Strona główna

Rozróżnia się kilka podstawowych rodzajów seplenienia


Pobieranie 8.14 Kb.
Data17.06.2016
Rozmiar8.14 Kb.
Rozróżnia się kilka podstawowych rodzajów seplenienia:

I. Seplenienie międzyzębowe – w czasie wymowy głosek jednego z szeregów albo wszystkich trzech, język wsuwany jest między zęby. Wada ta nie ustępuje samoistnie, wymaga wielu ćwiczeń z terapeutą.

II. Seplenienie przyzębowe – charakteryzuje się płaskim ułożeniem przodu języka, który mocno przylega do wewnętrznej strony siekaczy i powoduje, że powietrze przechodzi szerokim strumieniem.

III. Seplenienie wargowo-zębowe – język nie bierze udziału w artykulacji. Głoski wymawiane są wargami charakterystycznie wysuniętymi do przodu, jak podczas wydmuchiwania powietrza.

IV. Seplenienie boczne – podczas wymowy język ułożony jest niesymetrycznie, a powietrze wydobywa się bokiem. Dźwiękom towarzyszy nieprzyjemne brzmienie. Może być seplenienie boczne: lewostronne, prawostronne i obustronne.

V. Seplenienie nosowe – przy artykulacji głosek powietrze wydostaje się przez nos. Jest to związane z zaburzeniami czynności podniebienia miękkiego, zmianami zapalnymi w jamie nosowej, zapaleniem ucha środkowego.

VI. Seplenienie krtaniowe – głoski detalizowane zastępowane są przez szmer wytwarzany w krtani (tzw. zwarcie krtaniowe). Powstaje przy rozszczepach i wiotkości mięśni krtani.

VII. Seplenienie świszczące – występuje przy diastemii.


VIII. Seplenienie wargowe – język bierny, szczelina między wargami.

IX. Seplenienie podniebienne – występuje przy zgryzie otwartym.



Utrwalanie głoski syczącej [s] w zdaniach:

Samotna Sylwia spaceruje i skacze na skakance.

Syn Sylwestra Sylwek samodzielnie ustawia swoje samochody i samoloty na stole.

Rozgniewana Zofia zupełnie zapomniała zabrać zegarek z zakładu.

Zenek załatwił kuzynom zabawę.

Całuśna Cecylia całuje całymi dniami pajacyki i kucyki.

W cyrku są całkiem ciekawe atrakcje.

Dzwon dzwoni w dzwonnicy.

Dzban jest pełen pieniędzy wodza.

Tekst nasycony głoską [s]

Samodzielna Samanta często spędzała czas ze swoją maskotką sową. Maskotka nazywała się Sasanka. Słodka maskotka Sasanka miała na swoim sweterku seledynowe serduszko, które wyszyła jej samodzielna Samanta. Samanta i jej maskotka sowa często spacerowały po lasach i spotykały same wspaniałe istoty. Raz spotkały w lesie samotnego lisa Stefana, który poczęstował swoich gości smakowitą przystawką z soczewicy. Na deser podał słodki syrop z surowych ananasów skropiony smacznym agrestowym sokiem. Niebiańska słodkość wywołała uśmiech na ustach Samanty. Po słodkim poczęstunku Samanta i Sasanka spędzały czas w basenie w towarzystwie lisa Stefana, który samodzielnie postawił wspaniały basen na skraju lasu. Towarzystwo pluskało się i pluskało całą sobotę w nagrzanym słońcem basenie.



Powodzenia!

logopeda
Joanna Szostek


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość