Strona główna

Słowa św. Jana umiłowanego ucznia Jezusa


Pobieranie 13.19 Kb.
Data18.06.2016
Rozmiar13.19 Kb.
Słowa św. Jana - umiłowanego ucznia Jezusa
Sam dotyk Biblii wprowadza mnie w modlitwę. Nawet, gdy nie mogę akurat zająć się czytaniem, to chociaż dotknę. Wzięłam właśnie na moment Pismo św. Dotknęłam. Otwarte było na Ewangelii św. Jana. Naraz odczułam bardzo silnie obecność św. Jana.
Chodź. Podprowadzę cię pod Krzyż. (…) Duch Święty jest twoim przewodnikiem, a Ojciec Niebieski tuli twoją dziecięcą duszę. Spodobało się Bogu, aby ciebie, duszę niezmiernie słabą, przygotować do zjednoczenia z Krzyżem. Bóg upodobał sobie w duszy twojej. Teraz ja mam prowadzić ciebie pod Krzyż. Będę z tobą w piątki, abyś odważnie stawała przy Jezusie, Panu naszym podczas Jego męki.

To Miłość niepojęta sprawiła, że Bóg wybrał właśnie ciebie. Ale to nie wszystko. On wybrał wiele dusz. Ty masz iść jako pierwsza. Za tobą, wzorem twoim pójdą następni. Ja zawsze będę prowadził dusze pod Krzyż. Niech inne dusze zaufają, że będę z nimi. Choć nie będą słyszeć mojego głosu, to zapewniam je przez ciebie, że ja Jan zawsze wiernie trwam przy Moim umiłowanym Zbawicielu. Zawsze też każdą duszę wybraną podprowadzam pod Krzyż, a tam już na szczycie, pod Krzyżem, podtrzymuję jak to czyniłem z Matką Jezusa. Teraz będę podtrzymywał ciebie. Jezus czeka. Chodźmy.”
Znalazłam się na Golgocie. Byłam pod Krzyżem Jezusa. Rzeczywistość była tak silna, że to było dla mnie cierpieniem. Spływała na mnie Krew. Nie do końca umiem powiedzieć, co się działo i czego doświadczałam. Wiem, że byłam pod Krzyżem z Janem. Nie umiałam odmawiać Koronki. Prosiłam tylko swoimi słowami o miłosierdzie dla dusz.
Męka mojego umiłowanego Jezusa była czymś tak dla mnie strasznym, że serce moje płakało nieustannie od momentu pojmania. Jak bardzo pragnąłem Mu pomóc! Jak bardzo czułem się bezsilny! Kochałem Go! Trzy lata towarzyszyłem Mu wszędzie. Nie wyobrażałem sobie, że mógłbym już nie przebywać w Jego towarzystwie. A gdy zaczęła się Jego męka, czułem ją w sobie, w ciele, w sercu, w umyśle! Nie mogłem patrzeć, a jednocześnie nie mogłem Go opuścić! Serce popadało w rozpacz! Miłość dawała nadzieję! Płakałem, a miłość podpowiadała mi, że to nie koniec! Jak echo powracały do mnie Jego słowa o Królestwie Niebieskim, o zburzeniu świątyni i odbudowaniu, o winnej latorośli, o trwaniu w Nim, o Bogu Ojcu! Nie pojmowałem tego, cierpiałem, płakałem! Jego słowa stale brzmiały w mojej głowie! Myślałem, że dostanę obłędu.

Potem patrzyłem na Maryję i moje cierpienie wydawało mi się niczym wobec Niej! Tej pięknej niewiasty, delikatnej, wyglądającej teraz jak ptak umierający, bo podcięto mu skrzydła. Jak kwiat usychający bez wody. Jej twarz - zawsze pogodna i jasna, teraz była szara, przerażająco smutna, pod oczami sińce, oczy zaczerwienione od płaczu, a wzrok utkwiony w Jezusa, jakby nieprzytomny. Cała Jej postać wyrażała tak wielki ból i cierpienie, że tylko ktoś pozbawiony serca mógł tego bólu nie dostrzec. Kochałem Ją. Zawsze swoją osobą wnosiła jakąś jasność, czystość. Przy niej nawet gruboskórny Piotr starał się pilnować swój język i swoją porywczość. Wszyscy przy niej łagodnieli jak baranki i nabierali jakiejś delikatności. Ona wydobywała z nas tę lepszą stronę naszego „ja”. Sprawiała, że rozmawialiśmy inaczej, patrzyliśmy inaczej i zachowywaliśmy się inaczej. To, co Jezus przekazywał nam w słowach, od Niej czerpaliśmy z Jej ducha. To było wyczuwalne.

Teraz ta łagodna, delikatna i piękna jak lilia Niewiasta została przybita cierpieniem. Och, jakże Ona cierpiała! Tyle bólu! Tyle męki! Ona cała była jednym wielkim bólem! Co rzucało się w oczy - to Jej cichość i łagodność w przyjmowaniu cierpienia. Nawet cienia buntu. Całą sobą przyjmowała to cierpienie! To trudno jest opisać, trudno opowiedzieć! Jej zgoda na mękę, Jej zgoda na wszystko, co zechce uczynić Bóg! Jej oddanie i całkowita przynależność do Boga, do Jezusa! To niepojęte! Ta Niewiasta prawdziwie godna była zostać Matką Boga - Człowieka!

Na górze, pod Krzyżem, podczas krzyżowania i potem, gdy Jezus cierpiał straszliwie na Krzyżu, myślałem, że Ona umrze z bólu. Myślałem, że Bóg nie pozwoli Jej zostać samej na ziemi, gdy Jej Syn, z Nią nierozerwalnie złączony odejdzie. Jednak Stwórca zadecydował inaczej. Uczynił kolejny gest w stronę nas, niegodnych grzeszników! Jezus cierpiący, umierający w straszliwych męczarniach jeszcze okazał miłość - darując nam swoją Matkę! Mario! Czy zdajesz sobie sprawę, choć odrobinę, z wielkości tejże Miłości?! On, który cierpiał za nas, dał nam tę, która cierpiała przez nas, na to, abyśmy nie byli sierotami! On Jej nie zabrał ze sobą! On nam Ją zostawił!

Och, co za przejaw miłości prawdziwie Boskiej! Tylko Bóg był zdolny do takiego czynu! Tylko Bóg! I tylko Matka Boga była zdolna przyjąć w ogromnym cierpieniu to nowe macierzyństwo! To, co wydarzyło się wtedy pod Krzyżem, odbiło się ogromną mocą w Świecie Ducha! Maryja zemdlała. Jezus konał! Ale miłość tych dwojga połączona, pokonała śmierć! Pokonała grzech! Chcę zaznaczyć jedną bardzo ważną sprawę. Miłość jest potęgą! Choć niewidoczna w postaci materialnej, jednak w świecie materii nie ma sobie równej mocy. Każdy człowiek, który żyje w Świecie Ducha może uczestniczyć w tejże mocy. Przyjęte cierpienie z miłością wyzwala w Świecie Ducha ogromną siłę, jest potęgą! Nic nie jest w stanie jej pokonać! Szatan staje się wtedy bezsilny i ucieka. Twoja zgoda, zaznaczam, zgoda, w połączeniu z miłością Boga, staje się siłą przyprowadzającą dusze do Boga.

Nosisz imię Niewiasty - jedynej i niepowtarzalnej! Nosisz imię Matki Mojego Pana, naszego umiłowanego Zbawiciela. Nosisz imię Niewiasty, która mimo swej delikatności, była silna mocą Boga. Poprzez całkowite oddanie siebie Bogu i zgodę na wszystko, co od Niego pochodzi, stała się Współodkupicielką. Ona to, ma swój ogromny wkład w to wielkie dzieło zbawcze Jezusa. Tobie Bóg nadał to imię nie przez przypadek. Ty poprzez swoje poddanie się Bogu i całkowite zawierzenie Maryi, możesz przyczyniać się do ratowania dusz. Uratowanie choćby jednej duszy warte jest poświęcenia życia, a co dopiero wielu, wielu dusz.

Bóg stworzył duszę twoją, aby uczynić ją na wzór Matki Jezusa. Stworzył ją już mając wobec niej swój zamysł. Stworzył w konkretnym celu. Staraj się oddawać całkowicie Bogu. Staraj się przyjmować nieustannie Matkę Jezusa jako swoją. Ona nauczy cię tej łagodności i cichości w przyjmowaniu woli Boga. Masz teraz Jej obraz w sercu.”
Widziałam Maryję z lekko pochyloną głową, całkowicie zatopioną w modlitwie, oddaną Bogu. Biła z tej postaci pokora, uległość i delikatność. Mam wrażenie, ze słowa niewiele oddają z tego obrazu. Przepraszam, moje słownictwo jest zbyt ubogie.
Zapamiętaj ten obraz. Szczególnie podczas przyjmowania cierpienia, podczas zgody na trudne łaski, przypominaj go sobie. I przyjmuj wolę Boga. Całkowicie i bezwarunkowo. Z otwartością, radością i uległością. Z dziękczynieniem i cichością. Wtedy moc miłości ogarniać będzie ciebie i otoczenie. Wtedy dokonywać się będzie na wzór Golgoty, zwycięstwo nad złem i miłosierdzie obejmować będzie dusze! Będą się nawracać, a te, które w czyśćcu przebywają, Matka Jezusa wyprowadzać będzie do Nieba!

Co za moc, co za potęga tkwi w Miłości! Wystarczy tylko Bogu powiedzieć „tak”. Mów Bogu na wszystko „tak”! Bądź jak Matka Jezusa - całkowicie oddana Bogu, uległa, łagodna, cicha. Przyjmij Jego wolę całym sercem. A Bóg uczyni ciebie świętą. Św. Jan.”


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość