Strona główna

Psychiatria Przyczyny zaburzeń psychicznych


Pobieranie 101.47 Kb.
Data19.06.2016
Rozmiar101.47 Kb.
Psychiatria

Przyczyny zaburzeń psychicznych – ludzkie zachowania są złożone i trudno znaleźć jedną przyczynę. Powodują one czynniki które można uznać za sprawcze w powstawaniu zaburzeń:

  1. przyczyny

  • konieczne (niezbędne ),

  • wystarczające (prowadzące do zaburzenia ),

  • znaczące (zwiększające prawdopodobieństwo),

  • warunki dalsze i bliższe (perspektywa czasowa),

  • wzmacniające (podtrzymujące niewłaściwe zachowania, które już wystąpiły),

  1. sprzężenie zwrotne i mechanizmy samonapędzania,

  2. podatność na stres – diateza = skaza

Czynniki ochronne to wpływy modyfikujące osobiste reakcje na działające stresory.

Dzieciństwo:

  • obecność przynajmniej jednego okazującego serdeczność i wspierającego rodzica,

  • istnienie ograniczeń wychowawczych,

  • przynajmniej jedno z rodziców powinno być ciepłe, skłonne do wyrażania pochwał i aprobaty, oraz zdolne do podtrzymywania odrzucających zachowań wobec dziecka,

  • pozycja doświadczenia w szkole,

  • wsparcie od rówieśników lub Re relacje z rówieśnikami,

  • atrakcyjność fizyczna,

  • iloraz inteligencji,

  • kompetencje społeczne,

  • wsparcie otrzymane od rodziców

Czy zaburzenia umysłu mają charakter biologiczny czy psychiczny? Są zawsze wynikiem interakcji.

W jaki sposób geny, środowisko prenatalne, rozwój umysłu, ogólne zdrowie psychiczne łączą się z doświadczeniami życiowymi, stwarzając warunki zachowania psychicznego lub skłonność do zaburzeń psychicznych ?? Niektóre geny lub ich kombinacje zwiększają wrażliwość na pewne elementy środowiska psychicznego, jeśli te same elementy środowiska mogą warunkować pojawienie się pewnych genów. Nieprawidłowe działania mózgu mogą czynić nas podatnymi na zaburzenia psychiczne, lecz nasze doświadczenia decydują czy zaburzenia te rozwiną się.



Perspektywa biologiczna zaburzeń

Wzajemne oddziaływanie genotypu tworzy fenotyp – wraz z fizycznym i społecznym środowiskiem jednostki wpływa na przebieg rozwoju mózgu.



Kategorie czynników biologicznych:

  1. zaburzenia równowagi neuroprzekaźników i hormonów w mózgu:

a ) neuroprzakaźniki (ich wydzielanie to neurotransmisja).

    1. Neropinefryna (noradrenalina),

    2. Dopomina (schizofrenia),

    3. Serotonina (zaburzenia emocji i lękowe),

    4. Glutaminian,

    5. GABA – kwas gamma – aminomasłowej (lęk – xanax).

b) Hormony

a) hormony płciowe,

b) kortyzol (hormon stresu),

c) oś podwzgórze – przysadka mózgowa – kora nadnerczy

2) podatność genetyczna – przekaz cech lub skłonności z pokolenia na pokolenie, zwykle objawia się w późniejszych latach oraz w pośredni i złożony sposób geny wpływają na zachowania wyłącznie pośrednio.

3) skłonności organiczne konstytucjonalne – cecha wrodzona lub nabyta tak wcześnie, że przypomina skłonność genetyczną.

4) dysfunkcja mózgu i plastyczność mózgowa, anatomiczne anomalie układu nerwowego i rozwój układu nerwowego


  • Zmiany czynności mózgowych,

  • Komórki glejowe,

  • Rozwój układu nerwowego (jest procesem).

5) deprywacja lub uszkodzenie fizyczne, czyli wpływ środowiska:

  • Deprywacja snu,

  • Duży spadek wagi,

  • Uczenie się ma wpływ na rozwój fobii i lęków, zaniedbanie przez rodziców i ograniczony dostęp do opieki medycznej,

  • Brak odpowiedniej stymulacji kształtuje psychologiczną podatność i hamuje rozwój fizyczny mózgu,

  • Środowisko bogate w złożone bodźce,

  • Stres.

Perspektywa psychospołeczna zaburzeń

  1. perspektywa psychodynamiczna zaburzeń to zaburzenia normalne jak i zaburzone, determinują: nieświadome procesy, wczesna relacja matki z dzieckiem, związki interpersonalne. Teoria relacji z obiektem – Sandor Ferenczi – M. Klein – Winnicott. Perspektywa interpersonalna - A. Adler – ludzie nie są motywowani przez popędy, lecz przez pragnienie przynależności i uczestnictwa w grupie (E. Erikson, K. Honney, E. Fromm), zaś teoria interpersonalna (H. Sullivan) a wczesne doświadczenia to (Bowlby).

  2. Perspektywa behawioralna i poznawczo – behawioralna zaburzeń: uwarunkowania klasyczne i instrumentalne – rola uczenia się wpływów procesów poznawczych na zachowania, uwagę, pamięć, myślenie, planowanie, podejmowanie decyzji. Jeśli myśli i powtarzanie informacji zostaną zakłócone to powstaje niedostosowanie emocji i zachowań. A. Bandura – zachowanie jest regulowane przez procesy symboliczne – myśli. Atrybucja – proces przypisywania przyczyny wydarzeniom. A. Beck – schemat – to podstawowa reprezentacja wiedzy, która kieruje przetwarzaniem informacji.

Przyczyny psychospołeczne zaburzeń – czynniki psychospołeczne, które czynią ludzi podatnymi na zaburzenia lub mogą je zapowiadać:

    • Widzenie świata i siebie,

    • Przewidywalność i możliwość kontroli środowiska, w którym żyje dziecko,

    • Wczesna deprywacja potrzeb lub uraz psychiczny.

  1. wczesna instytunalizacja

  2. deprywacja i odrzucenie w domu (dzieci wykorzystywane rozwijają negatywne wzorce przywiązania oraz mają tendencje do przepisywania wrogich intencji rówieśnikom),

  • uraz psychiczny

  • nieadekwatne style rodzicielskie

  1. rodzice z różnymi formami psychopatologii

  2. kryterium ciepło – kontrola

  3. komunikacja gniewna

  • cechy osobowości dziecka

  • małżeńska niezgoda i rozwód

  • niesatysfakcjonujące relacje z rówieśnikami

Wpływy społeczno – kulturowe mają znaczenie na rozwój zaburzenia.

Psychopatologia

Trzy poziomy diagnostyczne w medycynie:



  1. poziom symptomologiczny

  2. poziom syndromologiczny

  3. poziom nozologiczny (rozpoznanie na przykład fobii).

Świadomość – w psychopatologii: towarzyszące zjawiskom psychicznym poczucie ich przeżywania. Elementarna cecha zjawisk psychicznych – nasza świadomość podlega wahaniom: różnice osobnicze i zmiany osobowościowe np. sen – marzenia senne

Świadomość – psychologicznie teraz: obecne zwracanie się podmiotowego ja = jaźni ku podmiotowi poznania.

Jaźń od „ja” – podmiot przeżywania zjawisk psychicznych



  • podmiot świadomości

Zaburzenia świadomości to charakter ilościowy który dotyczy:

  1. nasycenia światła świadomości

    • senność patologiczna = somnolencja, somnus = sen

    • sopor – półśpiączka (sen głęboki),

    • śpiączka – zniesienie wszystkich odruchów.

  2. zwężonego pola świadomości

  • stany afektu patologicznego

  • stany krótkiego spięcia.

Zaburzenia świadomości to także charakter jakościowy który dotyczy:

  1. majaczenie

    • powstaje najczęściej w wyniku intoksykacji,

    • pojawiają się omamy,

    • w zespole abstynenckim,

    • po zażyciu kokainy, atropiny, LSD.

  2. zamoczenie

  • rozpoczyna się i kończy nagle,

  • nagła przemiana jakościowa świadomości,

  • pojawia się osobowość jakościowa inna od podstawowej i przybiera cechy obce podstawowej,

  • stany ekstatyczne

  • utrata przytomności,

  • może pozostawić „wyspy pamięciowe” – pojedyncze wspomnienia,

  • stan terminalny przez kilka godzin,

  • somnambulizm (sennowładztwo),

  • somnilokwencja – mówienie przez sen.

  1. splątanie (najgłębsze zaburzenie świadomości i osobowości):

  • nie ma śladu orientacji w jakichkolwiek kierunkach,

  • przebiega z pobudzeniem psychoruchowym,

  • brak śladów kontaktu intelektualnego z chorym,

  • może wystąpić w następstwie ciężkiego zatrucia różnymi substancjami toksycznymi.

Spostrzeganie i zaburzenia spostrzegania.

  • Elementarny warunek poznania,

  • Świat otaczający i własny organizmu – źródłem podniet,

  • Podniety charakteryzowane jako elektromagnetyczne, natury chemicznej i mechanicznej,

  • Część podniet które do nas docierają jesteśmy w stanie rozpoznawać i odbierać dźwięki narządom zmysłów np. zmysł słuchu odbiera fragment pasma fal akustycznych – nie słyszymy naddźwięków i poddźwięków,

  • Wrażenie = czucie,

Warunkiem powstania wrażeń jest sprawny narząd zmysłowy, sprawne drogi naprowadzające, sprawna okolica mózgu odpowiedzialna za odbieranie tego zmysłu = te trzy cele to analizator zmysłowy.

Cechy wrażeń to przede wszystkim że wrażenia mają:



  • siłę,

  • jakość,

  • modalność,

  • czas trwania,

  • wrażliwość,

  • czułość

wyobrażenia pochodne – przywołane są ze świadomości z poprzednich wrażeń.

Spostrzeżenie – to całość złożona z wyobrażenia spostrzegawczego, sądu realizującego i sądu klasyfikującego.

Zaburzenia spostrzegania

  1. omamy (wyobrażenia, gdy na narząd zmysłu nie działają żadne podniety i przekonanie że zadziałała podnieta). Rodzaje omamów to:

    • uczuciowo – ustrojowe,

    • psychiczne (ktoś czyta myśli pacjenta),

    • wzrokowe (uszkodzenie centralnego układu nerwowego).

  2. Złudzenia patologiczne (błędna klasyfikacja i interpretacja np. pod wpływem strachu.

  3. Nadwrażliwość – wzmożenie natężenia spostrzeżeń

  4. Obniżenie natężenia spostrzegania

  5. Poczucie obcości świata spostrzeżeń

  6. Zmiany wielkości spostrzeżeń

Psychologiczne objawy ogniskowe to:

  • Objawy neurologiczne,

  • Wyrażają się dysfunkcjami psychicznymi,

  • Agnozja – zaburzenie poznania zmysłowego,

  • Apraksja – zaburzenia działania,

  • Afazja – zaburzenia mowy.

Myślenie

  • Najważniejsza czynność poznawcza,

  • Ściśle związane z innymi funkcjami psychicznymi,

  • Najważniejsza forma – myślenie abstrakcyjne, przyczynowo – logiczne,

  • Mowa wewnętrzna a mowa zewnętrzna

  • Myślenie abstrakcyjne – umiejętność tworzenia pojęć, posługiwanie się sądami, zaś wnioskowanie to – umiejętność wysuwania nowych sądów z jednego lub z kilku innych, rozumowanie – umiejętność snucia nowych sądów aż do określonego kierunku – analiza i synteza – nimi się posługujemy, zaś inteligencja to sprawność umysłowa, umiejętność posługiwania się tymi wymienionymi oznakami myślenia.

Zaburzenia czynności myślowych

    1. zaburzenia treści myślenia

a) urojenia (odporne na perswazje, przekonanie o prawdzie),

rodzaje urojeń to:



  • ksobne (jest obiektem zainteresowania),

  • prześladowcze

  • zazdrości

  • hipochondryczne

  • grzeszności i winy,

  • samooskarżające

b) idee nadwartościowe (mogą dotyczyć osób, które czują się wyjątkowe),

c) myśli natrętne (sprzeczne z przekonaniami chorego),

konfabulacje (zmyślanie),

d) mitomania



e) zmyślanie w celu zaimponowania innej osobie (np. swoim majątkiem).

    1. Zaburzenia toku myślenia

  • Tachyphrenia – przyśpieszenie toku myślenia,

  • Bradyphrenia – zwolnienie toku myślenia,

  • Dysocjacja – rozkojarzenie (wypowiedzi chaotyczne),

  • Inkoherencja – nie widać w ogóle śladów w ogóle śladów kojarzenia logicznego.

    1. Zaburzenia sprawności umysłowej

  • Niedorozwój umysłowy – nie wykształcenie się sprawności umysłowej w dostatecznym stopniu – oligofrenia

  • Zespoły otępienne – demencja

Pamięć – to zdolność do zachowania się w sposób, który został zmodyfikowany poprzednim doświadczeniem (według Bilikiewicza).

Cechy pamięci to:

  • Wierność,

  • Trwałość,

  • Szybkość zapiemiętywania,

  • Zakres pamięci (pojemność).

Zaburzenia pamięci to przede wszystkim:

    1. Niedoczynność pamięci może mieć charakter czynnościowy lub organiczny trwały

    2. Niepamięć – amnezja = luka pamięciowa co do treści lub co do czasu

    3. Inne zaburzenia pamięci to przede wszystkim:

      • Złudy pamięciowe (niedokładność odtwarzania),

      • Złudzenia pamięciowe (zniekształcenia wspomnień),

      • Omamy pamięciowe (przekonanie chorego, że przeżył faktycznie to, co było omamem),

      • Złudy pamięciowe utożsamiające.

Uczucia – affectus = affectivitas

  • Uczucia przez swą subiektywność są trudne do zbadania i porównania,

  • Są związane z życiem i do czegoś potrzebne: do zachowania gatunku,

  • Pierwotne uczucia to – przyjemność i przykrość,

  • Istnieje ścisły związek między uczuciami a układem wegetatywnym

Trzy poziomy uczuć to:

  1. Uczuciowość protopatyczna,

  2. Uczuciowość archaiczna,

  3. Uczucia wyższe, intelektualizowane.

Cechy uczuć to:

    1. rodzaj uczucia,

    2. siła i głębia uczucia,

    3. trwałość,

    4. zdolność do modulacji,

    5. ekspresja życia uczuciowego,

    6. występuje tu także zjawisko katatymii, czyli stosunku uczuć do myśli,

    7. skłonność by przenosić uczucia w stosunku do miejsca, rzeczy, czasu, z którym wiążemy pozytywne emocje (irradiacja).

Zaburzenia życia uczuciowego to:

  1. nie pojawiają się w nich nowe jakości,

  2. melancholia,

  3. depresja,

  4. lęk,

  5. stany wzmożonego samopoczucia,

  6. zmiany czasu trwania afektu,

  7. lepkość afektywna,

  8. ambiwalencja (sprzeczne uczucia do tego samego typu uczuć).

Analiza działania kierowanego wolą to:

  1. świadomość celu,

  2. rozważyć trzeba pytanie: „Jak mam działać” ?,

  3. następnie zapada decyzja oraz postanowienie działania.

Jeśli wystąpi postanowienie działania dopiero wtedy można działać i realizować cele oraz postanowienia, chociaż i to nie świadczy jeszcze bezpośredniego rozpoczęcia działania.

Cechy woli to:

  1. samodzielność aktu woli może być zaburzona w 2 kierunkach:

    • poprzez nadmierną sugestywność,

    • poprzez zanik sugestywności.

  2. zdecydowanie, czyli zdolność do podejmowania we właściwym czasie umotywowanych decyzji i wprowadzenia ich w życiu. Zaburzenia w podejmowaniu decyzji przejawiają się w zbyt szybkim podejmowaniu decyzji oraz występuje w nich nadmiar wątpliwości.

Zaburzenia woli to:

  • nadmierna subiektywność (dotyka osób upośledzonych),

  • obniżenie subiektywności,

  • działania dowolne poprzez uszkodzenie mózgu,

  • zaburzenia natręctw, czyli przymus wykonywania określonych czynności.

Zaburzenia życia popędowego to:

  1. działania popędowe, czyli czyny bez zastanowienia, czynione pod wpływem silnego popędu; cechuje je gwałtowność oraz nie liczenie się z konsekwencjami,

  2. stany afektu patologicznego lub stany krótkiego spięcia emocjonalnego,

  3. inne działania gwałtowne to:

    • zamach na własne życie,

    • piromania,

    • poriomania (popęd wędrowniczy),

    • kleptomania,

    • oblutowania (natręctw mycia rąk),

    • tanatomania (znajdowanie przyjemności w ocieraniu się o śmierć),

    • dypsomania (spożywanie alkoholu),

    • ptyzeomania (przyjemność i przymus spluwania)

Paragnomem – jest to jednorazowe zachowanie nie pasujące do człowieka. Jest to działanie pod wpływem chwili.

Popęd odżywiania:

  1. wzmożenia, czyli:

    • bulimia,

    • polifagia psychogenna (obżarstwo),

    • depresja,

    • organiczne uszkodzenie struktur mózgu w okolicy skroniowej.

  2. obniżenia, czyli;

  • depresje,

  • nerwice,

  • w zespole katatonicznym – hipokinetycznym,

  • u ludzi zdrowych – w stanach napięcia emocjonalnego,

  • anoreksja.

Nałogi:

  • Popęd samozachowawczy (popęd zachowania życia biologicznego) w stanach nienormalnych,

  • Popęd seksualny, oraz wiele innych.

  • Wzmożenia tych stanów to przede wszystkim:

  1. choroby afektyczności dwubiegunowej,

  2. pozorne przejawy wzrostu potrzeb seksualnych, gdzie obserwujemy to w czasie schizofrenii oraz po używkach w niewielkich ilościach.

  • Obniżenia, czyli:

  1. depresja,

  2. schizofrenia,

  3. w zespołach psychoorganicznych,

  • zboczenia, czyli:

  1. jeśli forma zastępcza staje się formą dominującą nad naturalną.

Poznanie organizacji życia dziecka i jego zaburzeń mogą odnosić się do:

  • zachowań (np nadaktywność),

  • funkcji psychicznych (np. mózgu),

  • osobowości,

  • relacji osoby z otoczeniem.

Klasyfikacja zaburzeń powinna uwzględniać:

  • wiek,

  • studium rozwojowe,

  • kontekst sytuacyjny,

  • zmienność zachowania się.

Czynniki zaburzeń rozwoju zależy od przyjęcia założeń o naturze człowieka:

  • tradycyjna psychologia kliniczna, czyli dwa czynniki rozwoju tzn.

    1. biologiczne,

    2. środowiskowe.

  • Czynnik patogenny ujawniający się w badaniach grupowych nie zawsze sprowadza się do indywidualnych przypadków tzn. nie prowadził do patologii,

  • Różnice indywidualne między dziećmi w zakresie podatności na zranienie i odporności na stres i możliwości kompensacji skutków uszkodzeń,

  • Wiek, w którym zadziałał czynnik patogenny

  • Znaczenia fazy rozwoju dla tworzenia się określonych form patologii,

  • Czynnik patogenny zastąpiono czynnikiem ryzyka zaburzeń,

  • Współcześnie poszukuję się układów czynników, od których zależy reakcja ustroju dziecka i jego psychiki,

  • Dopóki dziecko radzi sobie z brakiem lub zakłóceniami, to znajduje się w sytuacji trudnej i podejmuje działania zaradcze, co je po części rozwija i powoli znikają patologie.

Zaburzenia emocjonalne:

Kliniczne kryteria oceny emocji:

Emocje – stany reaktywne, pojawiają się w odpowiedzi na bodźce płynące z otoczenia i własnego ustroju.

Emocje są:



  • Pozytywne,

  • Negatywne.

Kontrola emocji:

  • Jest to zdobycz rozwojowa,

  • Brak zdolności do kontroli jest patologią (padaczka),

  • Powody używania kontroli są ważne i mogą sprzyjać rozwojowi lub również mogą nie sprzyjać co oznacza patologię.

  • Zależność funkcjonowania od emocji innych ludzi tzn. jest to zjawisko „udzielania się emocji”.

Emocje pełnią funkcję komunikacyjną:

  • Służą utrzymywaniu kontaktu z samym sobą,

  • Służą komunikacji społecznej.

Dziecko i stres.

Im wcześniej i im dłużej (stres krótkotrwały może być pożądany) i ma silniejsze działanie stresujących czynników jest dziecko wystawione, tym ma wyższy poziom stresu.



Oznaki nadmiernego stresu to:

  • Wzrost ilości zachowań nerwowych u dziecka,

  • Zaburzenia zachowania,

  • Gdy zwykły stres zmienia się w silne i negatywne napięcia lub presję to wtedy stres staje się „zły” dla dziecka.

  • Gdy organizm osiągnie stopień przeciążenia to zwykłe doświadczenia stają się wielkim dramatem dla dziecka,

  • Zwiększa się poziom cholesterolu we krwi,

  • Zwiększa tendencje do powstania usuwania cholesterolu,

  • Zwiększa tendencje do powstawania skrzepów krwi,

  • Zwiększa wytwarzanie płytek miażdżycowych i ich odkładanie się na ściankach żył,

  • Utrzymuje wysokie ciśnienie.

Przyczyny podniesionego poziomu adrenaliny u dzieci:

  • Hałas,

  • Zatłoczenie,

  • Telewizja,

  • Gry wideo,

  • Naciski,

  • Zagrożenia,

  • Emocje.

  • Podwyższona adrenalina uzależnia – tworzy osobowość typu T.

Stres wpływa na wszystkie organy, ale szczególnie na:

  • Mózg,

  • Serce,

  • Żołądek,

  • Jelita,

  • Mięśnie.

Fizyczne skutki chronicznego stresu to:

  • Osłabia naturalny system immunologiczny,

  • Maleje ilość endorfin w mózgu,

  • Maleje ilość substancji uspokajających wytwarzanych przez mózg,.

Emocjonalne symptomy stresu to:

  • Depresja,

  • Gniew,

  • Niepokój,

  • Obniżona samoocena.

Czynniki stresogenne to:

  1. Zewnętrzne, czyli:

  • Konflikty,

  • Nadmierne współzawodnictwo,

  • Szkoła,

  • Studium rozwojowe,

  • Kolejność narodzin dzieci w rodzinie,

  • Inne.

  1. Wewnętrzne, czyli:

  • Nierealistyczne oczekiwania,

  • Wyuczona bezradność,

  • Płeć,

  • Problemy z tożsamością seksualną,

  • Temperament,

  • Doświadczenia życiowe.

Radzenie sobie ze stresem:

  • Zapewnienie atmosfery bezpieczeństwa,

  • Uczenie dzieci okazywania miłości, uprzejmości i umiejętności przebaczania,

  • Wzmacnianie poczucia swojej wartości (dotyczy dzieci),

  • Rozwijanie życia duchowego u dzieci,

  • Rozwijanie twardości i hartowania psychiki.

Zjawisko samobójstwa u dzieci to:

  • Myśli samobójcze,

  • Zamiary,

  • Czyny,

  • Samobójstwa dokonane.

Samobójstwo – to nagła, impulsywna reakcja na sytuację stresową.

Samobójstwa u dzieci i młodzieży według Pecyny:

Centralnymi komponentami zachowania samobójczego są:



  • Utrata obiektu miłości we wczesnym dzieciństwie,

  • Reakcja agresywna na tę utratę,

  • Poczucie winy na dokonaną agresję,

  • Oczekiwanie na karę.

Konflikty leżące u podstaw zachowań samobójczych:

  • Poczucie odrzucenia, winy,

  • Odrzucenie i utrata miłości osób znaczących (np. rozbicie rodziny),

  • Sposób ukarania siebie lub innych,

  • Wołanie o pomoc.

Samobójstwa są zawsze symptomem istnienia problemów:

  • Wartości,

  • W rodzinie,

  • Radzenia sobie w życiu.

Płużek dzieli samobójstwa na:

  • Samobójstwa prawdziwe (nie chcę żyć),

  • Samobójstwa rzekome,

  • Gesty samobójcze (tabletki, pociąg, sznur itp.).

Pytanie kto popełnia samobójstwa ?

  • Osoby chore psychicznie w depresji endogennej, w schizofrenii,

  • Mężczyźni częściej,

  • Starsi, niż młodsi,

  • Osoby z nerwicami, bo mają krytyczne podejście do innych ludzi,

  • Osoby po rozwodzie, owdowiałe, niezamężne i bezdzietne,

  • Osoby z dużych miast oraz mieszkających na terenach zagęszczonych, gdy rośnie stopa życiowa.

Osoby te można podzielić na:

  • Mające zaburzenia osobowości i nieprzystosowania społecznego,

  • Mające długotrwałe stany depresyjne,

  • Mające związek ze stanem reakcji rezygnującej w przebiegu nerwicy.

Według K. Schneider samobójstwa osób zdrowych ze względu na motywację dzielimy na:

  • Samobójstwa bilansowe u osób starszych,

  • Samobójstwa jako ucieczka od życia,

  • Samobójstwa w afekcie,

  • Samobójstwa szantażowe.

Cały ten system samobójstw sprowadza się do:

  • Ambiwalencji pragnień i nastrojów,

  • Poczucia bezradności i niemożności poradzenia sobie z problemami,

  • Brak nadziei na rozwiązanie problemów życiowych,

  • Poczucia wyczerpania fizycznego i psychicznego,

  • Nasilenie lęku, gniewu i winy,

  • Poczucia chaosu i dezorganizacji wewnętrznej z niemożnością wprowadzenia ładu życiowego,

  • Zawężenie widzenia problemów przy niemożności znalezienia alternatywnego rozwiązania trudności,

  • Zaniechanie zwykłych czynności życiowych,

  • Zaburzenia snu i łaknienia,

  • Inne, powodujące że osoby popełniają samobójstwo.

Zaburzenia emocjonalne – do tej grupy zaburzeń zaliczamy przede wszystkim:

  • reaktywne zaburzenie przywiązania,

  • lęk separacyjny,

  • fobie,

  • depresja dziecięca.

Do ogólnych zaburzeń rozwojowych zaliczamy przede wszystkim:

  • Autyzm,

  • Zespół Retta,

  • Dziecięce zaburzenie dezintegracyjne,

  • Zespół Aspergera,

  • Upośledzenie umysłowe,

  • Zaburzenia uczenia się.

Zaburzenie emocjonalne rozpoczynające się w dzieciństwie – zaburzenie to polega na bardziej przerysowaniu normalnych tendencji rozwojowych niż na nowych jakościowych zmianach.

Lęk separacyjny w dzieciństwie – jest to strach przed separacją i to jest głównym źródłem lęku u dziecka. Od normalnego lęku przed separacją różni się znacznie większym natężeniem oraz poważnymi trudnościami funkcjonowania społecznego.

Fobia – są to lęki, które odznaczają się specyficznością rozwojową większym niż w normie natężeniem i pojawiają się (do pewnego stopnia), u większości dzieci. Inne lęki, które pojawiają się w dzieciństwie (np. agorafobia), ale nie są one normalnymi elementem rozwoju psychospołecznego. Fobia jest skutkiem nauczenia się jej, ale oczywiście możemy się jej oduczyć poprzez spotkania ze specjalistą, oraz pojawia się ona w większości wypadków w zdarzeniach traumatycznych. Dlatego terapia polega na desentyzacji, czyli na odczulaniu od danej dolegliwości organizmu.

Lęk uogólniony – jest to postać lęku, która jest jakby przeciwieństwem fobii. W tego rodzaju lęku występują tendencje do widzenia wszystkiego w stanach lękowych.

Zespół obsesyjno – kompulsywny – objawy OCD to przede wszystkim:

  • Bardzo silne koncentrowanie się na brudzie i zarazkach,

  • Ciągle pojawiające się wątpliwości (czy drzwi są zamknięte),

  • Natrętne myśli dotyczące przemocy, skrzywdzenia kogoś, zabicia lub zrobienia krzywdy sobie,

  • Spędzania dużej ilości czasu na dotykaniu przedmiotów, liczeniu itp.,

  • Nadmierne zwracanie uwagi na symetrię, porządkach, dokładności w wielu rzeczach,

  • Natrętne myśli na dokonywanie odrażających aktów seksualnych,

  • Niechciane myśli przeczące wierzeniom religijnym osoby,

  • Nadmierne koncentrowanie się na szczegółach,

  • Nadmierne zamartwianie się, że coś strasznego może się wydarzyć,

  • Agresywne myśli, impulsy i zachowania.

Depresja – jest to najprościej mówiąc smutek, jest to przeżycie ze sfery emocjonalnej, które może mieć wiele postaci (np. agresja), oraz wiąże się ona z wielkim pesymizmem, dochodzi także do przypadków myśli przeciwko samemu sobie, co niestety prowadzi do aktów samobójczych. W depresji osoba jest mało aktywna emocjonalnie i społecznie.

Najważniejsze przyczyny depresji to:



  • Nieprawidłowe funkcjonowanie mózgu na poziomie neuroprzekaźników,

  • Czynniki psychospołeczne,

  • Czynniki środowiskowe.

Reaktywne zaburzenia przywiązania – w tym przypadku mamy do czynienia nieprawidłowymi relacjami społecznymi. Główne postacie tej choroby to przede wszystkim zahamowania oraz odhamowania. Jest to forma dystansu od bliskich oraz przeciwna forma tzn. nawet jeśli dziecko nie zna danej osoby to bardzo chętnie do niej podchodzi i nawiązuję z nią kontakt emocjonalny (przytula się). Przyczyną tej choroby są głównie niezaspokojone potrzeby życiowe dziecka oraz stale zmieniający się najbliższy opiekun dziecka. (stan odhamownia). Domy dziecka są przykładem takich zachowań u dzieci.

Uogólnione zaburzenia rozwojowe – czynnik patogenny w tym przypadku dotyka całego dziecka i dotyczy wielu sfer funkcjonowania.

Autyzm – polega na zamknięciu relacji społecznych z bliskimi osobami bliskimi, w chorobie tej wszystkie sfery funkcjonowania rozwijają się inaczej. Przykładem zachowania takiego jest np. brak reakcji na daną osobę. Mowa u dziecka autystycznego nie pełni funkcji komunikacyjnej, lub dziecko w skrajnej postaci nie mówi w ogóle (mutyzm), ale rozumie co się do niego mówi. Dzieci te fascynują zabawki, które można wprowadzić w ruch wirowy, bawią się w sposób stereotypowy, a nie w sposób twórczy. Maja one utrudniony sposób w utrzymaniu kontaktu, natomiast w procesach poznawczych często wykazują postać krzyku np. w sytuacji gdy dla dziecka dotyk jest nieprzyjemny.

Przyczyny biologiczne autyzmu to:

  • Ciężka choroba neurologiczna,

  • Nieprawidłowa budowa mózgu,

  • Problemy z ilością neuroprzekaźników, problemy te są wielogenowe,

  • Różnice w przekazywaniu informacji pomiędzy półkulami mózgu.

Przyczyny psychospołeczne autyzmu to:

  • Chłodna matka, która utrzymuje dystans od dziecka,

  • Separacja dziecka od osób bliskich,

  • Osobowość lękowa i małoodporna na czynniki zewnętrzne.

Zespół Retta – choroba genetyczna, która polega na zanikaniu funkcji życiowych takich jak mowa lub dotyk. Chorobę tą leczy się tylko objawowo i dotyka ona głównie dziewcząt.

Dziecięce zaburzenie dezintegracyjne – pierwsze objawy tego zaburzenia pojawiają się w wieku przedszkolnym, bowiem dziecko w tym okresie zaczyna się dziwnie zachowywać na wielu płaszczyznach życiowych. Przyczyny tego zaburzenia są niestety nieznane. Zaburzenie dotyka głównie chłopców.

Zespół Aspergera – około 6 roku życia dziecka pojawia się zaburzenie głównie u chłopców w postaci utrudnionych kontaktów społecznych, dziecko takie jest zamknięte w sobie. Terapia polegać powinna na kontakcie ze specjalistą.

Upośledzenie umysłowe – jest to obniżenie funkcji intelektualnych oraz są to trudności w adaptacji do życia społecznego. Osoby upośledzone mają zdolność do myślenia abstrakcyjnego oraz mają one lepszą pamięć mechaniczną niż logiczną. W przypadku osób upośledzonych inteligencje mierzy się testem Werschlera, który mówi że krzywa upośledzenia zaczyna się od 70 punktów.

Najważniejsze przyczyny upośledzenia to:



  • Upośledzenia mózgu,

  • Genetyczne,

  • Infekcje różnego rodzaju,

  • Niezgodność immunologiczna płodu z matką,

  • Zakażenia,

  • Urazy głowy,

  • Czynniki chemiczne oraz żywieniowe.

Zaburzenia odżywiania i nawyków:

  • Pica – (czyt. Pika) – jedzenie rzeczy niejadalnych (piasek, wapno itp.)choroba ta może być samodzielnym objawem lub może wynikać ze względu na inne uszkodzenia.

  • Zaburzenia wydalania – zanieczyszczenie się nieorganiczne kałem. Jest to powtarzające się celowe lub mimowolne oddawanie stolca, o prawidłowej konsystencji w miejscach do tego nieodpowiednich. Stan ten może stanowić nieprawidłową kontynuację prawidłowego dziecięcego nie trzymania stolca, oraz polega on na utracie, już osiągniętej kontroli zwieraczy. Przyczyny to:

  1. zaparcia z następującym nieotrzymaniem kału – jest to wrodzona predyspozycja , celowe wstrzymywanie defekacji z lękiem przed bólem,

  2. nieskuteczny trening czystości – pierwotne zanieczyszczanie się kałem, nieprawidłowo (niekonsekwentnie, ostro), prowadzonego tego treningu,

  3. lęk przed korzystaniem z toalety,

  4. utrata kontroli nad zwieraczami indukowane przez stres – wtórne zanieczyszczanie się kałem,

  5. zanieczyszczenie się prowokacyjne – jest wyrazem głównie problemów w funkcjonowaniu rodziny i samego dziecka.

Zaburzenia zachowania i emocji w wieku młodzieńczym:

    • tiki – to mimowolne, szybkie nawracające się, nierytmiczne ruchy lub wytwory głosowe. Charakteryzują się początkiem przed 10 rokiem życia dziecka oraz mają nagły początek. Nie można się im oprzeć, można je jednak stłumić na pewien czas. Są one również proste lub złożone i zanikają podczas snu dziecka. Choroba ta jest częstsza u chłopców i nasila się ona podczas pobudzenia emocjonalnego, przy czym występuje brak rytmiczności w ruchach dziecka.

    • Przewlekłe złożone ruchy utrzymujące się ponad 1 rok, oraz tiki wokalne składają się na Zespół Fourette’a:

      1. po 2 roku życia ale przed 15 r.ż. występują niekontrolowane przez dziecko tiki wokalne,

      2. pojedyncze tiki ruchowe oraz wypowiedzi obsceniczne (koprolalia). Przyczyny zaburzenia to:

        • czynniki psychologiczne (stres, napięcia emocjonalne, tłumienie motoryki, uczenie się od rodziny),

        • organiczne uszkodzenia Centralnego Układu Nerwowego.

Najważniejsze objawy zaburzenia to przede wszystkim:

  • nie podlega świadomej kontroli,

  • nie jest wynikiem złego zachowania,

  • terapia behawioralna najlepszym rezultatem leczenia w postaci technik relaksacyjnych.

Kolejnym zaburzeniem w zaburzeniach zachowania i emocji jest:

  • ADHD – jest to zaburzenia hiperkinetyczne, jest to zaburzenie, które cechuje się brakiem wytrwałości w realizacji zadań wymagających zaangażowania poznawczego, oraz tendencją do przechodzenia od jednej aktywności do drugiej, bez ukończenia żadnej z nich. Występuje tu słabo kontrolowana nadmierna aktywność psychoruchowa oraz mogą występować inne nieprawidłowości typu: skłonności do wypadków, lekkomyślność, impulsywność, kłopoty z dyscyplina raczej z powodu bezmyślnego łamania zasad niż z powodu przemyślanego nieposłuszeństwa. Dzieci z adhd mają bardzo często zachowany dystans w stosunku do dorosłych, dlatego są niepopularne wśród nich i wśród swoich rówieśników, przez co są izolowane od kontaktów społecznych. Wtórne komplikacje obejmują zachowania aspołeczne oraz niską ocenę własnej wartości. W przypadku tej choroby zaczyna się ona ujawniać już przed 5 rokiem życia dziecka i często pojawiają się w niej osłabienia funkcji poznawczych. Choroba charakteryzuje się odmienną pracą mózg, która uniemożliwia dziecku kontrolowanie swoich zachowań w sferze uwagi i emocji. Psychologowie i lekarze wymieniają przyczyny adhd typu:

  • Uwarunkowania genetyczne,

  • Dziedziczenie wielożenne,

  • Niedobór sytuacji neuroprzekaźnikowej,

  • Komórki mózgowe są niedojrzałe.

Dodatkowe czynniki ryzyka to m. in.:

  • Niewłaściwe odżywianie matki w okresie ciąży,

  • Urazy mechaniczne w okresie ciąży,

  • Ciężki przebieg chorób zakaźnych oraz urazy czaszki w okresie wczesnego dzieciństwa,

  • Przewlekłe zatrucia ołowiem,

  • Dostarczanie organizmowi nadmiernej ilości barwników, konserwantów i salicylanów.

Hazard – rodzaj działalności ludzkiej cechująca się na zdobycie zysku, skutek zależy natomiast od straty lub wygrany materialnej. Z pojęciem tym ściśle wiąże się pojęcie gra – jest to bowiem aktywność, która nie prowadzi do żadnych osiągnięć i precyzyjnych celów – sama w sobie jest bowiem celem, natomiast gra hazardowa wiążę się z rządzą wygranej.

Cechy gry hazardowej:



  • Losowość,

  • Można zyskać lub stracić pieniądze,

Dlaczego zaczynamy grać ? Gramy, ponieważ:

  • Chcemy zaimponować innym,

  • Chcemy zmierzyć się z wyzwaniem,

  • Poszukujemy nowych wyzwań i wrażeń,

  • Pragnienie posiadania pieniędzy,

  • Z ciekawości,

  • Chcemy doświadczyć przyjemności.


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość