Strona główna

Spis treści uchwałY 3 zagadnienia prawne przedstawione do rozstrzygnięcia 8 glosy 20 orzeczenia, które zostaną opublikowane w osnc 2010, nr 2 50 informacje 55 Dane statystyczne – grudzień 2009 r. 56 Dane statystyczne – rok 2009 r


Pobieranie 337.26 Kb.
Strona1/8
Data20.06.2016
Rozmiar337.26 Kb.
  1   2   3   4   5   6   7   8



Spis treści



UCHWAŁY 3

ZAGADNIENIA PRAWNE


PRZEDSTAWIONE DO ROZSTRZYGNIĘCIA 8

GLOSY 20


ORZECZENIA, KTÓRE ZOSTANĄ
OPUBLIKOWANE W OSNC 2010, NR 2 50

INFORMACJE 55

Dane statystyczne – grudzień 2009 r. 56

Dane statystyczne – rok 2009 r. 58




Redakcja

Jacek Gudowski

Elżbieta Stan-Stanik



Współpraca

Grzegorz Goss, Przemysław Gumiński,

Radosław Nowaczewski, Maciej Plaskacz,

Małgorzata Sekuła-Leleno, Elżbieta Szczepanowska,

Tadeusz Zembrzuski, Andrzej Zielony


>>> Powrót do spisu treści
UCHWAŁY
Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Apelacyjny
we Wrocławiu postanowieniem z dnia 9 lipca 2009 r., I ACa 529/09, zagadnienia prawnego:

„Czy prawomocny wyrok oddalający z powodu przedawnienia powództwo


o ustalenie odpowiedzialności na przyszłość wiąże sąd w rozumieniu art. 365 k.p.c. co do szkód ujawnionych po wejściu w życie art. 4421 k.c.

a w razie udzielenia odpowiedzi negatywnej,

czy ujawnienie nowej szkody i wystąpienie z roszczeniem podlegającym przedawnieniu w oparciu o art. 442 k.c. wyklucza w rozumieniu art. 2 ustawy
z dnia 16 lutego 2007 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny (Dz.U. z dnia 9 maja 2007r. Nr 80, poz. 538) zastosowanie art. 4421 k.c.?”

podjął uchwałę:



Prawomocny wyrok oddalający powództwo o ustalenie na przyszłość odpowiedzialności pozwanego za skutki czynu niedozwolonego ze względu na upływ terminu przedawnienia określonego w art. 442 § 1 zdanie drugie k.c. wiąże sąd na podstawie art. 365 § 1 k.p.c. w sprawie o naprawienie szkód ujawnionych po wejściu w życie art. 4421 k.c.

(uchwała z dnia 4 grudnia 2009 r., III CZP 97/09, H. Wrzeszcz, K. Tyczka-Rote, K. Zawada)

*
Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Apelacyjny


w Warszawie postanowieniem z dnia 15 lipca 2009 r., VI ACz 842/09, zagadnienia prawnego:

„Czy przepis art. 132 § 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. z 2003 r. Nr 60, poz. 535) stanowiący, że syndyk, nadzorca sądowy albo zarządca nie ponosi opłat sądowych, ma również zastosowanie do roszczeń przewidzianych w art. 134 tej ustawy?”

podjął uchwałę:

Nie podlega opłacie sądowej wniesiony przez syndyka masy upadłości pozew o zasądzenie pieniężnej równowartości nieruchomości sprzedanej przez upadłego na podstawie umowy bezskutecznej w stosunku do masy upadłości (art. 132 ust. 2 w związku z art. 134 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze; tekst jedn.: Dz.U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1361).

(uchwała z dnia 4 grudnia 2009 r., III CZP 105/09, H. Wrzeszcz, K. Tyczka-Rote, K. Zawada)
*
Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Okręgowy
w Sieradzu postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2009 r., I Ca 178/09, zagadnienia prawnego:

„Czy dla ustalenia odpowiedzialności za nielegalny pobór energii określony


w art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. prawo energetyczne (Dz.U. Nr 54, poz. 348 ze zm.) konieczne jest wykazanie poniesienia szkody przez zakład energetyczny, czy też wystarczające jest ustalenie ingerencji w układ pomiarowy, która stwarza potencjalną możliwość zafałszowania pomiarów?”

podjął uchwałę:



Przedsiębiorstwo energetyczne może obciążyć odbiorcę energii elektrycznej opłatami określonymi w art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz.U. Nr 54, poz. 348 ze zm.) tylko wtedy,
gdy taka energia została rzeczywiście pobrana.


(uchwała z dnia 10 grudnia 2009r., III CZP 107/09, K. Strzelczyk, M. Bączyk, K. Pietrzykowski)
*

Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Toruniu postanowieniem z dnia 21 września 2009 r., VI Ga 79/09, zagadnienia prawnego:

„Czy w ramach podstawy odwołania od rozstrzygnięcia protestu z art.184 ust. 1a pkt 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2007 r. Nr 223, poz. 1655 ze zm.) mieści się również kwestionowanie opisu warunków udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego?”

podjął uchwałę:



Odwołanie, które przysługuje na podstawie art. 184 ust. 1a pkt 2 ustawy
z dnia 25 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych (tekst jedn.
Dz.U. z 2007 r. Nr 223, poz. 1655 ze zm.), nie obejmuje rozstrzygnięcia protestu dotyczącego opisu warunków udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego.


(uchwała z dnia 10 grudnia 2009 r., III CZP 110/09, K. Strzelczyk, M. Bączyk, K. Pietrzykowski)
*
Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego we wniosku z dnia 20 lipca 2009 r., BSA I-4110-2/09, zagadnienia prawnego:

„Czy przy rozpoznawaniu wniosku o wpis w księdze wieczystej decydujące znaczenie ma zgodnie z art. 316 § 1 k.p.c. stan rzeczy z chwili orzekania, czy też – wobec szczególnego charakteru postępowania o wpis w księdze wieczystej – należy na podstawie art. 29 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (tekst jedn.: Dz.U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 ze zm.) w zw. z art. 192 pkt 3 k.p.c., art. 13 § 2 k.p.c., art. 6266 § 1 k.p.c. i art. 6268 § 2 k.p.c. uznać, że przy wpisie do księgi wieczystej decyduje stan rzeczy z chwili złożenia wniosku?”

podjął uchwałę:

Sąd rozpoznając wniosek o wpis w księdze wieczystej związany jest stanem rzeczy istniejącym w chwili złożenia wniosku i kolejnością jego wpływu

i nadał jej moc zasady prawnej.

(uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 16 grudnia 2009 r., III CZP 80/09, T. Ereciński, T. Bielska-Sobkowicz, I. Gromska-Szuster, M. Kocon, I. Koper, H. Pietrzkowski, L. Walentynowicz)
*
Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Szczecinie postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2009 r., II Ca 417/09, zagadnienia prawnego:

„Czy w przypadku hipoteki przymusowej łącznej wpisanej z urzędu w wielu księgach wieczystych dopuszczalnym jest utrzymanie w mocy wpisu hipoteki łącznej jedynie w części ksiąg, jeżeli po rozpoznaniu i prawomocnym wykreśleniu tej hipoteki z pozostałych ksiąg, na etapie postępowania apelacyjnego, nastąpiła zmiana okoliczności polegająca na uchyleniu prawomocnego orzeczenia stanowiącego podstawę wykreślonego wpisu?”



odmówił podjęcia uchwały.

(postanowienie z dnia 4 grudnia 2009 r., III CZP 101/09, H. Wrzeszcz, K. Tyczka-Rote, K. Zawada)
*
Sąd Najwyższy po rozstrzygnięciu przedstawionego przez Sąd Okręgowy
w Radomiu postanowieniem z dnia 18 września 2009 r., IV Cz 546/09, zagadnienia prawnego:

„Czy Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych jest zwolniony


z mocy art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych
w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.) od opłaty stałej od wniosku
o nadanie na podstawie art. 788 § 1 k.p.c. klauzuli wykonalności tytułowi egzekucyjnemu uzyskanemu w sprawie z jego powództwa o zwrot wypłaconych świadczeń pracowniczych przeciwko członkowi zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, która była pracodawcą?”
odmówił podjęcia uchwały.

(postanowienie z dnia 10 grudnia 2009 r., III CZP 109/09, K. Strzelczyk, M. Bączyk, K. Pietrzykowski)

>>> Powrót do spisu treści
ZAGADNIENIA PRAWNE
PRZEDSTAWIONE DO ROZSTRZYGNIĘCIA

III CZP 128/09



„Czy jednostka wojskowa wchodząca w skład sił zbrojnych RP, a obejmu­jąca lotnisko wojskowe użytkowane w celu prowadzenia lotów szkoleniowych, może być uznana za przedsiębiorstwo lub zakład w rozumieniu art. 435 § 1 k.c.?”

(postanowienie Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 29 października 2009 r., I ACa 626/09, M. Mazurkiewicz-Talaga, B. Wysocki, M. Górecki)
Wątpliwości Sądu Apelacyjnego dotyczą wykładni art. 435 § 1 k.c. w zakresie zagadnienia odpowiedzialności Skarbu Państwa – dowódcy jednostki wojskowej za szkody spowodowane użytkowaniem lotniska w celach szkoleniowych.

Sąd Apelacyjny zwrócił uwagę na występujący w doktrynie i judykaturze pogląd, że przewidziana w powołanym przepisie odpowiedzialność ponoszona jest na zasadzie ryzyka przez przedsiębiorstwo lub zakład wprawiane w ruch siłami przyrody, a więc dotyczy wyłącznie podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, co do zasady nastawioną na osiąganie zysku. Biorąc ten pogląd pod uwagę należy uznać, że funkcjonowanie lotniska wojskowego związane jest wyłącznie z obronnością państwa, nie ma więc cech prowadzenia działalności na własny rachunek oraz w celu osiągania zysku, a więc w sprawie nie ma zastosowania art. 435 § 1 k.c.

Sąd Apelacyjny zauważył jednak stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone
w wyroku z dnia 12 grudnia 2008 r., II CSK 367/08 (niepubl.), że Skarb Państwa może ponosić odpowiedzialność na podstawie art. 435 k.c. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd Najwyższy wyjaśnił, że lotnisko jest jednostką organizacyjną wprawianą w ruch za pomocą sił przyrody. Zmniejszenie się wartości nieruchomości z powodu sąsiedztwa wojskowego lotniska, emitującego hałas przekraczający standardy jakości środowiska, jest stratą powodującą obniżenie aktywów w majątku. Nie jest to szkoda hipotetyczna, lecz realna, gdyż własność nieruchomości stanowi dobro o charakterze inwestycyjnym. Sąd Najwyższy zaznaczył także, że odpowiedzialność przewidziana
w art. 435 k.c. powstaje niezależnie od winy sprawcy szkody i bez względu na to,
czy szkoda powstała na skutek działania bezprawnego.

W ocenie Sądu Apelacyjnego, Skarb Państwa wprawdzie może ponosić odpowiedzialność na podstawie art. 435 k.c., ale tylko wtedy, gdy realizuje prawa


i obowiązki państwa w sferze dominium. Wykonywanie zadań z zakresu obronności należy natomiast do sfery imperium i odbywa się na podstawie przepisów prawa publicznego. Sąd drugiej instancji zauważył także, że wykładnia literalna
i celowościowa powołanego przepisu prowadzi do wniosku, iż jednostka wojskowa wchodząca w skład sił zbrojnych państwa wykorzystująca lotnisko wojskowe w celu prowadzenia lotów szkoleniowych nie może być uznana za przedsiębiorstwo
lub zakład, o którym mowa w tym przepisie, gdyż istotą funkcjonowania tej jednostki jest prowadzenie wyłącznie czynności związanych z obronnością państwa,
a nie prowadzenie działalności na własny rachunek. Wprawdzie na skutek prowadzenia lotów szkoleniowych może dochodzić do naruszenia standardów akustycznych, ale okoliczność ta nie może stanowić podstawy odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa na podstawie art. 435 § 1 k.c., w tym zakresie należy bowiem stosować art. 129-136 Prawa ochrony środowiska.

E.S.S.
*


III CZP 129/09

a) Czy istnieje adekwatny związek przyczynowy pomiędzy zaniechaniem przez Państwo rozpoznania wniosku złożonego przez powódkę 13 października 1948 r. na podstawie art. 7 dekretu z 26 października 1945 r. o gruntach warszawskich a szkodą tak w postaci utraty prawa użytkowania wieczystego, jak i w postaci utraconych korzyści, w związku z treścią decyzji odmownej


z dnia 16 września 2002 r., gdy podstawą odmowy jest fakt zabudowy gruntu budynkiem mieszkalnym przez Państwo po roku 1945 przy założeniu,
że wniosek powódki rozpoznany niezwłocznie prowadziłby do jego uwzględnienia;


b) z jaką chwilą rozpoczyna się bieg terminu przedawnienia roszczenia
o zasądzenie odszkodowania za szkodę w obu jej postaciach – którą strona wiąże z zaniechaniem przez Państwo rozpoznania jej wniosku o przyznanie prawa wieczystej dzierżawy - trwającym od jego złożenia 13 października 1948 r. – do wydania decyzji odmownej 16 września 2002 r.?”


(postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2009r., I Aca 359/09, Z. Cendrowski, E. Kaniok, B. Kozłowska)
Zdaniem Sądu Apelacyjnego, kierując się powszechnie przyjętymi zasadami
co do istnienia związku przyczynowego w rozumieniu przepisu art. 361 § 1 k.c., odpowiedź na pytanie, czy bezczynność władzy publicznej stanowi conditio sine qua non wystąpienia szkody (w obu jej postaciach), jest pozytywna. Kluczowe w niniejszej sprawie jest jednak przesądzenie, czy istnieje adekwatny związek przyczynowy pomiędzy tą bezczynnością a szkodą, tak w postaci damnum emergens, jak i lucrum cessans.

Jak zauważył Sąd drugiej instancji, w literaturze i orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że za normalne następstwo danego zdarzenia uważa się taki skutek, który zazwyczaj, w zwykłym porządku rzeczy, jest konsekwencją tego zdarzenia. Jednakże wskazuje się, że czynnikiem mającym znaczenie, a osłabiającym ową „normalność” czy „typowość” jest sam upływ czasu. Podkreślenia wymaga także,


że w praktyce zdarzyć się może, iż istnieje wiele przyczyn tworzących wieloczłonowość związku przyczynowego. Aby ustalić odpowiedzialność za każde ze zdarzeń tworzących ów łańcuch przyczynowości, należy dokonać oceny normalności relacji pomiędzy poszczególnymi ogniwami łańcucha.

Z drugiej strony, skoro celem normatywnego ujęcia przyczynowości adekwatnej jest wyznaczenie odpowiadającej słuszności granicy między tymi skutkami, które można przypisać pozwanemu o naprawienie szkody, a tymi, których przypisać mu nie można, powstaje uzasadniona wątpliwość co do istnienia takiego adekwatnego związku przyczynowego w niniejszej sprawie, w szczególności w odniesieniu


do szkody w postaci utraconych korzyści. Ta wątpliwość związana jest tak z chwilą, jak i charakterem bezprawności przejawiającej się w bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia 13 października 1948 r. Sąd Apelacyjny przedstawiający zagadnienie prawne podkreślił, że w doktrynie, dobitniej niż w wypowiedziach judykatury, wskazuje się, iż kluczowe dla stwierdzenia, czy chodzi o adekwatny związek przyczynowy jest rozważenie elementu upływu czasu; wynika to z faktu, że adekwatny związek przyczynowy nie może sięgać dziesiątek lat.

Biorąc pod uwagę żądania oraz okoliczności zgłoszone na ich poparcie


w niniejszej sprawie, zdaniem Sądu Apelacyjnego, niezbędne jest rozważenie,
czy czyn niedozwolony w postaci bezczynności funkcjonariuszy państwowych skutkował odpowiedzialnością Skarbu Państwa, a jeżeli tak, to w jakim okresie,
oraz czy bezczynność ta mogła stanowić źródło szkody i być przesłanką odpowiedzialności Skarbu Państwa od 1948 r. aż do 2002 r., tj. od chwili, kiedy obowiązek działania powstał, do chwili wydania decyzji administracyjnej rozpoznającej wniosek powódki o przyznanie prawa wieczystej dzierżawy (obecnie – prawa wieczystego użytkowania).

W sprawie niniejszej dnia 16 września 2002 r. zapadła decyzja administracyjna, na mocy której ustanowiono na rzecz powódki prawo użytkowania wieczystego


do części gruntu (531 m2), odmówiono zaś ustanowienia tego prawa do części gruntu o pow. 382 m2. Nie wymaga bliższego uzasadnienia, że jest to tym samym końcowa chwila, mogąca określać zasady odpowiedzialności Skarbu Państwa. Oznacza to m.in., że w zależności od poglądu prawnego o odpowiedzialności strony pozwanej decydować mógłby art. 417 k.c., interpretowany zgodnie z art. 77 ust. 1 Konstytucji
w rozumieniu nadanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 grudnia 2001 r., SK 18/00, co do przedawnienia zaś – art. 442 k.c. w brzmieniu sprzed nowelizacji
z dnia 16 lutego 2007 r.

A.Z.
*


III CZP 130/09

Czy przyczyna i kalkulacja uzasadniająca podwyżkę czynszu, o których mowa w art. 8a ust. 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie kodeksu cywilnego


(jedn. tekst: Dz.U. z 2005 r. Nr 31 poz. 266 ze zm.) winny zawierać w swej treści także sposób, podstawy i uzasadnienie wyliczenia składników
(pozycji kalkulacyjnych) stawki czynszu za 1 m2, czy też wystarczającym jest literalne podanie przyczyny wypowiedzenia czynszu i kwotowe wyszczególnienie składników nowej stawki czynszu za 1 m2 ?”


(postanowienie Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 4 grudnia 2009 r.,
XV Ca 690/09, M. Aztecka,
P. Soliński, M. Wysocki)
Jak zauważył Sąd Okręgowy, ustawa nie definiuje pojęcia kalkulacji podwyżki ani nie wskazuje na treść przyczyn podwyżki oraz samego wypowiedzenia czynszu.
O ile wskazanie przyczyny podwyżki co do zasady nie nastręcza trudności,
o tyle problem pojawia się właśnie gdy chodzi o kalkulację. Brak definicji legalnej pojęcia „kalkulacji” poważnie utrudnia stosowanie art. 8a ust. 4 zdanie drugie ustawy
o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie kodeksu cywilnego, gdyż wykładnia językowa słowa kalkulacja jest niewystarczająca.

Słownikowe znaczenie wyrazu „kalkulacja" wskazuje, że jest nią obliczenie, rachowanie, ale także rozliczanie kosztów na jednostkę m.in. sprzedawanych usług. Nie wiadomo zatem, czy słowo to rozumieć należy jako efekt końcowy obliczeń,


czy jako wyszczególnienie elementów końcowego wyniku, czy też jako czynności obliczeniowe prowadzące do ostatecznego wyliczenia, z opisaniem tych czynności, które uzasadniają obliczenie składnika stawki czynszu.

Zdaniem Sądu drugiej instancji, mając na względzie cel pisemnego podania przyczyny podwyżki czynszu oraz jej kalkulacji i jej znaczenie dla ewentualnego sporu na tle podwyżki czynszu, tak skrótowe rozumienie kalkulacji jest niewystarczające


do zabezpieczenia ustawowej ochrony lokatora. Wątpliwości w wąskim rozumieniu kalkulacji pogłębia także rozumienie tego pojęcia np. w praktyce rachunkowo-księgowej albo używanie go w innych przepisach prawa.

Sąd przedstawiający zagadnienie prawne wskazał, że literalne odczytywanie przedmiotowego pojęcia mogłoby prowadzić do pozbawienia lokatora prawa do zapoznania się z rzeczywistymi powodami podwyżki oraz sposobem jej wyliczenia.


W konsekwencji cel ustawy zgodny z intencjami ustawodawcy może zostać osiągnięty jedynie wtedy, gdy podanie przyczyny i kalkulacji, o których mowa w art. 8a ust. 4 ww. ustawy, nastąpi przez wskazanie rzeczywistej przyczyny podwyżki dotyczącej ustawowego elementu czynszu (wydatki związane z utrzymaniem lokalu, zwrot kapitału i zysk), a także wskazanie sposobu wyliczenia i uzasadnienie tego wyliczenia odnośnie każdej pozycji kalkulacji.

Takie rozumienie kalkulacji umożliwia lokatorowi podjęcie decyzji co do akceptacji nowej stawki czynszu z pełną świadomością po zapoznaniu się z metodą ustalenia obciążającej lokatora stawki czynszowej. W razie zakwestionowania tej podwyżki, po przedstawieniu kalkulacji spór przenosi się do sądu, który na podstawie kalkulacji bada zasadność przedstawionych przez właściciela wyliczeń. Gdyby natomiast kalkulacja miała zawierać w sobie tylko podanie składników stawki czynszu ulegających podwyższeniu bez uzasadnienia lub wskazania na okoliczności usprawiedliwiające podwyżkę i bez przedstawienia obliczeń, to ochrona lokatora byłaby iluzoryczna.

A.Z.
*
III CZP 131/09

Czy regulacja art. 68 ust. 2a punkt 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r.


o gospodarce nieruchomościami, w brzmieniu nadanym przez art. 1 ustawy
z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 173, poz. 1218), przewidująca zwolnienie nabywcy nieruchomości stanowiącej lokal mieszkalny od obowiązku zwrotu kwoty równej udzielonej bonifikacie po jej waloryzacji w przypadku sprzedaży lokalu mieszkalnego przed upływem 5 lat, jeżeli środki uzyskane
z jego sprzedaży przeznaczone zostaną w ciągu 12 miesięcy na nabycie innego lokalu mieszkalnego albo nieruchomości przeznaczonej lub wykorzystanej na cele mieszkaniowe, odnosi się wyłącznie do umów sprzedaży zawieranych przez gminę z najemcami po dacie wejścia w życie wskazanej nowelizacji,
tj. po 22 października 2007 r., czy też znajduje zastosowanie także do umów sprzedaży zawieranych przez gminę z najemcami w czasie obowiązywania
art. 68 ust. 2 wymienionej ustawy w jej brzmieniu nadanym ustawą
z dnia 28 listopada 2003 r. (Dz.U. z 2004 r. Nr 141, poz. 1492), tj. od 22 września 2004 r. do 21 października 2007 r.?”


(postanowienie Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 24 listopada 2009 r.,
II Ca 1117/08, M. Brulińska, J. Bojko, M. Kurkowski)

Sąd Okręgowy stwierdził, że nowelizacja art. 68 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. dokonana ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw poszerzyła katalog przypadków, w których nabywca komunalnego lokalu mieszkalnego zwolniony został od obowiązku zwrotu równowartości udzielonej mu bonifikaty w sytuacji zbycia tego lokalu osobie trzeciej przed upływem 5-letniego terminu liczonego od dnia jego nabycia. Dodany do ustępu 2a punkt 5 wprowadził zwolnienie w przypadku sprzedaży lokalu mieszkalnego, jeśli środki z jego sprzedaży przeznaczone zostaną w ciągu
12 miesięcy na nabycie innego lokalu mieszkalnego albo nieruchomości przeznaczonej lub wykorzystanej na cele mieszkaniowe.

Ze względu na brak przepisów przejściowych, zgodnie z zasadą nieretroakcji (art. 3 k.c.), do czynności prawnych i innych zdarzeń stosuje się prawo obowiązujące w chwili dokonania tych czynności lub powstania zdarzeń. W takim przypadku, skoro do zawarcia umowy sprzedaży lokalu doszło pod rządami art. 68 ust. 2a w brzmieniu sprzed nowelizacji, to nabywca nie może skorzystać ze zwolnienia od obowiązku zwrotu udzielonej mu bonifikaty z powołaniem się na przeznaczenie środków uzyskanych ze sprzedaży na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych przed upływem 12 miesięcy od daty zbycia lokalu, gdyż ten ostatni przypadek jeszcze


nie obowiązywał.

Sąd Okręgowy zauważył jednak, że art. 3 k.c. przewiduje dopuszczalność wstecznego działania ustawy, gdy wyraźnie wynika to z jej celu. Opierając się


na treści uzasadnienia projektu noweli z dnia 24 sierpnia 2007 r., Sąd Okręgowy stwierdził, że pierwotne brzmienie art. 68 ustawy o gospodarce nieruchomościami
nie zagwarantowało osiągnięcia celów w postaci zmiany stosunków własnościowych co do lokali komunalnych przy zachowaniu prawa do mieszkania dotychczasowych lokatorów. Okazało się, że nie każdy nowy właściciel jest na tyle dobrze sytuowany, by udźwignąć koszty zarządu nieruchomością wspólną. Stąd wskazane było ze względów społecznych ułatwienie we wprowadzaniu tych lokali do obrotu rynkowego. Dzięki temu kolejni nabywcy dają lepszą gwarancję właściwego wykonywania zarządu nieruchomością wspólną i poszczególnymi lokalami, a pierwotni nabywcy – którzy uzyskali pomoc publiczną w celu poprawy swej sytuacji mieszkaniowej – mogą zysk uzyskany z odsprzedaży lokalu przeznaczyć jedynie na cele mieszkaniowe pod rygorem utraty uzyskanej pomocy.

Uwzględniając zatem cel ustawy nowelizującej, możliwa jest również wykładnia art. 68 ust. 2a punkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami uznająca za beneficjenta nowelizacji osobę, która nabyła lokal komunalny przed dniem wejścia


w życie noweli (tj. przed dniem 22 października 2007 r.), zbyła go po tym dniu, a przed upływem pięciu lat od nabycia lokalu, i jeśli w ciągu kolejnych 12 miesięcy od sprzedaży lokalu przeznaczy uzyskane z tego środki na nabycie innego lokalu
albo nieruchomości przeznaczonej na cele mieszkaniowe.

G.G.


*
III CZP 132/09

Czy zajęcie egzekucyjne przedmiotów wchodzących w skład majątku wspólnego za dług zaciągnięty przez jednego z małżonków w czasie trwania wspólności ustawowej, dokonane w związku z nadaniem klauzuli wykonalności przeciwko małżonkowi dłużnika, utrzymuje się po ustaniu wspólności ustawowej i wierzyciel może nadal prowadzić egzekucje z tych przedmiotów, mimo powołania się przez małżonka (bądź byłego małżonka dłużnika)


na ograniczenie jego odpowiedzialności do majątku wspólnego,
w szczególności, gdy na skutek podziału majątku wspólnego, zajęty przedmiot wszedł w skład majątku (osobistego) tego małżonka (bądź byłego małżonka) dłużnika?”


(postanowienie Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 30 października 2009 r., XV Cz 1287/09, A. Adamczuk, A. Lewandowska, A. Paszyńska-Michałowska)
Sąd Okręgowy wskazał na stanowisko, zgodnie z którym dokonane w czasie trwania wspólności ustawowej zajęcie egzekucyjne przedmiotów wchodzących
w skład majątku wspólnego utrzymuje się po ustaniu wspólności i wierzyciel nadal może prowadzić egzekucję z tych przedmiotów. Uzasadnia się to potrzebą ochrony interesu wierzyciela. Tylko w wypadku ustania wspólności ustawowej przez jej zniesienie orzeczeniem sądowym z datą wsteczną sprzed dokonanego zajęcia dalsze prowadzenie egzekucji ze składnika wchodzącego wcześniej w skład majątku wspólnego nie jest dopuszczalne.

Przeciwny pogląd opiera się na literalnej wykładni art. 930 § 1-3 k.p.c. Przyjmuje się, że zmiana spowodowana orzeczeniem sądu na skutek podziału majątku wspólnego, działu spadku lub zniesienia współwłasności nieruchomości


nie ma charakteru rozporządzenia tą nieruchomością, chociażby uwzględniono zgodny wniosek uczestników postępowania po zajęciu tej nieruchomości, tylko bowiem czynności mające postać rozporządzeń (obciążeń) zajętą nieruchomością
nie mają wpływu na dalszy przebieg egzekucji. Tak więc zmiana spowodowana podziałem majątku wspólnego i wejściem zajętego przedmiotu do majątku osobistego stanowi przeszkodę do dalszego prowadzenia egzekucji z tego przedmiotu.

Z dniem 1 marca 1976 r. uchylono art. 44 k.r.o., który stanowił, że małżonek, który w okresie trwania wspólności ustawowej był odpowiedzialny za zobowiązania tylko z majątku wspólnego, ponosi po ustaniu wspólności odpowiedzialność z całego swojego majątku, jednakże tylko do wartości przypadającego mu udziału w majątku wspólnym. W doktrynie wyrażany jest pogląd, że uchylenie tego przepisu zmieniło zasadę odpowiedzialności takiego małżonka. Z chwilą ustania wspólności ustawowej nie odpowiada on za dług współmałżonka, z wyjątkiem umownego ustanowienia (ograniczenia) rozdzielności majątkowej zgodnie z regulacją zawartą w art. 471 k.r.o. (a co do zdarzeń powodujących odpowiedzialność z majątku wspólnego, które miały miejsce przed dniem 20 stycznia 2005 r., zgodnie z art. 47 § 2 k.r.o. w brzmieniu obowiązującym do tego dnia). W takim przypadku nie ma znaczenia, czy do zajęcia prawa wchodzącego w skład majątku wspólnego doszło przed ustaniem wspólności, egzekucja bowiem z takiego składnika nie byłaby dopuszczalna.

Przyjęcie, że uchylenie art. 44 k.r.o. nie zmieniło zasad odpowiedzialności oznaczałoby, iż do małżonka odpowiadającego za dług współmałżonka, po ustaniu wspólności majątkowej, należy stosować ograniczenia jego odpowiedzialności wynikające z odpowiedniego stosowania przepisów o odpowiedzialności za długi spadkowe – tj. art. 1034 § 2 k.c. Zdaniem Sądu Okręgowego, możliwości dalszego prowadzenia egzekucji należałoby wówczas upatrywać nie w skutkach zajęcia wynikających z art. 930 § 1 k.p.c., ale w przepisach prawa materialnego,
tj. art. 41 § 1–3 k.r.o. Regulacjom tym odpowiada wprowadzenie do kodeksu postępowania cywilnego przepisu art. 7761, który wyjaśnia zakres prowadzenia egzekucji, gdy jej podstawę stanowi tytuł wykonawczy wystawiony przeciwko dłużnikowi pozostającemu w związku małżeńskim.

G.G.
*


III CZP 133/09

„Czy w przypadku zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej do tej samej rzeczy lub prawa majątkowego rozstrzygnięcie sądu wydane na podstawie art. 773 § 1 k.p.c., powinno wskazywać organ właściwy do dalszego prowadzenia egzekucji jedynie z tego składnika, co do którego wystąpił zbieg egzekucji, czy też organ właściwy do dalszego prowadzenia obu egzekucji, administracyjnej i sądowej w całości?”

(postanowienie Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim
z dnia 29 października 2009 r., V Cz 427/09, Z. Wilczyńska, D. Soroka, J. Sojka-Kardas)

Sąd Okręgowy, przedstawiając zagadnienie prawne, powołał się na potrzebę wykładni art. 773 § 1 k.p.c. w zakresie pojęcia „ma dalej prowadzić łącznie egzekucje”.

Przedstawił pogląd występujący w judykaturze sądów powszechnych, wynikający z wykładni literalnej art. 773 § 1 k.p.c., że skutkiem rozstrzygnięcia


o organie właściwym do prowadzenia dalszej egzekucji jest to, iż wyznaczony organ prowadzi egzekucję administracyjną i sądową łącznie w całości, w trybie właściwym dla danego organu, a nie tylko w zakresie objętym zbiegiem.

Zauważył jednak, że w doktrynie występuje odmienne stanowisko, przyjmujące, iż na podstawie ww. przepisu sąd orzeka jedynie o organie egzekucyjnym właściwym do dalszego prowadzenia łącznie egzekucji z danej rzeczy lub prawa majątkowego,


a nie całej egzekucji administracyjnej i sądowej, co oznacza, że czynności w zakresie egzekucji z rzeczy lub praw dłużnika nieobjętych zbiegiem każdy z organów dokonuje samodzielnie w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

W ocenie Sądu Okręgowego, organ egzekucyjny wyznaczony na podstawie art. 773 § 1 k.p.c. do łącznego prowadzenia egzekucji prowadzi ją w całości,


a nie tylko w zakresie obejmującym egzekucję ze składnika majątku dłużnika,
w zakresie którego wystąpił zbieg egzekucji. Przemawia za tym wykładnia literalna powołanego przepisu, który mówi o powierzeniu dalszego łącznego prowadzenia egzekucji, a nie egzekucji w zakresie dokonanego zbiegu. Sformułowanie „w razie zbiegu egzekucji do tej samej rzeczy lub prawa” oznacza zatem jedynie przesłanki rozstrzygnięcia, a nie jego zakres.

Sąd Okręgowy zaznaczył, że w cywilnym postępowaniu egzekucyjnym obowiązuje zasada, iż na podstawie jednego tytułu wykonawczego prowadzone


jest jedno postępowanie egzekucyjne, a z art. 803 k.p.c. wynika, że tytuł wykonawczy stanowi podstawę do prowadzenia egzekucji o całe objęte nim roszczenie
i ze wszystkich składników majątku dłużnika. Wprawdzie – zgodnie z art. 793 k.p.c.
– istnieje możliwość uzyskania kolejnego tytułu wykonawczego w sytuacji, w której zachodzi potrzeba prowadzenia egzekucji z kilku składowych części majątku dłużnika, ale skorzystanie z takiej możliwości zależy od decyzji wierzyciela. Ponadto
w art. 773 § 1 k.p.c. ustawodawca nakazał uwzględniać stan zaawansowania każdego z postępowań egzekucyjnych, co – zdaniem Sądu Okręgowego – przesądza,
że chodzi tu o zaawansowanie postępowania egzekucyjnego w danej sprawie jako całości, w zakresie zmierzającym do osiągnięcia celu egzekucji, a nie tylko zaawansowania w zakresie dotyczącym egzekucji z przedmiotu majątku dłużnika,
co do którego wystąpił zbieg egzekucji.

E.S.S.
*


III CZP 134/09

Czy w sprawie o usunięcie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym sąd jest związany żądaniem pozwu?”



(wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 29 grudnia 2009 r., RPO-631535-IV/09/AB)
W uzasadnieniu przedstawionego zagadnienia prawnego Rzecznik Praw Obywatelskich powołał się na rozbieżność judykatury Sądu Najwyższego oraz sądów powszechnych w określonym w pytaniu zakresie.

Rzecznik Praw Obywatelskich przedstawił stanowisko Sądu Najwyższego,


że sąd w sprawach o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym jest związany żądaniem pozwu. Pogląd ten wynika z przesłanek formalnoprawnych, zgodnie z którymi, postępowanie wszczęte na podstawie
art. 10 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece
(jedn. tekst: Dz.U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 ze zm. – dalej: „u.k.w.h.”) jest postępowaniem procesowym, a brak przepisu wyłączającego stosowanie bezwzględnie obowiązującego art. 321 § 1 k.p.c. Zapewnieniu wiarygodności księgi wieczystej służą natomiast inne instrumenty prawne, które sąd stosuje z urzędu,
np. wynikający z art. 62613 § 1 k.p.c. obowiązek wpisania przez sąd wieczystoksięgowy ostrzeżenia o dostrzeżonej niezgodności lub określony
w art. 36 u.k.w.h. tryb uzyskiwania przez sąd informacji o zmianach właściciela nieruchomości i wymuszania ujawnienia przez niego przysługujących mu praw
w księdze.

Rzecznik Praw Obywatelskich zwrócił uwagę, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego występuje także pogląd odmienny, zakładający, iż w sprawie


o usunięcie niezgodności pomiędzy stanem prawnym nieruchomości ujawnionym
w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym sąd nie jest związany wskazanym przez stronę sposobem usunięcia tej niezgodności. Stanowisko to oparte jest na przesłankach materialnoprawnych oraz na założeniu, że postępowanie
to byłoby sprzeczne z celem i funkcją ustroju ksiąg wieczystych, gdyby nie prowadziło do zgodności stanu ujawnionego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym.

Rzecznik Praw Obywatelskich stwierdził, że wpis do księgi wieczystej wprawdzie powoduje tylko powstanie domniemania, które każdy zainteresowany może obalić, ale w interesie porządku prawnego jest, aby domniemania wynikające


z wpisów były zgodne ze stanem prawnym. Prawidłowość wpisów w księgach wieczystych stanowi istotny element bezpieczeństwa obrotu prawnego nieruchomościami, a funkcjonowanie w obrocie prawnym wpisów niezgodnych
z rzeczywistym stanem prawnym podważa zaufanie do ksiąg wieczystych. Podkreślił, że celem powództwa wynikającego z art. 10 u.k.w.h. jest dokonywana w interesie publicznym weryfikacja treści księgi wieczystej, a nie ograniczenie tej weryfikacji jedynie do żądania pozwu.

E.S.S.




>>> Powrót do spisu treści
GLOSY

prawo cywilne materialne

Termin zasiedzenia nieruchomości wpisanej do księgi wieczystej,
pod rządami prawa rzeczowego był zbieżny z terminem zasiedzenia określonym w art. 172 k.c. w jego pierwotnym brzmieniu. Do takich terminów, podobnie
jak i do terminów dłuższych niż dotychczasowe, wobec braku zastosowania
art. XLI § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Przepisy wprowadzające kodeks cywilny, początek ich biegu liczy się zatem od objęcia nieruchomości
we właścicielskie władanie. Zmiana stanu prawnego w omawianym zakresie, jakkolwiek z mocy art. XLI § 1 p.w.k.c. sprowadza obowiązek stosowania przepisów kodeksowych, to jednak w razie wadliwego zastosowania odpowiedniego przepisu prawa rzeczowego, ze względu na tożsamość skutków z tym związanych, choć uzasadnia zarzut naruszenia prawa materialnego,
nie oznacza wadliwości rozstrzygnięcia.


(wyrok z dnia 6 maja 2005 r., II CK 669/04, T. Domińczyk, J. Górowski,
Z. Kwaśniewski, niepubl.)

Glosa

Piotra Chańko, Monitor Prawniczy 2009, nr 24, s. 1352
Jak wskazał autor, zasadniczym problemem prawnym, który stał się powodem omówienia powyższego wyroku Sądu Najwyższego, jest wskazanie daty, w której sąd przyjął, że nastąpiło zasiedzenie. Glosator zaaprobował pogląd Sądu Najwyższego, że w rozstrzyganej sprawie nie miał zastosowania art. XLI § 2 p.w.k.c. Początek terminu zasiedzenia należało liczyć na podstawie przepisów dekretu
z dnia 11 listopada 1946 r. – Prawo rzeczowe; jego upływ regulują przepisy kodeksu cywilnego z 1964 r., a podstawą orzekania powinien być art. 172 k.c. Tym samym
do oceny jednego zdarzenia prawnego należy stosować dwie ustawy, starszą,
gdyż obowiązywała w chwili początku biegu terminu zasiedzenia, oraz nowszą,
ze względu na to, że skutek zasiedzenia nastąpił już pod jej rządami. Z rozumowania przedstawionego przez Sąd Najwyższy wynika ważna dla praktyki orzeczniczej ogólna konkluzja, że gdy termin liczony według przepisów kodeksu cywilnego jest dłuższy niż według przepisów ustawy uprzednio obowiązującej, to art. XLI § 2 p.w.k.c.
nie znajduje zastosowania.

R.N.
*


Spełniając zadania publiczne, a do takich należy opieka zdrowotna wykonywana ze środków publicznych, zakłady opieki zdrowotnej utworzone przez organy administracji, nie stają się organami władzy, gdyż nie kształtują
w drodze przymusu sytuacji prawnej pacjentów. Dlatego odpowiedzialność pozwanego w reżimie deliktowym opiera się na przepisie art. 416 k.c., ewentualnie w związku z art. 429 i 430 k.c. Domagając się zasądzenia odszkodowania w deliktowym reżimie odpowiedzialności, nie można powoływać się na domniemanie winy, ponieważ przepisy Kodeksu cywilnego takiego domniemania nie ustanawiają.


(wyrok z dnia 13 maja 2005 r., I CK 662/04, Z. Strus, B. Czech, H. Pietrzkowski, niepubl.)
Glosa

Mirosława Nesterowicza, Orzecznictwo Sądów Polskich 2009, nr 12, poz. 134
Glosa ma charakter częściowo krytyczny.

Autor omówił ewolucję podstaw odpowiedzialności zakładów opieki zdrowotnej za szkodę wyrządzoną przy leczeniu. Ocenił następnie krytycznie pominięcie przez Sąd Najwyższy art. 415 k.c. jako podstawy odpowiedzialności zakładu leczniczego, który – według komentatora – znajduje zastosowanie w razie winy własnej zakładu. Wskazał, że wina własna może przyjąć formę „winy organizacyjnej” lub „winy anonimowej”. Wyraził zapatrywanie, że art. 415 k.c. może być stosowany również do osób prawnych.

Glosator zauważył, że najczęściej powoływaną w „procesach lekarskich” podstawą odpowiedzialności zakładu jest obecnie art. 430 k.c. normujący odpowiedzialność za lekarza jako za podwładnego. Stwierdził, że lekarz jest podwładnym także w razie pozostawienia mu znacznego zakresu niezależności. Autor dodał, że rzadziej stosowany jest art. 429 k.c. regulujący odpowiedzialność zakładu opieki zdrowotnej za winę w wyborze.

W ostatniej części opracowania komentator zaaprobował rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego, za nieuzasadnione uznając jednak stosowanie art. 416 k.c. W jego ocenie, w analizowanej sprawie nie pojawił się żaden organ (kierownik szpitala), natomiast zaniedbania w zakresie bezpieczeństwa sanitarnego stanowią winę własną szpitala (art. 415 k.c.).

M.P.
*
Członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, uprawniony umową spółki do jej reprezentowania łącznie z drugim członkiem zarządu, może być ustanowiony pełnomocnikiem do poszczególnych czynności.

(uchwała z dnia 23 sierpnia 2006 r., III CZP 68/06, J. Gudowski,
E. Skowrońska-Bocian, I. Koper; OSNC 2007, nr 6, poz. 82; BSN 2006, nr 8, s.11; Prok. i Pr. – wkł. 2007, nr 3, s. 35; MoP 2007, nr 3, s. 149; Rej. 2006, nr 9, s. 199;
IC 2006, nr 7-8, s. 14; Rej. 2006, nr 10, s. 199; NPN 2006, nr 4, s. 57; R.Pr. 2007,
nr 3, s. 114; Rej. 2007, nr 6, s. 184)

Glosa

Jędrzeja M. Kondka, Państwo i Prawo 2009, nr 12, s. 123
W ocenie autora, Sąd Najwyższy nie odniósł się do wszystkich obecnych
w literaturze argumentów dotyczących zagadnienia możliwości udzielenia pełnomocnictwa lub prokury członkowi zarządu spółki. W jego ocenie, decydujące znaczenie ma zarzut, że udzielenie pełnomocnictwa członkowi zarządu stanowi obejście prawa, a rozstrzygnięcie tej kwestii przesądza, iż udzielenie pełnomocnictwa przez spółkę członkowi jej zarządu jest prawnie niedopuszczalne.

Podkreślił, że przedmiotem uchwały było jedynie udzielenie pełnomocnictwa szczególnego, które budzi najmniej wątpliwości. W tym wypadku nie zachodzi


w zasadzie ryzyko obejścia prawa. Jego zdaniem, nie należy tezy tego orzeczenia rozszerzać na inne rodzaje pełnomocnictw.

Glosę krytyczną do tego orzeczenia napisali A. Kidyba (Glosa 2007, nr 2, s. 18), A. Rzetecka-Gil (LEX/el. 2007 oraz Glosa 2007, nr 5, s. 78), glosę częściowo krytyczną Z. Kuniewicz (Rejent 2007, nr 5, s.135), a glosy aprobujące T. Kurnicki (Prawo Spółek 2007, nr 6, s. 49), K. Bilewska i J. Jastrzębski (Glosa 2007, nr 5, s. 60), P. Tomala (Glosa 2007, nr 5, s. 85), R. Witaszek (Glosa 2007, nr 5, s. 89), J.P. Naworski (Monitor Prawniczy 2008, nr 1, s. 44) oraz R. Uliasz (LEX/el. 2009).

M.S.L.
*
Przy ocenie, czy przedmioty majątkowe przeznaczone oznaczonej osobie w testamencie wyczerpują prawie cały spadek (art. 961 k.c.), należy wziąć pod uwagę podlegający dziedziczeniu majątek spadkodawcy z chwili sporządzania testamentu, a nie z chwili otwarcia spadku.

(postanowienie z dnia 29 marca 2007 r., I CSK 3/07, T. Wiśniewski, M. Grzelka, T. Żyznowski, niepubl.)
Glosa

Witolda Borysiaka, Orzecznictwo Sądów Polskich 2009, nr 12, poz. 136
Glosa ma charakter aprobujący.

Komentator podzielił stanowisko Sądu Najwyższego sformułowane w tezie analizowanego postanowienia. Wyraził zapatrywanie, że ustalając skład majątku spadkowego przy stosowaniu art. 961 k.c., należy uwzględnić subiektywne przeświadczenie testatora co do składu tego majątku. W konsekwencji, gdy testator jest subiektywnie przekonany, że rozrządza całym swoim majątkiem lub jego przeważającą częścią, i jeżeli zachodzą wątpliwości co do jego rzeczywistej woli, zastosowanie znajduje art. 961 k.c.

Glosator uznał następnie, że gdy spadkodawca zna skład swojego majątku
i rozrządza wszystkimi przedmiotami składającymi się na niego, ale w sposób subiektywny określa ich wartość, osoby, którym testator przeznaczył takie przedmioty, będą powołane do spadku w takich ułamkach, w jakich pozostaje do siebie stosunek wartości zapisanych im i subiektywnie określonych przez spadkodawcę przedmiotów, niezależnie od późniejszej zmiany ich wartości. W przypadku natomiast,
gdy spadkodawca nie oznacza w sposób dokładny wartości poszczególnych przedmiotów, ale z wyraźnego brzmienia testamentu można ustalić, że jednemu
lub kilku z nich nadaje zdecydowanie większą wartość niż pozostałym, to – w ocenie autora – należy uznać, iż spadkodawca chce ustanowić spadkobiercą osobę, której przeznaczył najcenniejszy według jego subiektywnego przekonania przedmiot.

M.P.
*


Umowa przeniesienia własności części nieruchomości, objętej oddzielną księgą wieczystą, bez jednoczesnego podziału znajdującego się na niej budynku, jest nieważna.

(uchwała z dnia 26 kwietnia 2007 r., III CZP 27/07, B. Myszka, M. Bączyk,
H. Pietrzkowski, OSNC 2008, nr 6, poz. 62; Prok. i Pr. – wkł. 2007, nr 12, s. 33;
BSN 2007, nr 4, s. 12; IC 2007, nr 5, s. 13; Rej. 2007, nr 5, s. 173; NPN 2007, nr 2,
s. 64; R.Pr. 2008, nr 3, s. 162)


  1   2   3   4   5   6   7   8


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość