Strona główna

Seryjni mordercy charakterystyka


Pobieranie 184.77 Kb.
Strona1/6
Data20.06.2016
Rozmiar184.77 Kb.
  1   2   3   4   5   6


Ciągle zwiększające się zjawisko zabójstw seryjnych od lat jest przedmiotem badań wielu naukowców z różnych dziedzin wiedzy: psychologii, psychiatrii czy też prawa. Badacze poszukują przyczyn takich zachowań. Starają się znaleźć rozwiązania zapobiegające szerzeniu się i zwalczaniu ich.

To problem zaprzątający głowy ludzi w każdej społeczności. Seryjni mordercy przerażają i równocześnie fascynują, dlatego też chyba się cieszą taką popularnością również w mediach. Nie tylko są bohaterami filmów czy książek, ale też sami bardzo chętnie występują w światłach reflektorów.

Pierwsi seryjni mordercy w Polsce byli opisywani już w latach 20. dwudziestego wieku. Jednym z nich był Karl Denke, który stał się  sławny m.in. dzięki temu, że gotował i zjadał swoje ofiary.

Innymi słynnymi wielokrotnymi zabójcami byli m.in. Karol Kot, Zdzisław Marchwicki, Władysław Mazurkiewicz, Stanisław Modzelewski, Bogdan Arnold.

Ostatnimi znanymi seryjnymi mordercami byli działający w latach 90-tych tzw. Łomiarz i Inkasent.

Szacuje się, że w polskich więzieniach przebywa obecnie około 2 tysięcy seryjnych gwałcicieli i seryjnych morderców.

Problem seryjnych morderców przedstawiono na przykładzie Zdzisława Marchwickiego.


SERYJNI MORDERCY – CHARAKTERYSTYKA

1.Definicja


Istnieją różne definicje dotyczące wielokrotnych morderców. Większość autorów jest zdania, że „seryjny zabójca jest osobą, która zabija co najmniej dwie osoby
w „czasowo nie powiązanych zdarzeniach”. Przerwa między kolejnymi zabójstwami jest zwykle okresem „wyciszenia”, trwającym od kilku godzin do kilku lat.

Pojęcie to wymyślił i wprowadził do powszechnego używania dla scharakteryzowania pewnego rodzaju zabójstw w 1978 r. – agent Federalnego Biura Śledczego Robert K. Ressler. Użył go do zdefiniowania „ogarniętych obsesją zabijania i wielokrotnie powtarzających swoje zbrodnie morderców…Nazwa została wymyślona dla określenia sprawców, których czyny nie miały nic wspólnego


z pieniędzmi i którzy są zupełnie innym gatunkiem niż zwykli przestępcy, których motywacją jest zysk. Mordercy, gwałciciele, molestujący seksualnie dzieci nie czerpią finansowych korzyści ze swoich zbrodni; w spaczony, jednak czasem zrozumiały, sposób szukają emocjonalnej satysfakcji.””

Federalne Biuro Śledcze określa seryjne morderstwo jako „zabójstwo kilku ofiar


w trzech lub więcej oddzielonych zdarzeniach w ciągu tygodnia lub dłuższego okresu.

Według niektórych uczonych do zakwalifikowania zjawiska jako seryjnego morderstwa konieczna jest większa liczba ofiar.

P.E. Dietz w swojej książce „Mass, Serial and Sensational Homicidies” uważa , że „dopiero zabicie co najmniej 5 ofiar można nazwać seryjnym zabójstwem, jednak takie podejście jest powszechnie krytykowane, również z powodów czysto praktycznych. Zwiększanie liczby ofiar potrzebnej dla zdobycia statusu seryjnego zabójcy może powodować u kolejnych sprawców chęć osiągnięcia, a nawet przewyższenia tej liczby w celu wejścia do „ekskluzywnego klubu seryjnych morderców.”

E. W. Mitchell określa wielokrotnego mordercę jako człowieka, który „zabija dwie lub więcej ofiar w trakcie zdarzeń nie powiązanych ze sobą geograficznie ani czasowo.”

Analogiczny termin przyjmuje S.A. Egger: „ Z seryjnym zabójstwem mamy do czynienia, kiedy jeden lub więcej osobników popełnia drugie i/lub kolejne morderstwo; między sprawcą a ofiarą nie ma powiązania (ofiara i sprawca nie znają się); zabójstwo zostało popełnione w różnym czasie i nie ma powiązania z pierwszym ( i kolejnymi morderstwami); jest popełnione w innym miejscu.”

2. Charakterystyka seryjnych morderców


Przeciętny seryjny zabójca to „ biały mężczyzna między 25 a 35 rokiem życia,
a IQ wahającym się między dolną a średnią granicą normy.”

Większość stanowią mężczyźni. Kobiety najczęściej zabijają osoby sobie znane np. członków rodziny. Ich narzędziem zbrodni jest trucizna. Zdarzają się tzw. „Anioły Śmierci” czyli kobiety zatrudnione w służbie zdrowia, które uśmiercają swoich podopiecznych. Przypadki seryjnych zabójców płci żeńskiej są bardzo rzadkie.

Najczęściej seryjny morderca wygląda całkiem zwyczajnie.

Przeważnie ma żonę i jest ojcem co najmniej dwójki dzieci.

Często robi karierę zawodową…Bywa ogólnie lubiany i ceniony. Często wykazuje cechy przywódcze. Nie zabija znajomych. Swoje ofiary utożsamia z osobami, do których ma ukryty żal.”

Najczęściej między zabójcą a jego ofiarą nie ma żadnego związku. W niektórych przypadkach jednak ofiara może być znana mordercy.

Morderstwa dokonywane są w różnych miejscach. Niektórzy zabijają
w przygotowanych przez siebie wcześniej miejscach i następnie porzucają zwłoki
z dala od miejsca popełnienia przestępstwa. Inni mogą zostawiać ciała w podobnych miejscach.

Z reguły seryjni mordercy zabijają w obrębie swojej rasy. Istnieją również przypadki czarnych zabójców stanowiących jednak mniejszość w społeczeństwie wielokrotnych zabójców.

Zdecydowana większość z nich działa pojedynczo, jednak odnotowano kilka przypadków duetów lub zespołów. Stanowią one jednak tylko 20 % przypadków.

Wielu było ofiarą przemocy domowej ze strony najbliższych członków rodziny (przemoc fizyczna, emocjonalna i seksualna). Niektórzy w dzieciństwie byli świadkami przemocy seksualnej.

Najczęściej u seryjnych morderców dominującym motywem jest motyw seksualny

(dlatego też czasem mówi się o nich „seksualni seryjni zabójcy).

Charakterystyczne jest działanie w porozumieniu z partnerem. Zawsze jeden ze sprawców bardziej dominuje nad drugim, odgrywa rolę przewodnią i inicjującą.

Kolejną cechą wspólną dla większości seryjnych zabójców jest „ postrzeganie ofiar w kategoriach przedmiotu, a nie istot ludzkich. Oczywistym jest, że bez odebrania ofierze cech żywej osoby sprawca prawdopodobnie nie byłby w stanie dokonać zamierzonego celu. Celowo zatem stara się ograniczyć kontakt słowny z ofiarą…”

Typowe dla takich przestępców jest używanie „bardziej „osobistych” sposobów zabijania, głównie duszenia za pomocą przedmiotów… i własnych rąk…Stosowanie takich środków pozwala na dłuższe „napawanie się” ostatnimi chwilami ofiary. „Modus operandi” sprawców zwykle nie ulega zmianie, chyba że pod koniec morderczej serii, kiedy zabójca staje się coraz bardziej „niezorganizowany”.”

Wielu sprawców seryjnych zabójstw w jakiś sposób rejestruje swoje zbrodnie (np. zapisywanie w notesie, fotografowanie, nagrywanie na taśmach magnetofonowych).



Stosowanie takich praktyk pozwala mordercy „na ponowne przeżycie swojego czynu w wyobraźni i osiągnięcie zaspokojenia seksualnego. Podobną rolę pełni zabieranie przez sprawcę przedmiotów osobistego użytku należących do ofiary, których później zabójca używa do praktyk masturbacyjnych. Ponowne czerpanie przyjemności
z popełnionego morderstwa jest także przyczyną częstych przypadków powrotu zabójcy na miejsce zbrodni
.”

2.1. Cechy psychologiczne seryjnych zabójców


1. Seryjny morderca nie jest w stanie i nie umie nawiązać żadnych trwałych bliskich związków z innymi ludźmi. Kontaktuje się jedynie z tymi osobami, które mogą mu przynieść wymierne korzyści.

2. Już jako kilkuletnie dziecko unika ludzi. Jest osobą samotną, która fanatycznie rozwija swoją wyobraźnię.

  1. Potrzebuje więcej podniecenia, więcej bodźców tzw. „dreszczyku emocji” niż

statystyczny osobnik. W najmłodszych latach musi ciągle szukać nowych uciech
i rozrywek. Ma małe możliwości hamowania swojego postępowania.

  1. Jest zauroczony przemocą, wszelkimi urazami i torturami, a fantazje na ten

temat są dla niego doskonałą zabawą.

5. Seryjny zabójca to człowiek niezdolny do uczuć, zwłaszcza do miłości. Cechuje go bardzo duży stopień niepewności i nieokreślone ogólne zdenerwowanie. Ma tendencje do uciekania od kłopotów.

  1. Jak każdy psychopata nigdy nie czuje winy ani nie ma wyrzutów sumienia.

  2. Jego czyny są pozbawione zewnętrznej motywacji. Sterują nimi wewnętrzne

siły, które tkwią w jego psychice. Dają mu spory psychologiczny użytek.

  1. Wprost mityczna jest jego przezorność, ostrożność i precyzyjność w działaniu.

Pomimo że przed sądem uważa, że działał spontanicznie, to jednak jego zapobiegliwość przejawia się w zorganizowanym, uporządkowanym zachowaniu
i w scenerii zbrodni. Najczęściej mnóstwo czasu zajmuje mu planowanie przestępstwa i szczegółowo typuje ofiarę, poznaje jej zwyczaje, nałogi, równocześnie marząc o tym, co jej zrobi.

  1. Typową cechą seryjnych zabójców jest zadziwiająca umiejętność ukrywania

swojej kryminalnej przestępczości. Rzadko zdarza się, żeby jego członkowie rodziny, najbliżsi krewni, sąsiedzi czy znajomi, a nawet kochankowie lub współmałżonkowie zorientowali się co do jego aktywności. Czasami nawet organy ścigania mają duże problemy w rozpoznaniu sprawcy, pomimo tego, że on sam jakby specjalnie zwraca na siebie uwagę. Takie ryzyko, które nie jest do wyobrażenia dla przeciętnego człowieka, który chociaż trochę rozminął się z prawem, to podnieta dla głodnej wrażeń psychiki mordercy.

10. Sprawcy są niezdolni do bliskich związków emocjonalnych z innymi ludźmi. Precyzyjnie i dokładnie przygotowują przestępstwo. Nie mają zewnętrznych motywów działania ani wyrzutów sumienia. Pozwala mu to w znakomity sposób maskować się przez lata. Jest to zabójca bestialski, bezwzględny w działaniu, siejący przerażenie w społeczeństwie, lecz tak naprawdę niedostrzegalny.

11. Często, nawet po odnalezieniu kilku ciał, władze i policja mogą nie zdawać sobie sprawy z tego, że to właśnie wielokrotny zabójca zbiera swoje żniwo. Zidentyfikowanie seryjnych morderców może być bardzo trudne. Niektórzy z nich dużo podróżują. Zdarza się, że zmieniają swój sposób działania w taki sposób, iż policjanci nie potrafią dostrzec żadnego wzorca w ich postępowaniu.


  1   2   3   4   5   6


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość