Strona główna

Rada unii europejskiej


Pobieranie 149.37 Kb.
Strona1/3
Data18.06.2016
Rozmiar149.37 Kb.
  1   2   3











RADA
UNII EUROPEJSKIEJ





PL

C/07/77

8364/07 (Presse 77)

(OR. en)





KOMUNIKAT PRASOWY

2794. posiedzenie Rady


ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych
Luksemburg, 19-20 kwietnia 2007 r.




Przewodniczący Wolfgang SCHÄUBLE
Niemiecki federalny minister spraw wewnętrznych
Ms Brigitte ZYPRIES
Niemiecka federalna minister sprawiedliwości










Główne wyniki posiedzenia Rady

Rada uzgodniła podejście ogólne wobec decyzji ramowej w sprawie rasizmu i ksenofobii. Dokument zostanie przyjęty, po tym jak wycofanych zostanie kilka zastrzeżeń parlamentarnych oraz jak tekst zostanie ostatecznie zredagowany przez prawników lingwistów.

Ponadto Rada omówiła niektóre ważne kwestie dotyczące wniosku w sprawie jurysdykcji oraz prawa właściwego w sprawach małżeńskich („Rzym III”), a zwłaszcza: zasady dotyczące wyboru sądu przez strony oraz wyboru prawa właściwego, zasady mające zastosowanie w przypadku niewybrania prawa, kwestię poszanowania przepisów i tradycji w dziedzinie prawa rodzinnego oraz kwestię mnogiego obywatelstwa.

W końcu zaś Rada przyjęła rezolucję w sprawie wymiany informacji dotyczących wydalenia obywateli państw trzecich w związku z czynami związanymi z działalnością terrorystyczną lub nawoływaniem do stosowania przemocy oraz do nienawiści rasowej.

SPIS TREŚCI1

    UCZESTNICY 5

    OMAWIANE PUNKTY

    JURYSDYKCJA ORAZ PRAWO WŁAŚCIWE W SPRAWACH MAŁŻEŃSKICH („RZYM III”) 7

    PRZEPISY DOTYCZĄCE SPRAW Z ZAKRESU ZOBOWIĄZAŃ ALIMENTACYJNYCH 13

    PRAWO WŁAŚCIWE DLA ZOBOWIAZAŃ UMOWNYCH („RZYM I”) 18

    EUROPEJSKIE PRAWO ZOBOWIĄZAŃ 21

    DECYZJA RAMOWA RADY W SPRAWIE WALKI Z RASIZMEM I KSENOFOBIĄ 23

    PRAWA PROCEDURALNE W POSTĘPOWANIU KARNYM W UNII EUROPEJSKIEJ 26

    KOMIET MIESZANY 27



  • System informacyjny schengen (SIS) 27

    FRONTEX 27



  • Utworzenie zespołów szybkiej interwencji granicznej 27

  • Centralny rejestr wyposażenia technicznego („toolbox”), europejska sieć patroli, europejski system nadzoru 27

  • System informacji wizowej (VIS) 28

    EUROPOL 29



    INNE ZATWIERDZONE PUNKTY

    WYMIAR SPRAWIEDLIWOŚCI I SPRAWY WEWNĘTRZNE

  • UE i Rosja – ułatwienia wizowe i umowy o readmisji 31

  • Europejska sieć sądowa – konkluzje Rady 31

  • Program szczegółowy UE „Prawa podstawowe i obywatelstwo” na okres 2007–2013 36

  • Program UE w zakresie profilaktyki narkotykowej i informacji o narkotykach na okres 2007–2013 36

  • Program UE „Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych” na lata 2007–2013 37

  • Szóste posiedzenie Stałej Rady Partnerstwa UE – Rosja 38

  • Program prac agencji Frontex na 2007 r. 38

  • Orzeczenie w trybie prejudycjalnym w obszarze wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości 38

  • Doręczanie dokumentów sądowych i pozasądowych 39

  • Rozporządzenie „Rzym II” 39

    ZWALCZANIE TERRORYZMU

  • Wymiana informacji na temat wydalania obywateli państw trzecich 39

  • Zalecenia Rady dla państw członkowskich 41

  • Europejski program ochrony infrastruktury krytycznej – konkluzje Rady 42

    STOSUNKI ZEWNĘTRZNE

  • Iran – wprowadzenie środków ograniczających 46

  • Układ euro-śródziemnomorski między UE a Algierią – rozszerzenie 47

    SPRAWY OGÓLNE

  • Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej – regulamin 47

    SPRAWY GOSPODARCZE I FINANSOWE



  • Europejski Fundusz Inwestycyjny – udział Wspólnoty w podwyższeniu kapitału 47

    TRADE POLICY

  • Cło antydumpingowe – Ukraina – azotan amonu 48

    RYNEK WEWNĘTRZNY

  • Urządzenia pomiarowe zawierające rtęć 48

UCZESTNICY

Rządy państw członkowskich oraz Komisja Europejska były reprezentowane przez następujące osoby:



Belgia:

Patrick DEWAEL wicepremier i minister spraw wewnętrznych



Bułgaria:

Rumen PETKOW minister spraw wewnętrznych

Margarit GANEW wiceminister sprawiedliwości

Republika Czeska:

Jirzí POSPISZIL minister sprawiedliwości

Ivan LANGER minister spraw wewnętrznych

Dania:

Lene ESPERSEN minister sprawiedliwości

Rikke HVILSHØJ minister ds. uchodźców, imigrantów oraz integracji

Niemcy:

Brigitte ZYPRIES federalna minister sprawiedliwości

Wolfgang SCHÄUBLE federalny minister spraw wewnętrznych

Gerrit STEIN podsekretarz stanu



Estonia:

Rein LANG minister sprawiedliwości

Jüri PIHL minister spraw wewnętrznych

Irlandia:

Bobby McDONAGH stały przedstawiciel



Grecja:

Anastasis PAPALIGOURAS minister sprawiedliwości



Hiszpania:

Mariano FERNÁNDEZ BERMEJO minister sprawiedliwości

Antonio CAMACHO VIZCAÍNO sekretarz stanu ds. bezpieczeństwa

Francja:

Pascal CLÉMENT strażnik pieczęci, minister sprawiedliwości

François BAROIN minister spraw wewnętrznych i rozwoju regionalnego

Włochy:

Giuliano AMATO minister spraw wewnętrznych

Alberto MARITATI sekretarz stanu ds. wymiaru sprawiedliwości

Cypr:

Sofoklis SOFOKLEOUS minister sprawiedliwości i porządku publicznego

Lazaros SAVVIDES stały sekretarz w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych

Łotwa:

Gaidis BĒRZIŅŠ minister sprawiedliwości

Ivars GODMANIS minister spraw wewnętrznych

Litwa:

Petras BAGUŠKA minister sprawiedliwości

Raimondas SUKYS minister spraw wewnętrznych

Luksemburg:

Luc FRIEDEN minister sprawiedliwości, minister skarbu i budżetu

Nicolas SCHMIT minister spraw zagranicznych i minister ds. imigracji

Węgry:

József PETRÉTEI minister sprawiedliwości i porządku publicznego

Malta:

Tonio BORG wicepremier, minister sprawiedliwości i spraw wewnętrznych



Niderlandy:

Ernst HIRSCH BALLIN minister sprawiedliwości



Austria:

Maria BERGER federalna minister sprawiedliwości

Günther PLATTER federalny minister spraw wewnętrznych

Polska:

Andrzej Sebastian DUDA podsekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości



Portugalia:

Alberto COSTA minister sprawiedliwości

António COSTA minister stanu, minister spraw wewnętrznych

Rumunia:

Tudor CHIUARIU minister sprawiedliwości

Cristian DAVID minister administracji i spraw wewnętrznych

Słowenia

Dragutin MATE minister spraw wewnętrznych

Robert MAROLT sekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości

Słowacja:

Sztefan HARABIN wicepremier i minister sprawiedliwości

Robert KALINIÁK wicepremier i minister spraw wewnętrznych

Finlandia:

Eikka KOSONEN stały przedstawiciel



Szwecja:

Tobias BILLSTRÖM minister ds. migracji i polityki azylowej

Magnus GRANER sekretarz stanu przy ministrze sprawiedliwości

Zjednoczone Królestwo:

Peter Henry GOLDSMITH prokurator generalny

Catherine Margaret ASHTON of UPHOLLAND parlamentarna podsekretarz stanu w Ministerstwie ds. Konstytucyjnych

Joan RYAN parlamentarna podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych

Elish ANGIOLINI zastępca prokuratora generalnego, regionalny rząd Szkocji

Komisja:

Franco FRATTINI wiceprzewodniczący



Inni uczestnicy:

Max-Peter RATZEL dyrektor Europolu

Ilkka LAITINEN dyrektor wykonawczy w Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (Frontex)

omawiane punkty

JURYSDYKCJA ORAZ PRAWO WŁAŚCIWE W SPRAWACH MAŁŻEŃSKICH („RZYM III”)

Rada omówiła niektóre ważne kwestie dotyczące wyżej wspomnianego wniosku, a zwłaszcza: zasady dotyczące wyboru sądu przez strony oraz wyboru prawa właściwego, zasady mające zastosowanie w przypadku niedokonania wyboru prawa, kwestię poszanowania przepisów i tradycji w dziedzinie prawa rodzinnego oraz kwestię mnogiego obywatelstwa.

Zdecydowana większość delegacji zaaprobowała wytyczne zaproponowane przez prezydencję, zgodnie z którymi rozporządzenie powinno zawierać zarówno przepis o ograniczonej możliwości wyboru sądu przez małżonków w przypadku rozwodu i separacji prawnej, jak i przepisy o normach kolizyjnych. W związku z tym w rozporządzeniu powinny znaleźć się: po pierwsze – przepis przyznający małżonkom ograniczoną możliwość wyboru prawa w przypadku rozwodu i separacji prawnej, a po drugie – przepis mający zastosowanie w przypadku niedokonania wyboru prawa.

Rada przyjęła do wiadomości stanowisko dwóch delegacji, które przypomniały, że jeżeli strony nie dokonały wyboru prawa, sąd, do którego wpłynął wniosek, powinien zastosować zasadę lex fori (prawo miejsca postępowania). Delegacje te podkreśliły jednak, że są gotowe kontynuować rozmowy w sprawie rozporządzenia.

Rada przyznała, że proponowane rozporządzenie nie powinno pociągać za sobą zmian w materialnym prawie rodzinnym państw członkowskich w zakresie rozwodu lub separacji prawnej. Jedna z delegacji podkreśliła tymczasem, że poszanowanie krajowego porządku prawnego nie powinno zagrażać spójnemu stosowaniu prawa wspólnotowego.

Rada zaleciła, by kontynuować prace nad projektem rozporządzenia i kierować się przy tym następującymi wytycznymi:

a) Wybór sądu przez strony (art. 3a)

Rozporządzenie nr 2201/2003 (rozporządzenie „Bruksela IIa”) przewiduje liczne alternatywne podstawy jurysdykcji, ale nie daje małżonkom możliwości zawarcia porozumienia w sprawie wyboru sądu.

Zgodnie z wnioskiem Komisji przy rozwodzie i separacji prawnej porozumienie o wyborze sądu powinno być możliwe. Jednak małżonkowie mogą wybrać tylko sąd w państwie członkowskim, z którym mają bliskie powiązania.

Większość delegacji poparła co do zasady taką ograniczoną możliwość wyboru sądu przez małżonków. W związku z tym prezydencja proponuje, aby małżonkowie mogli wybrać jakikolwiek sąd, który jest właściwy na mocy przepisów ogólnych rozporządzenia Bruksela IIa, oraz sądy w państwie członkowskim, którego jedno z nich jest obywatelem lub w którym przez pewien okres przed rozpoczęciem postępowania znajdowało się ostatnie zwykłe miejsce pobytu małżonków. Kwestie takie jak moment, kiedy warunki te muszą być spełnione, wymagają dalszego omówienia.

Prezydencja uważa, że przepis o wyborze sądu przez strony musi uwzględniać także interesy słabszego z małżonków. Sposób, w jaki można to osiągnąć dzięki specjalnym wymogom formalnym, wymaga dalszej dyskusji.

Prezydencja proponuje, by szerzej omówić te kwestie na forum Komitetu ds. Prawa Cywilnego („Rzym III”) oraz by kontynuować negocjacje na podstawie niniejszych wytycznych.

b) Wybór prawa właściwego przez strony (art. 20a)

Rozporządzenie nr 2201/2003 („rozporządzenie Bruksela IIa”) nie przewiduje zasad wyboru prawa właściwego przez małżonków.

Zgodnie z wnioskiem Komisji małżonkowie mogą w pewnym stopniu, zawierając w tym celu porozumienie, wskazać przepisy prawa mające zastosowanie do rozwodu lub separacji prawnej. Podczas rozmów większość delegacji była skłonna poprzeć co do zasady pomysł zapewnienia małżonkom ograniczonej możliwości wyboru prawa właściwego w przypadku rozwodu lub separacji prawnej. Małżonkowie mogą jednak wybrać prawo jedynie tego państwa, z którym mają bliskie powiązania.

W związku z tym prezydencja proponuje, aby małżonkowie mieli możliwość wyboru prawa tego państwa, w którym znajduje się ich zwykłe miejsce pobytu lub w którym znajdowało się ich ostatnie zwykłe miejsce pobytu – o ile jedno z nich nadal tam przebywa – lub prawo tego państwa, którego obywatelem jest jedno z małżonków, lub prawo miejsca siedziby sądu. Kwestia terminu, w jakim można dokonać wyboru, wymaga dalszej dyskusji.

Ewentualny przepis dotyczący wyboru prawa właściwego powinien uwzględniać interesy obydwojga małżonków i zapewniać ochronę słabszego z nich. Sposób, w jaki można to osiągnąć dzięki specjalnym wymogom formalnym, wymaga dalszej dyskusji.

Prezydencja proponuje, by szerzej omówić te kwestie na forum Komitetu ds. Prawa Cywilnego („Rzym III”) oraz by kontynuować negocjacje na podstawie niniejszych wytycznych.



c) Przepisy mające zastosowanie w przypadku niedokonania wyboru prawa (art. 20b)

Rozporządzenie „Bruksela IIa” przewiduje kilka alternatywnych podstaw jurysdykcji w odniesieniu do rozwodów i separacji prawnej, jednak nie zawiera przepisów dotyczących prawa właściwego. W przypadku niedokonania wyboru prawa przez strony prawo właściwe ustala się obecnie na podstawie krajowych norm kolizyjnych obowiązujących w państwach członkowskich, które to normy różnią się między sobą. Część państw stosuje własne prawo materialne (lex fori), inne stosują prawo wynikające z obywatelstwa lub zwykłego miejsca pobytu małżonków. Oznacza to, że zależnie od państwa członkowskiego, w którym wnioskodawca(-y) wniesie (wniosą) o rozwód, zastosowanie mogą mieć różne przepisy prawa materialnego. Ponieważ krajowe przepisy dotyczące rozwodów się różnią, decyzja o miejscu wniesienia pozwu może mieć znaczące skutki.

Podczas rozmów wiele delegacji opowiedziało się za zharmonizowaniem norm kolizyjnych, na wypadek gdy strony nie dokonają wyboru prawa. Jednak niektóre delegacje wyraziły wątpliwości lub sprzeciw wobec tego pomysłu.

Prezydencja uważa, że aby osiągnąć proponowany cel przedstawiony w pkt 1, należy zapewnić normę kolizyjną mającą zastosowanie w przypadku niedokonania wyboru prawa przez strony. Przedstawiono kilka wniosków dotyczących tej kwestii, jednak żaden z nich nie został zaaprobowany przez wszystkie delegacje. Prezydencja uważa, że w tej sprawie należy znaleźć ogólne wyważone rozwiązanie.

W trakcie przyszłych prac zostanie zbadane, czy nie byłoby konieczne wyraźne zaznaczenie, że jeżeli obce prawo rozwodowe dyskryminowałoby jedno z małżonków lub jeżeli obce prawo nie przewiduje rozwodów, zastosowanie ma lex fori. To samo dotyczy art. 20a.

Prezydencja proponuje, by szerzej omówić te kwestie na forum Komitetu ds. Prawa Cywilnego („Rzym III”) oraz by kontynuować negocjacje.



d) Poszanowanie przepisów i tradycji państw członkowskich w dziedzinie prawa rodzinnego

Przepisy z zakresu prawa rodzinnego różnią się w poszczególnych państwach członkowskich z racji różnicy tradycji i kultur. Wszystkie państwa członkowskie zgadzają się co do tego, że wniosek nie dotyczy kwestii materialnego prawa rodzinnego ani nie powoduje żadnych zmian w przepisach krajowego prawa materialnego.

A zatem wniosek nie ustanawia prawnej instytucji rozwodu w państwie członkowskim, w którym taka instytucja nie istnieje, ani też nie zobowiązuje państw członkowskich do wprowadzenia rozwodu do swojego prawa krajowego. Ponadto żaden z przepisów wniosku nie zobowiązuje sądów w państwie członkowskim, którego prawo nie przewiduje rozwodów, do orzekania o rozwodzie w wyniku zastosowania norm kolizyjnych zawartych we wniosku.

Prezydencja proponuje zatem, aby zaznaczyć to wyraźnie w tekście aktu.

Ponadto wniosek nie określa prawa mającego zastosowanie do małżeństwa. Definicja małżeństwa i warunki jego ważności są sprawami mieszczącymi się w zakresie prawa materialnego, a zatem są regulowane prawem krajowym. W związku z tym sąd państwa członkowskiego, który sprawuje jurysdykcję w zakresie rozwodu lub separacji prawnej, może ocenić fakt istnienia małżeństwa zgodnie z własnym prawem.

Prezydencja proponuje, aby zaznaczyć to wyraźnie w tekście aktu.

Prezydencja jest świadoma, że państwa członkowskie stosują różne podejścia do stosowania prawa obcego w sprawach rodzinnych – zależnie od krajowego systemu prawnego. Może to wpływać na sposób oceniania przez nie, na jakich warunkach i do jakiego stopnia sądy krajowe powinny w konkretnym przypadku stosować obce prawo.

Niektóre państwa członkowskie uważają rozwód za prawo, które należy zagwarantować w ich porządku prawnym.

Prezydencja uważa, że kwestie te należy szerzej omówić na forum Komitetu ds. Prawa Cywilnego („Rzym III”), po to by w rozporządzeniu umieścić odpowiednie i wyważone rozwiązanie.

e) Mnogie obywatelstwo

Jednym z kryteriów ustalenia prawa właściwego zastosowanych we wniosku jest obywatelstwo małżonków. Wniosek nie przewiduje jednak rozwiązania kwestii, kiedy jedno z małżonków posiada więcej niż jedno obywatelstwo.

Prezydencja uważa, że należy uwzględnić tę kwestię w rozporządzeniu i proponuje kontynuowanie prac w celu opracowania odpowiedniego motywu dotyczącego przypadków mnogiego obywatelstwa”.

Celem omawianego wniosku jest wprowadzenie możliwości zawarcia przez małżonków porozumienia co do wyboru sądu w przypadku rozwodu i separacji prawnej oraz wprowadzenie norm kolizyjnych dotyczących rozwodu i separacji prawnej. Wniosek nie odnosi się od jednak do skutków, jakie rozwód lub separacja prawna niosą dla prawa własności, obowiązku alimentacyjnego ani innych kwestii.

W trakcie nieoficjalnego posiedzenia w styczniu 2007 r. w Dreźnie ministrowie zwracali uwagę na to, jak ważne dla stworzenia prawdziwego obszaru sprawiedliwości są kwestie prawa rodzinnego, ponieważ coraz więcej rodzin tworzą małżonkowie pochodzący z różnych krajów.

PRZEPISY DOTYCZĄCE SPRAW Z ZAKRESU ZOBOWIĄZAŃ ALIMENTACYJNYCH

Rada omówiła szereg elementów przedmiotowego wniosku i uzgodniła następujące wytyczne dotyczące polityki, które mają posłużyć do dalszych prac:

a) Wspólna wola polityczna

Obecny wniosek w sprawie zobowiązań alimentacyjnych jest odpowiedzią na polityczny postulat zgłoszony po raz pierwszy podczas posiedzenia Rady Europejskiej w Tampere w roku 1999 i powtórzony w programie haskim, który Rada Europejska przyjęła w dniu 5 listopada 2004 r. i w którym Komisja została wezwana do przedstawienia „projektu rozporządzenia w sprawie uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawie alimentów, z uwzględnieniem środków zapobiegawczych oraz tymczasowego wykonywania”. Ostatnio o wspólnej woli poczynienia postępów w tej ważnej dziedzinie, jaką stanowią zobowiązania alimentacyjne, dyskutowano podczas nieformalnego spotkania ministrów sprawiedliwości i spraw wewnętrznych, które odbyło się w dniach 15–16 stycznia 2007 r. w Dreźnie.

Rada potwierdziła istnienie wśród państw członkowskich wspólnej woli pomyślnego zakończenia prac nad tym ważnym aktem prawnym.

b) Zniesienie exequatur

Komisja proponuje zniesienie procedury exequatur w przypadku wszystkich orzeczeń dotyczących zobowiązań alimentacyjnych objętych omawianym rozporządzeniem dzięki wprowadzeniu pewnych wspólnych zasad proceduralnych, czemu towarzyszyć będzie harmonizacja norm kolizyjnych.

Debaty na forum Komitetu ds. Prawa Cywilnego (zobowiązania alimentacyjne) wykazały istnienie ogólnego porozumienia co do samej zasady zniesienia omawianej procedury, które spowoduje obniżenie kosztów związanych z wykonywaniem orzeczeń w dziedzinie zobowiązań alimentacyjnych i poprawę sytuacji wierzyciela dzięki przyspieszeniu wykonywania orzeczeń i ułatwieniu ich cyrkulacji w obrębie Unii Europejskiej.

Należy jeszcze ustalić, których zobowiązań alimentacyjnych dotyczyć będzie zniesienie omawianej procedury, oraz precyzyjnie określić niezbędne gwarancje dla osoby pozwanej.

Rada potwierdziła zasadę zniesienia exequatur w ramach proponowanego rozporządzenia.

c) Współpraca między organami centralnymi

Komisja proponuje wprowadzenie systemu współpracy między organami centralnymi, aby ułatwić stosowanie rozporządzenia. Zadaniem ogólnym takich organów byłoby w razie potrzeby dostarczanie informacji na temat procedur i przepisów krajowych, zadaniem szczegółowym zaś – udzielanie pomocy w określonych przypadkach, w których, aby zagwarantować wykonanie orzeczenia w dziedzinie zobowiązań alimentacyjnych, konieczne byłoby zebranie informacji na temat dłużnika.

Debaty na forum Komitetu ds. Prawa Cywilnego (zobowiązania alimentacyjne) wykazały istnienie ogólnego porozumienia co do wprowadzenia takiego systemu, który już w przeszłości okazał się skuteczny w ramach innych aktów prawnych. Trzeba będzie jednak jeszcze określić szczegółowe zasady działania takiego systemu.

W związku z tym prezydencja przypomina, że podobne zasady są obecnie opracowywane na szczeblu międzynarodowym na forum Konferencji Haskiej i że należy mieć na uwadze negocjacje prowadzone w ramach tej organizacji. Niemniej jednak docelowo system, który ma być wprowadzony na szczeblu wspólnotowym, powinien – tam, gdzie to niezbędne – mieć szerszy zakres niż system, który rysuje się obecnie w ramach przyszłej konwencji haskiej.

Rada wyraziła zgodę co do zasady wprowadzenia systemu, który umożliwi funkcjonalną i skuteczną współpracę organów centralnych w zakresie zobowiązań alimentacyjnych; szczegóły takiej współpracy muszą dopiero zostać wypracowane.

d) Skutki transgraniczne

W uzasadnieniu Komisja wskazuje na transgraniczny charakter środków zawartych w jej wniosku, podkreślając, że odpowiadają one środkom wymienionym w art. 65 Traktatu. Komisja stwierdza również, że wniosek zawiera kilka środków służących minimalnej harmonizacji proceduralnej, która zdaniem Komisji ma charakter pomocniczy w stosunku do pozostałych środków.

Kilka delegacji uważa, że proponowane rozporządzenie powinno wyraźnie, w osobnym artykule, podawać definicję spraw transgranicznych, podobnie jak to czynią inne akty prawne dotyczące współpracy sądowej w sprawach cywilnych i handlowych. Niektóre delegacje wyraziły również obawy dotyczące związku między zakresem zastosowania proponowanego rozporządzenia a stosunkami z państwami trzecimi (zob. lit. e)).

Prezydencja pragnie zwrócić uwagę, że za podstawę prawną wniosku posłużyły Komisji art. 61 lit. c) i art. 67 ust. 2 Traktatu. Art. 61 lit. c) zawiera odwołanie do art. 65, który ogranicza kompetencje Wspólnoty do spraw cywilnych mających skutki transgraniczne. Ponadto ponieważ wniosek odnosi się głównie do zasad dotyczących kolizyjności jurysdykcji, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz kolizji prawa, prezydencja uważa, że jasnym jest, iż proponowany akt prawny może być stosowany wyłącznie do spraw transgranicznych. W związku z tym prezydencja jest zdania, również z uwagi na inne, już przyjęte akty prawne w dziedzinie prawa cywilnego, że wyraźne określenie transgranicznego charakteru omawianego aktu nie jest niezbędne.

Wobec powyższego prezydencja proponuje wyjaśnić w jednym z motywów, że rozporządzenie ma zastosowanie wyłącznie w przypadkach mających skutki transgraniczne, a tym samym – charakter międzynarodowy. W motywie tym można by się odnieść do wymogu ustalonego w art. 65 Traktatu i podać przykłady sytuacji, w których zobowiązania alimentacyjne miałyby skutki transgraniczne.

W takim motywie, którego szczegółowe brzmienie należy jeszcze omówić, mogłoby się znaleźć stwierdzenie, że rozporządzenie ma zastosowanie np. w sytuacji, gdy wierzyciel i dłużnik mają zwykłe miejsce pobytu w różnych państwach lub gdy orzeczenie wydane w zakresie zobowiązań alimentacyjnych dotyczy dłużnika i wierzyciela, których zwykłe miejsce pobytu znajduje się w tym samym państwie członkowskim, ale konieczne stało się wykonanie tego orzeczenia w innym państwie członkowskim ze względu na przeprowadzenie się tam dłużnika.

Rada wyraziła zgodę na takie podejście.

e) Umowy z państwami trzecimi

We wniosku Komisji jest mowa jedynie o konwencjach i traktatach zawartych między państwami członkowskimi (art. 49). Nie podjęto w nim kwestii konwencji i traktatów zawartych między państwami członkowskimi a państwami trzecimi.

Ze względu na specyfikę dziedziny zobowiązań alimentacyjnych liczne państwa członkowskie uważają jednak za istotne, czy nawet konieczne, umożliwienie im w tej konkretnej dziedzinie utrzymania czy zawierania – już po przyjęciu proponowanego rozporządzenia – dwustronnych umów z pewnymi państwami trzecimi. Oczywiste jest, że takie dwustronne umowy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych nie powinny podważać zobowiązań państw członkowskich wynikających z prawa wspólnotowego – zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości. W świetle rozwiązania zaproponowanego w lit. d) prezydencja proponuje zatem następujące rozwiązanie w odniesieniu do takich umów:

W odniesieniu do obowiązujących umów dwustronnych prezydencja proponuje, aby państwa członkowskie mogły utrzymać takie umowy zgodnie z systemem określonym art. 307 Traktatu i ze względu na precedens, jaki stworzyło w tej dziedzinie rozporządzenie (WE) nr 44/2001 („Bruksela I”). Jest zatem oczywiste, że umowy takie nie powinny utrudniać stosowania systemu ustanowionego w proponowanym rozporządzeniu.

W odniesieniu do przyszłych umów dwustronnych i ewentualnej zmiany obowiązujących dwustronnych umów z konkretnymi państwami trzecimi, prezydencja proponuje ustanowienie procedury negocjacji i zawierania takich umów, inspirowanej istniejącymi precedensami w prawie wspólnotowym, np. procedurą dla usług lotniczych. Taka procedura powinna określać kryteria i warunki umożliwiające ocenę tego, czy zawarcie danej umowy leży w interesie Wspólnoty. Jeśli nie, procedura powinna określać kryteria i warunki dotyczące negocjacji i zawierania przez państwa członkowskie tego rodzaju umów, w szczególności gdyby treść postanowień planowanej umowy różniła się od zasad wspólnotowych; dzięki takiemu rozwiązaniu zyskano by pewność, że takie umowy nie zagrożą stosowaniu systemu ustanowionego przez proponowane rozporządzenie.

Rada zatwierdziła zasadę umożliwiania państwom członkowskim utrzymania lub zawierania dwustronnych umów z państwami trzecimi w zakresie zobowiązań alimentacyjnych bez uszczerbku dla wyłącznych zewnętrznych kompetencji Wspólnoty. Odnośne kryteria i warunki powinny być przedmiotem dyskusji na późniejszym etapie”.

Rada zwróciła się Komitetu ds. Prawa Cywilnego, by kontynuował dyskusje nad wnioskiem i w ten sposób próbował wypracować rozwiązanie, które byłoby do przyjęcia dla wszystkich państw członkowskich.

Należy odnotować, że przepisy dotyczące jurysdykcji w sprawach z zakresu zobowiązań alimentacyjnych istniały we Wspólnocie od czasu zawarcia w 1968 roku Konwencji brukselskiej o jurysdykcji oraz wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych. Z konwencji brukselskiej zasady te zostały przeniesione do rozporządzenia wspólnotowego, w które została ona przekształcona w 2000 roku: rozporządzenia (WE) 44/2001 (tzw. rozporządzenie „Bruksela I”).

Wniosek będący przedmiotem obecnych dyskusji ma jednak zakres dużo szerszy niż rozporządzenie „Bruksela I”, ponieważ dotyczy on nie tylko jurysdykcji, lecz także prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, a także współpracy.

PRAWO WŁAŚCIWE DLA ZOBOWIAZAŃ UMOWNYCH („RZYM I”)

Rada uzgodniła kilka kwestii związanych z przedmiotowym wnioskiem, wśród których na wyróżnienie zasługują:

a) Zasada wyboru prawa przez strony umowy (art. 3)

Podobnie jak w konwencji rzymskiej podstawową zasadą stosowaną przy wyborze prawa właściwego dla umowy jest wybór kraju, którego prawu strony chcą podlegać. Zasada ta respektuje autonomię stron i jest szczególnie istotna w przypadku zobowiązań umownych podejmowanych i regulowanych przez strony umowy (art. 3). Jeżeli jednak wszystkie inne elementy stanu faktycznego są zlokalizowane w kraju innym niż kraj, którego prawo zostało wybrane, wybór prawa nie pozwala stronom na unikanie stosowania tych przepisów prawa tego pierwszego kraju, których nie można wyłączyć w drodze umowy (art. 3 ust. 4).

W odniesieniu do przepisów prawa wspólnotowego, których nie można wyłączyć w drodze umowy, Komisja zaproponowała, aby przepisom tym dać pierwszeństwo, w przypadku gdy miałyby zastosowanie w danej sprawie. Ponieważ większość delegacji zajęła jednak stanowisko, że przepisy prawa krajowego i prawa wspólnotowego, których nie można wyłączyć w drodze umowy, należy traktować jednakowo – tak jak we wspólnym stanowisku Rady w sprawie rozporządzenia „Rzym II” – Rada zgodziła się zastosować to podejście.

b) Prawo właściwe w przypadku niedokonania wyboru prawa (art. 4)

W przypadku niedokonania wyboru prawa przez strony art. 4 przewiduje zasadniczo dwa kryteria wyboru prawa właściwego: zwykłe miejsce pobytu strony, na której spoczywa obowiązek spełnienia świadczenia charakterystycznego, pod warunkiem że można określić to świadczenie (art. 4 ust. 1 i 2), lub w innym wypadku najściślejszy związek umowy z danym krajem (art. 4 ust. 4).

Delegacje uzgodniły, że ze względu na większą pewność prawną niektóre z najbardziej typowych umów powinny być wyraźnie wymienione w art. 4 ust. 1. W przypadku gdy umowa nie jest objęta art. 4 ust. 1, w szczególności gdy nie wchodzi w zakres jednej z typowych umów wymienionych w tym ustępie, sąd musi zastosować art. 4 ust. 2. Państwa członkowskie uznały również konieczność umieszczenia „klauzuli korekcyjnej” pozwalającej na elastyczność, w przypadku gdy kryteria wymienione w art. 4 ust. 1 i 2 wyjątkowo nie dawałyby satysfakcjonującego wyniku, ponieważ z całokształtu okoliczności sprawy wyraźnie wynikałoby, że umowa wykazuje w oczywisty sposób ściślejszy związek z innym krajem (zob. art. 4 ust. 3).

Rada potwierdziła układ i treść art. 4 w wersji zawartej w addendum z wyjątkiem art. 4 ust. 1 lit. j1), który musi być jeszcze przedyskutowany przez Komitet ds. Prawa Cywilnego („Rzym I”).



c) Indywidualne umowy o pracę (art. 6)

Delegacje uzgodniły, że podobnie jak w konwencji rzymskiej należy wprowadzić szczególny przepis zawierający odpowiednie kryteria wyboru prawa właściwego dotyczące indywidualnych umów o pracę, stosowane w przypadku gdy wybór prawa nie zostanie dokonany. W przypadku wyboru prawa przez strony pracownik nie powinien jednak tracić ochrony, która przysługuje mu na podstawie przepisów prawa kraju, które byłyby właściwe w przypadku niedokonania wyboru i których nie można wyłączyć w drodze umowy.

Rada osiągnęła porozumienie w sprawie przepisu dotyczącego indywidualnych umów o pracę, który służy zrównoważeniu interesów pracowników i pracodawców.

d) Inne kwestie

Rada uzgodniła również brzmienie innych przepisów (art. 1 i 2, skreślenie art. 7, art. 9, 10, 14, 15, 16, 17, 19, 20 i 21)”.

Projekt rozporządzenia „Rzym I” przekształca konwencję rzymską z 1980 roku we wspólnotowy akt prawny. Celem jest zharmonizowanie we Wspólnocie norm kolizyjnych dotyczących zobowiązań umownych. Dzięki tej harmonizacji nawet gdyby prawo materialne państw członkowskich się różniło, wszystkie sądy państwa członkowskiego stosowałyby do danej umowy to samo prawo materialne – swoje własne lub innego państwa. Na przykład jeżeli zgodnie z rozporządzeniem umowa podlega prawu francuskiemu, włoski sąd stosowałby w postępowaniu dotyczącym tej umowy właśnie prawo francuskie; to samo robiłby sąd francuski lub sąd słoweński. Daje to stronom większą pewność prawną.

Wniosek ten jest ważnym krokiem ku pełnemu utworzeniu przestrzeni sprawiedliwości oraz udoskonaleniu zasady wzajemnego uznawania orzeczeń sądowych. Należy go rozpatrywać w kontekście rozporządzenia „Bruksela I” (jurysdykcja, uznawanie i wykonywanie decyzji w sprawach cywilnych) oraz projektu rozporządzenia „Rzym II” (prawo właściwe dla zobowiązań pozaumownych; obecnie projekt ten jest przedmiotem postępowania pojednawczego prowadzonego z Parlamentem Europejskim).



EUROPEJSKIE PRAWO ZOBOWIĄZAŃ

Rada uzgodniła, że określi swoje stanowisko wobec podstawowych aspektów przyszłych wspólnych ram odniesienia dla europejskiego prawa zobowiązań.

Zaleciła Komitetowi ds. Prawa Cywilnego, by przeanalizował tę kwestię na podstawie dokumentu, który zostanie przedłożony przez prezydencję.

Należy przypomnieć, że wraz z wydaniem przez Komisję w lipcu 2001 roku komunikatu w sprawie europejskiego prawa zobowiązań rozpoczął się proces konsultacji i dyskusji na temat tego, jak na szczeblu europejskim rozwiązać problemy wynikające ze zróżnicowania w UE krajowych przepisów prawa zobowiązań. W planie działań podtrzymano konsultacyjny charakter tego procesu i przedstawiono wnioski, do których doszła Komisja. Podsumowano również problemy, z którymi zetknięto się podczas procesu konsultacji i które dotyczyły potrzeby jednolitego stosowania wspólnotowego prawa zobowiązań i sprawnego funkcjonowania rynku wewnętrznego.

W 2003 roku Rada przyjęła rezolucję w sprawie spójniejszego europejskiego prawa zobowiązań. Uznała, że dla większej przejrzystości i spójności oraz dla uproszczenia prawa zobowiązań szczególnie przydatne byłoby dalsze udoskonalenie, skonsolidowanie i skodyfikowanie obowiązującego prawodawstwa wspólnotowego w dziedzinie zobowiązań, np. jeśli chodzi o prawo konsumenckie oraz ramy prawne w zakresie usług finansowych.

Rada wyraziła także pogląd, że użyteczne mogłoby być opracowanie ogólnych warunków umownych dla całej UE. Takie ogólne warunki powinny jednak zostać opracowane przez same strony umowy i powinny być dostosowane do wiążących przepisów prawa wspólnotowego i krajowego, w tym przepisów dotyczących ochrony i informowania konsumentów.

Wyrażono także opinię, że potrzeba dalszych przemyśleń nad koniecznością zastosowania szczególnych środków pozasektorowych, np. dobrowolnego instrumentu w dziedzinie europejskiego prawa zobowiązań. Komisja powinna to rozważyć w ścisłej współpracy z państwami członkowskimi i z należytym uwzględnieniem zasady swobody umów.

Program haski, przyjęty w listopadzie 2004 roku, mówi, że „w sprawach podlegających prawu zobowiązań jakość istniejącego i przyszłego prawa Wspólnoty powinna zostać podniesiona za pomocą konsolidacji, kodyfikacji i racjonalizacji obowiązujących instrumentów prawnych oraz poprzez opracowanie wspólnych ram odniesienia. Należy stworzyć forum w celu ustanowienia i ułatwienia korzystania z warunków ogólnych prawa zobowiązań, które mogłyby być stosowane przez spółki i stowarzyszenia branżowe w Unii. Należy podjąć działania w celu umożliwienia Radzie prowadzenia bardziej systematycznego nadzoru nad jakością i spójnością wszelkich wspólnotowych instrumentów prawa dotyczących współpracy w sprawach cywilnych”.

W 2006 roku Parlament Europejski wyraził swoją opinię w dwóch rezolucjach. Komisja zapowiedziała, że przedłoży drugie sprawozdanie z postępów prac dotyczących europejskiego prawa zobowiązań oraz weryfikacji dorobku prawnego.

DECYZJA RAMOWA RADY W SPRAWIE WALKI Z RASIZMEM I KSENOFOBIĄ

W oczekiwaniu na wycofanie kilku zastrzeżeń parlamentarnych Rada uzgodniła podejście ogólne w sprawie wyżej wymienionej decyzji ramowej.

Przewiduje ono, że we wszystkich państwach członkowskich UE karalne będą następujące umyślne czyny:


  • publiczne nawoływanie do przemocy lub nienawiści – przez rozpowszechnianie lub rozprowadzanie tekstów, obrazów lub innych materiałów – skierowanej przeciwko grupie osób, którą definiuje się według rasy, koloru skóry, wyznawanej religii, pochodzenia albo przynależności narodowej lub etnicznej, lub przeciwko członkowi takiej grupy;

  • publiczne aprobowanie, negowanie lub rażące pomniejszanie

  • zbrodni ludobójstwa, zbrodni przeciw ludzkości oraz zbrodni wojennych w rozumieniu art. 6, 7 i 8 statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego skierowanych przeciwko grupie osób, którą definiuje się według rasy, koloru skóry, wyznawanej religii, pochodzenia albo przynależności narodowej lub etnicznej, lub przeciwko członkowi takiej grupy; oraz

  • zbrodni określonych przez trybunał norymberski (w art. 6 Karty Międzynarodowego Trybunału Wojskowego załączonej do porozumienia londyńskiego z 1945 roku), a skierowanych przeciwko grupie osób, którą definiuje się według rasy, koloru skóry, wyznawanej religii, pochodzenia albo przynależności narodowej lub etnicznej, lub przeciwko członkowi takiej grupy.

Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o karaniu jedynie takich czynów, które mogą spowodować zakłócenie porządku publicznego lub które są kwalifikowane jako groźba, obraza czy zniewaga.

Odniesienie do religii ma oznaczać co najmniej postępowanie stanowiące pretekst do kierowania czynów przeciwko grupie osób, którą definiuje się według rasy, koloru skóry, pochodzenia albo przynależności narodowej lub etnicznej, lub przeciwko członkowi takiej grupy.

Państwa członkowskie dopilnowują, aby sprawcy takich czynów podlegali karom o maksymalnym wymiarze co najmniej od 1 roku do 3 lat pozbawienia wolności.

Decyzja ramowa nie wpływa na obowiązek przestrzegania praw podstawowych i ogólnych zasad prawnych, w tym wolności wypowiedzi i wolności stowarzyszania się, zapisanych w art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej.

Państwa członkowskie nie będą zobowiązane do zmodyfikowania swoich przepisów konstytucyjnych ani podstawowych zasad dotyczących wolności stowarzyszania się, wolności prasy i wolności wypowiedzi.

Po przyjęciu decyzji ramowej państwa członkowskie będą miały dwa lata, aby dostosować się do jej przepisów.



Oświadczenie, które zostanie włączone do

protokołu posiedzenia Rady w momencie przyjmowania decyzji ramowej

„W dniu (data) Rada Ministrów przyjęła decyzję ramową w sprawie zwalczania – na mocy przepisów prawa karnego – pewnych form i przejawów rasizmu i ksenofobii. Celem tej decyzji ramowej jest zbliżenie przepisów prawa karnego i skuteczniejsze zwalczanie – dzięki wspieraniu pełnej i efektywnej współpracy sądowej państw członkowskich – przestępstw będących przejawem rasizmu i ksenofobii.

Decyzja ramowa dotyczy takich przestępstw jak nawoływanie do nienawiści i przemocy oraz publiczne aprobowanie, negowanie lub rażące pomniejszanie zbrodni ludobójstwa, zbrodni przeciwko ludzkości oraz zbrodni wojennych. Jej stosowanie ograniczone jest do przestępstw popełnionych ze względu na rasę, kolor skóry, wyznawaną religię, pochodzenie albo przynależność narodową lub etniczną. Nie obejmuje ona przestępstw popełnionych z innych powodów, np. przez systemy totalitarne. Rada potępia jednak wszystkie te przestępstwa.

Rada zwraca się do Komisji, by w ciągu dwóch lat od daty wejścia w życie decyzji ramowej przeanalizowała i przedstawiła Radzie informacje na temat tego, czy potrzebny jest dodatkowy akt prawny obejmujący publiczne aprobowanie, negowanie lub rażące pomniejszanie zbrodni ludobójstwa, zbrodni przeciwko ludzkości oraz zbrodni wojennych skierowanych przeciwko grupie osób, którą definiuje się według kryteriów innych niż rasa, kolor skóry, wyznawana religia, pochodzenie albo przynależność narodowa lub etniczna – takich jak status społeczny lub przekonania polityczne.

Jak stwierdzono w deklaracji berlińskiej, przyjętej 25 marca 2007 r., „integracja europejska oznacza, że wyciągnęliśmy naukę z krwawych konfliktów i bolesnej historii”. W związku z tym Komisja zorganizuje europejskie wysłuchanie publiczne na temat zbrodni ludobójstwa, zbrodni przeciwko ludzkości oraz zbrodni wojennych popełnionych przez systemy totalitarne oraz na temat osób, które publicznie aprobują, negują, rażąco wypaczają lub pomniejszają te zbrodnie; podkreśla przy tym, że należy odpowiednio zadośćuczynić niesprawiedliwości i jeśli to stosowne, przedłożyć projekt decyzji ramowej w sprawie tych przestępstw”.

PRAWA PROCEDURALNE W POSTĘPOWANIU KARNYM W UNII EUROPEJSKIEJ

Rada postanowiła kontynuować prace nad przedmiotowym wnioskiem, tak by możliwe było osiągnięcie porozumienia w czerwcu 2007 roku.

W dniach 1 i 2 czerwca 2006 r. Rada uzgodniła zasady dalszych prac nad wnioskiem. Postanowiono ograniczyć zakres zastosowania proponowanej decyzji do prawa do informacji, prawa do obrońcy, prawa do bezpłatnej obrony, prawa do korzystania z usługi tłumaczenia ustnego oraz z usługi tłumaczenia pisemnego dokumentów proceduralnych. Rada poleciła także swoim organom przygotowawczym, by przeanalizowały środki praktyczne.

Podczas posiedzenia w dniach 15–16 czerwca 2006 r. Rada Europejska zaapelowała o zakończenie rozmów na temat praw proceduralnych w postępowaniu karnym.



KOMIET MIESZANY
  1   2   3


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość