, nie budzi wątpliwości, że dla zastosowania wyjątku od zasady orzekania przepadku przedmiotu bądź korzyści nie jest wymagane ustalenie, iż przedmiot ten bądź korzyść uległy już zwrotowi. Kwota (orzeczona tytułem środka karnego naprawienia wyrządzonej szkody) nie tylko obejmowała zwrot całej korzyści majątkowej jaką mar. rez. T. K. osiągnął z popełnienia przestępstwa, ale jednocześnie prowadziła do restytucji części szkody wyrządzonej pokrzywdzonemu przez sprawców przestępstwa. Doszło więc do ziszczenia się warunku określającego wyjątek unormowany w art. 45 § 1 zd. II k.k., nakazujący odstąpienie od orzekania przepadku korzyści uzyskanej przez sprawcę z popełnienia przestępstwa.



Wyrok SN z dnia 14 maja 2008 r., sygn. WK 11/08.

4

Art. 72 § 2 k.k.

W oparciu o normę art. 72 § 2 k.k. sąd może zobowiązywać skazanego do naprawienia szkody w całości lub w części, chyba że orzekł środek karny wymieniony w art. 39 pkt 5 k.k., ale tylko w takim zakresie, w jakim szkoda ta nie została zrekompensowana. Nadto nie ulega też wątpliwości, że tą szkodą, do której naprawienia sąd może zobowiązać sprawcę, jest tylko równowartość rzeczywistej szkody wynikłej bezpośrednio z przestępstwa, nie zaś dalsze (nie bezpośrednio wiążące się z jego popełnieniem) tego czynu następstwa, np. odsetki.



Wyrok SN z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II KK 137/08.

5

Art. 85 k.k.

Oceny zbiegu realnego dokonywać należy z perspektywy postępowania sprawcy – czy kolejnych przestępstw dopuszcza się po wydaniu wobec niego wyroku (kolejnych wyroków), czy przed nim (nimi). Tylko te ostatnie tworzą zbieg realny, pozwalający na orzeczenie kary łącznej.



Wyrok SN z dnia 11 lipca 2008 r., sygn. III KK 82/08.

6

Art. 115 § 2 k.k.

Treść art. 115 § 2 k.k., stanowiąca zamknięty katalog kryteriów właściwych do oceny tego stopnia, nie pozostawia wątpliwości, że dominujące znaczenie mają okoliczności z zakresu strony przedmiotowej, do której dołączono tylko dwie przesłanki strony podmiotowej (postać zamiaru i motywację sprawcy), pominięto zaś okoliczności związane z samym podmiotem czynu (tj. sprawcą) takie jak: jego wiek, opinia, właściwości i warunki osobiste, one bowiem wpływają tylko na wymiar kary (art. 53 § 2 k.k.). Okoliczności odnoszące się do podmiotu czynu dopiero wówczas podlegać będą rozważeniu, jeśli ustalona zostanie przestępczość czynu, zatem także jego karygodność, która z kolei zależna jest od określania stopnia społecznej szkodliwości, jak wspomniano wyżej. Z tego powodu nie można się zgodzić z poglądem wyrażonym w tezie 3 wyroku Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2003 r. (WK 23/03, R – OSNKW 2003, poz. 2724, LEX nr 152121), jakoby wiek sprawcy należał do kryteriów liczących się w tej ocenie, choćby miało się to odnosić tylko do sytuacji szczególnych, jak zastrzega się w tym rozstrzygnięciu. Poza zakresem przesłanek z art. 115 § 2 k.k. lokują się też okoliczności związane ze stopniem zawinienia sprawcy oraz te, które wskazują na stosunek sprawcy do pokrzywdzonej, jak przytacza się w skardze, bądź następujące po czynie i niewiążące się z nim bezpośrednio. Dojrzałość emocjonalna pokrzywdzonej ustalona na poziomie nawet przenoszącym jej wiek oznaczała również, że nie doszło do wykorzystania naiwności dziecka, jak to ujęto w opinii psychologa, jak też, że nie powstały poważniejsze następstwa w jej sferze emocjonalnej i nie zakłóciło to prawidłowego jej rozwoju. Inną tego konsekwencją, którą należy umieścić w obszarze „okoliczności czynu”, jest ustalenie, że oboje, tj. K. N. i pokrzywdzona, zgodnie i w tym samym stopniu dążyli do zbliżenia, zatem oskarżony nie musiał rozbudzać erotycznie pokrzywdzonej (z zeznań jej samej oraz jej matki wynika zresztą, że sfera ta nie była jej obca już uprzednio).



Postanowienie SN z dnia 25 czerwca 2008 r., sygn. V KK 1/08.

7

Art. 177 § 1 k.k.

Pogląd, że zachowanie sprawcy kierującego pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka odurzającego, który w następstwie naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu powoduje wypadek komunikacyjny, stanowi dwa odrębne czyny zabronione, jeden określony w art. 178 a § 1 lub 2 k.k., drugi zaś w art. 177 § 1 lub 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k., nie stracił swojej aktualności i jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie. Tego rodzaju subsumpcja ustaleń faktycznych pod powołane wyżej przepisy ustawy karnej stanowi więc zasadę, zaś ewentualna redukcja ocen prawnokarnych polegająca na przyjęciu, że występek zakwalifikowany z art. 178a § 1 lub 2 k.k. stanowi współukarane przestępstwo uprzednie, może być dokonana jedynie wyjątkowo, z uwzględnieniem okoliczności konkretnego przypadku. W sprawie nie ustalono wprawdzie, ile wcześniej przed wypadkiem przejechał W. L., nie było to jednak bezpośrednio po uruchomieniu pojazdu i rozpoczęciu jazdy, a tym samym stan abstrakcyjnego zagrożenia, spowodowanego prowadzeniem pojazdu w stanie nietrzeźwości, nie trwał na tyle krótko, aby po porównaniu stopnia społecznej szkodliwości obu czynów dojść do konkluzji, że czyn zakwalifikowany z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k., który stanowiłby podstawę skazania, w pełni pozwalałby na oddanie stopnia bezprawia kryminalnego zachowania sprawcy. Z ustaleń sądu meriti, a opartych na niekwestionowanej opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego K. P. (k. 287–299), wynika przecież bezspornie, że zachowanie pokrzywdzonego J. K. mogło być bezpośrednią przyczyną zaistnienia wypadku, nie zwalnia to jednak z odpowiedzialności oskarżonego W. L., który nie obserwując uważnie drogi, nie zareagował na zachowanie rowerzysty, które – przy właściwej obserwacji – musiałoby skłonić go nie do podjęcia manewru wyprzedzania z zachowaniem minimalnego dopuszczalnego odstępu, jak to uczynił (do potrącenia doszło przecież w odległości 1,5 metra od prawej krawędzi jezdni), lecz przy uwzględnieniu maksymalnego odstępu, większego niż normatywny 1 metr, czyli praktycznie ze zjechaniem całkowicie na lewy pas ruchu.



Postanowienie SN z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. III KK 41/08.

8

Art. 200 § 1 k.k.

„Inna czynność seksualna”, w rozumieniu art. 200 § 1 k.k. (a także w rozumieniu art. 197 § 2 k.k. oraz art. 198 i 199 k.k.), to takie zachowanie, niemieszczące się w pojęciu „obcowania płciowego”, które związane jest z szeroko rozumianym życiem płciowym człowieka, polegające na kontakcie cielesnym sprawcy z pokrzywdzonym lub przynajmniej na cielesnym i mającym charakter seksualny zaangażowaniu ofiary, co obejmuje te sytuacje, w których sprawca, zmierzając do pobudzenia lub zaspokojenia swojego popędu, nie tylko dotyka narządów płciowych pokrzywdzonego (choćby przez bieliznę lub odzież), lecz podejmuje również inne czynności w zetknięciu z jego ciałem (np. pieszczoty, pocałunki). Bez wątpienia w tym zakresie znaczeniowym mieści się także dotykanie piersi ofiary.



Postanowienie SN z dnia 21 maja 2008 r., sygn. V KK 139/08.

9

Art. 212 § 2 k.k.

Przestępstwo zniewagi polega na użyciu słów obelżywych lub sformułowanie zarzutów obelżywych lub ośmieszających, postawionych w formie niezracjonalizowanej. O uznaniu określonych sformułowań za „znieważające” decydują w pierwszym rzędzie ogólnie przyjęte normy obyczajowe. Określeniem znieważającym nie może być bowiem słowo „erotoman”, oznaczające w języku potocznym „człowieka o chorobliwie wzmożonej pobudliwości płciowej lub o nienormalnie spotęgowanym zainteresowaniu dziedziną stosunków płciowych”. Warto zauważyć, że określenie „erotoman”, którym poczuł się dotknięty oskarżyciel prywatny, zostało użyte w kontekście żartobliwym, a sam wpis, zamieszczony został w portalu internetowym „O.”, przeznaczonym do oceniania wykładowców wyższych uczelni przez studentów. Internetowy przekaz o charakterze periodycznym, spełniający wymogi przewidziane przez ustawodawcę w treści art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo prasowe (Dz. U. 1984 Nr 5, poz. 24 z późn. zm.) niewątpliwie jest prasą. Analiza treści wspomnianego wpisu zdaje się dowodzić, iż nie będąc zniewagą, miał on jednak charakter zniesławiający. Użycie terminu „erotoman” stanowiło pomówienie wykładowcy o takie postępowanie i właściwości, które z jednej strony mogą go poniżyć w opinii publicznej, zarówno w opinii studentów, jak i w opinii innych wykładowców, a z drugiej – narazić na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania zawodu nauczyciela akademickiego. Nauczyciel akademicki nie może być bowiem erotomanem i nie może być „człowiekiem o chorobliwie wzmożonej pobudliwości płciowej”, gdyż to jest sprzeczne z etosem wykładowcy wyższej uczelni. Środkami masowego komunikowania będą wszystkie środki, których działanie sprowadza się do masowego przekazywania rozmaitych treści. Czyli do środków tych wypadnie zaliczyć nie tylko prasę drukowaną, przekaz radiowy i telewizyjny, lecz także książkę, plakat, film oraz przekaz za pomocą Internetu. Gwarantowana w treści art. 14 Konstytucji wolność prasy i innych środków społecznego przekazu obejmuje także swoim zasięgiem środki masowego komunikowania, o jakich mowa w art. 216 § 2 i 212 § 2 k.k. Internet jest środkiem masowego komunikowania, o jakim mowa w art. 212 § 2 i 216 § 2 k.k., za pomocą które sprawca może dopuścić się zarówno zniesławienia, jak i znieważenia. Nie sposób w aktualnym stanie prawnym uznać, że samo udostępnienie komputera powoduje odpowiedzialność karną jego właściciela, w razie gdyby okazało się, że korzystający z niego dopuścili się przestępstwa. W aktualnym stanie rzeczy nie sposób przyjąć, aby oskarżona B. W. mogła ponosić odpowiedzialność karną za zniesławienie lub zniewagę, tylko z tej racji, że z posiadanego przez nią komputera skorzystała jakaś osoba, zamieszczając na portalu internetowym zniesławiającą wiadomość. Uniewinnienie oskarżonej nie przesądza jednak w żaden sposób kwestii jej odpowiedzialności cywilnej, podobnie zresztą jak odpowiedzialności portalu „O.”.



Postanowienie SN z dnia 7 maja 2008 r., sygn. III KK 234/07.

10

Art. 280 § 1 k.k.

Zachowanie się sprawcy przestępstwa z art. 280 § 1 k.k. polega na zaborze rzeczy w celu przywłaszczenia, dokonanym przy użyciu taksatywnie wymienionych w tym przepisie szczególnych sposobów zachowania skierowanych na osobę, służących do zawładnięcia rzeczą i polegającą na użyciu przemocy wobec osoby lub użyciu groźby natychmiastowego użycia przemocy albo doprowadzenia człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności. Posłużenie się przez sprawcę jednym z wymienionych w art. 280 § 1 k.k. sposobów oddziaływania na osobę musi mieć miejsce przed lub co najmniej w chwili dokonywania zaboru. Dla bytu przestępstwa rozboju nie jest obojętne, w którym momencie swojego czynu sprawca dokonuje zaboru rzeczy. Użycie przemocy wobec osoby po dokonaniu zaboru rzeczy nie stanowi realizacji znamion przestępstwa określanego w art. 280 § 1 k.k. Istotą współsprawstwa jest wyraźne lub milczące porozumienie współsprawców, zawarte przed popełnieniem przestępstwa lub w jego trakcie – muszą więc oni działać wspólnie i w porozumieniu. Istotne i wymagane nie jest jednak wspólne dokonanie poszczególnych czynności czasownikowych, lecz realizacja zespołu znamion przestępstwa z objęciem zamiarem całości zdarzenia jak za działanie własne (niezależnie od odpowiedzialności współsprawcy za rozmiary jego własnego ekscesywnego działania). Każda z osób obejmuje swoim zamiarem realizację wszystkich znamion czynu przestępczego.



Wyrok SN z dnia 13 maja 2008 r., sygn. IV KK 489/07.

11

Art. 286 § 1 k.k.

Powstanie szkody nie jest koniecznym warunkiem do przyjęcia, iż doszło do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, przeto wyrządzenie szkody, jej rozmiary nie miały znaczenia, bo i nie mogły mieć dla przypisania oskarżonym przestępstwa oszustwa. Rzeczywista bowiem szkoda w mieniu powstała jako skutek realizacji umów kredytowych, a więc dalszy skutek niekorzystnego rozporządzenia mieniem, które nastąpiło w dacie zawarcia umów kredytowych.

Umowy kredytowe zostały podpisane w dniu 29 czerwca 1990 r. i wówczas nastąpił skutek przestępstwa materialnego, o którym mowa w art. 101 § 3 k.k.

Wyrok SN z dnia 16 maja 2008 r., sygn. II KK 354/07.

12

Art. 300 § 2 k.k.

To, że skazana w toku postępowania egzekucyjnego toczącego się z wniosku „P.” – Hodowla i Nasiennictwo Ogrodnicze G. sp. z o.o. przeniosła własność zajętego przez komornika udziału w nieruchomości, nie miało wpływu na losy tej egzekucji, nie mogło zatem jej udaremnić, ani uszczuplić. Mając powyższe na uwadze oraz to, że przestępstwo określone w art. 300 § 2 k.k. ma charakter skutkowy (do wypełnienia wszystkich znamion tego przestępstwa konieczne jest udaremnienie bądź uszczuplenie egzekucji), oczywistym jest, iż skazana nie wypełniła swoim zachowaniem wszystkich znamion tego przestępstwa, bowiem komornik z wniosku wierzyciela „P.” – Hodowla i Nasiennictwo Ogrodnicze G. sp. z o.o. prowadził egzekucję z udziału w nieruchomości, mimo iż skazana przeniosła jego własność na rzecz innej osoby.



Wyrok SN z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. IV KK 42/08.

Prawo karne procesowe

13

Art. 7 k.p.k.

Zważywszy, że oskarżona, jako sędzia rozpoznająca rutynowo wnioski o stwierdzenie nabycia spadku, znała odnośne przepisy Kodeksu cywilnego, a krąg spadkobierców ustawowych w przedmiotowej sprawie nie był kwestią sporną, to ustalenie (…), że oskarżona przez przeoczenie, a więc nieświadomie pominęła uprawnienie spadkowe uczestniczki, jawi się jako zgoła dowolne.



Wyrok SN z dnia 1 lipca 2008 r., sygn. V KK 29/08.

14

Art. 12 k.p.k.

Jeżeli przestępstwo jest ścigane na wniosek pokrzywdzonego, osoba prawna lub stowarzyszenie przez swój organ albo powołanego przez ten organ pełnomocnika uprawnione jest do złożenia wniosku o ściganie ze skutkami przewidzianymi w art. 12 k.p.k. Procedura karna przewiduje, że tylko określone kategorie podmiotów mają legitymację do występowania w roli pełnomocników stron w postępowaniu karnym – pełnomocnikiem organu osoby prawnej lub stowarzyszenia może być tylko adwokat lub radca prawny (art. 88 k.p.k.).



Wyrok SN z dnia 26 marca 2008 r., sygn. II KK 17/08.

15

Art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.

Wszystkie zachowania podjęte w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, stanowią jeden czyn zabroniony. Skazanie oskarżonego za czyn ciągły popełniony w określonym czasookresie pochłonęło wszystkie inne, nawet później ujawnione zachowania, popełnione w tym okresie, stanowiące wykonanie powziętego zamiaru. Spełniona została zatem przesłanka z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. – postępowanie co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone. Zaistniała tym samym ujemna przesłanka procesowa.



Wyrok SN z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II KK 81/08.

16

Art. 42 § 4 k.p.k.

W art. 42 § 4 k.p.k. ustawodawca zawarł szczególną podstawę prawną wyłączenia sędziego, wykluczającą dopuszczalność orzekania w tej kwestii przez sędziego, którego wyłączenie dotyczy. Jednocześnie z analizy treści tego przepisu w aspekcie art. 40 i art. 41 § 1 k.p.k. jednoznacznie wynika, że wyliczane w tych ostatnich przepisach okoliczności dotyczą wyłączenia sędziego „wyznaczonego do udziału w sprawie”, przy czym „sprawą” w tym przypadku jest postępowanie zmierzające do rozpoznania i orzekania o głównym przedmiocie procesu, a nie w odrębnie uregulowanej kwestii wyłączenia sędziego.



Postanowienie SN z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. WD 1/08.

17

Art. 121 k.p.k.

Brak wzmianki wskazanej w art. 121 k.p.k. wyjaśniającej przyczynę braku podpisu pod protokołem osoby uczestniczącej w danej czynności procesowej w zasadzie powoduje niedopuszczalność odczytania takiego protokołu na rozprawie; nie spełnia on bowiem wymogów protokołu jako dokumentu procesowego. Nie każda wada formalna protokołu musi powodować jego bezskuteczność, a więc konieczność uznania go za „nie-protokół”, z czym byłaby połączona niedopuszczalność odczytania go na rozprawie. Wada w postaci braku podpisu podejrzanego i wzmianki o przyczynie braku podpisu była omawiana w zeznaniach świadków i ponownych oświadczeniach R. D. Okoliczności te zostały wyjaśnione przez sąd meriti. W tej sytuacji treść protokołu mogła być odczytana na rozprawie, a jego wadliwość podlegać powinna ocenie sądu.



Postanowienie SN z dnia 28 maja 2008 r., sygn. II KK 262/07.

18

Art. 143 § 1 pkt 7 k.p.k.

Przekłady słowne zapisów dźwięków (rozmów) nie stanowią samoistnego ani pierwotnego dowodu, na którym sąd może poprzestać, nawet jeśli takie jest żądanie stron. Przekłady te mogą zostać wprowadzone do procesu, ale obok treści zarejestrowanych (utrwalonych dźwiękowo) rozmów. Ich odtworzenie, a więc ujawnienie zgodnie z wymogiem art. 410 k.p.k., następuje na rozprawie, co musi, zgodnie z dyspozycją art. 143 § 1 pkt 7 k.p.k., znaleźć odzwierciedlenie w treści protokołu. Zaliczenia w poczet dowodów zapisu dźwiękowego rozmów przez odsłuchanie (odtworzenie) albo bez odsłuchania nie wolno zastąpić odczytaniem przekładów słownych. W razie ujawnienia, w jednej z wyżej wskazanych form, zarejestrowanych rozmów, ich słowne zapisy stają się załącznikami do protokołu rozprawy (analogia do art. 147 § 3 zd. ostatnie k.p.k.). Oznacza to, że nie ma konieczności ich odczytywania ani zaliczania do dowodów w inny sposób, co oczywiście nie pozbawia sądu takiego uprawnienia ani prawa strony do żądania odczytania tych zapisów.



Wyrok SN z dnia 10 czerwca 2008 r., sygn. II KK 30/08.

19

Art.172 k.p.k.

Art. 172 k.p.k. nie nakłada na organy procesowe żadnego obowiązku. Daje jedynie podstawę przeprowadzenia konfrontacji pomiędzy osobami przesłuchiwanymi, a także określa sytuację, w której jest ona niedopuszczalna. Konfrontacja jest zatem czynnością fakultatywną, uzależnioną od oceny organu procesowego, który nie ma obowiązku jej przeprowadzenia w każdym wypadku sprzeczności w oświadczeniach dowodowych. Powinien to zrobić wówczas, gdy może się to przyczynić do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego.



Postanowienie SN z dnia 29 maja 2008 r., sygn. V KK 99/08.

20

Art. 201 k.p.k.

Opinia jest „niepełna”, jeżeli nie udziela odpowiedzi na wszystkie postawione biegłemu pytania, na które zgodnie z zakresem wiadomości specjalistycznych i udostępnionych mu materiałów dowodowych może oraz powinien udzielić odpowiedzi, lub jeżeli nie uwzględnia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia konkretnej kwestii okoliczności, albo też nie zawiera uzasadnienia wyrażonych w niej ocen i poglądów. Natomiast opinia „niejasna” to taka, której sformułowanie nie pozwala na zrozumienie wyrażonych w niej ocen i poglądów, a także sposobu dochodzenia do nich, lub też zawierająca wewnętrzne sprzeczności, posługując się nielogicznymi argumentami.



Postanowienie SN z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. IV KK 206/08.

21

Art. 399 k.p.k.

Granice oskarżenia, które określają niepodlegający zmianie przedmiot procesu, wyznaczają właśnie ramy historycznego zdarzenia opisanego w zarzucie aktu oskarżenia, zaś wyjście poza te granice oznacza w istocie wyjście poza podstawy faktyczne tego zdarzenia, a nie poza wskazaną przez oskarżyciela podstawę prawną odpowiedzialności karnej. Trzeba też dodać, że orzekający sąd nie jest również związany opisem poszczególnych elementów zarzuconego czynu, jak choćby określeniem czasu ustalanego zachowania, wielkości wynikłej zeń szkody czy powstałych skutków, o ile modyfikacje te pozostają w ramach tego samego zdarzenia faktycznego.



Wyrok SN z dnia 25 czerwca 2008 r., sygn. IV KK 39/08.

22

Art. 410 k.p.k.

Stosownie do treści art. 410 k.p.k. sąd, rozstrzygając w sprawie, za podstawę swojego orzeczenia powinien przyjmować całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Stąd też przedmiotem jego rozważań muszą być wszystkie dowody i wynikające z nich okoliczności – istotne dla rozstrzygnięcia nie tylko o sprawstwie, winie czy kwalifikacji prawnej, przypisanego oskarżonemu czynu, ale również o wymierzonej wobec niego karze.



Wyrok SN z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II KK 137/08.

23

Art. 422 § 1 k.p.k.

Termin do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku wydanego na posiedzeniu liczyć należy od dnia ogłoszenia wyroku, a nie od daty doręczenia jego odpisu z uzasadnieniem. Prawomocność orzeczeń pierwszoinstancyjnych następuje z mocy prawa wraz z upływem terminów do ich zaskarżenia.



Postanowienie SN z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II KK 152/08.

24

Art. 440 k.p.k.

Jeżeli dopiero w kasacji sformułowane zostały zarzuty naruszenia przez sąd meriti prawa materialnego lub procesowego, które wcześniej nie były podstawą wniesienia zwykłego środka odwoławczego, to powinien być z nimi związany zarzut naruszenia normy procesowej obligującej sąd odwoławczy do orzekania w tej materii z ewentualnym przekroczeniem granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów, np. na podstawie art. 440 k.p.k.



Postanowienie SN z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. III KK 41/08.

Art. 454 § 2 k.p.k.

25

Reguła ne peius obejmuje każde ustalenie faktyczne przyjęte za podstawę zaskarżonego wyroku. Będą to ustalenia o przedmiotowej stronie czynu, a także o jego stronie podmiotowej (umyślność, nieumyślność, rodzaj zamiaru), motywach, pobudkach, innych okolicznościach wpływających na stopień winy i stopień społecznej szkodliwości czynu oraz, co istotne w rozpoznawanej sprawie, ustalenia dotyczące samego oskarżonego, jego właściwości i warunków osobistych, o których mowa w art. 53 § 2 k.k., jego zachowania przed popełnieniem przestępstwa i po jego popełnieniu. Sąd ten stwierdził ponadto, że G. M. ukrywał się, podejmował działania zmierzające do uniknięcia ujęcia, co osłabiło wymowę pozytywnej opinii o nim z okresu pobytu w areszcie tymczasowym. Ustalenie to wynika, jak można zakładać, z zeznań funkcjonariuszy policji, którzy dokonywali zatrzymania G. M. w miejscu zamieszkania i podali, że po ich przyjściu do domu, oskarżony, przebywający w pomieszczeniu gospodarczym, ujawnił się dopiero po chwili, po skierowanych do niego słowach ojca. Także te okoliczności nie stanowiły przedmiotu rozważań sądu pierwszej instancji, sąd nie opisał tych faktów, dokonując ustaleń faktycznych i nie rozważał ich w kontekście oceny okoliczności wpływających na wymiar kary. To sąd odwoławczy, w uzasadnieniu wyroku zmieniającego zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w W., ustalił powyższe na stronie 6 uzasadnienia i wskazał jako jedną z okoliczności przemawiających za koniecznością wymierzenia oskarżonemu surowszej kary pozbawienia wolności.

Sąd Okręgowy w K. dopuścił się naruszenia art. 454 § 2 k.p.k. i uchybienie to miało charakter rażący. Spowodowało ono uniemożliwienie G. M. próby polemizowania z przyjętą opinią „cwaniaka agresywnie prowadzącego samochód” i ustaleniem, że ukrywał się, unikając ujęcia. Uniemożliwiło także podjęcie przez obronę prób weryfikowania tych twierdzeń, ustalenia źródeł opinii lub wyrażenia ocen co do wypełnienia przez oskarżonego jego zachowaniem znaczenia wyrażenia „ukrywa się”.

Wyrok SN z dnia 11 lipca 2008 r., sygn. IV KK 38/08.

26

Sąd ten stwierdził ponadto, że G. M. ukrywał się, podejmował działania zmierzające do uniknięcia ujęcia, co osłabiło wymowę pozytywnej opinii o nim z okresu pobytu w areszcie tymczasowym. Ustalenie to wynika, jak można zakładać, z zeznań funkcjonariuszy policji, którzy dokonywali zatrzymania G. M. w miejscu zamieszkania i podali, że po ich przyjściu do domu oskarżony, przebywający w pomieszczeniu gospodarczym, ujawnił się dopiero po chwili, po skierowanych do niego słowach ojca. Także te okoliczności nie stanowiły przedmiotu rozważań sądu pierwszej instancji, sąd nie opisał tych faktów, dokonując ustaleń faktycznych, i nie rozważał ich w kontekście oceny okoliczności wpływających na wymiar kary. To sąd odwoławczy w uzasadnieniu wyroku zmieniającego zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w W. ustalił powyższe na stronie 6 uzasadnienia i wskazał jako jedną z okoliczności przemawiających za koniecznością wymierzenia oskarżonemu surowszej kary pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy w K. dopuścił się naruszenia art. 454 § 2 k.p.k. i uchybienie to miało charakter rażący. Spowodowało ono uniemożliwienie G. M. próby polemizowania z przyjętą opinią „cwaniaka agresywnie prowadzącego samochód” i ustaleniem, że ukrywał się, unikając ujęcia. Uniemożliwiło także podjęcie przez obronę prób weryfikowania tych twierdzeń, ustalenia źródeł opinii lub wyrażenia ocen co do wypełnienia przez oskarżonego jego zachowaniem znaczenia wyrażenia „ukrywa się”.



Wyrok SN z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. IV KK 42/08.

27

Reguła ne peius wyrażona w art. 454 § 2 k.p.k. dotyczy wszystkich ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, a więc zarówno odnoszących się do przedmiotowej strony czynu, jego strony podmiotowej (umyślność, nieumyślność, rodzaj zamiaru, motywy czynu), innych okoliczności wpływających na stopień winy i stopień społecznej szkodliwości czynu oraz ustaleń dotyczących samego oskarżonego, jego właściwości i warunków osobistych, o których mowa w art. 53 § 2 k.k., a także jego zachowania przed popełnieniem przestępstwa i po jego popełnieniu.



Wyrok SN z dnia 25 czerwca 2008 r., sygn. IV KK 38/08.

28

Art. 523 § 2 k.p.k.

Wyrok uchylający orzeczenie sądu pierwszej instancji i przekazujący sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania nie kończy postępowania w rozumieniu powołanego przepisu, chodzi bowiem o zakończenie postępowania co do zasadniczej kwestii, tj. co do odpowiedzialności oskarżonego wobec postawionego mu zarzutu, takie postępowanie jest zaś w tej sytuacji nadal aktualne „przedmiotowo”. Błędny jest pogląd kasacji, a szczególnie dupliki oskarżonego złożonej w trybie art. 530 § 5 k.p.k., jakoby przepis ten nie dotyczył czynności procesowych prokuratora, w tym głównie środków odwoławczych wnoszonych na niekorzyść oskarżonego. Przepis ten nie zawiera takiego ograniczenia, a utrwalone orzecznictwo Sadu Najwyższego wyraźnie wskazuje nie tylko na możliwość, ale wręcz obowiązek odczytywania treści woli organu procesowego przez pryzmat art. 118 § 1 i 2 k.p.k., jeśli treść czynności nie jest dostatecznie jasna. Wyroku nie odczytuje się wyłącznie przez treść tzw. części dyspozytywnej (sentencji), ale również poprzez jego uzasadnienie, o ile zostało sporządzone. Nie byłoby natomiast żadnej sprzeczności w treści wyroku uniemożliwiającej jego wykonanie, skoro można wykonać także wyrok błędnie skazujący określoną osobę jako sprawcę przestępstwa, które popełnił inny oskarżony, choćby również temu ostatniemu to przestępstwo przypisano. W razie oddalenia zarzutów kasacji strony wniesionej od wyroku innego niż skazujący na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia, powołujących się na uchybienia z art. 439 k.p.k., skarga taka staje się niedopuszczalna w świetle wymogów z art. 523 § 2 k.p.k. Dopuszczalne są różne rozstrzygnięcia sądu kasacyjnego w odniesieniu do tej samej kasacji, polegające na pozostawieniu jej bez rozpoznania w odniesieniu do niektórych jej zarzutów, a co do innych – na jej oddaleniu.



Postanowienie SN z dnia 25 czerwca 2008 r., sygn. V KK 8/08.

29

Art. 540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k.

Należy (...) uznać za trafne te dominujące obecnie poglądy, które (...) uznają za wystarczające do wznowienia postępowania stwierdzenie tylko samego wysokiego prawdopodobieństwa uniewinnienia skazanego po wznowieniu postępowania, albo skazania go za przestępstwo zagrożone karą łagodniejszą niż to, „za które go skazano”, a więc tym samym „poważnego prawdopodobieństwa błędności wyroku skazującego”.



Postanowienie SN z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. II KO 25/07.

30

Art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843)

Wyrażony w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843) w słowach „w toku postępowania” termin do wniesienia skargi jest zachowany, jeżeli skarga została złożona na tym etapie postępowania karnego, którego dotyczy.



Postanowienie SN z dnia 10 czerwca 2008 r., sygn. KSP 2/08.

31

Art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2007 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego, ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 112, poz. 766)

Przepis art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2007 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego, ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 112, poz. 766) ma zastosowanie również do sytuacji, w których zawieszenie postępowania albo odroczenie rozprawy miało miejsce przed dniem wejścia ustawy w życie, zaś brak woli kontynuowania rozprawy (po odroczeniu albo po podjęciu zawieszonego postępowania) został wyrażony przez sąd w składzie dotychczasowym (ławniczym) po wejściu ustawy w życie.



Wyrok SN z dnia 24 kwietnia 2008 r., sygn. WA 13/08.

Sądy Apelacyjne

Prawo karne materialne

Art. 77 § 1 k.k.

32

Formułując prognozę kryminologiczną należy ocenić zachowanie i postawę skazanego w ciągu całego pobytu w zakładzie karnym, co pozwoli ustalić, czy ewolucja w procesie jego resocjalizacji jest widoczna i czy ma ona charakter trwały, rokujący osiągnięcie celów kary. Popełnianym w sposób brutalny przestępstwem skazany wykazał niewątpliwie brak poszanowania dla podstawowej wartości, jaką jest życie ludzkie, jednakże okoliczności tego czynu nie mogą wykluczać postawienia wobec Tomasza O. pozytywnej prognozy kryminologicznej w sytuacji, gdy skazany na długoterminową karę pozbawienia wolności odbył ponad 5 lat i w trakcie jej wykonywania swoją postawą, a zwłaszcza wysokim zaangażowaniem w proces resocjalizacji wykazał, iż jest w stanie prawidłowo funkcjonować na wolności.



Postanowienie SA w Lublinie z dnia 27 grudnia 2007 r., sygn. II AKzw 1075/07.

33

Przesłanką odmowy udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia nie może stać się fakt zarządzenia wobec skazanego wykonania kary pozbawienia wolności. Do katalogu okoliczności wymienionych w art. 77 § 1 k.k., decydujących o prognozie społeczno-kryminologicznej, nie należy bowiem pomyślny, bądź niepomyślny upływ okresu próby w związku z warunkowym zawieszeniem wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. Okolicznością decydującą o odmowie udzielenia warunkowego przedterminowego zwolnienia nie może się również stać fakt toczącego się postępowania karnego przeciw skazanemu za czyny popełnione przed osadzeniem go w zakładzie karnym.



Postanowienie SA w Lublinie z dnia 12 grudnia 2007 r., sygn. II AKzw 946/07.

Prawo karne procesowe

Art. 25 § 2 k.p.k.

34

Przepis art. 25 § 2 k.p.k. stanowi regulację szczególną w procedurze karnej, wobec czego reguły w nim wyrażone należy interpretować ściśle i nie jest dopuszczalna jakakolwiek interpretacja rozszerzająca we wskazanym zakresie.



Postanowienie SA w Katowicach z dnia 9 stycznia 2008 r., sygn. II AKo 244/07.

35

Pojęcie „szczególnej wagi lub zawiłości sprawy” w rozumieniu przepisu art. 25 § 2 k.p.k. wiązać należy z sytuacją specjalną, ponadprzeciętną, rzadką i wyjątkową, tak z faktycznego, jak i prawnego punktu widzenia, wymagającą skomplikowanej operacji myślowej, jeśli chodzi o analizę obszernego materiału dowodowego, czy też przeprowadzenia wykładni określonych norm prawnych, które nie znalazły dotychczas odbicia w judykaturze Sądu Najwyższego lub sądów apelacyjnych.



Postanowienie SA w Katowicach z dnia 13 lutego 2008 r., sygn. II AKo 32/08.

36

Art. 427 § 1 k.p.k.

Przy ustalaniu granic zaskarżenia, należy mieć na uwadze również specyfikę danego rodzaju przestępstwa, gdy czyn należy od kategorii przestępstw indywidualnych i sprawcą jego może być jedynie osoba o szczególnych cechach wskazanych w danym przepisie, a przestępstwo polega na nadużyciu udzielonych jej uprawnień lub niedopełnieniu ciążących obowiązków.



Wyrok SA w Warszawie z dnia 25 października 2007 r., sygn. II AKa 237/07.

37

Art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Delegowanie sędziego sądu wojskowego do wykonywania czynności w sądzie powszechnym przez podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości, a w porozumieniu z działającym z upoważnienia Ministra Obrony Narodowej Dyrektorem Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego – nie stanowi uchybienia przepisowi art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w postaci nienależytej obsady sądu.



Wyrok SA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. II AKa 412/07.

38

Art. 455 k.p.k.

Zakres zaskarżenia nie ma znaczenia dla dopuszczalności poprawienia kwalifikacji prawnej czynu w zaskarżonym wyroku. Jest to warunkowane jedynie kierunkiem zaskarżenia (art. 455 k.p.k.). Dlatego nie ma znaczenia, w jakim zakresie i na jakiej podstawie wyrok został zaskarżony przez oskarżyciela publicznego.



Wyrok SA w Krakowie z dnia 5 lutego 2008 r., sygn. II AKa 6/08.

39

Art. 540 § 1 k.p.k.

W sprawie o wznowienie postępowania nie dokonuje się na nowo oceny zasadności orzeczenia kończącego, czego w istocie domaga się wnioskodawca, ale bada jedynie, czy ujawniły się nowe fakty lub dowody, uzasadniające przypuszczenie, że po wznowieniu postępowania zapadnie orzeczenie odmienne niż poprzednie, kończące postępowanie, w szczególności uniewinniające skazanego, jak tego domaga się wnioskodawca. Nie chodzi więc o jakiekolwiek nowe dowody, ale tylko takie, z których wynikałaby owa konkluzja.



Postanowienie SA w Krakowie z dnia 14 stycznia 2008 r., sygn. II AKo 289/07.

Art. 552 § 1 k.p.k.

40

Jest oczywiste, że szkoda wynikająca z niesłusznego skazania (tymczasowego aresztowania) nie jest sumą utraconych zarobków, lecz różnicą między stanem majątkowym, jaki by istniał, gdyby poszkodowanego nie pozbawiono wolności a stanem rzeczywistym w chwili odzyskania wolności. Powstanie i rozmiar tej szkody zależne są od tego, czy i jakie poszkodowany miałby możliwości zarobkowe, gdyby pozostawał na wolności, i w jakim zakresie rzeczywiście by je wykorzystał; jakie wydatki poniósłby na utrzymanie własne i rodziny, wychowanie i kształcenie dzieci, na potrzeby kulturalne, rozrywkowe i inne; czy i ile przeznaczyłby na oszczędności lub zwiększenie trwałych składników majątku; na jakie mógłby być narażony straty itp.



Wyrok SA w Katowicach z dnia 14 lutego 2008 r., sygn. II AKa 11/08.

41

Roszczenie wnioskodawcy o odszkodowanie (w sprawie o odszkodowanie za niesłuszne tymczasowe aresztowanie) oddalono nie dlatego, by sąd zakwestionował zasadę odpowiedzialności Skarbu Państwa za wynik postępowania, w którym wnioskodawcę aresztowano, ale dlatego że wnioskodawca nie wykazał, iż poniósł szkodę majątkową podlegającą naprawieniu. Szkodę taką stanowi różnica między stanem majątkowym, jaki by istniał, gdyby go nie pozbawiono wolności a stanem rzeczywistym z chwili odzyskania wolności; obejmuje to zarówno poniesione straty, jak i utracone korzyści. Poszczególne elementy składające się na sumę strat muszą być wykazane, a uzasadniające je fakty – udowodnione przez wnioskodawcę, bo jego to obciąża.



Wyrok SA w Krakowie z dnia 13 marca 2008 r., sygn. II AKa 25/08.

42

W judykaturze ugruntowane jest stanowisko, że osobie dochodzącej odszkodowania bądź zadośćuczynienia za niesłuszne tymczasowe aresztowanie nie przysługuje zwrócenie przez Skarb Państwa kosztów zastępstwa adwokackiego.



Wyrok SA w Krakowie z dnia 13 marca 2008 r., sygn. II AKa 25/08.

43

  1   2   3   4   5   6


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość