Strona główna

Projekt współfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego Projekt realizowany przez Uniwersytet Opolski pn. „Pwp dualne specjalistyczne szkolenia kadr dla regionu”


Pobieranie 70.1 Kb.
Data19.06.2016
Rozmiar70.1 Kb.



Projekt współfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego

Projekt realizowany przez Uniwersytet Opolski



pn. „PWP Dualne specjalistyczne szkolenia kadr dla regionu”

Opole, dnia 12 maja 2014




Raport podsumowujący wizytę studyjną ekspertów biznesowych i merytorycznych realizowaną w ramach projektu partnerskiego „PWP Dualne specjalistyczne szkolenia kadr dla regionu”
W dniach 05-09.05.2014r. odbyła się wizyta ekspertów biznesowych i merytorycznych w Izbie Rzemieślniczej w Mannheim. W wyjeździe uczestniczyło 25 przedsiębiorców oraz 5 ekspertów merytorycznych. Beneficjenci zostali objęci wsparciem w formie: spotkań z ekspertami, właścicielami i pracownikami przedsiębiorstw – członków Izby Rzemieślniczej, seminariów z trenerami niemieckimi dot. podnoszenia kwalifikacji pracowników, warsztatów zawodowych, które prowadzili mistrzowie z branż objętych projektem partnerskim.

Opolscy przedsiębiorcy uczestniczyli także w targach konsumenckich MaiMarkt, na których prezentował swój potencjał szkoleniowy Partner projektu – Izba Rzemieślnicza w Mannheim.

W trakcie spotkań z przedstawicielami firm współpracujących z Izbą Rzemieślniczą przeprowadzono analizę mocnych i słabych stron polskiego szkolnictwa zawodowego w odniesieniu do prezentowanych dualnych wzorców niemieckich. Przeprowadzono wśród uczestników wyjazdu dwie ankiety: wstępną i końcową. Stanowią one bazę dla regionalnych ekspertów do prac nad opracowaniem i redakcją Raportu końcowego w postaci podręcznika dla przedsiębiorców, którzy zamierzają wprowadzać w swoim otoczeniu formy kształcenia przyszłych kadr w systemie dualnym.

Szczegółowe sprawozdanie merytoryczne z pobytu:

Poniedziałek 5 maja 2014:


  1. Spotkanie z Hansem-Fredem Herwehe - Dyrektorem Akademii Kształcenia w Mannheim:

a) omówienie spraw organizacyjnych (szczegółowy program zajęć) (zał. nr 1)

b) wykład – „orientacja zawodowa”:

„Niemiecki system szkolnictwa został tak ukształtowany, ze już od wczesnych lat edukacji wielki nacisk kładzie się na orientację zawodową ucznia, chcąc mu ułatwić podjęcie decyzji o jego przyszłej drodze zawodowej, uzmysłowić jego słabe i mocne strony.

W Badenii Wirtembergii wygląda to w ten sposób, ze pierwsze działania w obszarze orientacji zawodowej ucznia prowadzone są już w pierwszej klasie edukacji gimnazjalnej gdzie młodzież wysyłana jest do centrów kształcenia zawodowego (najczęściej działających przy izbach rzemieślniczych) po to by zapoznać się z ofertą edukacyjną na rynku pracy danego regionu, ale też aby poznać działanie oraz kierunki praktycznej edukacji zawodowej, które proponuje takie centrum i to niezależnie od tego, czy dany uczeń zamierza kształcić się zawodowo czy też zamierza kontynuować edukację na studiach. Takie pierwsze spotkanie w centrum kształcenia zawodowego, a więc naszym CKP czy też CKU trwa około 1,5 godz. W tym czasie młodzież zwiedza istniejące warsztaty, poznając w ten sposób całą paletę zawodów, w których edukację proponuje takie centrum praktycznej edukacji zawodowej, a poznając z grubsza specyfikę danego warsztatu, zawodu. W ten sposób budzi się w niej zainteresowanie edukacją zawodową oraz wyzwala zainteresowanie konkretnym kierunkiem kształcenia zawodowego. W drugim roku edukacji gimnazjalnej młodzież jest skierowywana ponownie do CKU. Tym razem proponuje się jej zgłębienie wybranych trzech kierunków zawodowych z poznanej rok wcześniej palety. Każdemu z tych trzech, wybranych przez gimnazjalistę kierunków kształcenia zawodowego, poświęca się 1,5 dnia, a wiec sumarycznie 4,5 dnia. W tym czasie młodzi wykonują proste czynności związane z danym zawodem np. w przypadku fryzjerów czesanie włosów na manekinie. Takie działania pozwalają na stosunkowo wczesne zdefiniowanie, czy moje zainteresowania pokrywają się z tym, co widziałem, czy moje życie zawodowe widzę w branży rzemieślniczej albo zdecydowanie mogę powiedzieć, że moja droga zawodowa powinna prowadzić poprzez uczelnię wyższą.”




  1. Spotkanie z Dieterem Muellerem - Dyrektorem Generalnym Izby Rzemieślniczej w Mannheim:

  1. Powitanie

  2. Omówienie celów projektu

  3. Przybliżenie historii i zasad funkcjonowania Izby Rzemieślniczej w Mannheim

  1. Panel ekspertów biznesowych i merytorycznych (dyskusja - wnioski):




  1. Przeprowadzenie ankiety wstępnej

  2. Należy powołać (na wzór niemiecki) „Opolską Akademię Kształcenia Praktycznego”

  3. Doświadczenia specjalistów nauczania dualnego z Akademii Kształcenia w Mannheim winny stanowić dla nas wzorzec doskonale funkcjonującej instytucji wspomagającej kształcenie zawodowe.

  4. Istnieje potrzeba „wyjścia nauki do rzemiosła” czyli opracowanie modelu kształcenia dualnego dla wszystkich etapów edukacji (od szkoły podstawowej do uczelni wyższej).

We wszystkich etapach powinni uczestniczyć: przedsiębiorcy, nauczyciele i kadra naukowa.

Wtorek 6 maja 2014


  1. Beneficjenci uczestniczyli w Targach MaiMarkt:

  1. przywitanie przez Gerharda Hoefflera - wiceprezydenta IR (na emeryturze, w zastępstwie za przebywającego na urlopie zdrowotnym Prezydenta Waltera Tschischki),

  2. uczestnicy zostali oprowadzeni przez niemieckich Mistrzów po

specjalistycznych stoiskach podzielonych na poszczególne branże.


  1. Panel ekspertów biznesowych i merytorycznych (dyskusja - wnioski):




  1. Nauczyciele przedmiotów zawodowych powinni obowiązkowo odbywać praktykę w przedsiębiorstwie z branży, której nauczają. Zaproponowano aby pobyt ten odbywał się raz na dwa lata przez okres jednego miesiąca. Wszyscy przedsiębiorcy uczestniczący w wyjeździe studyjnym do Mannheim zadeklarowali pisemnie chęć przyjęcia nauczycieli do swoich firm.

  2. Uczniowie powinni łączyć naukę teoretyczną z praktycznym wykonywaniem zawodu w następujących proporcjach: 25% w szkole, 75% w zakładzie pracy.


Środa 7 maja 2014


  1. Zajęcia w Akademii Kształcenia

  1. Wykład Hansa-Freda Herwehe:

  • zasady funkcjonowania Izb Rzemieślniczych w Niemczech:

- przynależność do Izby jest obowiązkowa dla wszystkich rzemieślników,

- ponad 1 mln zrzeszonych zakładów,

- sposób kształcenia - przysposobienie zawodowe,

- Izba posiada własny, niezależny od państwa system szkolenia,

- Izba w Mannheim posiada 13 tysięcy członków (firm), których

roczny obrót to około 5,7 mld euro, zatrudnienie 85 tys. osób,

- roczna składka rzemieślników na rzecz Izby to średnio 240 euro

- narzędziem kształcenia zawodowego jest Akademia.




  • przyporządkowanie rzemiosła - kategorie:

Gradacja: czeladnik, mistrz, nadmistrz. Rozporządzenie z roku 1998. Kolejna nowela z 2004 roku - rozporządzenia o rzemiośle (wymogi Unii). Kategorie: A, B1, B2. Przed 1998 wszystkie zakłady musiały być zakładane przez mistrzów. W 1998 złagodzono te wymogi dzieląc rzemiosło na 3 kategorie:



A - aby otworzyć działalność trzeba mieć tytuł Mistrza: dziedziny związane z jedzeniem, piciem, instalacjami związanymi z wodą, gazem, prądem, ogrzewaniem.

Są to m.in.: piekarz, cukiernik, malarz, masarz, fryzjer, kucharz elektrotechnik, hydraulik, spawacz itp.



B1 – wymagany tytuł czeladnika: drukarz, płytkarz, zawody związane z wyposażeniem wnętrz, oświetlenie budynków, wnętrz – zabudowa sucha

B2 – brak ograniczeń: np. krawiec

Im większe niebezpieczeństwo dla zleceniodawcy usług, tym wyższe wymagania dla osoby zaczynającej działalność gospodarczą.




  • Dalszy podział rzemiosła ze względu na branże:

Cechy rzemieślnicze np. cech elektrotechników – są one reprezentantem swoich branż, zarówno pod względem władz państwowych jak i Akademii Kształcenia – ich członkowie mają realny wpływ na program nauczania - definiują zawartości merytoryczne pod kątem treści egzaminów czeladniczych, którym są poddawane poszczególne cechy. Są organem nadzorczym Akademii. To gospodarka kształtuje przyszłość swoich zakładów rzemieślniczych (narybek), ale również definiuje jakie wykształcenie i jaki stopień egzaminu powinien zdać absolwent.


  • Zakres działania akademii kształcenia w Mannheim:

Jest największą placówką tego typu w Niemczech. W 2012 przeprowadzono 861 tygodni kształcenia w 9 obszarach zawodowych - 28 konkretnych zawodów. Siatki zajęć są konstruowana na zasadnie konsultacji z danym cechem rzemieślniczym np. Pan Tschischka jest członkiem zarządu cechu elektrotechników i elektroników. Jest współautorem treści kształcenia dla tego cechu w tym zawodzie.

Uczniowie są pracownikami danego zakładu, w którym przysposobienie ma miejsce. Akademia przeprowadza 1700 egzaminów czeladniczych rocznie.




  • Omówienie różnicy pomiędzy branżami w Polsce i Niemczech. Np. Niemcy nie mają stolarzy – ta branża zawiera się w zawodzie cieśli. Kosmetyczka jest częścią fryzjerstwa itp.



  1. Wykład Franza-Otto Trautweina (szefa administracji Akademii odpowiedzialnego m.in. za układanie siatek zajęć i harmonogramów warsztatów):

Akademia działa na zlecenie Izby Rzemieślniczej. Dodatkowo czołowi przedsiębiorcy zrzeszają się w poszczególne Cechy branżowe. Cechy te mają bezpośredni wpływ na program nauczania. Przykładowo Prezydent Walter Tschischka jest członkiem zarządu cechu elektrotechników i elektroników w Niemczech. Jest współautorem treści kształcenia dla tego cechu w tym zawodzie. Zajęcia w Akademii trwają od godziny 7.30 do 22.00. Dziennie kształci się 800 osób mających do dyspozycji 40 warsztatów – w każdym od 12 do 16 stanowisk nauki praktycznej zawodu. Każdy uczeń ma swoje stanowisko, łącznie 600 miejsc kształcenia praktycznego, 500 000 osobo-godzin kształcenia rocznie dla 9 tysięcy uczniów. Następnie Pan Franz-Otto Trautwein omówił wszystkie 28 zawodów w jakich kształci akademia wraz z całą metodologią nauczania i wymiarem godzin.

  1. Zwiedzanie pomieszczeń warsztatowych – spotkania z Mistrzami z

poszczególnych branż:
Maria Kouskouvata - Mistrz fryzjerstwa i kosmetyki

Renate Mueller-Wolf - Mistrz fryzjerstwa i kosmetyki

Alexander Heeb - Mistrz ds. pojazdów silnikowych KFZ

Thomas Schulz - Mistrz technik budowlanych

Uwe Filbeck - Mistrz technik malarskich

Juergen Heinz - Mistrz stolarstwa

Zbigniew Polanek - Mistrz techniki grzewczej

Thomas Schnell - Mistrz technik budowlanych

Werner Wolf - Mistrz cukiernictwa i piekarnictwa


  1. Panel ekspertów biznesowych i merytorycznych (dyskusja - wnioski):




  1. Pracodawcy podkreślili że ich zakłady pracy zawsze będą lepiej wyposażone w urządzenia specjalistyczne w danej branży co wynika z konieczności konkurowania na rynku z innymi podmiotami - nie ma sensu inwestować w warsztaty i pracownie praktyczne w szkołach gdyż środki na edukację zawsze będą zbyt małe.



  1. Konieczne jest także wypracowanie modelu stałej współpracy przedsiębiorców z przedstawicielami szkół.


Czwartek 8 maja 2014

  1. Spotkania z niemieckimi przedsiębiorcami (wykłady, indywidualna wymiana doświadczeń):

  1. Alois Joest - wiceprezydent Izby Rzemieślniczej Mannheim, przewodniczący (szef) cechu malarzy, właściciel własnej firmy - funkcjonowanie Izby Rzemieślniczej od strony pracodawcy czyli jakie warunki musi spełnić pracodawca żeby mógł dostać uczniów i szkolić pracowników




  1. Rudolf Vogel - właściciel firmy zajmującej się wyposażeniem wnętrz, nadmistrz w ramach cechu techniki budowlane, przewodniczący komisji ds.

kształcenia zawodowego Izby Rzemieślniczej, członek Zebrania

(rady) Izby Rzemieślniczej




  1. Axel Eller - zastępca dyrektora Akademii Kształcenia, przewodniczący Rady

Mistrzów w Akademii Kształcenia – omówienie zasad finansowania systemu dualnego oraz etapów kształcenia (schemat):




  1. Zwiedzanie pomieszczeń warsztatowych Akademii Kształcenia (cd.) – spotkania z Mistrzami z poszczególnych branż:




  • Maria Kouskouvata - Mistrz fryzjerstwa i kosmetyki

  • Renate Mueller-Wolf - Mistrz fryzjerstwa i kosmetyki

  • Alexander Heeb - Mistrz ds. pojazdów silnikowych KFZ

  • Thomas Schulz - Mistrz technik budowlanych

  • Uwe Filbeck - Mistrz technik malarskich

  • Juergen Heinz - Mistrz stolarstwa

  • Zbigniew Polanek - Mistrz techniki grzewczej

  • Thomas Schnell - Mistrz technik budowlanych

  • Werner Wolf - Mistrz cukiernictwa i piekarnictwa




  1. Panel ekspertów biznesowych i merytorycznych (dyskusja - wnioski):

Przedsiębiorcy uznali obecny poziom kształcenia w szkołach zawodowych za pozbawiony sensu (w obecnym kształcie). Na taki stan składają się następujące powody:



  • szkoły zawodowe bazują w części praktycznej na bardzo przestarzałym sprzęcie; w części merytorycznej na przestarzałych podręcznikach,

  • nauczyciele zawodu nie posiadają wiedzy dotyczącej obsługi nowoczesnych urządzeń i technologii ( nie aktualizują swojej wiedzy i umiejętności),

  • zbyt małe skierowanie środków unijnych na tworzenie w prywatnych przedsiębiorstwach stanowisk do praktycznej nauki zawodu; cedowanie kosztów przyuczenia do zawodu na pracodawcę począwszy od szkolenia BHP.



Piątek 9 maja 2014


  1. Zajęcia w Akademii Kształcenia:

  1. Wykład Claudi Orth - kierownika działu II - ds. kształcenia i szkolenia zawodowego, doradcy ds. zakładania działalności gospodarczej, ds. demografii i ds. osób niepełnosprawnych.



  1. Wykład Rolfa Kocha - specjalisty ds. kształcenia i szkolenia zawodowego, doradcy ds. zakładania działalności gospodarczej, ds. demografii i ds. osób niepełnosprawnych.



  1. Wykład Reinera Kettnera – specjalisty ds. audytu szkoleń, kształcenia, doradztwa dla trenerów, specjalisty ds. pozyskiwania

zakładów pracy.



  1. Panel ekspertów biznesowych i merytorycznych:




  1. Przeprowadzenie ankiet końcowych

  2. Dyskusja - wnioski


WNIOSKI EKSPERTÓW:


  1. mgr inż. Andrzej WITEK:

  1. Wizyta w Izbie Rzemieślniczej i Akademii Kształcenia w Mannheim, była dla mnie wyjątkowym doświadczeniem. Nie mam tu tylko na myśli bardzo serdecznej atmosfery jaką roztoczyli nad nami gospodarze, ale wszystko to co w ciągu kilku dni pobytu usłyszałem i zobaczyłem, wszystko czego doświadczyłem.

  2. Naszym celem było poznanie, na ile pozwolił nasz krótki pobyt, metody kształcenia dualnego jaka od wielu lat funkcjonuje w Niemczech. Ilość informacji jaka została nam przekazana była duża, i mogło mi coś umknąć, jednak myślę że zdołałem dobrze zorientować się w podstawowych założeniach tego systemu kształcenia.

  3. Pierwsza myśl, jaka mi się nasunęła, była taka, że sposób kształcenia w szkołach zawodowych w Polsce przed laty, bardzo mi przypomina to, co z takim powodzeniem realizują Niemcy, choć są też zasadnicze różnice. Jeśli dobrze zrozumiałem, to kształcenie dualne to nic innego jak połączenie wiedzy teoretycznej z praktycznym jej wykorzystywaniem w czasie praktyk (uczniowie) oraz pogłębianie wiedzy, umiejętności, podnoszenie kwalifikacji przez pracowników firm rzemieślniczych – skierowanych do Akademii. Jeszcze innym elementem tego systemu jest orientacja zawodowa. To szczególnie mnie zaciekawiło. Uważam, że jest to bardzo dobry sposób pomocy, w podjęciu ukierunkowania zawodowego dla młodych ludzi, którzy nie są zdecydowani co do wyboru zawodu, choć myślę że i dla tych, którzy chcą spróbować swoich sił w różnych zawodach, mimo sprecyzowanych preferencji zawodowych.

  4. Innym ważnym elementem tego systemu jest prawodawstwo, precyzyjnie określające obowiązki i prawa wszystkich uczestników tego systemu, tzn. z jednej strony rzemieślników pracodawców i osoby kształcące się, a z drugiej Akademii Kształcenia i Izby Rzemieślniczej. Poza tym, przejrzysty i skuteczny sposób finansowania.

  5. Wspomnieć tu muszę o wspaniale wyposażonych warsztatach, pracowniach do nauki zawodu, gdzie adepci różnych profesji doskonalą swoje umiejętności pod okiem fachowców, którzy służą radą i pomocą , a jednocześnie wymagają solidnego podejścia i zaangażowania w pracę. Jak zauważyłem, uczniowie wykonują powierzone im zadania w doskonałym środowisku technicznym, tj. mają do dyspozycji nowoczesne narzędzia, maszyny, oprzyrządowanie, doskonale wyposażone warsztaty z wielu profesji, co tym bardziej zachęca ich do nauki wybranego fachu. Swoje zadania, jak zauważyłem, wykonują bez zbędnej presji i w spokoju. Myślę że te doskonałe warunki praktycznej nauki zawodu, mają bardzo pozytywny wpływ na przyswajanie wiedzy i praktycznych umiejętności wśród wychowanków Akademii. Ogólne zachowanie uczniów też brane jest pod uwagę w ich całościowej ocenie, a więc oprócz nauki zawodu są także elementy wychowawcze.

  6. Bardzo dobre warunki socjalne, mieszkalne, jak i doskonałe kuchnie i stołówki na terenie Akademii i internatu dopełniają całości. Jest to bardzo dobrze działający system nauki zawodu, dokształcania, jak i wychowania dobrych fachowców.

  7. Ciekawą rzeczą, o której jeszcze nie wspomniałem, a uważam ją za istotną, jest ścisła specjalizacja zawodowa, która w efekcie daje to, że praca wykonywana przez wyspecjalizowanego fachowca w danej dziedzinie jest bardzo dobrze wykonana, czego dowodem jest widoczny, doskonały stan techniczny budowli, i infrastruktury chociaż by w Mannheim – wystarczy tylko rozejrzeć się wokół, i na pierwszy rzut oka widać.

  8. Niestety w naszym kraju, najczęściej pracodawcy wymagają wielu umiejętności od swoich pracowników jednocześnie, co prowadzi do bylejakości, co doskonale widać np. w procesie budowlanym, gdzie najczęściej budynki jednorodzinne budowane są przez małe firmy, w których pracownik jest jednocześnie murarzem, tynkarzem, płytkarzem, posadzkarzem stolarzem itd. a efekty takiej pracy pozostawiają bardzo wiele do życzenia.

  9. Na koniec, najważniejsze moje spostrzeżenie. Rzemieślnicy niemieccy, mam takie wrażenie, są szanowani i czują że ich praca jest ważna dla gospodarki.

  10. Dopełnieniem tej bardzo wartościowej wizyty w był nasz udział w targach MaiMarkt organizowanych w Mannheim, gdzie między innymi, dwie swoje hale wystawiennicze miała Akademia Kształcenia i Izba Rzemieślnicza.

  11. Będąc osobą praktyczną, wiem że przeniesienie systemu kształcenia dualnego w takiej formie na nasz polski grunt, jest raczej niemożliwe, ale dopasowanie do naszych możliwości i realiów części jego elementów, przyniosłoby pozytywne zmiany, które mam nadzieję zaowocują powstaniem naszego doskonałego systemu kształcenia zawodowego.



  1. mgr Elżbieta ORYNCZAK:

Wyjazd studyjny  pokazał nam pełny obraz, oraz etapy  - szkolenia  pracowników młodocianych w Niemczech . Pewne elementy tego szkolenia  na pewno  byłyby  dobre  i w szkoleniu naszych  uczniów. Na pewno  z pożytkiem dla  uczniów byłoby dokształcanie  w  akademii kształcenia, która powinna  znajdować się przy Izbach Rzemieślniczych. Problem jest tylko w kwestii finansowania . Ponieważ  w  Niemczech  rzemieślnicy   mają obowiązek zrzeszania się,  to jest u nich możliwość  finansowania takich przedsięwzięć. Kształcenie  dualne  w  wersji  z jaką  mieliśmy  możliwość  zapoznać  się  na wyjeździe studyjnym  jest  dobre  zarówno  dla pracownika  jak i dla pracodawcy. Należałoby dążyć do  przeniesienia  go  na  rynek  polski.  Aby  to jednak  było możliwe  to należałoby   zmienić niektóre przepisy z zakresu   podstaw programowych  nauczania.   Wysyłając naszych pracowników  na szkolenia  w zakresie  tego  projektu  należy  w szczególności  położyć nacisk  na to  aby  nasi pracownicy szkolili się w zakładach pracy, a nie w akademii kształcenia. Aby  poznać dokładnie  idee  kształcenia  dualnego  jest to niezbędny warunek.



  1. mgr Marta POLANOWSKA:

Wizyta studyjna w Mannheim pozwoliła mi poznać powody nieporozumień istniejących między pracodawcami, a szkołą. W licznych rozmowach z polskimi rzemieślnikami słyszałam skargi, na brak spójności zakończenia roku szkolnego na koniec cyklu kształcenia i koniec praktycznej nauki zawodu. Uczeń kończy szkołę w czerwcu więc nauczyciele już na początku czerwca domagają sie oceny z praktyki zawodowej, która ma trwać do końca sierpnia. Niejednokrotnie wystawienie oceny końcowej powoduje, że uczeń przestaje chodzić na praktykę i deklaruje, że nie będzie zdawał egzaminu czeladniczego - wystarczy mu skończona szkoła i egzamin zawodowy. W takiej sytuacji rzemieślnik nie otrzymuje żadnej gratyfikacji za przygotowanie do zawodu. Ponadto pracodawcy zauważają, że szkoły namawiają uczniów do zdawania egzaminu zawodowego, zamiast czeladniczego. Taka sytuacja wprowadza złą atmosferę w relacji szkoła - pracodawca. Uważam, że rozwiązaniem problemu byłoby ustalenie jednego, wspólnego terminu zakończenia praktyki i szkoły, czyli niech będzie to koniec czerwca dla obu instytucji. Dobrze byłoby również gdyby uczeń nie musiał wybierać jednego z egzaminów: czeladniczy lub zawodowy w OKE, ale żeby z tych dwóch sposobów zdobycia tytułu zawodowego zrobić jeden, czyli egzamin teoretyczny zdawany w szkole, a praktyczny w Izbie Rzemieślniczej.
Szczególnie podobało mi się kształcenie ponadzakładowe, które faktycznie pozwala na jednakowy poziom przygotowania do zawodu, przy stosunkowo niewielkim nakładzie finansowym, bo z jednej pracowni korzysta jedna grupa zawodowa w regionie. Jednocześnie uważam, że podział klasyfikacji w Niemczech jest w niektórych zawodach  zbyt szczegółowy, czyli tynkarz nie potrafi murować, a w niektórych zbyt uogólniony: czyli fryzjer wykonuje czynności kosmetyczne. Akurat w tym zakresie u nas jest lepiej - w każdym zawodzie mamy wydzielone kwalifikacje i czasem bywają jedno, czasem dwu, a czasem trzy kwalifikacyjne. Każdą kwalifikacje zdobywa się osobno i po każdej można zakończyć edukację, lub kontynuować i zdobyć wszystkie kwalifikacje przynależne do zawodu.

Podsumowując: odbudowanie współpracy pracodawców ze szkołą przez ujednolicenie czasu zakończenia procesu kształcenia w szkole  i na praktyce, oraz tworzenie centrów kształcenia praktycznego do szkoleń ponadzakładowych to dwa najpilniejsze i chyba realne zadania, które warto przenieść do Polski.




  1. dr Romana PAWLIŃSKA-CHMARA:



  1. Profesjonalny dobór Ekspertów Biznesowych już na etapie wstępnym zaowocował doskonałą współpracą i jednocześnie wsparciem pomiędzy przedstawicielami rodzimego rzemiosła, a Ekspertami Merytorycznymi.

  2. Spotkania, warsztaty oraz liczne rozmowy z wytypowanymi przez Partnera projektu przedstawicielami firm współpracujących z Izbą Rzemieślniczą pozwoliły na przeprowadzenie analizy mocnych i słabych stron polskiego szkolnictwa zawodowego.

  3. Doświadczenia specjalistów kształcenia dualnego w Akademii Kształcenia w Mannheim winny stanowić dla nas wzorzec doskonale funkcjonującej instytucji wspomagającej kształcenie zawodowe na różnych etapach jego funkcjonowania wraz ze współpracą z Izbą Rzemieślniczą.

  4. Przeprowadzona wśród uczestników EB ankieta stanowić będzie doskonały materiał wyjściowy do dalszych prac przygotowujących Podręcznik dla Przedsiębiorców chcących barć udział w kształceniu swoich kadr w systemie dualnym.

REKOMENDACJE:

  • Istnieje potrzeba wyjścia nauki do rzemiosła czyli opracowanie modelu kształcenia dualnego na wybranych kierunkach Uniwersytetu Opolskiego.

  • Istnieje potrzeba prowadzenia kształcenia modułowego na uczelni we współpracy z Izbą Rzemieślniczą.

  • Istnieje potrzeba opracowania szczegółowego planu pobytu szkoleniowego Pracowników Przedsiębiorstw w miesiącach letnich. Szkolenie powinno wnosić elementy podnoszące kwalifikacje wysyłanych Pracowników.



  1. Klaudia MUTZ:

Wyjazd studyjny pozwolił na zapoznanie się z  Niemieckim modelem edukacji zawodowej, tzw. systemem dualnym, zakładającym połączenie nauki teoretycznej z praktyczną nauką zawodu, która stanowi de facto wstępne szkolenie zawodowe. Osoby zdobywające wykształcenie zawodowe w drodze kształcenia dualnego przechodzą na ogół trzyletnią naukę zawodu w szkole i w zakładzie pracy zgodnie z wybranym zawodem.

 W system kształcenia dualnego w Niemczech zaangażowani są zarówno partnerzy z poziomu federalnego, jak i z poziomu landowego, partnerzy społeczni - reprezentanci pracodawców i pracowników oraz izby przemysłowo-handlowe czy też izby rzemieślnicze.

System niemiecki zobowiązuje wszystkie przedsiębiorstwa do zrzeszania się w izbie przemysłowo-handlowej, ale nie zobowiązuje ich do przyjmowania uczniów na praktyki. Mimo braku takiego wymogu prawnego, większość firm przyjmuje uczniów na praktyki uważając to za naturalną kolej rzeczy.

Powiązanie w/w jednostek pozwoliło na stworzenie idealnej w moich oczach metody kształcenia młodocianego – przystosowującego do pracy w  zawodzie – z pełnym zakresem umiejętności  nie tylko nabywanych w swoim macierzystym miejscu odbywania praktyki ale dodatkowych branżowych umiejętności nabywanych w drodze praktycznego doskonalenia w Akademii Kształcenia. W tym  czasie adept zawodu ma okazję popracować we wszystkich działach danej firmy istotnych dla zawodu, do którego podjęcia się przygotowuje. To holistyczne podejście wyposaża praktykanta nie tylko w praktyczną znajomość zagadnień danego zawodu, ale także w umiejętność pozycjonowania tych zagadnień w perspektywie całości funkcjonowania przedsiębiorstwa.

Wyposażenie i ciągłe doposażenie Akademii pozwala  na nieustawiczne podnoszenie kwalifikacji zgodnie z postępem techniki i technologii.

Podsumowując   system  ten wyposaża ucznia w niezbędne w dzisiejszych czasach doświadczenie zawodowe, które uelastycznia jego kwalifikacje i gwarantują ich związek z rynkiem pracy. Polski system edukacji zawodowej w odróżnieniu od dualnego pozbawiony jest systemowego powiązania praktyk w przedsiębiorstwach. Praktyka traktowana jest jako element dodatkowy i nie stanowi trwałego elementu programów kształcenia. W konsekwencji polski uczeń nie dysponuje żadnym lub też, w niektórych przypadkach, dysponuje bardzo znikomym doświadczeniem zawodowym, co czyni znalezienie przez niego pierwszej pracy trudniejszym. Nie należy także ignorować faktu, że uczeń pobierający naukę w drodze dualnego systemu kształcenia zawodowego ma szansę przeżyć podczas nauki pierwszy proces rekrutacyjny poszukując praktyk zawodowych, podczas gdy dla ucznia polskiego kontakt z przedsiębiorstwem w trakcie poszukiwania pracy jest pierwszym doświadczeniem tego rodzaju. Wobec powyższego wydaje się więc konieczne propagowanie systemu dualnego, zwiększenie liczby praktyk zawodowych czy też w ogóle szeroko pojmowanych kontaktów pomiędzy szkołami i rynkiem pracy (przedsiębiorstwami). Bliższy związek między nauczanymi przedmiotami a zapotrzebowaniem zgłaszanym przez rynek pracy.



Warto tez zauważyć że wprowadzenie systemu dualnego w Polsce w związku z obecna koniunkturą wiążę się niewątpliwie z nakładami  finansowymi nie tylko ze strony Państwa, ale solidarnie każdego istniejącego pracodawcy na rynku.  

Organizacyjnie i merytorycznie wyjazd był bardzo dobrze zorganizowany – strona niemiecka w moim uznaniu bardzo starannie wywiązała się ze swoich obowiązków. Mieliśmy możliwość wziąć12 udział nie tylko w wielu pouczających wykładach, zwiedzić Akademie Kształcenia, Internatu,  odwiedzić Mai Markt, ale też był czas na – zobaczenie Mannheim z GÓRY.  


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość