Strona główna

Robert Grupa Uwłaszczenie chłopów na Ziemi Krobskiej rys historyczny


Pobieranie 0.5 Mb.
Strona1/4
Data20.06.2016
Rozmiar0.5 Mb.
  1   2   3   4
- Robert Grupa -
Uwłaszczenie chłopów na Ziemi Krobskiej - rys historyczny
Podstawą utrzymania mieszkańców okolicy Krobi było głównie rolnictwo, hodowla i myślistwo, a rzemiosło miało charakter marginalny. Później ludność utrzymywała się głównie z rolnictwa i hodowli. Uprawiano te same gatunki roślin i hodowano te same gatunki zwierząt co na pozostałych ziemiach

Od późnego średniowiecza wioski leżące w okolicy Krobi przechodzić zaczęły stopniowo na własność biskupów poznańskich. W XV w wykształcił się z nich zespół dóbr biskupich, zwany kluczem krobskim. W 1520 r. do klucza krobskiego należało 13 osad: Bukownica, Domachowo, Grabianowo, Jadamowo, Kościelna Wieś, Krobia, Posadowo, Potarzyca, Rębowo, Sikorzyn, Stara Krobia, Sułkowice, Żychlewo. Wsie Jadamowo i Kościelna Wieś dekretem z dnia 14 VII 1592 roku zostały przyłączone do biskupiego miasta Krobia, będącego „centrum” klucza. Również w XVI wieku, do klucza krobskiego przyłączono wieś-folwark Chumiętki, a w XVII wieku wieś Wymysłowo. Przechodzenie tych dóbr w ręce kościelne odbywało się drogą zmiany, kupna lub darowizny, przy czym biskupi pozbywali się odleglejszych wiosek, nabywając bliższe, tworząc w ten sposób silny ośrodek gospodarczy, w którym podnosili kulturę mieszkańców, poprzez sprowadzanie i osadzanie na roli najbardziej pracowitych chłopów. Wytworzyły się też na tym terenie przez wieki odrębne zwyczaje, stroje i mentalności, które dały zaczątek i folklorystycznemu, zwanemu Biskupizną. We wsiach tutejszych jako własności biskupiej (stąd nazwa regionu), stosunki gospodarcze były stosunkowo lepsze, niż we wsiach szlacheckich.

W XVI w. w kluczu krobskim zorganizowano 5 folwarków: w Bukownicy, Chumiętkach, Krobi, Starej Krobi i Potarzycy

Klucz krobski był przez długie wieki obfitym źródłem dochodu dla skarbu biskupiego. W XVI w. osadzeni po wsiach kmiecie cieszyli się względnym dobrobytem, zwłaszcza, że nie obowiązywała ich, jak w majątkach szlacheckich, nadmierna robocizna. Chłopi pańszczyźniani byli zobowiązani najczęściej do pracy pańszczyźnianej, naturaliów (danina w naturze), utrzymywania dworskiego inwentarza, niewielkiego czynszu pieniężnego, usług przędzalniczych (rzadko spotykane świadczenie w innych rejonach Polski).

Na folwarkach szlacheckich i kościelnych dominowała uprawa roli. Uprawiano żyto, pszenicę, jęczmień, owies i proso. Zboże wywożono i sprzedawano w pobliskich miastach. Rzadziej trafiało ono na Śląsk, natomiast w ogóle nie wywożono go do portów morskich. Hodowla zwierząt gospodarskich nie miała tu charakteru towarowego. Uzupełnieniem produkcji rolnej i hodowli było w niektórych folwarkach rybołówstwo.

Okupacja Wielkopolski w XVII w. przez wojska szwedzkie a w XVIII w. przez pruskie, rosyjskie i szwedzkie doprowadziła do dużych zniszczeń. Powodem bezwzględnego traktowania ludności i rabunków, rewindykacji i uciążliwych kwaterunków, był fakt, że ziemie te należały do biskupa poznańskiego a okupanci należeli do innych wyznań – prawosławia, luteranizmu, kalwinizmu.

W związku z przemarszami wojsk, jak i wskutek niskiego stanu higieny wybuchały epidemie „morowego powietrza”. Wiele ofiar pochłonęły zarazy z lat 1708-1712 i 1752.

W 1739 r. rozpoczął się w kluczu krobskim proces czynszowania. Później jednak wsie czynszowe ponownie powracają do pańszczyzny z tym, że obowiązki pańszczyźniane nie obejmują już wszystkich kmieci. W kilku wsiach niższe warstwy ludności chodziły na tzw. zaciągi, a tzw. okupnicy płacili tylko czynsz.

W wyniku II rozbioru Krobia i okolice znalazły się pod panowaniem pruskim. Utworzono wówczas powiat krobski obejmujący 198 miejscowości (w tym 9 miast), leżący w departamencie poznańskim, w granicach tzw. Prus południowych. Siedzibą władz powiatu krobskiego obrano Rawicz.

28 lipca 1796 r. władze pruskie skasowały dobra biskupie a z klucza krobskiego i części klucza dolskiego utworzyły ekonomię krobską. Stolicą ekonomii krobskiej zostały Chumiętki. Taki podział administracyjny utrzymał się do 1806 r.

W latach 1807 - 1815 Ziemia Krobska wchodzi w skład Księstwa Warszawskiego. Ze względów praktycznych zachowano pruski podział administracyjny zmieniając tylko nazewnictwo z powiatu krobskiego na podprefekturę krobską z siedzibą w Rawiczu.

W roku 1815 Krobia i okolice podobnie jak cała Wielkopolska przeszła ponownie pod panowanie pruskie i znalazła się w granicach nowo utworzonego Księstwa Poznańskiego. Przywrócono wówczas podział administracyjny, który istniał po II rozbiorze.

Przez cały okres swego panowania Prusacy prowadzili akcję restrykcyjną i kolonizacyjną. Konfiskowane majątki świeckie i duchowne zasiedlano kolonistami niemieckimi.

Istotniejsze zmiany w ekonomii krobskiej nastąpiły w ramach procesów regulacyjno-separacyjnych, kiedy to dotychczasowi pańszczyźniani chłopi stali się wolnymi gospodarzami, a folwarki, które istniały w ekonomii częściowo zostały rozparcelowane, a częściowo przeszły w ręce prywatne. Tym samym przestała istnieć krobska domena rządowa.

Proces uwłaszczenia chłopów okolic Krobi w latach dwudziestych i trzydziestych XIX wieku spowodował przebudowę struktury społecznej i gospodarczej wsi. Jego rezultatem było skomasowanie gruntów, odseparowanie ziem chłopskich od ziem folwarcznych oraz przebudowa przestrzenna wiosek.

Dużą korzyścią dla biskupiańskich chłopów okazało się sąsiedztwo kolonistów niemieckich. To przede wszystkim od nich przejmowano organizację pracy, nowoczesne narzędzia i maszyny rolnicze, płodozmian w uprawie roli i przestawianie się na nowoczesną gospodarkę specjalistyczną jaką stawała się hodowla. Poprawił się także zewnętrzny wygląd wsi oraz ubiór i obyczaje samych chłopów.


B u k o w n i c a
Data wniesienia wniosku o uwłaszczenie - 7 III 1826 r.

Data podpisania recesu regulacyjnego - 13 XII 1833 r.


Przy regulacji pańszczyzny występuje 6 samodzielnych gospodarstw:

  1. 2 gospodarstwa wolnych kmieci [dwa gospodarstwa kmiece okupne - Franciszka Busza i Jakuba Glury]

  2. 4 gospodarstwa zaciężne (2 kmiece [dwa gospodarstwa kmiece zaciężne Franciszka Chudego i Nereusza Karolczaka] i 2 półkmiece [dwa gospodarstwa półślednicze Władysława Gały i Łucji Ziemlińskiej]).

Posiadacze gospodarstw kmiecych zobowiązani byli płacić czynsz roczny w wysokości 64 talarów. Płacono także podatek kościelny (meszne) - kmiecie każdy po 203 litry żyta i tyleż owsa; półślednicy każdy po 89 litrów żyta i tyleż owsa.
D o m a c h o w o
W 1829 roku, a więc w momencie wszczęcia procesu regulacyjnego, w Domachowie był folwark, kościół i plebania z gruntem, szpital z gruntem, jeden kmieć okupny - wolny, mający na mocy przywileju z 1762 roku lepsze prawo do ziemi, 15 gospodarstw pańszczyźnianych zaciężnych (w tym 1 kmiece, 6 półśledniczych i 8 ćwierćrolnych), karczma z gruntem na prawie wieczystej dzierżawy, gospodarstwo półślednicze zajmowane przez owczarza folwarcznego, posiadłość kowala wiejskiego równająca się gospodarstwu ćwierćrolnemu, 5 chałupników bez ziemi (zwanych na biskupiźnie „budniarzami”). Własnością wsi był dom skotarski z ogrodem, sadzawka oraz wspólne pastwisko zwane Błoniami. Ponieważ grunty użytkowane przez domachowskich chłopów pańszczyźnianych nie były scalone, reces nakazywał ich komasację, następnie nadanie na własność uprawnionym chłopom oraz zniesienie ciążących na nich robocizn. Postępowanie uwłaszczeniowe dotyczyło tylko 15 gospodarzy zaciężnych, którzy odstąpili swe dotychczasowe działki i otrzymali w zamian nowe, już scalone. Rodzaj powstałych wtedy w Domachowie uwłaszczonych gospodarstw oraz wysokość nadziałów przedstawia tabela.

Imię i nazwisko uwłaszczonego chłopa

Rodzaj gospodarstwa

Wielkość nadziału w morgach magdeburskich ogółem

W tym rola uprawna

Szczepan Baryga

Mateusz Łagódka

Piotr Latuska

Franciszek Kołak

Grzegorz Baryga

Nereusz Furmaniak

Franciszek Mendyka

Wincenty Kabała

Jan Kmiecik

Łukasz Mikołajczak

Sylwester Guban

Łukasz Wrzalik

Marcin Dworczak

Mateusz Nowak

Jan Kowalik


półślednicze

półślednicze

półślednicze

półślednicze

półślednicze

półślednicze

półślednicze

ćwierćrolne

ćwierćrolne

ćwierćrolne

ćwierćrolne

ćwierćrolne

ćwierćrolne

ćwierćrolne

ćwierćrolne


103,108

101,014


99,087

99,087


98,170

98,016


95,101

62,167


62,124

62,093


62,088

61,179


61,143

61,017


59,123

85,039

80,071


77,146

78,167


76,103

74,043


74,091

49,149


48,088

49,000


48,121

48,067


48,019

47,030


45,126




Imię i nazwisko uwłaszczonego chłopa

podw.

ogród

rola

łąki

pastwiska

nieuż.

olszyny

razem

folwark
Szczepan Baryga

Mateusz Łagódka

Piotr Latuska

Franciszek Kołak

Grzegorz Baryga

Nereusz Furmaniak

Franciszek Mendyka

Wincenty Kabała

Jan Kmiecik

Łukasz Mikołajczak

Sylwester Guban

Łukasz Wrzalik

Marcin Dworczak

Mateusz Nowak

Jan Kowalik

Jan Nowak

Wincenty Kordeliński


4,107
0,053

0,113

0,020


0,040

0,095


0,060

0,070


0,032

0,032


0,036

0,022


0,040

0,051


0,044

0,037


0,040

0,038

3,61
2,510

3,540


1,168

3,170


3,109

3,300


3,460

2,210


2,490

2,490


1,160

1,107


2,100

2,680


1,175

5,160


1,148

346,113
85,039

80,071

77,146


78,167

76,103


74,043

74,091


49,149

48,088


49,000

48,121


48,067

48,019


47,030

45,126


45,155

49,178

8,25


195,62
15

15

15,3


15

15

14,177



15

10

10



10

10

10



10

10

10



10

10

3,168

1,63


0,20

0,10


2,138

10

1,24



23,10
0,145

1,136

3,470


2,230

3,330


2,108

2,360


1,145

1,145


1,800

1,145


1,145

1,530


1,550

1,145
0,169


585.006
103,108

101,014

99,087


99,087

98,170


98,016

95,101


62,167

62,124


62,093

62,088


61,179

61,143


61,017

59,123


63,190

62,173

* Jan Nowak - karczmarz

Wincenty Kordeliński - kowal


W zamian za przyznaną na własność ziemię i zniesienie pańszczyźnianych robocizn wymienieni chłopi obowiązani byli płacić rządowi czynsz pieniężny wieloletni, płatny corocznie w wysokości - dla gospodarstw półśledniczych po 30 talarów 25 srebrnych groszy, dla gospodarstw ćwierćrolnych po 18 talarów 26 srebrnych groszy 3 fenigi. Kmiecia okupnego Karola Gubana, posiadającego gospodarstwo o areale 192 morgi magdeburskie 78 prętów kw., postępowanie regulacyjne dotyczyło tylko kwestii zniesienia ciążących na nim robocizn. Płacił on dawniej urzędowi ekonomii cznsz w wysokości 42 talary 6 srebrnych groszy 8 fenigów rocznie, obowiązany był także odrabiać 3 dni orki i 10 dni roboty ręcznej, odbywać na zlecenie rządu dwie podróże do Torunia oraz dostarczać ekonomii co roku 4 gęsi, 4 kapłony, 1 kuraka i 2 mendle jaj. Wszystkie te ciężary wymazano mu w księdze wieczystej i zanieniono na czynsz roczny w kwocie 57 talarów 27 srebrnych groszy 10 fenigów. W stosunku do karczmarza Jana Nowaka, dzierżawiącego gospodarstwo o areale 63,019 mórg magdeburskich, reces przewidywał jedynie przeprowadzenie separacji gruntu, pozostawiając uregulowanie innych spraw osobnemu układowi, które miały zostać zawarte także z kościołem i w sprawie ziemi szpitalnej. Uwłaszczeniu nie podlegali domachowscy „budniarze”, gdyż nie posiadali gruntów i nie byli zobowiązani do żadnych robocizn. Wyjątek stanowił jedynie Rudolf Nowak, który nabył na własność kawał ogrodu. Właściciel roli owczarskiej podlegał wprawdzie uwłaszczeniu, lecz nie w Domachowie, tylko w Sułkowicach, gdzie utworzono dla niego odrębną osadę. Budynki wiejskie były już od dawna własnością gospodarzy, więc reces nie rozpatrywał tej sprawy. Uwłaszczeni chłopi (z wyjątkiem karczmarza) otrzymali łąki przy regulacji przeprowadzonej w Starej Krobi. Część chłopów odstąpiła swe grunta innym właścicielom. I tak Nereusz Furmanowski odstąpił połowę swego gospodarstwa Piotrowi Latusce, półślednik Michał Mendyka synowi Franciszkowi, Stanisław Baryga synowi Grzegorzowi, Paweł Kabała synowi Wincentemu, a po zmarłym Wawrzynie Łagódce gospodarstwo objął syn Mateusz. Reces przeznaczał ponadto ziemię dla szkoły - 10 mórg 156 pr. (3 morgi 174 pr. ogrodu, 5 mórg 79 pr. roli, 1 morgę 83 pr. łąki), na cmentarz - 1 morgę 150 pr., dla skotarza - 1 morgę 47 pr., dla sołtysa - 6 mórg 155 pr. Dla wszystkich mieszkańców wsi zniesiony został przymus pokrywania potrzeb na trunki w miejscowej karczmie, ale rząd zarezerwował sobie prawo dostarczania do niej własnych trunków. Podymne mieli odtąd płacić chłopi sami za siebie. Wynosiło ono po 1 talarze 22 srebrne grosze od każdego. Pewna zmiana zaszła w sposobie płacenia przez chłopów podatku kościelnego tzw. „mesznego”. Dotychczas płacili je tylko półślednicy, mianowicie każdy z nich po 28 garncy żyta i owsa. Odtąd „meszne” płacili zarówno półślednicy jak i ćwierćrolni w wysokości: półślednicy po 17 1/23 garncy żyta i owsa, ćwierćrolni po 8 12/23 garncy żyta i owsa rocznie.

Reforma uwłaszczeniowa przyniosła duże korzyści folwarkom, które znacznie powiększyły swój areał. Folwark domachowski posiadał w tym czasie 585 mórg.

Reces regulacyjny wsi Domachowo podpisały strony zgodnie w dniu 9 grudnia 1833 roku (data wniesienia wniosku przez Królewską Regencję Poznańską o uwłaszczenie - 7 marca 1926 r.).

W 1833 roku doszedł również do skutku układ separacyjny gruntów plebańskich i szpitalnych oraz zniesienie dziesięciny wytycznej. Probostwo domachowskie dysponowało odtąd rolą wielkości 649 mórg magdeburskich, a szpital miał 35 mórg.

Wdrażanie w życie umowy regulacyjnej trwało kilka lat powodując różnego rodzaju komplikacje, zwłaszcza w przystosowywaniu się uwłaszczonych chłopów do nowych warunków gospodarowania.

Z okazji recesu powstały nowe drogi: od północy z końca wsi na tylne pola przy granicy rębowskiej, droga z Domachowa do Rębowa, wygon wielki ze wsi do pastwiska, droga wozowa po prawej stronie tegoż wygonu, gościniec wielki do Kobylina, droga do Sułkowic, droga do Krobi i droga do Starej Krobi. Chłopi mieli te drogi wykończyć w ciągu dwóch lat, zaopatrzyć je w rowy i mosty oraz obsadzić drzewkami. Tylko na dwóch ostatnich drogach mosty miał wykonać dziedzic. Gdyby miano przystąpić do osuszenia lasu olchowego czyli błot na Starej Krobi do których przylegały łąki domachowskie, chłopi mieli partycypować w kosztach.



G o g o l e wo
Regulacja stosunków włościańskich nastąpiła w Gogolewie 6 października 1826 roku. W chwili wyjścia ustawy z dnia 6 maja 1819 roku było tu 25 gospodarstw włościańskich. W 1822 roku pięć z nich zawakowało i grunty ich przyłączono do dworu. Pozostałych 20 gospodarzy korzystało z 623 mórg 175 prętów, w tym było: ogrodów 4 morgi 63 pręty, roli 560 mórg 146 prętów i łąk 21 mórg i 146 prętów. Gospodarzami byli: Balcerowiak Sebastian, Balcerowiak Wawrzyn, Błaszyk Augustyn, Dominiak Mateusz, Dominiczak Paweł, Dupiczak Wojciech, Gębiak Jan, Mikołajczak Łukasz, Mikołajczak Tomasz, Musielak Franciszek, Musielak Paweł, Nowak Wawrzyn, Nowak Wojciech, Olsztyniak Feliks, Olsztyniak Wincenty, Płaczek Kazimierz, Sitarek Marcin, Skrzypek Szymon, Staszyk Franciszek, Zygmaniak Filip. Obowiązki ich wobec dworu były dla wszystkich równe - tygodniowo 6 dni zaprzężnych lub ręcznych, przy czym rodzaj pracy wyznaczał dziedzic. Prócz tego każdy gospodarz odprawiał rocznie 28 „darmochów incl. tłuk”, a wszyscy razem utrzymywali dworskiego stróża. Natomiast dziedzic dawał każdemu z nich w czasie wieńca garniec piwa i 1/5 garnca wódki, wolne pastwisko, a w razie potrzeby stawiał nowe budynki i przeprowadzał ważniejsze naprawy.

Oprócz gospodarzy w Gogolewie istniało jedno gospodarstwo okupne młynarza Bogumiła Schneidra, mające 29 mórg 153 pręty. Stosunek młynarza do dworu nie podlegał regulacji.

W procesie regulacyjnym przede wszystkim ustalono, że od św. Wojciecha 1826 roku gospodarze przestają dawać pracę zaprzężajną a pracować będą tylko w tygodniu 6 dni ręcznie i to przez najbliższy rok, gdyż od św. Wojciecha 1827 roku ustają wszelkie prace z wyjątkiem trzech dni pracy ręcznej w tygodniu i to na przeciąg jednego roku.

Dziedzic wydzielił wyżej wymienionym gospodarzom równe kawałki roli, mianowicie łącznie z ogrodem po 28 mórg 72 pręty, czyli razem 568 mórg i 2 morgi dla sołtysa, z małym odchyleniem na korzyść poszczególnych włościan. Zgodził się też, by nowe osady ulokowano w przeciwieństwie do pierwszego planu po lewej i prawej stronie drogi do Rogowa, przez co wieś otrzymała lepszy kształt, a gospodarze lepsze grunty. Po lewej stronie było 11, po prawej 9 gospodarstw. Wszystkie gospodarstwa otrzymały swą rolę w jednym planie z wyjątkiem 2 gospodarzy, którzy mieli po dwie parcele. Grunty te, budynki i inwentarz, czyli „załoga”, przeszły na własność gospodarzy. Sześciu włościanom, których stodoły stały na odstąpionym teraz dworskim gruncie, dziedzic zobowiązał się postawić nowe stodoły w reglówkę długości 26 stóp, szerokości 20 i słupach 8 stóp wysokich. Gospodarze musieli wykonać jednak fundamenty, dać po 2 kopy słomy na dach, glinę i strychulec oraz wystrychować i wylepić ściany. W czterech gospodarstwach zastrzegł sobie dziedzic mieszkanie dla swych komorników do 1835 roku.

Gospodarze dobrowolnie ofiarowali dziedzicowi, uważając, że inaczej działa mu się krzywda, rocznie 10 talarów z każdej osady. Daninę 24 grosza podzielono w ten sposób, że na ogólną sumę 201 tal. 15 gr. 8 fen. gospodarze przejęli na siebie 35 tal. 10 gr., czyli na każdego z nich po 1 tal. 23 sbr. gr.

Dla dwóch wdów wyznaczono następujący deputat: 2 szafle żyta, 1 szefel grochu, 1 szefel jęczmienia, 2 zagony czteroskibowe na len, 4 zagony na kartofle, krowę na wolnej paszy, prosię i gęś do przychówku, wolne pomieszkanie, światło i opał.

Kościołowi dawano dotychczas po 200 garncy żyta i owsa oraz 50 snopków żyta. Organiście 50 snopków żyta. Przy separacji ustalono, ponieważ z 25 gospodarzy pozostało 20, że dziedzic, który z 698 mórg 25 prętów przejął na siebie 128 mórg 25 prętów, będzie dawał kościołowi po 36 garncy żyta i owsa oraz 10 snopów żyta, a organiście 10 snopów żyta. Gospodarze natomiast przejęli na siebie rocznie od swoich 570 mórg po 164 garncy żyta i owsa, czyli każdy po 8,5 za każdego, 40 snopów zboża a dla organisty 40 snopów żyta.

Na zaplanowaną szkołę, do której miały uczęszczać także dzieci z Niepartu, przeznaczono 6 mórg, z tego 5 mórg 90 prętów poza wsią. Na wyposażenie tej szkoły każdy gospodarz miał rocznie dawać 5 sbr. gr.

Na szpital, który dziedzic zgodnie z wolą swego ojca zobowiązał się wystawić, przeznaczył przy drodze do Rogowa 4 morgi 90 prętów a przy budującym się już domu szpitalnym 90 prętów, czyli razem 5 mórg.

Dla sołtysa wydzielono 4 morgi, z czego dziedzic dał 2 morgi a każdy z gospodarzy po 18 prętów. Do naprawy dróg mieli gospodarze dawać furmanki, komornicy zaś pracę ręczną. Drzewa przy drogach przypadły na własność gospodarzom z tym warunkiem, że zobowiązani byli do ich uzupełniania oraz napraw dróg i odnawiania przydrożnych rowów. Naprawę studzien i budowę nowych przejęła gmina na siebie podobnie jak sprawienie sprzętu przeciwpożarowego - „sikawek, wodowozów, drabin i haków”. Utrzymanie stróża nocnego miało na razie przypadać na dziedzica i gospodarzy aż do chwili, gdy gmina będzie miała swego.

Gospodarstwa te ulegały z biegim lat znacznemu rozdrobnieniu. Dla przykładu, jak taka pauperyzacja wsi wielkopolskiej się odbywała przytoczmy dane z 1885 roku. Zamiast 20 gospodarzy, jakich było w 1830 roku jest ich już 43, w tym 13 ma poniżej 1 ha (tzw. chałupnicy).

Nazwiska i wielkość osad mieszkańców Gogolewa w 1885 roku.



Imię i Nazwisko

Wielkość osad

Stefan Gembiak

6.08.70

Antoni Szymański

7.43.50

Jan Dupiczak

3.80.50

Marianna Kolibabka

0.32.25

Weronika Balcerowiak

3.81.60

Jan Świtała

3.90.30

Kazimierz Biegała

3.32.20

Michał Kolibabka

6.85.75

Bonawentura Karaś

3.57.70

Franciszek Duda

7.38.10

Franciszek Musielak

3.90.10

Wojciech Mikołajczak

4.24.19

Wiktoria Toporowicz

0.15.60

Wojciech Sitarek

0.22.20

Apolonia Gembiak

0.28.00

Tomasz Lisiecki

3.71.60

Franciszek Lisiecki

7.33.50

Łukasz Pokładek

3.07.40

Kazimierz Gębiak

0.16.70

Jakub Łapawa

1.74.00

Jan Andrzejewski

3.66.90

Franciszka Musielak

0.13.90

Szymon Frąckowiak

3.65.10

Józef Gembiak

1.86.60

Apolonia Kaczmarek

0.15.80

Szymon Grocki

0.27.20

Tomasz Kolber

9.25.90

Stanisław Musielak

7.69.70

Michał Łapawa

7.10.00

Bernard Olsztyniak

7.20.80

Ignacy Sitarek

3.65.40

Norbert Stróżyk

0.09.00

Hieronim Sobasik

0.43.40

Stanisław Wojciechowski

3.60.90

Kazimierz Gościański

3.73.80

Marianna Świtała

3.90.40

Walenty Biernaczyk

0.26.50

Marianna Musielak

0.13.90

Jakub Gubański

3.54.10

Hieronim Sobaszczyk

3.28.10

Antoni Wojciechowski

3.62.10

Ignacy Sytarek

3.53.90

  1   2   3   4


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość