Strona główna

Przykład rachunkowy


Pobieranie 62.55 Kb.
Data19.06.2016
Rozmiar62.55 Kb.
Farmakokinetyka nieliniowa

(Dołączyć 1 egz. papieru milimetrowego)


Przykład rachunkowy :

Choremu na padaczkę podawano fenytoinę w dawce D1 = 250 mg/dobę. Mimo leczenia utrzymywały się napady drgawek, a stężenie leku zmierzone w stanie stacjonarnym (Css1) wynosiło 6.78 mg/L. Po zwiększeniu dawki leku do D2 = 300 mg/dobę stężenie stacjonarne oznaczone po 10 dniach terapii wzrosło do C2 = 8.95 mg/L. Wykorzystując przedstawione dane wyznaczyć :


1. indywidualne wartości Vmaks i Km dla badanego chorego

A. metodą graficzną Luddena

a. obliczyć klirens leku dla każdego z zastosowanych schematów

dawkowania

(w tym przypadku wymiarem będzie L/dobę) :

Cl1 = =

Cl2 = =


  1. narysować wykres zależności szybkości dawkowania leku D/τ [mg/dobę]

w funkcji jego klirensu :


Vmax




D/τ

[mg/dobę]



Cl [(mg/dobę)/Css]


-Km

c. odczytać z wykresu wartość Vmax =

d. obliczyć Km z równania :

Km = =

B. na podstawie równań :

Km = =

Vmaks = =


  1. Wykorzystując obliczone indywidualne wartości Km i Vmax obliczyć dobową dawkę fenytoiny (D3), która zapewni u badanego chorego osiągnięcie w stanie stacjonarnym terapeutycznych stężeń leku ( Cssżąd) rzędu 15 mg/l.


=

Farmakokinetyka bezmodelowa



Przykład rachunkowy :

Wykorzystując zestawione w tabeli dane uzyskane po jednorazowym dożylnym podaniu 50 mg leku :

      

t [ h ]

0

0.5

1

2

3

5

8

C [ mg/L ]

10

8.6

7.41

5.48

4.06

2.23

0.9

t · C [ mg h2/L ]

0

4.3

7.41

10.96

12.18

11.15

7.2

1. Oblicz przyjmując otwarty model 1-kompartmentowy :



=

=

=

=

=
2. Wyznacz całkowitą wartość AUMC :













Pozostałe części równania na AUMC (tC*, C* - ostatnie wartości z tabeli) :






Całkowita wartość AUMC :

AUMC 08h + tC*/K + C*/K =
3. Wykorzystując farmakokinetykę bezmodelową oblicz :

ClT = =


Vdss = =
MRTiv = =
=

4. Porównaj wartości parametrów farmakokinetycznych obliczonych za pomocą

obydwu metod.

Terapia monitorowana stężeniem leku we krwi




Przykłady rachunkowe :
Indywidualizacja dawkowania leków przeciwpadaczkowych
Przykład 1

10-cio letni chłopiec został przyjęty do szpitala z powodu napadów padaczkowych,

które w ostatnim czasie stały się częstsze, mimo stosowania w leczeniu ambulatoryjnym

dość dużych dawek karbamazepiny (600 mg/d) i fenytoiny (250 mg/d). W chwili przyjęcia

zmierzone stężenie karbamazepiny w surowicy wynosiło 4,26 mg/L (było bliskie dolnej

granicy stężeń terapeutycznych wynoszących dla tego leku 4 – 10 mg/L). Po stopniowym

odstawieniu fenytoiny i utrzymaniu tej samej dawki karbamazepiny zaobserwowano wzrost

stężenia tego leku do 7,21 mg/L i ustąpienie napadów padaczkowych.


Komentarz :

Zastosowanie TDM pozwoliło stwierdzić wystąpienie interakcji farmakokinetycznej –

fenytoina indukowała metabolizm karbamazepiny. Dzięki TDM dość często udaje się

zastąpić leczenie skojarzone padaczki monoterapią.


----------------------------------
Jeżeli oznaczone stężenie leku w stanie stacjonarnym nie odpowiada wartościom terapeu-

tycznym a stan chorego nie ulega poprawie, nową dawkę karbamazepiny można obliczyć z

równania :

Przykład 2


Choremu na padaczkę stopniowo zwiększano dawkę karbamazepiny dochodząc po 3

tygodniach terapii do 200 mg 3 x dziennie. Ponieważ napady padaczkowe nie ustąpiły

całkowicie a zmierzone stężenie stacjonarne wynosiło 3,45 mg/L (CSSmin), obliczyć dawkę

leku zapewniającą uzyskanie tego stężenia na poziomie 5 mg/L.



=

Ponieważ dostępne tabletki karbamazepiny zawierają nieco większą dawkę leku (300 mg)

przekształcając powyższe równanie można obliczyć jakie będzie stężenie stacjonarne po

jej podawaniu :



Przykład 3

H.W. (mężczyzna, 40 lat, 60 kg) otrzymywał karbamazepinę jako lek przeciw drgawkowy. Wykorzystując podane wartości parametrów farmakokinetycznych :


ClT = 0,064 L/h/kg · 60 kg = 3,84 L/h = 92,16 L/dobę F = 1
Oblicz dobową dawkę leku zapewniającą osiągnięcie w stanie stacjonarnym średniego stężenia równego 6 mg/L.



Komentarz : rozpocząć od dawki 200 – 400 mg/dobę, zwiększając ją o 200 mg/dobę po 7 i 14 dniach.

Przykład 4
M.M. 10-cio letni chłopiec ważący 30 kg (funkcja nerek i wątroby w normie) otrzymywał

przez kilkanaście dni kwas walproinowy w dawce 250 mg co 12 godzin, jednak napady

padaczkowe nie ustąpiły całkowicie. Wykorzystując podane parametry farmakokinety-

czne (Vd = 4,2 L, kel = 0,0929 h-1 , F = 1) obliczyć minimalne stężenie leku w stanie

stacjonarnym.


Komentarz : (zakres stężeń terap. leku 50- 100 mg/L)

Indywidualizacja dawkowanie teofiliny na podstawie stężeń leku zmierzonych

po osiągnięciu stanu stacjonarnego

1. Choremu przyjętemu do szpitala z atakiem astmy (mężczyzna, 45 lat,

(masa ciała 80 kg) pobrano próbkę krwi do analizy, w której stwierdzono

subterapeutyczne stężenie teofiliny równe 4 mg/L. Na podstawie podanych

parametrów farmakokinetycznych (Vd = 0.5 L/kg, t0.5 = 8 h) oblicz dożylną

dawkę inicjującą leku oraz jego dawkę podtrzymującą (wlew dożylny)

zapewniającą wzrost stężeń stacjonarnych teofiliny we krwi do 15 mg/L.


Vd = masa ciała [ kg ] · Vd [ L/kg ] =




Dawka inicjująca - D*
D* = (Cżąd. - Cznal ) · Vd =

ClT =



Dawka podtrzymująca - D

D (Rinf) = Cżąd · ClT =

2. U chorego (masa ciała = 81 kg) otrzymującego przez kilka dni aminofilinę we wlewie dożylnym z szybkością 90 mg/h, wystąpiły nudności i wymioty. Natychmiast przerwano podawanie leku i pobrano pierwszą próbkę krwi do analizy, a następną pobrano po upływie 12 godzin. Zmierzone stężenia teofiliny w tych próbkach wynosiły odpowiednio 36 oraz 17 mg/L. Przyjmując F = 1 a S (zawartość teofiliny w cząsteczce aminofiliny) = 0,85 obliczyć nową dawkę leku (w mg/h) zapewniającą utrzymanie jego stężeń stacjonarnych na poziomie 15 mg/L. (Vd = 0,5 L/kg)

K = =


Vd = Vd [ L/kg ] · masa ciała [ kg ] =

ClT = K · Vd =

D (Rinf) = =

Indywidualizacja dawkowanie teofiliny na podstawie stężeń leku zmierzonych

przed osiągnięciem stanu stacjonarnego

3. Chorą (27 lat, masa ciała 66 kg) przyjęto na oddział intensywnej terapii z

ostrym atakiem astmy. Podano jej dożylnie 300 mg aminofiliny (zawartość

teofiliny w preparacie S = 85%) a następnie rozpoczęto wlew dożylny amino-

filiny z szybkością 60 mg/h. W próbce krwi pobranej po zakończeniu dawki

dawki inicjującej (t1) stężenie teofiliny wynosiło 12 mg/L, a w próbce pobra-

nej 8 godz. później (t2) było równe 16 mg/L (t2 – t1 = 8h). Przyjmując war-

tość Vd leku równą 0,5 L/kg oceń prawidłowość zastosowanego schematu

dawkowania.


Vd = Vd [ L/kg ] · masa ciała [ kg ] =


Obliczenie klirensu metodą Chiou (przed osiągnięciem stanu stacjonarnego) :


ClT = =

Obliczenie stężenia stacjonarnego przy zastosowanym schemacie

dawkowania :

Rinf = Css · ClT

stąd Css = =

Ponieważ przy zastosowanej szybkości wlewu przewidywane stężenie stac-

jonarne teofiliny będzie zbyt wysokie ( powinno się mieścić w granicach

10 – 20 mg/L), obliczyć nową szybkość wlewu zapewniającą osiągnięcie

stężeń stacjonarnych leku we krwi na poziomie 15 mg/L

Rinf = =

4. U chorego na astmę stwierdzono ostre objawy zatrucia teofiliną, a zmierzone

stężenie leku we krwi wynosiło 45 mg/L. Przyjmując, że lek został natych-

miast odstawiony a jego okres półtrwania wynosi 8 h oblicz, po jakim czasie

stężenie teofiliny u tego chorego ulegnie obniżeniu do górnej granicy stężeń

terapeutycznych – 20 mg/L.

K = =

C = C0 · e-K·t =



= e-K · t  ln = -K · t

t =


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość